Full text of "Antiphontis Orationes et fragmenta, adivnctis Gorgiae, Antisthenis. Alcidamantis, declamationibvs; edidit Fridericvs Blass. Editio altera correctior. [Text in Greek]"

See other formats

■

ρ- τι Ρνβζεηίβά Ιο ίΗβ

ΙΛΒΚΑΚΥ θ/ ίΗβ

^7ΙΟ υΝίνΕΚδίτγ ογ τοκοντο

ΕΚ(Μ ΤΗΕ Ε3ΤΑΤΕ ΟΡ
Ο ΤΗΕ ΜΤΕ ΜΕ5. Μ. Ε.

ΒΕΜΕΤΤ

ν>^Η^τ^τ^ν,

ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8

0ΚΑΤΙ0ΝΕ8 ΕΤ ΕΒΑΟΜΕΝΤΑ

ΑϋΐνΝΟΤΙδ

Θ0Β&ΙΑΕ ΑΚΤΙ8ΤΗΕΝΙ8 ΑΙΟΙϋΑΜΑΝΤΙδ

ΌΕΟΙ^ΑΜΑΤΙΟΝΙΒνΒ

ΕϋΙϋΙΤ

ΓΚΙΌΕΚΙΟνδ ΒΙιΑ88.

ΕϋΙΤΙΟ ΑΙ,ΤΕΚΑ ΟΟΚΚΕΟΤΙΟΚ.

υΡδίΑΕ

ΙΝ ΑΕΟΙΒνδ Β. Ο. ΤΕνΒΝΕΕΙ.

Μϋ Ο Ο ΟΧΟ II.

ΡΑ

32£ΐ

1^2.

χΪΒΚΑΚγ

Γ,ΤΡδΙΑΕ : ΤΥΡΙ8 Β. 6. ΤΕΤΤΤ;ΝΕΚΙ.

νίΚΟ ΌΟΟΤΙ88ΙΜΟ

ΌΕ ΕΙΟςνΕΝΤΙΑΕ ΑΤΤΙΟΑΕ ΜΟΝνΜΕΝΤΙδ
ΙΝ8ΙΟΝΙΤΕΚ ΜΕΚΙΤΟ

ΟΗνΒΟΗΙΙΧ. ΒΑΒΙΝΟΤΟΝ

ΌΐνίΝΙΤΑΤΙδ ϋΟΟΤΟΕΙ

ΜΝΗΜΟΣΤΝΟΝ ΞΕΝΙΗΣ

ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ.

Αηΐίρηοηίίδ οοάίοβδ, ηηίοηδ βάϋοΓΟδ αάηηο ηδί
δαηί, 8θχ δηηί; ηηηιβΓο, ηηοπιπι ηηΐΐηδ νβΐ ίΐηΐί^πίΐαίθ
νβΐ οοηίίειίβ ίηίβΓ ΟτΓαβοοδ ΙίοΓΟδ βχοβίΐίί;. Εοπιηι ηιιί
Ιηιηι. ΒβΙίΙίθΓΟ ραβδίο ίυβηιηΐ: ορίίιηηδ ί&πι ίΐΐί νίδυδ
βδΐ Οηρρδίαηπδ (Α), δίνο Βηπίθΐ&ηηδ 95 , ιηβπΐ0Γ3η9,-
οβυδ, 83,60. πι ρβΓίιίοθίυΓ XIII, <^ηί Ιίοηάίηϋ ίη ηιηδβο
ΒπίΒ,ηηίοο ΕίδδθΓν&ίυι•. Ιδ οοείβχ β Βαίορβάίο ηιοηίίδ
Αΐηοηίδ ηιοη&δίβπο οΐίηι Οοηδΐαηίίηοροΐίιη, ίηάβ ίη Βπ-
ίαηηίαιη (Μα,ίαδ βδί. Οοηϋηοί Αηάοοίάβιη, Ιδ&θηπι,
Όίη3τοηηπι, Αηίίρηοηΐβιη, Ι^οηΓ^ηηι, Οόγ^ϊ&ο Ηβίβ-
η&ιη βΐ Ραίαιιιβάβχη, Αίοΐάαιηαηΐίδ ϋΐίχβηι, Ιιβδοοηαοΐβηι,
ΗβΓοάβηι. ΟοΓΓβοΐιΐδ βδΐ ρΐηππιίδ Ιοοίδ, δ&βρο αο ίρβο

ΙίΟΓ&τίο, δΒ,βρβ 3,0 3ΚθΓ3 Π13Ι1Π, φΙΆβ 3ίΓ3Π1βηΐί ρΓ3β-

δβΓΐίηι οοΙογθ (ϋδίίη^πίΐπΓ. 8βά ίδ οογγθοϊογ οηπι ίη-
οοηαδδβί ορβΓ3ΐη δηαπι 3Ϊ> Ιδ3θί θΓ3,ΐίοηβ ΐοΓίία, ηοη
υΙίΓίΐ Αηίίρΐιοηΐίδ ηηίηΪ3ΐη οχίβηάίί, ηηίυδ ηαοηυβ
ίρδίυδ οΓ^ϋοηίδ θχΪΓθπΐ3,δ ρ&Γ&^Γ&ρηοδ (ίηάβ α § 85)
ηοη αίΐί^ίί;. ΟοηίηΙβΓυηί ΟπρρδΪ3ηηπι οοάίοοπι Ι. Ββΐί-
ΙίβΓΠδ βί Όοοδοηηδ; ίρδβ ηαοηηο ρ3δδίπι ίηδρβχί; 3.0-
οπΓ3,ΐ;ΐδδπηβ άβίηάβ ^. 8ί££πΐδ βί νίοίοΓ ^πΐδίβοΐΐ;, Ρβ-
ΐΐΌροΙή^ηηδ Αηϋρηοηϋδ βάϋοι*, Ιβοΐίοηβδ Οπρρδίαηί
βχδοπρδθΓηηί;. δί^ίηδ ίηί)Γ3 Αηϋρηοηίβιη δηοδίίίίί;;
φΐ3β ΐηνοηοΓαΐ, οαηι άβίβοΐη φΐο<ΐ3ηι αο Απιοΐάο Ηυ^ίο
ρηοΐίοί ίηπδ ίαοία δηηί.1) 8βά ροδίφίβ,ηι βάίίίο Ρβ-

1) V. Α. Ηα£, άβ 3,γ*;θ οπίίοα ίη Αηϋρηοηϋβ θΓ3,Μοηίοιΐ8
ί&οΰΐαηάα. Ιηάβχ Ιβοί. Τυιίο. 1872.

VI ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ.

ί;Γορο1ϋ;3ΐΐ3, ρΓοάίίΐ (&. 1880), ϋα άβ ηυίαβ οοάίοίδ
Ιβοίίοηίοηδ βίΐοοίί 811Π1118, υί άβ ρααοίδδίηιίδ Ιοοίδ οΐβ-
ηπβ Ιβνίηδοηΐίδ ίειηίιιιη Γβοπδ άηΙ)ίί3,ΐίο Θ88Θ ροδδίί.
Ε^ο αΐίηιιοίίβδ ιαθίδ οορϋδ &.<1ηίΙ)ίίίδ ί&ΐβδ άαοίΐα-
ΐίοηβδ δπδίπϋ.

ΙηίθΓ οβΐβΓΟδ Ββΐίΐίβπ οοάίοββ ρΓΕιβδί&ΐ; Β ΙίαιίΓβη-
ΐί&ηιΐδ (ρίπΐ. 4 οοά. 11), οη&τΐαοβηδ, δ&οο. XV, θχ
Αΐΐιοηβ ηιοηΐο βί ίρδβ οηπηάιΐδ1); ίδ οοοίβχ βοδάθπι &ί-
ηαβ Α ΟΓ&ίοΓβδ οοηϋηοΐ. 8βς[ΐιπηίπΓ ηια^ηο ίηίβΓν&ΙΙο
Ματοί&ηιΐδ Γί (αρρβηά. οΐ&δδ. 8 οοά. 6), ηιβηιοΓαη&οθυδ,
δοπρΐιΐδ ΓΙοΓβηΐί&β, α ΒβΙίΙίβΓο ηοη τάίΐ& οΓ&ίίοηβηι
ΐθΓίίαιη οοΐΐ&ύιΐδ, βϊ νΓ&^ίδΙανίβηδίδ Ζ, οηατΐαοοιίδ.
ϋοοδοηηδ Βπίαηηιΐδ βάίΐοΓ βίΐΒ,πι Βαπίθίαηηηι 96 (Μ)
α ΒθΙίΙίθΓο δρΓβΐιιπι 3,<ϋιί1>ιιϋ, οηατίαοβηηι , δοπρίπιη
ΙΊοΓβηϋαβ οιγοβ, ηηβηι δ&βο. XV. 8βά βί ηοδ ΐχβδ οο-
άίοβδ βί; Αΐάίηαηι ρπηοίρβιη βάίϋοηβηι, ψχο,β ρΓοάίίΐ
&. ΜϋΧΙΠ, αηβϊοτίϊ&ϊβ οαΓβΓβ ίαοίΐβ ρθΓδρίοίΐιΐΓ 2) ;
ο,βηιιιΐυηι ηαοίαδ θδΐ Οπρρδίαηυδ ίηνβηΐο Οχοηίβηδί Ν,
ηιιί ίη Μ&.βίζηβπ άθπιυπι υδπιη οοΐΐ&ΐιΐδ ηονηηι ηηίο
βάίίοπ &<1ίιιηιβηί;υηι αΐώιιΐϋ. Βοηιονοίηιΐδ βδΐ, δαβοηΐί
XIV ροίϊιΐδ ηιιαηι XIII, δοπρΐαΓ&β £βηβΓβ Οπρρδίίΐηο
ρβΓηηαηι δίηιίΐίδ, ιιΐ ίοΜβηι ίη Αίηοηβ δοπρίηδ βδδβ νί-
(Ιβη ροδδϋ;. Ρ&τίδϋδ οΐίηι £αίί; α Τηοπια ΟαίδίοΓοΙο
Οχοηίυπι (Ιβΐ&ΐιΐδ βδί. Οοηίίιΐθί: Όίηαχοΐιιιηι 3,ίθ|ΠΘ Αηίί-
ρηοηίβηι ίηίβ^ΓΟδ, ΙινοπΓ^ί ΙιθοοΓ&ίβ&β άίηικίί&,ηι ίβΓβ
ραι*ί;βηι. ΟοΓΓβοϋοηβδ ίη θο Γαταβ δαηΐ, ρ&Γΐίιη &ο
ΐρδο ΙίοΓ&τίο, ρ&τίίηι 3, ηι^ηη Γβοβηϋ ρΓοίοοί&β. 1<ν-
οηΓ^ηηι ίρδθ ρηιηυδ βχοηδδί, ροδί ηιβ Τη. Τη&ΐηβίηι
ίη υδηιη βάίίίοηίδ δηαβ; ίη ΌίηαΓοηο ρΓαβίβΓ Μ&βίζ-
ηβπιηι βίία.ηι Τιιποβηδβδ βάίΐοΓθδ οοΐΐ&ίίοηβηι Οχοηίβη-
8Ϊ8 ραβδίο η&οιιβπιηί;. Βίΐί^θη^ίδδίηιβ 3Λΐΐβηι ίοίιιιη
βχαιηίη&νίΐ; ίδ ηαβηι ηιοάο Ι&ηάατί νίοίοΓ ^πΐδίβάΐ;•,

1) V. ^πΐΒί. ρΓαβ£. ρ. XVI 80[. 2) Ρθγ ίιηρβπΐΐαΐϊΐ ίρδθ
οΐίιη οοάίοίΙ)ΐΐ8 ΙιΜΖ βΐ ηιαχϊπΐϋ ΑΜιπειθ 9,1ίς[πίά ίΓΛιιβηοΙαιη
β88β ορίηαίυβ βιιπι.

ΡΚΑΕΕΑΤΙΟ. VII

ϋει άβ βίιΐδ φΐοφίβ οοάίοίδ ΙθοίίοηΐΒιΐδ ηηδηιι&ηι ίβΓβ
αΐηοϋαπ ροίβδί.

δβηηϋπΓ πί άβ αυοΐοπΐ&ίβ ηοπιηι οοόΐίοιιπι δίη^ιι-
Ιογιιιιι ηυ&βδϋοηβπι ίηδϋίααπιιΐδ. Εα ηιι&βδίίο α πιπί-
ϋδ νίηβ (Ιοοΐίδ πια^ηα οιιπι άίδδβηδίοηβ ρβΓΐΓ&οΐ&ΐα βδΐ;,
ουπι &1π 0πρρδί3,ηί &ποΐοηΐαίβιη ίαβΓβηΐιΐΓ, βΐϋ Οχο-
ηίθηδβηι ρΓ&βίβπ-βηΙ;. 8θά αηΐβηιι&ιη άβ Ιιίδ οοάίοϊΙ>η8
ηιπά δβηίΐ&ηι βχροη&ιη, ειβδοΐνβικίιιηι νίάβίιΐΓ άβ Γβΐί-
φΐίδ Ιίοπδ, ηηοβ βχ Οπρρδίειηο οπιηβδ οπ^ίηβηι ίΓ&-
χίδδβ ηιιρβΓ βϊ Τη. Τηαΐηβίηι *) βΐ ΙβΓΠδΐβίΗ ρΓοηηη-
ϋανβπιηΐ. Ιΐα^τΐθ ίά φΐΐάβπι θηοίυηι βδδθ ηοη νίάβίιΐΓ,
φΐίη Κοπ ΙίΜΖ βΐ Αΐάίηα βάίΐίο, βΐδί ρβΓ άίνβΓδΟδ
^Γαάιΐδ, θ Β ΐαηιβη οηιηβδ ρΓονβηβη'ηί: Ζ ηπίίίβηι βχ
Μ άβδοπρίαηι βδδθ άβηιοηδΐΓ&νϋ; Τη&ΐηβήη; Μ ο,ίηυβ
Αΐάίηαιη βχ 1/ ηι&η&δδβ, ίρδίιπι Ι* βχ Β βχροηίΐ ^Γη-
δίβάί; Ηβπη&ηηιΐδ φΐοφίβ Κβαΐζβΐ2), ηιιί Β οοάίοί 3,1ί-
ηιι&ηέαηι αηοΐοπί&ϋδ οοηοβάϋ, οβΐβΓΟδ ηαοδ <3ίχί βχ ίΐΐο
ρβηάβΓβ &αοχιτ&ΪΆ (ϋδραίαϋοηβ οοιηρΓΟΟ&ί. Ιί&ηηβ η&ηο
φΐαβδϋοηβιη &ά Ιϊηπίάιιηι ρβΓάηοΐ&ηι βδδβ ρηί3ηίιηαδ 3) ;
αΙΐβΓ&ιη, ψχ&β Π13ΪΟΓ ββί, &§§ΓβάίβηιπΓ , υΐπιηι δίί; 3,1ί-
ψΐ2ί Β οοάίοίδ ρΓορήει 3ηοίοπί;&δ ηββηβ. Ιη πηίνβΓ-
δΐιηι Β οιιιη Α οοπ-βοίο δ&Ιίδ ηάβϋΐβΓ οοηδρίΓαί;, ίάηηβ
βο οΙ&πΉδ 3-ρραπιΐΐ;, ηηο αοοιίΓαίίιΐδ Ιβοϋοηβδ Οηρρδίαηί
βο^ηονίιηπδ; ηβηυβ νβΓΟ άηοίίαπ ροίβδί, ηιπη Ιι&ιι-
Γβηϋ&ηο ίρδο ραπΐβΓ βχοιίδδο ιηιιΐΐο ηια,ίοΓ βϋ&ηι οοη-
δβηβπδ ρΓοάίίιιπίδ δίί. 8ίηΐ ηιιηο ρΓΟ βχβπιρίο Ιδαβί
ΟΓαίίοηβδ, ίη φΐίοηδ δι ΒβΙίΙίβΓο ηοίβηι ίβηιβΓβ η&οβαδ,

δαβρβ ΐΐΙΙΠΙβΓίίο ρΓΟΓδΙΙδ ΟΟΑΙΟΙ Β βίΐΐδφΐβ 3,886θ1ίδ ρΓΟ-

ρπ&δ Ιβοίίοηβδ ΪΓΐΙ)ΐια8.4) III, 8 δβο. Β&. ,,τόν οίκον
οηι. Α": ίηιηιο Α ρΓ. (οογγ.1). — 12 „γεγεννημέντ] Β":
βίίειιη Α οογγ.2 — 18 „7ίαρέΰχοντο Β Ι/6: βίίαηι Α. —

1) Αηηαΐ. Εΐβοίεβίε. 1877. ΟΧν ρ. 673 εη.; ρι-αθΜ. βάΐί.
ΙιγουΓ^ί. 2) Κβαίζβΐ ΕχβΓοίί&ίίοηβδ οήϋοΒ,β ίη Αηίίρη. ον&ϊ.,
(χΐδδαθ 1879. 3) Εϋ&ιη Τη&ΐηβίπι. ρΓ3,θ£. Ιι^ο. ρ. VI ίο,πι

Κθΐιί;ζβ1ΐο αδδβηίϋαΓ. 4) Οί. Τη&ΐηβίιιι. ίοά.

VIII ΡΒΑΕΓΑΤΙΟ.

70 „τη αη^θ ταύτης 3,(1(1. ΒΙι": βίί&ιη Α. — 71 „ΰνν-
εβτιάΰ&αι] βννίΰταβ&αι Α": ίηιπιο Α ρΓ.; οογγ.2 δίοπί
ν. — IV 15 „περί οηι. Α": ίπιπιο Α ρΓ. (ο,άά. οογγ.1).
— V, 7 „δφ' ολην Β, νφ' ολην Α": ίηιπιο Α ρΓ.;
οογγ.2 δίοπΐ Β. — 12 „τόν νί5ν] τοίννν Α": ίπιπιο Α
ρΓ.; οογγ. δίοαΐ; ν. — 39 „λελειτούργηβε Α": ίπιπιο
Α ρΓ. — Ιαπι νίάβ&πταδ, φίκΐ άβπιρίίδ ηίδ ίηίΓ& ΐΓβδ
οΓαίίοηβδ III. IV. V Β οβΐβπδηαθ Ιίοπδ ρΓορπί Γβπιει-
ηβα,ΐ; ρΓαβΐβΓ αρθΓία νίΐήα. III, 6 $' οηι. ΑΙ/; ίία^πβ
η&οθΓβ νίάβίην Β. ΑάάβΓβ ίά νοο&οαίηηι ουήΐδνίδ βΓ&ί,
ο[πί φΐίάθΐη ΒβηΐΐΓβΙ; ηηίά δοποβΓβΐ; αϊ ηοο ίρδππι ΙίοΓα-
τίπδ οοάίοίδ Β πιίηίπΐΘ ίαοβΓβ δοΐίίαδ βδί;. — 45 γεγε-
νημένης Α ρΓΟ γεγενημένην, φχοά7 δί δίίβηίίο ΒθΙς-
ΙίβΓί ηάθδ, η&οβηΐ; οοΐβη. — 49 προβήκεν, ευ αντος]

προσήκει αντό<? Α ρΓ., οογγ.2 ει αχίαϋάίί;; προβηκει αν-
τος Β; προύηκεν, αντος ν. — 56 δη] δ' Α, δι Ι*. —
νμΐν] ήμΐν Α. — 79 τούτον] τούτων Α. — IV, 14
οπότε ό*ε] οπότε δη Β. — V ίηβΟΓ. προς λεώχαριν
(οογγ.2 λεωχάρην) καϊ δικαιογένην (διογενην ρι\, οογγ.2)
Α, προς λεώχαριν καϊ δικαιογενη Β. ίη αι^ιιπι. ίΐβηι
λεώχαριν Α, πθ^πθ ππηηδ § 3, φΐίοπδ Ιοοίδ ίρδβ πίΐιίΐ
βηοί&νί; § 25 λεώχαρις ίηΐαοΐηπι πιαηδϋ;, άΪ § 4 βϊ
20 πι. 2 ίη λεωχάρης οοΓΓβοίππι βδ£. Όβ Β ηίηίϊ ηίδί
δίίβηϋππι ΒβΙίΙίβΓί ηοοβηχαδ. — § 1 διεφερόμε&α ρι•ο
διαφ. Α (ίΐΐαά Γβοβρ. 8οηοβιη. Τπγγ. Βοηβίοβ). — 6 κη-
φιΰιοδότον Α Ζ. — 29 ουτο<?] όντως Α. — 33 Λιο-
πεί%ης] διοπειδης Α. — 36 καλώς] κακώς Α. — 37
Λεχαιον] λεχίον Α, λεχιον Β Ζ. — 43 τούτον] τού-
τον Α. — Ηαβο βαάβηι ταίίο ίηίβΓ οοάίοβδ Α βΐ; Β
ρθΓ ίοίοδ ΟΓίΐΐοΓβδ οοίίηβί: φΐοά οππι νκΙβΓβηί Ιθγπ-
δίβαΐΐ; βΐ; Τηαΐηβίπι, πιβΓίΐο ηβ^ανβΓαηϊ Ι/απΓβηϋαηπηι
δπί ίππδ βδδθ. 8βά νίάβο φΐίά ορροηί ροδβίί: ηίππΓυιη
ορβΓ3, οοΓΓβοίοπδ 8.1ίβπυ3 οοαίίοίδ Α β&ηι δίπιίΐίΐυαϋηβπι
θβΌοίαπι βδδθ; οππι οοΓΓβοΐοΐ'βηι 3χ1ηίΙ>ιπδ8θ οοάίοβπι
οιηη Β &ΓίίδδίηΐΕΐ 3Ϊηηίΐ3,ΐθ οοηίιιηοίυιη; ίί&ςμιβ ηυίο-

ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. IX

φαιά Α νίίίοδί ρΓαβίβΓ Ιι&υΓθηΐίαηυηι 1ιαΐ3ΐαβΓίΙ; βχ βο
δποΐαίυηι β88θ. <3α& ίη δβηΐβηϋίΐ βϊ Ηη^ίυδ βδί βί
Κβυίζβΐ, ηβθ[πθ δ&ηβ ίοτϋίβγ θ&ηι ορρυ£η&£ ^Γηβίβάύ.
δβηηίΐυΓ αηίβηι, δί νβΓα ίΐΐί ρΓ&εοϋοειηί;, ηί δίηιίΐίΐυάο
ί11& δίειϋηι βναηβδοαΐ, ηοί <3βδίΐ βίιΐδ οοΓΓβοίοπδ ορβΓ&.
Αίηαί ίο,τα αίΐί^ίιηιΐδ ί&ΐβιη Οπρρδίαηί Ιοοιπη; ηαηι
βίί&ιη ίη φΐίηΐαβ Ιδ&θί ΆΐίβτΆ ρατϊθ (ίη(3β & § 21) πΐ3,-
ηπδ θ& οοΓΓβοΐπχ (Ιθίυϋ: ηπΐά β&οίυιη βϋ νίάβδ.
Α^βάυηι β άιιαοηδ ρπηιίδ φίοςμιβ βήΐδοίβηι ΟΓ&ΐοηδ,
ς[ΐΐ8,ηιιιι βαάβηι βδΐ οοηάίοίο, Ιοοοδ οοΐΐί^&ηιυδ, ηαίουδ
νβηοΓ3, νβΐ αβ^αβ οοη& νβΐ οίβηία,υβ δπ& ηβηιΐθ ρΓΟΓ-
δϋδ ίπΐίΐία ρΓ&βοεαί Β. — Ι &Γ£. φαΰϊν] φηβΐν Α. —
16 χηφήύανδρος Α ρΓΟ Κηφίύανδρος, άβ φιο, ΐβ ΐαοβΐ
ΒΙς.; ίί&ηηβ ^υίά Β η&οβ&ΐ ηβεοίηιηδ. — 26 νμΐν]
ημΐν Α. — 28 εαντον] αντον Β. — 34 αντον] αντώ
Α. — 38 πάτερα] δάττερα Α. — 43 νμΐν] ημΐν Α(}. —
51 νμΐν] ημΐν Α. — II, 8 δηλον] δηλοΐ Α, ςμιοά ηοη
οοηιιηβηιΟΓαΙ; Βΐί. — 47 καταβτη 6αι] καταύτηόετε Α.
— Εη βχί^α&πι ιηθδδβπι βχ απιρίο ο&ηιρο! βί ίΌΓΐ&δδβ ηοη
ρίΐιιοα ρβΓρβΓαηι οοηιιηβηιοΓ&νί, ρΓ&εδθΓίίηα οηηι ηβ Α
ηηίαΐβϊα ίη Ιδ&βο ρβηίΐυδ &άηηο βχη&ιΐδΐυδ δίί. Αί οογ-
γθοϊογ ίΠβ αΙίθΓ ίη οΓ&ΐίοηβ III. ρΐηδ XXIII Ιοοοδ ίη-
νβηίί; φΐοβ €Ογπ£θγθϊ;, ίη οχϊι&γ1;& ρΐηδ IX, ίη φΐίηίαβ
§§ 1 — 20 ρπΐδ XIII. Ηαεο εχθηιρίί §Γ3ϋ& ροβίία
δυηΐ, οείβηιιη βίίαηι ίη ΑηάοοκΙθ, ΙιγουΓ^ο, Αηίί-
ρΗοηΐίδ δβχΐ&, ΓβΗφίίδ ορίίΐβ οοιτβοίοΓ ηοη 3,ΐ1;ί§ίΐ,
ηίηίΐο άίδδίηιίίίοΓ βδΐ ΕαυΓβηΐίαηηδ Οπ'ρρδίαηί ηυ&ηι
ίη ραΐ'ίίοηδ οοΓΓβοίίδ ηυίιΐδ. — 8εά βίί&ηι β,ΐία, αι*£ΐι-
ηαβηΪ3, δηρρβίηηί, ηιι&β οπ^ίηβηι οοάίοίδ Β &ρβΓίβ
άβηιοηδ^Γβηΐ νίάβ ηοδ Ιοοοδ Αηάοοίάίδ βΐ Ιδ&βί. Α.
Ι, 22 ώ λεωγόρα ΐβοϊβ Α, δθά ϋα δοπρΐιιιη ιιί ΙίΐίβΓ&β
γόρα ρβΓ υηηηι άηϋΐηηι ίηίΐ'ίοαΐίοΓβηι θχ&Γβΐ&θ δίη^
^ηβηι ουηι ηοη ίηίβΙΙβ^θΓβΙ; ΙίοΓ&ηηδ Ι(&ηΓβηΐϊαηί, ω
λέω βΟΓίρδϋ;, ρΓΟ οβΐβπδ Ιαοηη&ηι Γθΐίηηίΐ. — 24 τάγα
(ρΓΟ τά γε) Α, αοοβιιίηδ δί§ηο ραυίΐηΐιιηι δίηη&ίο; ηίηο
τάγα Β. — 42 παρείη] παρψί ρΓ. Α, παρείη οογγ.;

χ ΡΒΑΕΓΑΊΊΟ.

δβά ίοί ει ίη βαηι ηιοάηηι δοπρίιιηι βδί;, η£ ειά β§ιΐΓ&ιη
οι 1ϋ;ΐβΓ3.Γπηι φίαιη ρΓΟχίιηβ ο,οοβάαί; ίηάβ παροίη Β. —
61ο μοι ην] ίη Ανοο&οηία ηοη δβρ&Γ&ία, αοοβηίαδ δρίπίαδ-
φΐβ βυρΓα η ηβ^Ιβ^βηίβΓ βχ&ν&ϊϊ, \χϊ ηυίηαηι δίηί άίδοβπιί
ηβφίβ&ΐ; ομον ην Β. — 114 έβουλέό&ην Γβοΐβ Α,
αΙίθΓΟ ε ίοΓίβ ίη δρβοίβηι ι ΙίίίβΓ&β αίίβηηαΐο; ίΐαηαβ
εβουλίό&ην βδί ίη Β. — 122 Έπιχάρη] έπιχάρην Α,
άυοία οοΐίο,ηο π ΙίίίβΓ&β ίη άβχίΓ&ηι αΐίφίαηίυηι ρΓΟ-
άηοίο, ηί βίί&ηι ρΓΟχίιηηηι ί- ίΓ&ηδβχαηι δίΐ; ίηαΐβ έπε-
χάρην Β. — II, 17 ό"αΛα^^] ης ίη Α ρβΓ οοηιρβη-
άίιιηι δαρίΈ, ν δοηρίαιη; δαπαν δηρΓα δοπρίο οϊς Β. —
Ιδ. III, 29 ολίγα διαμενειν] όλι δαρΓίΐ δοπρίο γ Α; ίηάβ
ρβΓνβΓδβ ο λό?/0£ διαμενειν Β Ι< Ζ. — IV, 14 μή] ίία Α οογγ.
(οηι. ρΓ.), δβά φΐαδί ρβΓ οοιηρβηάπιιη; μεν ΒΖ. — V, 7
κάγώνος] Γβδΐίίηβ Αικαιογενης (οαιη ΝαοβΓο); οηι. ρι\
Α, δικαιογέν ο,άά. οογγ., κα^ Β (β^ Γ°• Α. δβο. Β&.;
ίΐα<ριβ ηοη δοΐυδ ΙίοΓαηυδ Ιί&αΓ. άβοβρίαδ βδί), κάγώ

Ζ. — 11 δεινότατον] δεινότατ Α, δεινότατος Β. —
Νοη άηοίίο φΐίη ηιιιΐίο ρΙυΓα βίπδάβηι §βηβΓίδ βχβητρία
οοΐΐί^ί ροδδίηί, δί φΐίδ &άηίοίίίδ οοάίοίοιίδ αΐβάΐία ορβΓει
ίη η&ηο Γβηι ίηφίίδίβπί *) ; δβά ηειβο ηυοςμιβ δηίβοβΓβ
&ΓθίίΓθΓ. — Αί βδί η!)ί οοηδβηίίαηί Β βί ρΓ. Α οοηίΓ&
οογγ. Α. — Ιοί ί^ίίηΓ οοΓΓβοίίο ραπιηι αρραπάί. νβΐιιί
ϋίη. 1, 97 διαπεπραγμένους δοΐαδ οογγ.2 Α; #ε πε-
πραγμένους Α ρΓ. Β Μ Ζ. 8βά βίίαηι Βΐί. ίη Α ηυηο
ηυοφίβ ό*δ πεπρ. ίηνβηΐΓβ δίοί νίδαβ βδί. — Αηάοο.
Ι, 1 ΰχεδόν τι] όχεδόν τοι Α οογγ.; αί ο ιηίηυΐίδ8ίηΐ3,
ίοπηα δηρΓΛ τι 3/ρρίοίυηι βδί, υί ί&οίΐβ οοηίοδ ί&ΙΙ&ί.2) —

• 1) Ε Ι<γοιΐΓ£θ (§. 48) Ιηοηίβηίαιη οχβηιρίυιη άβάίί Τη&Ι-
Ιιβίπι ρΓαβΓ. ρ. VI, 1, αΐίαά ίάβπι Αηη. Πβο^θίβ. 1877 ρ. 674
(§ 103). 2) ϋίβηάιιπι νίάβίιΐΓ οοο&δΐοηβ οβίβΓ3, φΐο<ριβ

φΐαβ &ά Αηάοοκίβιη βχ Α οχθοπρία ηυηο η&οβο η. 1. &ρ-
ροηβηάί. — Ι, 1 τούτων] ων α οογγ., ςυί ηβςιτιβ ΙίοΓαπυδ
ίρ8β ηβφΐβ 18 ίηίί; φΐί οογγοχϊΙ; § 3 βί 5. — 3 γινώακητε Α ρΓ. ;
οογγ. ηί^ΓΟ αίΓΒ,ηιβηίο 3, ηιαηυ Γβοβηίί. — 4 εστί #ε '. . . πλεν-
ααντι ρΐ'. (άποπλενααντι?). — 5 γινώακω βίί^ιη ρΓ. £αΐ88β

ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ. XI

Αηίίρη. II α 1 γνωΰ&ήνοα] διαγνωΰ&Ύΐναυ Α ρΓ. ν.
Νίηιίπιηι ΙίίΐβΓ&β δια ρυηοΐίδ δηρΓ& αρρίοϋδ άβίβίαβ
δΐιηί;, ηυ&β ρπηοΐα ηβαηβ ΚοΓαπηδ Ιιαηι*. ηβφΐβ Ββΐί-
ΙίβΓαδ νίάίΐ. — Ιί&φΐβ βυιη ρΓο Γ6 βχρΙοΓ&ία ιηίΐιί δϋ,
οοάίββιη Β θχ Α άβδβπρίαηι βδδβ, Ιβοΐίοηβδ ϊΐΐίιΐδ ηοη
πΐ3,£ΐ8 οαΓεινί ηααπι ϊβοιϊ Ρβΐτοροίίί&ηηδ βάΉοΓ.

ΚβΙίηηηηηίαΓ Οχοηίβηδίδ βΐ Οπρρδί&ηυδ βί ηηίιΐδ
οοΓΓβοίοΓ ολίβι, φΐί δβηιοΐο Ιί&ηΓβηίί&ηο δαί ίαπδ &ϊ.
Ν&ηι Οχοηίβηδίδ ^ηίάβηι οοΓΓβοίοΓ δβοηηάηδ αάβο Γβ-
οβηδ βδί, υί δίοηοί φΐαβ δοπρδϋ ηοη ροβδίηί βχ ίρδήΐδ
οοηίβοίαΓα ρΓοίβοία βδδβ, ΙίοΓυπι ίιηρΓβδδηηι βυιη αά-
ηίοιιίδδθ ^πίδΐβίΐΐ Γβοΐβ δπδρίοειπ ΥΪάβ&ίιΐΥ. ΟοηίΓα
Οπρρδίαηί οοΓΓθοίοΓ, ίά ηαοά ΙίοβηίβΓ ηηηο βί; Ηη^ίο
βί Κβυίζβΐίο οίίίπη&ηίίοΗδ βοηββάο, ηοη βχ δυο ίη§β-
ηίο ίηίβΓροΙανίΐ οοάίοβιη δβά Ηογο ηι&ηη δβπρΐο ηδαδ
θδί. Ιη βο 3-ηΐβηι ηοη οιηηία ίηβΓ&ηί ηυειβ ίηδυηΐ ίη
Οπρρδίαηο, δθά ίτβδ ίαηΐηιη ΟΓ&ίοΓβδ βίφΐβ ιηαηοί.
Ν&ηι ιρνΆβίβτψι&ϊΏ. αποά άββΓαηΐ Αη&ρηοηϋδ 8βχΐα ςμιίη-
ΐαβομιβ βηίδ; Ιδαβί ρηηιαβ άΊιαβ, βίί&ηι βχ ιηβάίο Ιδ&βο
ηί ίαΐίοι• ηηαβά&ιη ίοΐία ρβπβΓ&ηΐ;, ίη ηαίουβ δβπρΐαβ

νίάβΐαΓ; ΐίαςμιβ Γββϋίαϋ; οογγθοϊογ, ηοη ηιηίο,νίΐ. — 8 πάρα-
λ . ϊπ,εϊν οογγ. πι. ρι\ — 18 Ι&οηηα ροβΐ ΜΑΡΤΤΡΕΣ βχί^αα
βδί, ηβφΐβ ιοί ρΓαβΐβΓ ρηηοίυπι γποπιπι φΐίοςιααπι ηηηιιαιη
ίΊπί. — 23 είπόντας δίαϊίπι ίαΪ88β νίάβΐαι*. — 24 τάγά] οιγοβ,
γ αΐίςηίά ίη πίθάΐο ίπιοφίβ νβΓδυ Γ3,δαΓ3,β β88θ νίάθίηΓ; άίνβΓδα
πιαπηδ Ιοοηπι ηυΐΐο, αίϋ^ίΐ. άβ αοοβηίυ ν. βυρΓα. — 28 βί; 29
μυνησεις βί; μεμννηκ,α δία,Ιίπι βοήρία ίυίδδθ ροδδηηί;. — 31 η
μην Αρι\, η μην οογγ. — 34 είκοσι Α (Ηηβοΐο, ΐοτϊ. 8>. οογγ.)•

— 40 δνγγένη ρΓ. (ται βΓαδηπι βδί). — 47 άναγινώσκετε Α ρΓ.,
άναγίνωσκε οογγ. — 49 ροδ£ άδικεΐν βΓαδηπι φΐίάθπι ηίΐιίΐ βδί.

— 52 είργασμένους Α. — 64 <5« ονκ εμε αϋδ^ηβ Ιαοηηα Α. —
85 πάντως Α ρι\, φΐοά Γθοίρίβηάιιπι βδ8θ νΐάβ^ηι*. — 112
παρέστημεν νίάβίαΓ αυ ίηίίίο ίϊιίδδβ. — 119 άξιονμεν ρΐ'. — 138
αΐκίβ&εντα. θΐίαηι Α (ροδίθπηδ α δϊ^ΐο βοπρΐηπι). — 141 ίη ΐ3,ουη&
ροδί; εννοίας ηίΐιίΐ ηηςμιειπι δοπρίηπι ίηίί;. — Π, 2 περέστηκε
Α. — III, 4 ημΐν ειρήνη Α (ηοη νμΐν). — 14 ακίρρον ρΓ. —
30 βονλόμε&α Α. — IV, 7 μακρότερα. — Ϊ1)ά. ποιηααψεν Α;
οοΓΓθοίυπι Θ8δβ ηοη νίάθίηΓ. — 13 οϊ, ηοη οι. — 19 νόμοις
τοις πόλεως.

XII ΡΚΑΕΕΑΤΙΟ.

ίπθΓ&ηί ογ. V § 21—47 β* ογ. VI § 19—50; βίβηίιη
ηαβ ηυοςμιβ ίη Α ίηοοίΎβοΐ&β ιη&ηδβπιηί. Εππι ί^ίίυΓ
βοοίίββηι, βπίυδ ν&παηι Ιβοίίοηβιη ηι&^ίδ ηιίηηδνβ ίη-
ίβ§Γβ βχοθΓρίαπι βοιτβοίοΓ 0πρρδΪ3ηί ηοοίδ δθΓνανίί,
ΙίίίβΓα Ο βί§η9,οο. Αϊ ηι&ηβΐ; βειχίθΐη ηυαβδίίο αά Ο
ίρδυηι ίΓ&ηδΙαία, ηυο,β 38 ρβουΐί&τία η3,οηβηί; ηΐπιηι βχ
£Γ&ηιπιαϋοι' αΐίοπίυδ βηιβηοΐΣΐίίοηβ ηαΐ9, δίηΐ αη θχ &η-
ΐίηυο βχβπιρίο ηάβϋίβΓ άβδοπρΐα. (}η&. ίη ηυ&βδΐίοηβ
ηιίηί ηοη ΐ&ηϋ ηιοηιβηΐί β88θ νίάβΐηι*, ηηοά ηι&χίηια,
ρ&Γ8 β&τυιη Ιβοΐίοηυηι δΐηβ ηΐΐο (Ιυοίο Γβοίρίβηοίει βδΐ,
ηυαηΐί ηυοά οηιηβδ βοηδίδίηηί ιώΙϊά Β,ρβτΪΒ,τιπΏ. οογ-
πιρΐβΐ&πιπι οοΓΓβοΐίοηβηι. 8ππιθ Ιδ&βί υηάβοίηι&ηι,
φΐ&β βδϊ άβ Η&^ηίαβ ηβΓβεΙίί&ίβ: ίη βα. βοιτβοίοπδ
αΐίβήυδ νί^ίηίί άυ&δ οοιτβοϋοηβδ ηυηιβΓ&νί, ρΓ&βββΓ-
φΐ&Ώΐ ψιοά &μώϊ ηυ&βθαηι βγ&8& δίνβ 3,0 ηαο πΐΒ,ηπ δίνβ
3, ρπιη&; ηυοά άί^ηοδβί ηβηηίί;. ΡΙβΓαδφΐβ βϊ ίρδβ δίηβ
άυοϋειϋοηβ Γβοβρβηηι; δβά βΐ οίΤβηοΙβΓβ βίδ Ιοοίδ οιηηί-
ουδ ΙβοΐοΓθΐη ΣΐΙΐβηίπηι ηβοβδδατίυηι βι-αί βί ηιβάβίαιη
βαηι ψι&β ίηνβηία. βδΐ ίηνβηΐΓβ ηαηά οΐίίηοίΐβ: ηίδί φΐίάθπι
§ 21 αϋίίιοίΐβ ίτιίί; ρ ιό ωΰτ ον κοινην κοινών ίαν . .
ποιήΰαΰ&αι ΓβροηβΓβ ωβτ ουκ ενην κοινων. χτε.9 οππι
ρΐ'αθοθδδίδδβί άβ β&άβιη Γβ ουκ ενην ίΐβπιπιςμιβ ενην,
νβΐ § 38 ρι*ο βονλομαι δεΐν και περί τούτων ειπείν
δοηοβΓβ β. δη καϊ κτε. Βίδ ΐβιτβ και &άάίάίϊ χώί
άββϊ&ϊ οοηίυηοΐίο, καταυτο ιηυία,νίί; ίη κατά ταυτό,
κά&εΰτάναι ίη κα&ιΰτάναι, 3,1ί& ίά £βηιΐδ ίβοίΐ φΐαβ
ηβηιο ηοη ρΓοοαοίί;. ΑΙ; β£0 βχδρβοΐαοαιη υΐ βχ ΙίοΐΌ
ίΐΐο αηϋ^ηο ρΓοίβιτβηίΐΐΓ Ιββίίοηβδ φΐ&β Ιοοίδ ηοη
δηδρβοϋδ ηβφΐβ αρβϊίβ οοΓπιρΐίδ ίηορίη3-ί&ηι Ιυοβηι
3ΐΤαη(1βΓβηΐ, ειάάβΓβηίυΓηυβ βα. ηυαβ βίδί ηβηιο άβδί-
άβΓαδδβΐ, ΐαιηβη ^βηυίηα. δβ δΐαϋιη ρΓΟΟ&Γβηΐ, νβΐηΐί
Αηϋρη. Ι, 10 Ν αάάίάιΊ; τοιαντην, νβΐ ίοί<1. 22 καϊ
άνόβια, 27 αίΰχυν&εΐΰα οντε. 8βά (^ηαβΓβ ρβΓ ίοίηηι
Ιδαβηηι, ΑηϋρΗοηΐβηι ; Όίη3Γοηυηι: ηίηίΐ ϊβλβ ηδ^ηαηι
βχ 0 αώίΐυηι δυρρίβΐαπιο^ηβ ίηνβηίβδ. Νβ^ιιβ ηι&§ηηηι
ηιίηί νίάβίπΓ (^ηοά Αηΐίρη. 5, 68 βχ ηζει ον βΟΓΓβοίοΓ

ΡΒΑΕΓΑΤΙΟ. XIII

&\ϊβγ βίϊβοϋ ήζίου; ηβφΐβ βηίηι ρΓοηηηίί&ϋοηβηι ηιη-
ϊάο&ϊ 86(1 ίαηίηιηηιοίΐο ο,οοβηΐιιηι; ίίαηηβ ηβηαίΐηΗαιη
βαρΓα βηιβηαΙ&ΐοΐΊδ ιηβεΐίοοπδ ίη§6ηίιιπι, άοοϋ ΐαηιβη
ηοηπηίδ, β&ηι οοιτβοίίοηθηι Θ88Θ ρηΐανβπιη. *) Αί, ηιιοά
άίοίί; Ηα^ΐιΐδ2), ηη&βάαηι οοη*βοΐ;ίοηβδ ίία δηηΐ οοηι-
ρατειί&β \χί ηη11&. ηβο ^Γ&ηιηι&ίίοα δυοδΐί γ&ϋο ηβίπιβ
ΐο^ίοο,; ίίαφίβ ηι&,ηίίβδίηηι θππι ηιή ηαβο δοπρδίί ηοη
δηηηι ίη^βηίυηι δβά οοάίοίδ αΐίουίιΐδ ίίάβηι δβϋηίηηι
βδδβ. Εδδβΐ βαηβ ηι&ηίίβδΐιιηι, δί ρππδ ίΐΐαά νβΓβ άΐοί
ροδδβί; &ί βηίιη βχθίηρία ηυαβ άβάϋ Ηυ^ίαδ ο,χιί ^Γη-
δΐβάΐϋ οοΐΐ&ϋοηβ Γβά&χ^αηηίυΓ απί ρ&τυηι ρι-οο&ηΐ
Αηϋρΐι. 2 γ 5 ει γαρ άπεγένετο, τον μεν κίνδυνον
τον αυτόν έμελλε καϊ παρών κινδυνευβειν Γβοίβ Α;
οογγ. 2 (0) ου &ηϊβ τον αντον ίηδβπιϋ. ΝίιηίΓυηι
ρΓορΐβΓ Θ3, ηηαβ ίηίθΓβΟΒίηίυι•: πώς (δοποβηάυηι πάς
ουηι Ν, α,υοα! οοηίβοίπΓΟ, ίηνθηίί Ββ&ΐΣθπΐδ) γαρ [αν
&ά(1. οογγ. 2] αυτών [ό αάά. οογγ. 2] ληφ&είς [λειφ&εϊς
οοπ*. 2] τούτον αν τον έπιβουλεύβαντα ηλεγχεν οντά;
Ναπι δι ηβπιο βαηι οοηνίοίυΓΠδ θγ&£; ηοη ίάθΐη βΓ&ΐ
ρβπουΐιιπι, β&ηιηηθ Γβιη οοηοβάί &άνθΓδ&χίο ίδίβ οογ-
γ&οϊθΐ ρηί&νϋ Οιιγ άβίηάβ ό αάάίάβπΐ ρβΓδρίοππηι
θδί; 8θ(1 ίη λειφ&είς Ηυ^ίπδ η&βΓβί ρΓΟΓδηδ^ηβ &ο-
δΐίΓοΙαηι θ&πι οοΐΎβοΐίοηβηι ρυίαΐ 8θά ηηαιηνίδ οογ-
ΓβοίοΓίδ ίη^βηίηηι ίηίτα Ββ&ΙίθΐΊ ίιπδδβ θχ ηοο ίρβο
Ιοοο αρρειχβ&Ι;, ίαηιβη ηοη ί&πι ηβοβδ ίυίί ηΐ ηοη νί-
άβΓβ^ ίά αοδυΓάηηι βδδθ ηηοά βχδί&τθΐ πώς γαρ αυτών
(δΐο&τίοππη) ό ληφ&εϊς τοντον αν . . ηλεγχεν; ίηιηιο
ρΓοίβοίο οοηνίοίηπίδ θγο,ϊ. Ιΐ&ηυο &ά οοοίδΟδ ρΓοηο-
ηιβη αυτών Γβίίηϋί δοπρδίΐηυβ λειφ&είς, ηοο δβηδυ:
ίυηι βηίηι Γυίυπιηι ηοη ίυΐδδβΐ ιιί; ίδ ςυί νίνηδ Γβ-
Ιίοίιΐδ ετ&ί (δθΓνηδ δοϋίοθί) ϋΐυηι δβ οο^ηονίδδβ ίηαϋ-

1) Τύ) τε άτνχία II <ϊ 1 ρΓΟ η τε άτνχία ίαοίΐθ £υϋ; ίη-
νθηΪΓβ θχ νπο&έοει θίιΐδ ΟΓαϋοηΐβ; III γ 8 %•εία. β τον &εον
ηυοά ρΓαβοβάίΙ; βί &είας ψιοβί βθ^αϋυΓ; ίίβπι Γβΐίφία. 2)
£. ο. ρ. 10 8ς[.

XIV ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ.

ΟΆτβϊ.1) Ταΐβδ &υΐβηι οοιτβοΐίοηβδ, φΐίουδ ιη&ΐιιηι βρβ-

016 83/ηβ^ΠΓ, 3Λΐ£63,ΐΐ1Γ Γβ Ύ6Γ3,, ρΓΟ ΟβΓ^ίδδίηΐίδ ίϊΐίβΓ-

ροΐαίίοηίδ ίηάίοϋδ ηεώβΓβ δοΐθπιυδ. Εαβ βί ίη Ιδ&εο
ϋίη3τοηοφΐβ ίηνβηίπηίυΓ βί ίη Αηίίρηοηΐβ: νθίαί φΐοά
Αηίίρη. IV $ 6 ρΓΟ κρεΐβΰον ων (ί. β. χρευβΰόνως)
κρείΰβων ων βχ 0 ίηνβοίηιη βδί;, νθΐ ϋίη. Ι 89 τέτ-
ταρα ρΓΟ τετρακόόια, οππι ίη δβηιιβηίίοιίδ ηι&χίηιβ
βδδβί νίίίυιη2), νθΐ Ιδ&β. XI 23 ροδί; προύτάττευ (προ-
ΰτατυ ρι\ Α) ιη&ΐθ οΐβίβΐηηι δυα φΐοά β δυαζλνύαβ&αυ)
νβΐ αΐίο βίυδάβηι νβΓίοί ίηβηίΐίνο δυρβΓβι-αΙ Νβφΐβ
Γβοίβ Γβδίίΐιιίυηι ριιΐο ίοά. 42 τρεις αϊ ρΓΟ τριακόβυαυ
ρΓ. Α, οηί 8ΐ αάάίάβηβ ζα), οηιηί& δ&ηίδδίηια δίηί.
Ιοά. § 25 ΐίότερον δίκην ην μου λαχεΐν Α ρι\; πότερα
δ' ονκ ην μου λ. 0; δβά #' ηηΐΐυηι Ιοοηηι ηαββί; Γβ-
δΐίίυβ πότερον ονκ ενήν μου λαχεΐν. — § 34 μήτε μη
δυκάβαβ&αυ ρΓ. Α, μήτε μην δικ. 0; δβά μην ροδέ
μήτε ναΐάβ πήτηηι; μήτε μου (μήτ εμοϊ) δβποβηάυηι
νίάβίυΓ. — Χ; 11 ε% αΰτο-υ δέάντυΰαναγαγευν ονκ εότυ
νόμος Α ρΓ., — #£ αν τυνα άγαγεΐν — 0 Βΐί., ηίδί
ς[ΐιθ(Ι αν 8, Βΐί. ΐαοίίβ οηιίδδαηι βδί. (}ιιαιη Ιββίίοηβηι
οιιηι νίάβΓβί ηοη δυίηοβΓβ 8οΰβίοίαδ, Ιβ^βηάυηι ρΓορο-
δΐιϋ έξεΐναυ δ' νιόν αντον άντευΰαγαγευν ονκ εβτυ
νόμος, δίηιρίίοίιΐδ ϋο, βοιτί^&δ: εξ, αντον δε τυν άντ-
ευΰαγαγευν. — Ιοά. 23 έπιδευκννναυ κελενετε ευ δυ-
καύως τα αντον. Οίϊβηάίΐ; 8αυρρίηδ (8γιηο. αά βιηβηά.
ΟΓ&ί;. Μ•, ρ. 12), ρΓοροδηίΐηηβ — κελενετε καυ ώς τα εαν-
τον. Νβηιρθ ει ίη Α ρπιηο άβίΊιίδδβ ίαηι Όοίοδοηηδ

1) (ίυο,θΓίί; Ηυ^ίιιβ ρ. 10, φΐίά ΙυοΓ&ίυδ βΗ οοιτβοίοΓ III
γ 10 ίηβίΐηα ίΐΐα ώς δε< ονδε της αμαρτίας τον δ ε τον άκον-
αίως άποκτεϊναι άπολνεται ίη νβΐ ίηδαηίοΓει τονδε τω ιηιιίι3,η8?
Μ Ιτιοΐ'αοαίιΐΓ, υί φΐ&β αηίβα ηβ οοηδΐπιΐ φΐίάβπι ροδ8βηί; ίηίθΓ
8β, ίαπι ρθ88β νίάβΓθηίπΓ : τονδε αά άμαοτίας αάίιιηχϋ}, αά οο-
οίδηηι Γθίίυΐίί; τω άκονβίως άπον,τ. βΓαί βί ,,ρΓορίθΐ'βα φΐοά
ΐηνίΐιιιβ ίηίβΓίθοϋ;". 2) Νοη α^ίΐυΓ άβ βα ρθουηία ς^υαβ ΐη-
νθη1:3, 08* 8βά άθ βα ς[ΐιαβ άθ δτιηιπια (ΙββΓειί; ίίΣκμίΘ η δη ενρη-
μένα ηι&χίιηθ οοΓΓπρίυιη ββί, ρΓΟ τετρακόσια ο,ιιίβιη δβουηάυπι
Η^ρβπάβηι (Ι οοΐ. 10 (3)) ΒΟΓίοβηάυπι νίάβίιΐΓ τριακόσια.

ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ. XV

ίβδί&ίαδ βΓ&ί; δβά βίίαπι δι άβίυίί; ίί&ηαβ οοΓΓυρίβΙα
βχ Ο άβηιιιπι ρΓονβηίί. — VI, 1 οτι μεν — πάντων
οικειότατα χρώμαι Φανοΰτράτω ηηηο βχ Ο δοηοίίηΓ;
αί ρΓ. Α χρώμ.,ο. ίά βδί χρώμενος; οοιτί^β ί§ίίηΓ
ζτνγχάνω) χρώμενος. — νβπιπι ηαβο δηίηοίαηί. Ιία-
ηηβ δίο δίαίηο, Ο άβδοτίρίιιηι 6886 6Χ Α αο Ιιοηιίηβ ομοάαηι
ρταπιπιαϋοο, ά&ίηάβ αΐΐφιο ίβηψοτβ ροδί, σαηι ίαηι ηιαη-
6Η8 /α€ίΗ8 68861, οοϊΐαίιιπι οηννι 60 ηί 6Μ6ηάαϋοτ6 ίρδηηι
ατόΗ6ί^ρ\ιηι , ίηά60Μ6 ίη Μη6 00ΥΤ66ίηνα8 ίΙΙαδ ίη-

ν6ΰία,8 6886.

Εο ίαηι ρβΓνβηίπιπδ, ηί οηιη ίρδίδ ίαηίηηι ΙίοΓα-
ηίδ οοάίουπι Ν βί Α βί αΓοηβίνρο ς[ΐιο βί ηδί δηηί (α)
ηοοίδ ΓΘ8 δίί. Ναιη αά ηηυιη βχβηιρΙαΓ βί Α βί Ν
ΓβάΐΓβ ηπηο οηιηβδ οοηοβάυηί, ηίδί φΐοά ρηίαηί 0{πί(1ειπι
ίηίβπηβάίυπι φίβηάαπι Ιίοπιπι ίηίβΓ α βί Ν δίαΐιιβηάηηι
β88β, α άοοίο §ΓαπΐΗΐαίίοο δοηρίιιπι1), βί ^πΐδίβάίίυδ
βίίαπι ίηίβΓ Α βί α αΐίηά βχβπιρίηηι ίηίβΓοβδδίδδβ ορί-
ηαη νίάβίηΓ.2) 8βά β£0 παπά ρπίο: ηοη βηίπι ίαοίΐβ
ίηίυηιπι βΓαί αί νβΐ ίη πιίηαίίδ Γβουδ οοΓΓπρίβϋδηυβ
αρβΓίΐδδίιαίδ Ν βί Α ίαπι δαβρβ οοηδβηίΐΓβηί. Αί
άίδββηίίυηί βίάβηι ίη αΐϋδ Γβουδ πιιιΐίίδ αίφΐβ ^Γανίουδ.
Ουιίιιβ Γβί ιιί οπ§ο αρραΓβαί, ί(1 ρπηιαπι άβπιοη-
δίΓαηάυηι πιίηί βδί, ίρδίιπι αΓοηβίνρυηι οοπ-βοίοπδ πια-
ηηπι βχρβΓίυηα ίυίδδβ, δαβρβηαβ ίη βο ίηίαίδδβ άΊιρΙί-
οβπι Ιβοίίοηβπι. Αηίίρη. Ι, 1 έχει μοι, φΐ&β νβΓα βδί
Ιβοίίο, ρΓαβοβηί Ν βί ρΓ. Α; αί εχοιμι Α οογγ.1. Οηγ
οοΓΓβοίαπι βδί? Νβηιρβ ηηοοΐ ροδίηιοοίο νίάίί ΙίοΓαπηδ
Α, ίη α δΐιρβΓδβπρίυηι βδδβ οιμι, ςιιοά ΓβοίρβΓβ δαιιπι
βδδβ άηχίί. Αάάο οβίβΓα βίηδά'βπι §βηβπδ βχβπιρία,
άίάιιοίίδ Ιίίΐβηδ νβηοΓβηι Ιβοίίοηβπι ίηείίοαηδ. Ι, 3
άπειλημμενω Ν, άπειλειμμενω ρΓ. Α: άπολελειμμενω
Α οογγ.3) — 5 προβολής Ν (ίη φΐο οογγ. πι. 2) Α ρΓ.:

1) Βηο^ΐοο-, Ζιιγ Κπίίΐι άθ8 Αηίίρΐιοη, Αηοΐ&ιη 1861; Βηά.
δοΐιοβίΐ. Απώ. Γΐβοΐίθίδ. ΟΠΙ ρ. 300; αβδβηίίυηίιΐΓ Ητι^ βί
Κβυίζβΐ. 2) Ιβι-ηδίβεΙί ρ. XXXIII. 3) Α οογγ.2 8βο. 8ΐ£-

^ΐυια; άιιΐιίί&ί ^β^η8ί6άί; βοο. πιβειπι οοΙΜΐοηοιη οογγ.1.

XVI ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ.

προβουλης οογγ. Α. — 12 καταψηφίΰεΰ&ε ΝΑρΓ.:
καταψηφίΰηΰ&ε Α οογγ. — 26 ώς γ' ΝΑ ρι\: ο ς γ\
— 30 αν άπολοϋνται ΝΑ ρΓ.: άπόλωνται Α οογγ.1
(ηβπίΐ'αιη νοπιπι νίάβίιΐΓ, 8βά άπόλλυνται). — II γ 10
φανερός ΝΑ ρΓ.: φανερώς Α οογγ. — ά 3 μου ΝΑ
ρΓ.: μοι Α οογγ. — 8 Αιιπολείοις ΝρΓ. Α: Λιιπο-
λίοις Α οογγ. — 11 ώς ΝΑ ρι\: ο? Α οογγ. — III β 2
καν αυτός ΝΑρΓ.: και αυτός Α οογγ. — 3 άλλ'
ούδειβ αυτόν Ν βΐ ίοΓΐ. ρΓ. Α, ς[ΐιί οβΓίβ αυτόν Ιι^-
οτιίΐ: άλλου #' εις αυτόν Α οογγ. — 7 άμαρτών Ν
Α ρΓ.: άμαρτόν Α οογγ. — γ 3 ήγήύαΰ&αι Ν, ήρ}-
ΰαΰ&ε Α ρΓ.: ήγήΰηό&ε Α οογγ. — 9 πρέπει ΝΑ ρΓ.:
οΰ πρέπει Α οογγ. — IV α 2 «^ω#ει/το£ Ν (Ιιίο
8ΐηβ 3,οο.) βί πί νίά. ρΓ. Α: άζιω&είς οογγ. Α ιιΐΒ,Ιβ (α|ίω-
&έντων νοπιπι ρπΐο). — γ 6 οντο£ ΝΑ ρΓ.: ο#τω£ Α
οογγ. — # 3 οτε Α ρΓ., ο,τε Ν: ο ?>£ Α οογγ.1) (ηι&ΐθ
ριιίο; άβίβπ άθοβοαί τε). — V, 7 διαπράΰΰονται ΝΑ
ρΓ.: διαπράΰβωνται Α οογγ. — 19 έλα66ω&ε\ ς Ν
βΐ^ρΓ. Α: έλος 6ω&εΙς Α οογγ. ροβδίπιβ. — 22 ουτ
αυτ ΝΑρΓ.: ουτ αυ Α οογγ.2) — 28 ομολογώΰιν Ν
βΐ ρΓ. Α: δμολογοϋΰιν Α οογγ. — 32 ευ γαρ εγώ
μεν Ν &ϊ ρΓ. Α: οΐβΐ. μεν οογγ. 1 Α (ββο. 8ΐ£§.)• ^
μεν γαρ εγώ νβπιπι νίαΙβίιΐΓ. — 39 εξάγει ΝΑ ρι\:
εζάγοι Α οογγ. (εζαγάγοι νβΓπιη ρπίο). — 42 είρη-
μένοις Ν, . . 6 1 Α ρΓ. (είΰι ρυΐο): ούύι Α οογγ.

(ειρημενοις υί νίό!. α). — 59 ΰυν έμοϊ ΝΑρΓ.: ΰν
έμοι οογγ. Α (ιη. 1 8βο. 8ΐ£§.). — VI, 10 καταψηφί-
ΰεΰ&ε ΝΑρΓ. (-6αι6&ε νβΓαηι): καταψηφίΰηβ&ε Α
οογγ.3) — 11 διδαΰκάλιον ΝΑρι\: διδαΰκαλεΐον.
— ~ 22 ει εν Ν, ει . . Α ρΓ. (εΐεν νοπιπι): είΰι Α
οογγ. — 23 έτοιμος είμι διδόναι Ν, έτοιμος εϊεν

1) Α οογγ.2 8Θ0. 3ί££ΐιιιη. 2) Οογγ.1 βθο. 8ΐ££., ηβφΐβ οοη-
ίι-αάίοϋ; Χ 3) δβφΐΗιΐΓ άποιρηφίΰηΰ&ε ΑΝ ρβπηάβ θχ -βαιβ&ε
οοΓΓυρίυπι; ίβί ί^ϋτΐΓ θϊ Α βίαίίηι βΐ Ν οοΓΓβοϋοηβιη Γβοβρίβδβ
νΐάθίαΓ.

ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. XVII

διδόναι Α ρΓ. (έτοιμος ή εκ διδόναι νβπιπι ρτιίο):
έτοιμοι εϊεν δ ιδ. Α οογγ. — 30 διδάΰκοι ΝΑρΓ.:
διδάΰκει Α οογγ. — Ρογγο ββί υοΐ αοοίάβπί οοηίΓα, η£
Α οοΓΓβοίίοηβιη ηυιη^υαιη Γβοθρβπΐ, Ν ροβίβα (II):
VI, 25 έζείημεν δε ΑΝρΓ.: έξείη δε Ν οογγ.1) —
30 παρεχοιντο ΑΝ ρΓ.: παρεχοιτο Ν οογγ.2) — Τυηι
βυηΐ; Ιοοΐ ηιιίοηδ υΐθΓηυβ ροβίβα άβιηππι Γβοβρβπΐ; (III):
Ι, 23 δίδωβι Α ρΓ. Ν ρι\: δω Α οογγ. Ν οογγ. — II

ον

α ατ§. λυΰίω Ν, λυΰείω Α ρΓ., λυΰίου (Λυΰίου) οογγ.
— $ 8 οπόΰαι Α ρΓ. Ν ρΓ.: δπόΰοι. — V, 32 ουτ
άλη&ή Ν ρΓ. Α ρΓ.: ον τάλη&ή. — (VI, 27 εφευγεν
Ν ρΓ. [οογγ. ίί. 2] βί Α ρΓ. υί νίά.: εφευγον.)3) —
ϋβηίηιιβ φΐατύιιπι £βηιΐ8 βδ£ Ιοοοππη, ςπίοπδ νβΓ3, νβ-
ΓΐΟΓνβ Ιβοΐίο δίί ίη ρΓ. Α, οοΓΓίιρία ίη Ν βΐ οογγ. Α;
€3,811 βηίηι ΙίοΓ&πιιπι Α ίη νβΓ&ϋΐ Ιθοϋοηβιη ίηοκίίδδβ
ηοη δ&ηβ ρΓΟΟ&οϋβ βδΐ. II # 7 κυρίων ρΓ. Α: κυ-
ρίως. — III γ 8 ουδέ Α ρΓ.: ου γαρ Ν Α οογγ. —
γ 11 των . . προσηκόντων Α, των ο ν προσηκόντων
νθπιηι νκΙβΐιΐΓ: των προβηκ. Ν. — IV γ 5 θαυμάζω
ότι ρΓ. Α (ο ν θαυμάζω ότι νβπιηι νίάβΐυΓ): Ό•, ότι
ούχ Α οογγ. Ν. — #10 άποκτείνειν Α ρΓ.: ζητεΐν
άποκτείνειν Α οογγ. Ν. — V, 13 είναι Κ ρηηοϋδ ηο-

ίαώιηι, οπι. Ν. — 15 των κατηγόρων Α, ρΙιΐΓ&Ιβηι
νβποΓβιη ρπίο: του κατηγόρου Ν. — 16 υπολείπε-
ται Α ρΓ.: απολείπεται. — (67 εχοι Ν, εχη Α; ίΐα-
ηηβ ίοί ΥΘΓ3, οοΓΓβοΐίο.) — 76 παρεχε ... ρΓ. Α: παρ-
έχε6&αι ΗίΓδοΙιί^.: παρεχειν. — 94 πράζε&' ρι\ Α:
πράζεΰ&'. — VI, 9 τούτου είδεΐ ρΓ. Α (τοντου ιδία
Βΐί.): τουτουϊ δη. — (15 άγάγω] άγάγω η Ν, άγα-

γεΐν Α.) — 28 μαρτυρούντων ρΓ. Α: καταμαρ-

1) Αηΐβοβάίί εξείη μεν (εξείημεν Α). 2) Ιη βο φΐοά 8θ-
φΐβοαίιΐΓ άποφαίνοιτο (άποφαίνοιντο Α) Ν οοΓΓβοίΐοηβηι 8Ϊ9,Ιίιη
Γβοβρϋ 3) IV ί 9 Α ρΓ. Ν ρΓ. ο,ΐίφία νβιΙ)3, ρθΓ βιτοΓβπι

Γθρβϋία βιιηΐ;.

Ακτιρηον, εά. Εγ. Β1&88. Ι)

XVIII ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ.

τνρονντων. — 42 προδικασίας ΑρΓ.: προδιαδικαβίας
Α οογγ. (δια 8ΐιρΓ3, νβΓδ.) Ν. — 44 ημέρας] ήμέραι
ρΓ. Α, ημεραις Α οογγ. Ν. — 47 καταδικάύαί\ κατά-

δικάύαι Α, καταδικάβειν Ν.1)

ΕηηηιβΓΒ,νί Ιοοοππη α,ηιρίηηι ηηηιβπιηι; ηαπι ίη
ρηιηο ^βηβΓβ δαηΐ £βΓβ 30, ίη αΙΐβΓο άηο; ίη ϊζτϊϊο
ϊβΓβ ηυαΐΐηοΓ, ίη ηυ&τΐο 17. Μυΐΐο 3Λΐΐβηι βαβρίπ»
Ιίοπιιη α οοΓΓβοΐιιιη ίηίδδβ ηβοβδδ&ΓΠΐηι βδΐ; ηαηι ηοί-
ουηηιιβ νβΐ ηίβΓ0[ηβ Ιίο-Γ&τίηδ οοΓΓβοίίοηβιη δίαΐίηι Γβ-
οβρίΐ, νβΐ δβηιρβΓ ηβ§1βχίΐ7 νβΐ β,Ιϊογ βοπιηι δί&ΐίηι
Γβοβρίΐ; 8,ΗβΓ ηιιηςριαπι, ατοηβΐγρί άιτρίβχ Ιβοϋο ηοοίδ
οοβοηΓα ιαοΐα βδί. Εοάβιη Γβάίΐ, δίοη&ί ίαΐδδ, Ιβοίίο
ίη α ρήιηο ίΊιίί, βα^ηβ ά\) αΙίβΓΟ άβδΟΓίοβηίίηηι δί&ΐίηι
ρΓ3,β δΐιρβΓδΟΓίρί» νβΓα. Ιβοΐίοηβ ηβ^ΐβοΐα. βδί, αο &Κογο
ροδίβα οηηι ηαο οοηιηταί&ί;»; η&ηι ίά άίδοβπιί ηβηυίί
α νϋϋδ ΙίοΓαποΓυηι Α βί Ν, ψχο,β οοΓΓβχβΓηηί ίρδί.
Οοάίοβ Β,υίβηι ηδΐιηι βδδβ βίυδηυβ ηάβηι δβουΐηιη οογ-
ΓβοίοΓβηι Ιίοη α νβΐ βχ ηηο Ιοοο ηι&ηίίβδΐηιη βδΐ.
Ν&ηι Ιβοίίο ρΓΒ,νίδδίηΐΒ, έλος ΰω&είς, ψΐΆΊΏ. ίη V, 19
ίηΐηΐίΐ, οη£θ ίηϋ; ηοηιίηίδ "Ελος, φιοά αο 3,υοΐ;οΓ6
3Τ£υηιβηΐί βίηδ οΓαίίοηίδ Μνϋίβη&οο Γβο ίηάίίυιη βδΐ;.2)
8βά ίδ οοάβχ (β) ηηΐΐο ηιοάο ηάβ άί^ηίοΓ ταίΐ ηυο,ηι
α\ ίηιηιο ίηΐβΓροΙ&ίιιηι οηηι πΐΓβ άίχβπδ, ίάηηβ ηβομιει-
ηη&ηι ειο ηοηιίηβ ΐαηι άοοΐο Β,ουΐοηηβ ηα&ηι ίιιίί ίδ
ηυί οοάίοβηι Ο δΟΓίρδίΐ. Ναηι δίνβ Γβοΐβ βχ β βηιβη-
ά&ΐηδ βδί οοάβχ α, ρβΓίαοίΙίδ ίαϋ βηιβηά3,ίίο, δίνβ

1) ϋβ Ιοοο III β 3 (μεν Α ρΓ., γονν Ν, μεν ονν Α οογγ.)
άίχίΐ; Ηιΐ£ ρ. 13, βχροηβηβ ίη Β,Γοηβίγρο ίηίδδβ μονν, φΐοά ίά>
Α ρΓ. ΙβοΙηηι βδδβΐ; μεν, αο Ν γονν. 8βά ίοΓίαβδβ ίη α ροϋηβ

μεν ϊχιϋ, ΙίοταΓίηδφΐβ Ν ονν Ιίϊϊβτ&8 οοΓΓβοϋοηβιη θβ,γππι φΐαβ
ίηίτο, βοπρΐαβ βΓ&ηί; ρηίανίί; ίίαφίβ ίη γονν ίηοίάίί. 2) Εϋαηι
^β^η8^:β(^^; (ρ. XXIII αάη. 15), ςιυί οοΙβΓηηι αΐίο,β βχρίίοαίίοηβδ
(ΙίνβΓβίίΗ,ίίδ 0[η3,β 681: ίηίβΓ Α βϊ Ν ςιηαβΓβΓβ ηιαγυΐ^ οοηοβάίί;
ηοο Ιοοο ίη ίρβο 8,Γοηβΐ;γρο άηρίίοβηι δΟΓίρίηΐ'αηι βχβϋϋδΒθ, ηβ-
ίμιβ βαηι ίη ίΐΐο άβηιηηι οοάίοβ ΟΓίαιη, βοά ρΓορ^αίαπι βχ αη-
ίίςΐυίοΓβ οοάίοβ.

ΡΚΑΕΡΑΊΊΟ. XIX

ρΓ&νβ οοΓΓυρίπβ, τ&ϊίο δ&βρβ ωόΙΙά αρρ&Γβΐ. (}ιικΙ
βηίπι δίΐοί νυΐΐ έχοιμι ίΐΐηά ογ. Ι, 1, νβΐ έτοιμοι εϊεν
VI, 23 ? Λιδάΰκει φπάβηι VI, 30 ηιβπΐδ θγγογ ίιιίδδβ
νίάβΐυΓ, ίΐβηι καταμαρτνρονντων 28 βϊ ίΐίικί ελο6 6ω-
&εις9 φΐοά ΚοΓ&τίηδ β ίηνβηίΐ ηβφΐβ οοηί^βΓβ ροίηϋ
ϋβ οβίβΓοηιηι ΟΓ&ΐοΓαηι φΐί ίη Α βΐ Ν νβΐ ίη Α 8θ1ο
ίηδαηΐ; βοηάίοίοηβ ηπηο φΐαβΓβΓβ ηοη ροδδηπτ, θ ϋί-
η&τοηο φΐίάβηι ρβΓβχί^υηδ ηιίηί βυρρβϋΐ ηηηιβπΐδ
Ιοβοηπη ί^Ηιιια, φΐ&ΐβδ βυηί φΐοδ βχ Αηίίρηοηΐβ δυρνα.
αάδοπρδί1); ηβηηβ Ι<γοιΐΓ£ΐΐδ ββΐβηνβ ηιυΐΐυηι βηο-
ηιίηίδΐΓαηΐ. *)

Ιΐ&φΐβ πί Γβάβ&ππίδ αά βοάίββδ ηοδίτοβ, ηπιΚ&δ
ΐηίβΓ βοδ Ιθοϋοηίδ άίνβΓδίΐα,ίβδ βχ άυρίίβίοηδ ίΐΐίδ &γ-
βηβΐγρί Ιββϋοηίοηδ η&ΐ&δ βδδβ αρραΓβΐ; αΐία,β ηιυΐΐειβ,
ψχ&β οείδΐι ΆΪψιβ θγγογθ άβδβποβηίίιιηι ογ1;8,θ δΐιηί; Ιοη^α
βχρίίοαΐίοηβ ηίηίΐ ίηοΐί^βηΐ;. 8βά ηίπιηι οπιηβδ βχ Ιιίδ
άιιοουδ ίοηίίοηδ βίηί ΓβρβίβηοΙαβ, απ δίηΐ φΐαβ βοηδυΐΐο
α,ίψιβ ίηίβΓροΐ3,η(ϋ δίηάίο άιιοίί ΙίοΓο,ηί Ν βί Α ππιϊβ,-
νβηηί, βϊ φΐα,βδίίηπι βδύ ίαιη άίη 3,0 ηοηιίηίουδ άοβίίδ
βϊ βϋαπιηυηο ηυ3βπΐηΓ. Ροδΐφίαιη βηίπι Εά. ΜαβΐίζηβΓ
Οχοηΐβηδβιη ίη Ιυοβηι ρΓοΐηΙίί βϊ ίη βοηδίίΐυβηάει 1β-
οϋοηβ ίΐΐηπι ρΐβπιπίφΐβ δββηίηδ βδί, αάδίίρηί&ΐιΐδ ηυί-
άβηι βδί Γπά. ΓΓαηίίβ αίςηβ β,οηίβΓ ηαηβ ββηΐβηίίαηι
άβίβηάίί3); &ϊ 3άνβΓ83Ϊυδ ββΐ ηιαχίπιβ Ηβπη. δαηρρίηδ,

1) ϋίη. Ι, 40 παραηρονονϋ'' βϊ Π, 3 γενήαεαΟ' Ν βϊ
ρΓ. Α: παρακρονονται βϊ γενήσεσ&αι, Α οογγ.1. — Ι, 46 ων Ή
(οογγ. γο.) βϊ; ρΓ. Α: ο ν οογγ.1 Α. — Ι, 23 πολλών Ν ρΓ. Α ρΓ. :
πολλώ. 2) Ιί^ο. 20 και μιμεΐβ&αι Α ρΓ. αϊ; νίά\, %αϊ μη

και . .
υ,ιμεΐα&αι οογγ., μηδέ μιμ. Ν. ΓογΙ;. ,ίη α ίχχιϊ μηδέ. — 107
Τ}τΐ;. ν. 7 εχ&ρος γαρ Α ρΓ. Ν: £. μεν γαρ Α οογγ. νίάθίΜΓ
3,1ία ροίίαδ βηιβηά'ειίίο ςιυαβΓθηάα. — 143 οΐς ον ρΓ. Ν (οογγ.*)
οογγ. Α; ονς ου ρΓ. Α (Ν οογγ.2). Οπιηίηο άθίβηάαηι τβίαϋναπι.
— 144 άφείη Ν, άφίει ρΓ. Α: άφηοει Α οογγ. (ο;αοά ηοΐίθηι
βίίαπιηαπι ίηνβηΐΓβίαΓ νβΐ ίη Τηαΐηθίηιϋ βάϋίοηβ). — 146 £7^
τοίννν μηνύω ρΓ. Α: εγώ τοίνυν νμΐν μηννω Ν βϊ; οογγ. Α.

3) ΓΓΒ,ηΙίβ γθο. βάίί;. Μαβίζη. Αηϋρη., Νβαβ ΤαηΓΟ. XXVIII
ρ. 52. — Είυβά. τβο. βά. Μαβίζη. ϋίη. , Ν. Ιβη. ΙίίίίθΓ&ίαΓζΙ:^.

13*

XX ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ.

οοηίβηάβηδ βα φΐαβ πιθΚογει ρΓαβυθΓβΙ Ν θχ ίηίβΓρο-
Ιδ,ϋοηβ (Ιοοΐί ηοιηίηίδ οτίο, θδδβ.1) 8ειιιρρϋ ίηάβ ειποίο-
πί&ΐθηι ρ1βπο[ΐιβ δβοηίί βηηί, ηίδί ηηοά ηπηο ηοη
ΐρδυπι ΙίοΓειτίηηι Ν ίδίηηι ίηίβΓροΙ&ίοΓβηι ίαίδδθ αίβι•-
ιη&ηί;, 8βά βυηι ροίίαδ φΐί ίηίβπηβίΐίυιη φΐο<1 βη^ιιηΐ;
βχβηιρίυηι ίηίβΓ α βϊ Ν δοηρδ6π£. <2αίοηδ απιοει^ίουδ
ιχιΐΐιΐ φήάθπι ραηπη ρΓοϋοί νίθβίηι•; ηαηι ίαιη ιηπίίαβ

ΐ&ϋΐφΐβ 3,ρβΓΪ&β ΟΟΓΠίρΐθΙ&β ΟοάίΟΙΙΠΙ Α βϊ Ν 0ΟΠ1-

ηιιιηβδ δπηΐ, ιιί ηη11& θτηβηάειίίο ηίδί δίη^ηίοπιηι φΐο-
ηιηάαπι Ιοοοπιηι ίηΐβΓ α βϊ Ν ίηΐβΓΟβδδίδδβ ροδδίί.
Νίηίΐο πιίηιΐδ βχαηιίηαηάυηι, ηπηι ίοτϊβ ηοο ίρδπηι
ί&οΐυηι δϋ, δίνβ ίη Ν δίνβ ίη ίδιο βίπδ είΓοηβίνρο.
Εοππη θχβηιρΙοΓππι, ηηίοηδ οΐίηι δαηρρίαδ δη&ηι ορί-
ηίοηβηι βπηαΐηηα ίγϋ, η&αά βχί^υΒ, ρ&Γδ ίαιη βΓβρία
βδΐ, ροδίςρι&ιη αοουΓ&ίίηδ οοΐΐ&ίο Οπρρδίαηο αρραταίί;
ίη ηοο φΐοφίβ θ&δάβηι Ιβοίίοηβδ νβΐ ίηβδδβ νθΐ ρπηιο
ίηίαίδδβ. 8θ(3βοίηι φΐ&β Γβΐίηςμιί νίάβοαηΐπΓ βχβηιρία
οοηιροδαίί Ηα^ίηδ, ώούά ίρδβ ηυαίίηοΓ αάάίάίΐ}. Αϊ άβ
νί§ίηΐί Ιοοοππη δηηιηιει άβΐΓαηβηάί δί&ΐίιη ηη&ΐΐυοι*,
ηηίοηδ ο,ΙίΐβΓ οοηιρ&Γ&ΐηιη βδδβ ΙίοΓΟΠίιη ίβδΐίηιοηίηηι
ρβΓ ΙβπΐδίβίΗίιυη βάΐοοϋ δηηιυδ.2) ϋβίταηβηάί ίίβηι
ηηίοηδ νβΓ3, ίη Οχοηίβηδί Ιβοίίο νβΐ βδϊ νβΐ νίαΐβη ρο-
ίβδί; ηαηι ηί ηιιοηηβ αά ρΓοοαηάυηι οβΓΪβ ίηυΐίϊβδ.
Ηη^ίιΐδ βοδ δηο ίηΓβ ηηοάίΐιηιηοάΐο ίη οΓάίηβηι τβοθρί^
ηυίρρβ ηηί Β οοάίοίδ ΐθδίπηοηίο 3,1ίηά ίη αχοΐιβίγρο
ί'αίδδβ βνίηοί ΟΓβάβΓβί; βά ηοΐ>ίδ ίδ οοοίβχ ίδίη δβηιοίυδ
βδί. ΙϊβΊΏ. ά!β1τ3,ηβη<1ί φήοιίδ οοΓπ^βηίϋ ταΐίο ηηΐίει
ίιύί, νβΐηΐ; III γ 6 άποκτείναντα Α άκοντίύαντα Ν
(ηΐθΓο βιτοΓΘ, ουηι νβΓΟηηι άκοντίζενν ρΓοχίηιβ βχ-
δΐθΐ), νβΐ II γ 2 ιδόντες Α, προϊδόντες Ν (νβΐ Γβοίβ,
νβΐ θγγογθ ρΓορίβΓ 7ΐ$ούιόντας ψαοά ρΓοχίηιβ βχδίαΐ,

1842 ιιγ. 249 β^η. — Επιβά. Γβο. θρίείηΐ&β οηί. δατιρρίαηαθ,
ΖΙβοΙιγ. ί. ά. Α11βΓίΙιυιη8^ί88. 1843 ρ. 259. 1) δίΐιιρρβ Ερΐβΐ
οήΐ ρ. 26, βί; ^ΐι3)β81:^οηθ8 Αηί;ίρ1ιοηί;β3,θ (τθΐ£πι&. 1861.
2) Ι, 17. 29. II 8, 7. γ 6.

ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ. XXI

φΐαβ ΡΥ&ηΙπί βδί ορίπίο). Όβΐι•&οϋδ οΐβΐταηβηάίδ, ί&ηι
νίάβ&πιιΐδ ηπΐά Γβΐίοίυηι δϋ II β 4 εγώ δ' εικότος Α,
εγώ δικαίως Ν ί&ίΐ&ηιβη βίίίΐηι Ιβπίδΐ. ηοο Γβοβρίΐ). V, 96
εν δε τή του φονον δίκη — έμου κατηγορήόονόινΑ, εαν
βί κατηγορηΰωύιν Ν. VI, 23 έτοιμος ή] έτοιμος εϊεν
Α ρι\, έτοιμος είμι Ν. Ι, 3 άπολελειμμένω] αΐίει-
λειμμένω Α ρι\, απειλή μ μένω Ν. II α 8Χ£. Μικίνην
Α, Μυκηνην Ν. χ) Αί ηβΓοΙθ ρππιυπι ηΐΓαΪ8 ρ&ηοί βηηί
θί Ιοοί ηη&ηι φΐίουδ ηυίοηυδ,ηι ρΐΌΟβίυι*. ϋβίηάβ ηοη
άββδΐ φΐοά άβ δίη^υΐίδ Γβδροηάβ&ηι: φπά βηίιη? δί II

ακοϊως ικαιως

β 4 ίη α ίιιίί εγωδικαιως, νβΐ εγωδεικοτως, ηυιη ίη
ηοχίβ, βδί νβΐ Α νβΐ Ν ΚθΓ&Γήΐδ? Αϊ ίυίο ίίοί ηαοο δηηιίδ,
ίηηιιίβί; Β,ΐίφΐίδ; ηυΐΐα βηίιη θδί οαπδα οπγ ίη α Ιιοο
φΐίάβπι Ιοοο αΐηρίίοβηι Ιβοϋοηβπι ίιιίδδβ ρυίβηιηδ. Ιία-
φΐβ δί 63, ηοο Ιοοο ηοη βδί, ηβ II β 2 φιίάβπι βπί,
ηοί προβέβληκεν ί. β. προόβέβληκεν Ν, έμβέβληκεν
οηηι ίηίβΓροΙ&ΐίοηβ πιαηίίβδία Α, ηβηηβ $ 7, ηοί ρΓο
^ ο υ δίκην δώΰει ίη Ν βδί τι ου δίκην δώόει, ίη Α
οηιίδδο τι δρβοίβ Ιοοηδ δ^ηαΐηδ, ίρδβ, γθ ηι&^ίδ άβρΓα-
ναίιΐδ. Ιίβηι VI, 6 Ν δβΓν&νίί ςμιοά. νβΓηηι βδί; τον
τ ε διώκοντα μη όρ&ώς, ηβηαβ οηΓΕινίΐ ΙίοΓ&ήυδ ςυοά
ίδΐιιά τε, ροδέηυαηι βχοίάβπιηί ίη ατοηβΐ^ρο νβΓ0& &ό
ΑΙάο άβηιηηι 3,άάϋ&: αίτιάβαΰ&αι και υμάς τους δι-
χα6τας μη όρ&ώς (γνώναι δοίΐίοβΐ;), ί&ηι ίηϊβΐΐβοΐηιη
ηυΐΐιιιη ηβάβοαΐ; άϊ ουΓ&νίί Α βί γε ρΓΟ τε Γβροδυίί.
(}υίά 9-ηίβηι βδί ίηίβΓροΙατβ, ηίδί ηοο θδί? Αηΐ ί^ίίιΐΓ,
οιιίρα ίη α οοάίοίδ οοΓΓβοίοΓβηι Γβίθθί&, ιιίππηφίβ άβ-
δοποβηΐίηηι ίηίθΓροΙ&ϋοηίδ οπηπηβ &οδο1ναηΐΗδ, &ιιί;
ηβιιίηιπι. ΙθΓηβίθάί ηιιίάβιη, 3 ηηο βχβηιρία ηιοάο
αΐΐαία δηηιρδί, ίρδυιη Α ΙίοΓ&Γίηηι ίηδίηιπί&ί; β§ο
ηίπιηΐφΐβ αοβοΙνβΓβ ηΐ3ΐο, οηηι ηίηιίδ ηβοβδ ίηάοοίυδ-
φΐβ ηιίηί ίυίδδβ νίάβαίαΓ ηίβΓφΐβ ηοΓηηι βί ίη ηηί-

1) Ρπηιο βϋαπι δβχίυπι Ιοοιιιη Ηυ^ίο ΓβϋοΙπΓυδ βΓαιη, V 62
ον γάρ ΐδει Α, ονδε ϊ'δει Ν. ΑΙ; ίβ Ιοουβ νθΐ πιαχίπΐθ άβΙτοΛιβη-
άυ.8 ίαΐί; παπί ίη ονδε Ι&Ιθί Ιβοίίο ρΓοστιΙ άαΜο υβτά ον δε.

XXII ΡΚΑΕΡΑΤΙΟ.

νθΓδυπι ρίη§βηα!ο ηια§ίδ φΐ&πι ίηίβΐΐβ^βηάο ίηίβηίιΐδ.
Ν&ηι βϋαηι Ιοοο V, 96 ; ηηί δβοηη(1ιΐ8 βι*ειί ίηίβΓ Ηυ^ία-
ηοδ, άοπηϋαηδ Ν, ηοη δοίβηβ, εν ίη εάν οοιπιρϋ;,
ηηοά ροδίο^η&ηι ίβοϋ βίί&ηι κατηγορήβονΰι φιοά τβοίβ
ρηιηο βοπρδθΓαΙ; ηιηίεινίΐ; ίη οοηίυηοίίναιη , 8βη8ΐι ηι&^ίδ
ηηοά&ηι ΟΟ80ΠΓΟ άιιοΐηδ ομιαηι Γ&ΐίοηθ; ίηάβ βίίαηι καϊ
— διαγνώόηΰ&ε ίη ρΓΟχίηιίδ ροδηίΐ, δβά ίά ςηίάβηι
δί^ίηι οοΓΓβχϋ Εοάβηι ηιοάο οηιηβδ δβιηρβΓ ΙίοΓ&πί,
φΐο ηβοβϋοΓβδ ΓηβΓηηί, βο ηΐ3,§Ϊ8 ΙίοΓΟδ δΐιοδ οογ-
πιρβπιηΐ;, νβΐ δί ηοο άίοβΓβ ηι&νίδ, ίηίβΓροΙανβΓηηί.
Αάάβ Μνκήνην II α αΓ£. ρΓΟ Μικίνην, ψιοά βίηδάβηι
βδ£ ίηδοίΐΐ&β: δοίΐίοβί ηηοά ρΓοηιιηίί&,οαί Μίΐίίηίη, ίά
Μνκήνην δοηοβΓβ οοηβηβΓαΙ:, ηβηηβ οτίΓανϋ δβηδίιηι,
ηυβιη δηρΓ& δβ θδδβ ίηίβΐΐβ^βοαί. ^α^(I βηίιη ίδίί οιιηι
Ι^δίαβ αάνβΓδηδ Μίοίηθίη ΟΓ&ίίοηβ υηφί&ηι Γβί ίαβΓ3,ί?
Ιηιηιο ηβ οιιηι Ιιγ&ΐΆ ηηίοΐβπι ίρβο; η&ηι ίοίάβηι οηηι

τω λνβείω λόγω ίηνβηίδδβί, άηοίί&νίΐ; οοιτβοίίοηβιη αο
οίρβΓθ, ηΐταηΐφΐβ Ιβοίίοηβηι άβδοηρδίί. Ιάβηι ίβοίί Α.
Εη άοοίοδ ηοηιίηβδ, ηηοδ ΟΓβάβΓβ ροδδίδ νβΐ ίρδίπδ
βίβ^αηίίαβ ΟΒΛίδα β& ψιο,β ϊτ&άίϊο, αοοβρβΓαηί ίηίβΓάαηι
ΐβιηβΓβ ηιηΐ&νίδδβ! Αί άπειλειμμενω ίη άπειλημμενω
ηιηί;£ΐνίί; Ν (Ι, 3), βί ψχοά ηι&ίυδ θδί, έτοιμος εϊεν ίη
έτοιμος είμι (VI, 23). δοίΐίοβΐ; βϊ ρβΓίβοΐηηι νβΓοί
απολαμβάνω ρβΓ η δοποί δοίβο&ί βί ρπιη&ηι ρβΓδο-
ηαηι βδδβ ειμί. Γίβπ ηοη ροίβΓα^, φΐίη νβΐ ίηβΓίίδδίηιί
ΙίοΓαπί, Οταβοί ίαηιβη ηοηιίηβδ, αΐίο^ηαηάο ηοί& ί^ηοΐίδ,
ρ1αηίθΓ3, ίηιρβάίΐίδ δυοδίίίαβΓβηΐ, ηβ^ιιβ ηηίδηυαιη θοπιηι
υηφίαηι πιαοηίηειβ ηϋία άίοαηι ίηδ!;εΐΓ φΐ&β αοοβρβΓ&ί ηάβ-
1ίί;βΓ Γβάάίάίΐ;. Αη ηοίηηί ίηίβΓβδδβ αΐί^πίά ίηίβΓ ηοηιίηβηι
βί ηι&ο1ιίηαηι? ο,τά, Γβΐί^ίοηβηι ρηίίοΙο^ίοΕίηι ίη ίδΐίδ
(^ηαθΓηηίν 8ί φΐ&βπιηί, ηβ ίη Α ηηίάβηι ίηνβηίβηί.
£οοο ρβδδίηιβ οοΓΓηρίο VI, 21 ίη Ν ηηίάθηι βδΐ προ-
κά&ιύται η εϊ ίη ηιο,Γ^ίηβ αάδοηρίιιηι ΰφάλμα (μίονά,
βΐί&ιη Ι<7οηΓ^. 145 αά έπιποοΰτά τον, ψχοά ηοη ίη-
^θΐΐβ^βοαί βδ8β επί προΰτάτον, ειάδοπρδίί ορα ΰφάλμα),

ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ. XXIII

3.ί Α ηαοβί Λροκα&ήΰ&αι , ει ουπι ίηίβΓροΙ&ίίοηβ ηι&ηί-
£βδί&. 8βο1 ηοΐο ροδί ΙβΓηδίβάίίηηι Ιοη^ίηδ άβ Ηίβ Γβ-
1)ΐΐ8 άίδρηΐ&τβ, ηθ ς[ϋΪ8 αοΐ& α§βΓβ ιηβ άίοαΐ.

(}πκΙ ί^ίΐαΓ βάίΐοπ ί&οίβηάηηι βίδ Ιοοίδ, φΐίουδ
Α θί Ν ίηίβΓ 8β άίδθβ(1ηηΐ;? ηευη βα ηυηο φΐ&βδίίο
Γβδΐδ,ΐ. ϋίππδ^ιΐθ οοάίοίδ Γ&ίίοηβιη 1ιειΐ3βη<3 αηι β8δθ ρβΓ-
δρίοηηηι βδί; ρβοο&ί ηίβπριβ, ηβφΐβ τηαΐίο ραηοίοΓα
ηυπιβΓΟ ίη Ν ρβοοειΐα ηη&ιη ίη Α. Ιηπίϋίδ ί^ίΐυΓ άβ
ρπηοίρ&ΐυ αΐΐβππδ φΐ&βδϋο; πιβϋοΓ ρβΓ δθ Ιβοΐίο βΐί-
^βηοΐα. φΐ&βφΐθ πιίηυδ ίηΐβΓροΙαίίοηβηι Γβάοίβειί; ηαιη
ίηίθΓροΙαΐίοηθίη ί&ηι ίη α ίκίπήδδ&ηι βδδβ δ&ίίδ οοη-
δΐ&Γθ νίάβίυΓ. ΑΓοηβΐ^ρί Ιβοΐίο Ιβοίίοηβδνβ φΐαίβηυδ
ηβπ ροΐβδΐ ίηάα^&ηά&β; ίηάβ ταϋοηβ ρΓο^Γβάίβηάιιπι.
ϋαο ΐαηιβη ηη&δί γέρα &ά Οχοηίβηδβηι ίη ρποΓβ βάί-
ί;ίοηβ άβίπΐί, ηηυηι Ιβνίδδίιηηηι ειίφΐβ ίηαηβ, φΐο<1 ίη
δοπρίηπδ νβΐ ρίβηίδ νβΐ άθουΓ^ίίδ (άλλα — άλλ\ τα
άλλα — χάλλά) βί ίη &άάβηάο ν εφελκνΰτικω ίΐΐηηι
άποβηι δθοηίιΐδ βιιπι, αΐίβπιηι ρ&ηΐΐο ^Γ&νίιΐδ, φΐοά
βϋαηι οοΐΐοοαίίοηβηι νβΓΟΟΓυηι &ά Ν οοάίοίδ ηοπη&ηι
οιπη ΜαβΐζηβΓΟ οοηδίίΐαί. Ναηκριβ η&ηά βχί^ιια. άί-
νθΓδίίαΐϊδ ίηίβΓ άυοδ οοάίοβδ ρατβ ίη ΟΓάίηβ νβΓΟοπιιη
ίηιηιη^ΐο οοηβίδίϋ Οοηοθάυηί; αηΐβιη ίβϊβ οηηΐθδ, ίη
Ν οοΐΐοο&ίίοηβηι ρΐβπιηΐφΐβ β1β§£ΐηί;ίθΓβιη ηιβΙίο-Γβηι-
φχβ βδδβ; ρΙαηίοΓ βίηβοίβηι ογ<1ο ίη ΙιβοοΓ&ίβα νίδαδ βδί
Τηαΐηβίηιίο1), ηβφΐβ ρΓΟΓδίΐδ ίηιιηβΓϋο: αί οηιηίηοηοη
Γβοίβ α^αηΐ ηηί βχ υηο ΟΓ&ΐοΓβ Γβηι αβδίίηιαηί;, οιιηι
δίηΐ ίΓβδ ίη εοηιηιηηί ο&ηδο.. 8βά νβΐίπι ίά φΐβφΐβ
ΓβδρίοίαίηΓ, φΐοά βί ίη Ι^οιιγ^ο βί ίη ϋίηατοηο, φΐο-
τηηι ιιίπιηΐφΐβ ηί&ίηδ αΐίςμιαπι ΓΒ,ΐίοηβηι η&οηίδδβ 8ϋί-
ηιιΐδ, Ν δαβρίηδ ίοΐΐίί ηίειΐηηι φΐαηι ΐΏΪβιί. 1>γβ. § 22
άδελφην έχοντα αντον την Ν, άά. αντον έχοντα την
Α; θο Ιοοο β^ίαηι ρΙαηίοΓβηι ίη Α οΓάίηβηι βδδθ ίρδβ
άίοϋ Τη&ΐηβίηι, ηβθ[ΐιβ ίαηιβη βο ηπηηδ ίά δβοαίηδ βδ^
ς[ηοά 3,0 ίηίβΓροΙαϋοηθ ίρδθ Γβρθίϋ — 129 νπεν&υ-

1) Αηηαΐ. Πθο^θϊβ. 1877 ρ. 678

XXIV ΡΕΑΕΓΑΤΙΟ.

νον εποίηύαν κινδυνω μετ Ν, υπ. κινδυνω εποίηΰαν
μετ Α. — Οοηΐτει δ&ηβ 123 δοκεΐ νμϊν Ν ρΓΟ υμϊν
δοκεΐ. — Αάί ηιιηο Βίη&Γοηηιη φΐοφίβ. Ι 85 εν τη
π όλε ι περιιεναι Ν: περιιεναι εν τη πόλει Α. —
(96 οικοδόμημα Λημο6&ένης εν Νί Λημ. οικο-
δόμημα εν Α.) — 110 υπάρχουΰαν αύτη, αντί-
θετε Ν (ραπβει 18 ηί&ίηδ βχοπδαΐιΐΓ): αυτή υπ. άντ.
Α. — II, 16 δημοβία κατά των πονηρών αράς
Ν: δημοβία αράς κ. τ. π. Α. — 26 οϊεβ&ε εκείνους
(ουπι Ιβνίδδίηιο ηί&ία) τους άνδρας ποιηΰαι Ν:
οΐεΰ&ε ποιηΰαι εκ. τ. ά. Α. — III, 16 απάντων των
εν τ γι πόλει Ν: των εν τη πόλει απ. Α. Ηίδ ηυίη-
φΐβ νεί 8βχ βχβπιρίίδ (Ιχιο ΐαηΐυηι ορροηί ροδδΐιηΐ, Ι,
96 κόΰμος τη &εω είς Ν ρΓΟ τη &εω κόΰμος εις,
θί Π, 6 άφεΐό&αί εΰτιν Ν ρΐΌ έβτιν άφεΐΰ&αι Α;
η&ηι II, 3 β<; 6 δικαία υίβΓφΐθ ηί&ίυτη ηίαίηβνβ ίη-
ίβτϊ. Οβΐβπιιη II, 6 άφεΐό&αί εΰτιν οαιη ηοίίδ δπρΓ3,
υΐιπηκηιβ νοοαοαίηηι ρίοϋδ η&οβί Ν, φΐ&β ηίΐ ηίδί
ίΓαηδροδίΐΐοηθπι ί&οίβηά&ηι δί^ηίβοαΓβ ροδδυηΐ;. Ιΐα-
φΐβ ηοη (3ίοο Ν ηυηΐφίαπι ίη ίαΐί γθ βΓταδδβ, δβά ρο-
ίίοΓβπι ΐ&ηιβη άηοβπι βαηι αΛϋχοΓ, ηβφΐβ (ΙβδβΓβηάιιηι
ηίδί ποί αάδϋ Γαΐίο. ϋηάβ αηίβηι ίά £βηιΐδ νίΐΪ3,?
Οοηδυΐίο αΐίφίαηάο ίΐΐαία βχ Αηΐ. V, 10 ηι&ηίί'βδΐυηι
νίάθΐιΐΓ, φΐο Ιοοο οοΓΓβοίοΓ αΙίβΓ οοάίοίδ Α νοοειουΐηηι
άνταπο&ανεΐν ίπδοίβηίίπδ οοΐΐοοαίπηι ίΓΒ,ηδροδηίί ιιΐ
ρΙ&ηίοΓ βναάβΓβί ΟΓ&ίίο; δβά ρ1βΓππις[υθ ο&δυ. ριιίο βί
ηβ§1θ^βηϋα ΙίοΓ&ποπιηι ΟΓάίηβηι ρβΓνβΓδηηι βδδβ, βϊ
Α ίη η&ο ηαίάβηι ρατύβ ηβ^Ιβ^βηίίοΓβηι ίηίδδβ ψιαπι
Ν.1) Οβύβηιπι ίη Αηίίρΐιοηίθ δίνβ αηοίοπίαΐθηι Ν οο-

1) Οι*άο νβΛοΓυηι οθΓΓβοίιΐ8 βεί η\) Α1 ραυοΐβ Ιοοίε: V, 1
του προοήχοντος πέρα ρι\ , πέρα τον προΰή*. οογγ. (Ν). III β
10 νπό τε της άλη&είας τον νόμ,ον νπό τε των πραχ&έντων
ρΓ. , νπό τε τ. άλ. των πρ. νπό τε τον ν. οογγ. (Ν). VI, 35
αντοΐς νοοαβυΐιιπι 1>Ϊ8 8βρ3,Γ&ίΪ3 Ιοοίδ ίη Α ΒΟΓΐρίιιπι ροδΐβπΟΓθ
γθοϊ;θ Ώί νίά. άβίβίυπι ββΐ;.

ΡΒΑΕΡΑΊΊΟ. XXV

(ϋοίδ δβηυ&Γβ δίνβ Γ&ϋοηβηι β1β£&ηϋ&βφΐβ δβηδυηι,
ίάβιη ίβΓβ βν&άβϊ. (}υαηκ]υ3ΐη βδΐ; ηοί ηβυίπ οοάίοί
αάδϋρυΐαη ρΓ&βδΐβί: VI 40 επειδή 'μοϊ έπύ&ετο προ-

μοι

ειρημενον εΐργεβ&αι των νομίμων Α, ε%. έπν&. προ.
μου εί'ργ. τ. ν. Ν. ϋηάβ ίη Α ρπιΐδ ίδίιιά μοιΊ βχ
αΓοΗβίνρο ΟΓβίΙο. ') ϋηάβ ίά (Ιθΐβίιιιη ? ηθΐηρβ βχ βο-
άβηι. Τυηι αυίβηι δββυηοΐιΐϊη β& ςμιαβ βυρΓΒ, άίδρηία-
νίιιιαδ ηβηυβ Α ηβφΐβ Ν ηοοίδ δβφίβηάαδ βπΐ, δβά
Α ρι•. = α ρΓ. Μοι ίη ηι&Γ^ίηβ 3, βΟΓΓβοίοΓβ α &ά-
δοπρίππι ίυβΓαί; ίηάβ άίνβΓδίδ Ιοοίδ ίη υΐΐΌφΐβ &ρο-
£Γ&ρηο Γβοβρίηηι.

8βά άβ οοάίοίοηδ φΐίάβπι ίαιη δ&ϋδ βχροδίίιπη
βδδβ νίάβίηΓ. 8ίβηιιηα ί^ίίηΓ βοππη φΐοόΐ τηίΐιί νβπ-
δίηιίΐΐίηιιιηι νίάβίιΐΓ αρροηαηι.

(α) ^-^(β ΙΛβΓ ΐηίβΓροΜυ&)
(α οοιτ.)

(0 1ίΙ>βΓ α £ΐ•&ιηπΐ8ϋοο βοήρίαβ)

Υάυιάτώ. Ιββϋοηβηι οοάίουηι Ν βί Α ίη ^ώιοίβ,-
ίίοηβ οπίίοα ίηΐβ^Γ&ηι αάροδηι, ηίδί φΐοά αβοβηίηυηι
δρίιίίιιιπηνθ (ϋνβΓδίί&ΐβδ, άίνίδίοηβηι νοοαοιιΐοηιηι, ν
εφελκνύτικόν νβΐ οηιίδδηηι νβΐ &(1(3ίίαηι, δοη'ρίυΓαδ νβΐ
ίηίβ^Γ&δ νβΐ ρβΓ ΟΓαδίη βΐίδίοηβηινβ άββιΐΓΐ&ίαδ, άβηί-

1) ΑΙϋβΓ άβ 1ι. 1. ββηΐϋ; Ηυ£ ρ. 15. 2) V. ^γπβΙ;. ρ.

XIV 8φΐ.

XXVI ΡΚΑΕΪΆΤΙΟ.

φΐβ θΓίηο£Γ3ρηίθ3 φΐ3βά3ηι ιιί γίνομαι — γέγνομαι,
γινώΰκω — γιγνώβκω 0Ίηύϊβηά& οίαχί, ίίβπι πΐ3£η3Πΐ
ρ3Γίβιη βοπιια νίΐίοπιιη, φΐ3β ίη Α ρππιο ρβΓ ίιηρπι-
άβηϋαηι 3(1ππδδ3, 30 ίρβο ΚθΓ3ηο οοπ*βοί;3 δΐιηΐ. Μα-
ηιΐδ οοιτβοίοπιηι ίΐα άίδϋηχί, υί ηοιηΐη3Γβιη οοηβοίο-
Γβπι αΙΐβΓαιη („Α οογγ.2"); ί^ηιιβ „Α οογγ." οοιτβοϋο-
ηβηι ρ γ ίηΐ3 β ιααηιΐδ ίιΐ(1ίθ3ί;7 ηίδί φΐοά βδί υοί δοίπ ηβ-

φ163Ϊ; ΠΪΓ3 ίΊΐβπΐ, Ιΐΐ 1Π ΙΐΐΐΙΠδ. Οθηίβθίΐ1Γ38 ρ1ΐ!Γ68 3ρρθδ111

φίαπι ίβοϋ; ^πΐδίβοϋ ΑυοίοΓθβ 63πιπι ηοβοβ ηοιαίηο:
8ίβρη3ηιιιιι (8ΐ.), Βθίδίπιιηι (Ε.); Ββΐίΐίθπιηι (ΒΙς.), ϋο-
1)Γ3βιιιιι (ϋ.)? Μ3βίζηβπιηι (Μγ.); 83ΐιρρίιιπι (8.), Εγ3Π-
Ιπιιιιι (Ργ.) Βπβ^ΐβοίιιπι (Βγ•), Ηιι§ίαπι, Κθπΐζβΐίιιπι,
^πΐδίβάϋιιπι («Γ.), φίοπιπι θάίίίοηβδ οοηιιηβηί3ϋοηβ8νθ
αιιί ίη νυΐ£ΐΐ8 ηοΪ3β 3ΐι£ Ϊ3ΐιι οοηιπΐθΐηοΓ3ΐ:3θ δΐιηί, ρΓ3β-
ίβΓ ^πίδΐβάίπ οοπιιιιβηί;3Ϊίοηβιιι 3ηϋς[ΐιίθΓβηι (1878
ηίθηδ. *Γη1.), ΐηδβΓί3πι άΐ3πο ΡβίΓορο1ίί3ηο ε^ηοεί £βΓ-
ηΐ3ηίοβ άίοίίιΐΓ „<Ιοιιπΐ3ΐ άθδ Μίηίδΐβπιιιιΐδ άβτ νοίΐίδ-
β,υΉίΙ&πιη^". Ε3 ίηδοηοϋιΐΓ ,,ΟοδβΓναϋοηβδ Αηίίρΐιοη-

ίβ3β". ΟβίθΠΙΗΙ , 011111 3άδίί 0003810 , νβΓΟΟ δ3ΐΐβΠ1

οοπιιιιβηιθΓ3ηά3β ΐ3ΐιάβδ ΡβΪΓορο1ϋ;3ΐπ βάίίοηδ, ηυΐ ηοη
ηιίηπδ οοηίβοίιιπδ δ3§3θίδδίιιιίδ δ3βρβα1ιιβ βνίάβηίίδδί-
ηιίδ φΐ3ΐη (ϋ1ϊ§βηίΐδδίιιΐ3 οο1ΐ3Ϊίοηβ οοάίοιιηι βϊ Αη-
ϋρηοηΐί ρΓοίιιϋ βί ρΓοάβπί, ηιοάο βνβηΐ3ΐ φΐοά ορί3-
ηιπδ, αΐϋδ θΓ3Ϊοπουδ. Κβΐίφίοδ βχ ΟΓάίηβ ΐβιιιροπιηι
βηπηιβΓ3θο. Β3&β, 8οηο1. ηγροπιη. νοί. Ι ρ. 208
(1837). — Ο. 8οηβίΙ>β (8οη.), Αοΐ. βοοίβί. 0τ3β03β,
νοί. II ί380. 1, Ιίίρ8ΐ3β 1838, βίι ΟοηίβοΐιΐΓ3πιηι ί3δθί-
ουίιΐδ, ΖίδοηΓ. £. ΑϋβΓί;ηπιιΐ8\ν. 1845 ρ. 212. — Ιι.
8ρβη£β1 (8ρ.), ΜΰηοηβηβΓ Οβί. Αηζ. 1838 2 ρ. 367

(γθο. βάϋ Μ&βίζη.)» Μα8• Κη• χνπ (1862) Ρ• 161
(ίβίΓ3ΐθ£.). — €γ. Γ. 8οηοβηΐ3ηη, ^Ιιγο. ίΰΓ τνίδδβη-

8θ1ΐ3£ί1. Κτίϋΐε 1839 2 ρ. 481. — Αά. ΕιηρβΓίιΐδ,

Οριΐδο. ρηϋ. ρ. 269 (1847). — Ο. Ο. Οοοβί ίη V»-

ηίδ Ιβοίίοηίοπδ (βά. Ι 1854) οβίβπδθ[πβ δοπρΐίδ ρ3δ-

δίηι. — Ρ. Κ. ΜϋΠβΓ, ΡΗϋοΙ. IX (1854) ρ. 555. —

Ο. Α. ΗΐΓδοϊπ£ (Ηί.); Ρηϋοΐ. IX (1854) ρ. 728? θ|ΐιί

ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. XXVII

ίη ιηιιΐΐίβ φΐοδ ίΥΆΟ,ί&νϋ Ιοβίδ δβηιρβΓ οππι Ιαυάβ, δαβρβ
β^Γβ^ίο βυηι ίΓποίιι νβΓβαίπδ βδί. — Κ Κ&γδβτ (Κ.),
Μπδ. Κη. XII (1857) ρ. 224; XVI (1861) ρ. 72 (*β-
ίτβίο^.). — Ο- Η. Ρηηΐίΐιϋηβΐ, Αηη. Ρΐββίιβίδ. ΚΧΧΙΧ
(1859) ρ. 194. — Οβ,γ. Οαίΐ. Ιηηάβι* (Ι«ί.), (1β Γβπιηι
άίδροδίϋοηβ 3/ρ. Αηίίρη. βί Αη<1οοί<ϊβηι, (ϊίδδ. ϋρβαΐ.
1859. — Ρ. Ρ&ηΐβ (Ρ.), ,,άίβ Κβάβη άβδ Αηί.", ^•
νβΓ&β 1860; ,,Αηϋρη. οτ&ί οπί. Γ&ϋοηβ ρβΓίυδίΓ&νίΐ;
Γ. Ρ.", ίοά. 1874. — Ρ. Κ. ΗβΗΙβίη, ργο^γ. ?ν~βΓί;-
ηβίιη 1860 (φΐοά πιίΐιί ρΓαβδίο ηοη ίιιίΐ); Ηβπη. XII
(1877) ρ. 182. — Η. ΡΓοηοβΓ£βι•, Ρηϋοΐ. XXIX
(1870) ρ. 631. — Ειιά. 8βηοβ11 ίη ββηδυΓ3, οβηβνοΐα
ρποπδ ιηβ&β βάίϋοηίδ, Αηη. Ρΐβοΐίβίδ. ΟΠΙ (1871)
ρ. 297. — Ε. Κο8βηοβΓ£, Αηηαΐ. Ρΐβο&βίδ. ΟΧΙ
(1875) ρ. 604. — ϋ. άβ ^ϋαηιο^ϋζ-ΜοβΠβηάοΓί,
Ηβπη. XI (1876) ρ. 296; Ρηίΐοΐ. ϋηίβΓδυοη. Ι ρ.
48. Ιδ νίΓ αοηίίδθίηιηδ ρΓ&ββΙ&π ίη§βηϋ ίά ηυο-
<ριβ άοοηηιβηίηηι άβάίί;, φΐοά ηΐθ ίηίβΓ βοδ βδδβ αΓ-
ίιπη&νϋ; φΐί Αηϋρηοηϋ ρΐηπηιηηι ηοβυίδδβηί. — 0.
ΡυηΓ, ΑηίηΊαάνβΓδίοηβδ ίη οτ&ΐ. Αϋ, άίδδ. Βοηη. 1877,
β* Μιΐδ. Κη. XXXIII (1878) ρ. 565. — α. αβο&υβΓ,
άβ ηγροΐαοΐ. βί ρ&Γαί&οΙ αΓ^ηιηβηΐί βχ βοηΐΓ&ηο £οτ-
ηιίδ, Ζ^ίοο&νίαβ 1877, βί ίη οοηιηιβηίαπίδ ο,ά ογ. δβΐ.
Εγδί&β, Ιιίρδ. 1880. — Η. 8ο1ι3,θ£θγ, άβ ηοηηυΠ&πιηι
ρ&ΓίϊβηΙ&Γηιη αρ. Αηίίρη. πδη, άίδδβΓί:. (τοΐΐίη^. 1877.

— Η. ^ν"βϋ, Κβνηβ άβ ρηϋοΐ. η. δ. IV (1880) ρ. 150.

— Όβηίφΐβ ίη ρποΓβ βάίίίοηβ ηιβει Α. ΤνβίάηβΓΠδ
(λν.) ΐυηι βο11β§3, Μ&£άβΙ>ιΐΓ£βηδίδ, ίη η&β Ρ. Ι<βο
§Γ3,ϋδδίηΐ9,ηι ηιίΐιί αΐηυβ αηιίοίδδίιη&ηι ορβηι 3,ί;ί;α1ίί.

Ιη ίοπηίδ νβΛοπίΗΐ δβποβηάίφΐβ Γ&ίίοηβ αΐίςη&ηίο
ηΐδ,^ίδ φΐ&ηι &ηίβ3, ορβΓαηι άβάί ηΐ αηΐίηιια ^βητιίηα-
φΐβ ΓβάαοβΓβηι, βχρβΠβΓβηι ηονίοία._ Οηιη ^πίδύβάϋο
ίηίΓοάαχί νβΐ ροίίηδ Γβάηχί ή ρΓΟ ην, ξυνήδη , δίηιί-
Ιία, ροΓΓΟ φονής ρΓΟ φονεΐς φΐαβφΐβ βίηδάβηι άβοΐί-
ηαίίοηίδ δυηΐ;; βχρηίί εδεδειπνήκειΰαν (Ι, 18), εΐηΰαν
βοιηρίυποηδ Ιοοίδ; Γβδΐίίηί αα^ηιβηίηηι ίβηιροΓ&Ιβ ίη

XXVIII ΡΚΑΕΓΑΊΊΟ.

ίοπηίδ φΐ3ΐβδ δυηί ηνπορεΐτε βί ηνρον, φΐ3ΐηνίδ β3
οιηηίΒ, ίβΓθ ίηνίίίδ Ιίοηδ Γαοίβηάα βδδβηί, ηβηηβ ίη
ίρδίδ 1τ3£ηΐ6ηΐίδ 8, νβίβηουδ δβΓΥ3Ϊίδ 3ηϋφΐ3β ίοηηαβ
οοπιρ&ΓβΓβηί. Όβ 3ΐι§ηιβη{;ο νβΓΟοπιηι 3 ο ευ άι-
ρηΐηοη^ο ίηβίρίβηϋηηι ροδί νΥβοΜβίηίιιηι (Οιιγ. βρί§Γ.
ρ. 33) άίδδβπιίΐ} Ο. Είβιηειηη (Βαΐΐβϋη άβ βοη*βδροη-
α!3ΐΐ06 ηβΐίβηίφΐβ III ρ. 500); ηβιηρβ άίρΜηοη^ιΐδ ΗΤ
ρ&πίβΓ ίβΓθ βίαιη ΗΙ ίη ροβίβποΓβ 1ίη§ιΐ3 Αίϋβα 30ο-
ϊίΐα βδί, ΟΓβνί νοοαίί ρΓΟ 1οη£3 ρποΓβ ίη§πιβηίβ. *)
8βπρδί κα&ήραί ρΓΟ κα&άραι VI, 37, άβ φΐ3 ίοηιΐ3
ίάβηι Κίβηΐ3ηηιΐδ β§ίί (Μ. IV ρ. 150); ροιτο οίκχί-
ρειν βϊ οίκτΐραι, ρθδίφΐ3ΐη θχ φΐ3,ίίηοΓ ΐβδίίηιοηϋδ
ίηδοπρΐίοηυηι, Αϋίβ3Γηπι ίηιιηι, υηίιΐδ Τηβδδ3ΐίθ362),
δ3Ϊίδ οοιιιρΓθθ3Ϊιιπι βδΐ £α1δο άϋρΜιοιι^ιιηι βί νβπιο
ίποηί. Ήρωδης ϊά ββϊ Ήρω-ίδης νβπιηι βδδβ, ηοη
"Ηρώδης, ΐ3ΐη ^Γηδίβάΐ ίηΐβΐΐβχίΐ.3) Όβ αΐϋδ φπουδ-
ά&ΐΏ. νβΐ ίη ρΓΪοπδ βάίϋοηίδ ρΓαθίαΐίοηβ άίχί νβΐ 3ΐϋδ
Ιοοίδ; ΓθρβίβΓβ ηυηβ ηοη ροδδΐιιη.

διιοίηηχί θΓ3Ϊίοηίουδ Αηΐίρηοηίίδ βί; £τ3§ηιβηί3
ηηήΐδ ΟΓαΐοπδ βί άβοΐ3ηΐ3ΐ;ίοη6δ δορηίδί3πιπι φΐοβ άί-
οηηί: 0όγ§Ϊ36 Αηίίδίηβηίδ Α1οί(ΐ3ΐη3ηίίδ. (}ιΐ3πιηι άβ
οπ^ίηβ φΐίά δβηΐίαηι οιιιη 3ΐίοί βχροδίιβπιη, ηυηο
δηηιηιαηι αρροηβΓβ δ3ϋδ βδί. (3όγ§Ϊ36 υίι^φΐβ ηιίηί
§βηυιη3 νίθβΐιΐΓ, φΐοφίβ δαβρίιΐδ τβίβ^ο, βο ηπηίιΐδ ίά
3ρηά ηιβ ίηάίβίηηι δί3ί. Ιίβπι Αηϋδίηβηΐδ άιΐ3β βί
Α1οί(ΐ3ηΐ3ηϋδ 3ΐίβΓ3 φΐ3β βδί περί ΰοφιβτών. Ργιογ
φΐ3β βίηδάβηι βδδβ ίΓ3(1ίΐυΓ φΐ3ΐηνίδ δίί ρΓΟβηΙ άιιοίο
δρηη&, ΐαηιβη οϊγο3 ρπηοίρίηηι φΐβτϋ 3. ΟΙαχ. η. δ3β-

1) V. ρι•3,β£. Ιβοογ. νοί. II ρ. III. — Κίβιηειηη βίΐαπι άβ επψέλε-
σ%αι — επιμ,ελεΐβ&οα αοοτίΓαίβ άίΒραίανϋ (III , 496; IV, 152); ίΐίαπι
ίοπη&πι ^πιβίβάί Αηϋρΐιοηϋ (VI, 12. 13) τβοϊβ ίοΓίαεββ Γβδϋ-
ίυίΐί. 2) 0. Ι. Αϊϊ. Ι, 463 οικτίρας. 8υρρ1. 477 Ο οΪΑτιρ' .

Καίββΐ Μτίδ. Βΐι. XXXIV 181 βς^. 2* οΐκτιρον. Ηβυζβ^, Μίβ-
δΐοη β,ΓϋΙιβοΙ. βη Μαοβάοϊηβ ρ. 424 ϊιγ. 199 οίκτίρας. 3)

ΙβΓηδΙ;. ρ. ΧΙι, 29, ς[\ιί αάάθΓβ ροίθΓαί; Ιΐιββδ^ΐίουιη Εΐρονίδας
(Ήβχιζβγ ρ. 425 ηΓ. 200 ν. 50).

ΡΒΑΕΡΑΤΙΟ. XXIX

οαΐί α ηβδοίο φΐο ΓηβίοΓβ οοηδοπρΐα βδδβ νίάβίυι•. —
Οοάίοβδ η&οβιηιΐδ Ρ&ΐίίπιβάίδ ΟοΓ^ίαβ Οπρρδίαηυηι Α
ηυίηαβ βχ βο άβδοηρίί δηηΐ; ΒΙίΜΡΖ; ίάβιη Α βί
βίυβάβπι Ηβίβηαηι οοηίίηβί οαηι Β βί ΑΙοίεΙ&ηιείηΐίδ ΙΠίχβηι
οαηι ΙίΜΖ.1) 8βά η&πιιη άη&πιιη ΟΓαϋοηιιιη βίί&ηι αΐήΐδ
ίΌηδ αάβδί Ραΐαΐίηυδ Χ ηοίίδδίιηπδ ίΐΐβ Ι^δίαβ οοάβχ;
ϋαφίβ ίοί δβαιρθΓ ίηΐβΓ Α βί Χ, ηοί άίδοβάυηΐ; ίηίβΓ
δθ; ΙίοβΓα ορϋο άαίιη*. 8ο1ο Ρ&Ι&ϋηο ΐηηίϋΐπΓ Αη-
ίίδίηβηβδ βί δθοαηά^ Αίοίά&ηι&ηίίδ. Αρο§Γ3,ρη3, Ραΐα-
ϋηί, ψι&β οοιηρίαπα δΐιηί2), ηίηίΐί ίαοίβηοΐα βδδβ Ιίοβη-
ϊβτ ηηηο οοηοβάο, οιιιη αηίβο, Ο οοάίοί 3,1ίοΙιΐ8,ηϋιπι
ΐηοπβπηι; δβά ηοη πυηπδ ίδ ίη ηίδ δορηίδίίδ φΐΆΐη
ίη Ιί^δί^ β Ρ&ΐαίίηο ίοίπδ ρβηάβΐ Νβηηβ ηηίοηυειηι
1αοΓ3,1;ΐ δυπιπδ οοΙΜο α Εγ. Ϋ&ΐβΓο οοάίοβ Μοδοονίβηδί
(ο), ηαί βίπδάθπι ί&πιίΐί&β βδΐ;3), ηοηυθ νβΓΟ Ηθίβηαβ
Ιυοβηι αΐίαΐίΐ Ρα,πδίηυδ οοάβχ 2955 (&) ά 8οηβηΜίο
οοΐΐ&ΐιΐδ4), φΐ&πιηυιειηι ίδ ςυίάβηι ΙίοβΓ ουηι 3,1ϋδ ηυί-
οπδάαπι (ΗΚν^¥Υ) ΐβΓίί&ηι ίη ίΐΐα ΟΓ&ΐίοηο ί&ηιίΐί&πι
οοηδΐίίηβΓβ νίάθίηΓ, εμι&β ηβηηβ βχ Α ηβφΐβ θχ Χ
ϋβΐ'ίο Γθρβΐί ροδδϋ5) Αϊ βηίηι ηυΐΐυηι βδί βίυδ ί&ιηί-
Καο ρΓθϊίηηι. Ρΐηδ ρΓοίβοίαηι βδί; αοοηΓ&ίίδ ΡΛϋηί
οοΐΐ&ίίοηίοηδ, ηη&δ οοηίβοβπιηΐ; 8ρ^πάοη Ιί^ηιρΓΟδ Οταβ-
οηδ βϊ Β,ηά. 8οηοβ11.6) Οβΐβΐ'ηηι νίπ άοοϊί ίη Ηίδ άβ-
οΐ&ηι&ίίοηίοηδ, φΐ&δ ρΓΟ δριιπίδ ρίβηοριβ ηειοβοαηί
η&οβηίφΐβ (ηίδί ηηοά Αίοίάαηιαηίίδ 3,ΗβΓ3, ροδί ν^η-
Ιβηϋ β§Γβ§ίαηι ορβΓαηι ρΓΟ §βηηίη3. αο οηιηίοτίδ γθ-
οβρΐα βδΐ), ηαηά ηιυΐΐιιιη βΙ&οοΓ&νβΓηηί. Κβίδίααιη
Ββΐίΐίβηιηι 8απρρίηηι βάίίοΓβδ ηοη δίηβ πια^ηο ίπιοίη
η&οΐαβ δυηί; ρι•αβΐβΓθ3- ςρι&βάαηι δηηί ϋοΟΓ&βί, ηοη

1) νίάβ ΙβπίΒΙβάΙη ρΓαβ&ϋοηβιη ρ. XV. 2) Ο Ιί&ιΐΓβη-
ϋειιιιΐδ ρΐιιί;. 57 οοά. 4; ροΓΓΟ Ε1ΚΜΝ; θίίαιη Ρ Αίοίάαΐϊΐαη-
ΐβιη θχ Ιπιίΐΐδ £βη6ΓΪ8 οοάΐοθ 1ιαΐ3β1} (ΙβΓηβΙ ρ. XVI, 8). 3)

νίά. Νθιιθ 3β}ιτΥ>. 8ηρρ1. IX ρ. 25 8^. 4) νίά. ΡΜΙοΙ. XXVI
ρ. 566. 5) ϋβ Η οοάίοβ ν. ίηίΓα ρ. XI VII (Α(Μ.). 6) Σ,ο,πι-
ρΐΌ8 ο[ΐιαβ ΐηνβηβι-αί ριιΜίοΐ ίιιπβ ίθοίί; Ηθγπι. Χ (1876) ρ. 257;
Κ, 8ο1ιοθ11 ίΙ)ά. XI (1876) ρ. 202.

XXX ΡΒΑΕΓΑΊΊΟ.

ραυοο, ν&ηίβηϋ (Αοί. &03,ά. νίηάοο. νοί. 43 &. 1863
ρ. 491, άθ ΑΙοίά.); ιιηυπι αΐίβπιπινβ Ιοοπιη &Ήί§6πιη1;
8οηβίοβ (Ζίδοηι•. ί. Α11βΓί1ιιιπΐ8\νί88βιΐ8θ1ιειί^ 1845 ρ. 211,
ΑΙοίά. Οά.), Ε. Κοδβηοβι^ (Αηη. Εΐβοΐίβίδ. ΟΠΙ, 1871,
ρ. 442; ΟνΐΙ, 1873, ρ. 744, Οογ£. ΑΙοίά.), Ο. ϊΊιπγ
(Μηβ. Κηβη. XXXIII, 582. 597), α. (ϊβ&β,ιιβΓ, V. Ιεπιβίβά*.

Μ&χίΐΠΘ 6Χ Ιΐίδ 8βΧ 0Γ£ΐΐ3Ϊ0ηίί)η8 ΟΟΓΓΙΐρί&Θ δΗηί άυβ,β

(τοι^ίαηαβ; φίει,Γβ £3,νίδυδ δυηι ςριοά 3-ά Βΐϊβτ&τα. οβΓ-
ίίαδ βηιβη<ί&η(1&ηι αάπιηιβηίαηι η&υά δρβπιβηείηηι ηιίηί
8β οοΐιιΐίΐ;. Ναηΐφΐθ δίοηΐ; ΑΙοίά&ηι&ηίβπι ο, ΒβηδβΙβΓΟ
βάοοΐί δοίιηιΐδ ίη ηίαΐίοιίδ αΓοβηάίδ παπά ηιίηοΓβ Γβϋ-
£ΐοηβ ς[ΐΐ£ΐηι ΙδοοΓ&ίβηι υδίπη βδδβ, ίϋάβπι ηιει^ίδΐβΓ
βίυδ (τΟΓ^ί&δ ΐη Ραίαιηθάβ £βοϋ, φΐ&ιη οΓα&οηβηι αΐί-
ςριαηίο ροδί Ηβίβηβ,ιη οοηδΟΓίρβίδδβ ρηί;&ηα!υδ βδΐ. Νοη
ίυ^ϋ; βα τβδ Ββηδβίβπιηι, οπί δηδρβοί&ηι ΟΓ&ΐίοηίδ οπ-
§ίηβηι Γβάαϋάϋ;, ηβηαβ νβΐΌ ηιβ ίρδίπη ίη^ίί; δβά θθγο
αηίηι&άνβΓΐί φΐ&ηία ββνβηΐ&ίβ βοηρΐοΓ 3.0 ηί&ίίοιίδ αβδ-
ΐίηυβπΐ ΎΐΛάίϊί δηηί ίη Ιίοπδ £Γ&νίθΓβδ Γθγθ ψι&ί-
ίηοΓάβοίηι, φΐί ηυηιβπΐδ βίδί ηοη ηια^ηυδ δϋ ρΓΟ ΟΓα-
ϋοηίδ βιηοίίυ, ίαηιβη ηοη ια&χίηιβ ρΓΟΟ&ΐ ίά φΐοά (ϋχί.
ΑΙ; βηίηι ΙβνίοΓβδ ηαίηυθ" νβΐ ρ&υδ3. βχουδβηΐιΐΓ νβΐ
ΰνναλοιφγι ΐοΙΙ&ηίυΓ, αάοο ταπ δηη£, υί ηοη ροδδίΐ;
ηια^ίδ δοπρίοπδ άίΐί^βηίία ίη νίΐαηάίδ ηίαΐίοηδ ίΐΐα-
δίτατί. ΤβΓ και ουηι νοο&ΐί οοηουιτϋ (§ 1. 13. 24),
φΐίηφήβδ ταντα (3. 5. 11. 19. 31), οίδ οϊβ&α (22. 24),
ηηαίβΓ γένοιτο νθΐ ηυίηδίηοάί ίοπηα οηιη αν (6. 8.
12. 14), δίη^αΐίδ Ιοοίβ βχδίαηί; ή απολογία (1), ό άνήρ
(3), η εκείνος (10), κακότητα είναι (13); είτα ώ (24),
αμφότερα αν (26), δέομαι ονν (28; ίάθηι Β,ρηά Ιδο-
ΟΓ&ίβηι ίηνβηίίυι•); οννεκα άξιος (32). Αα!άβ τά έναν-
τιώτατα, φΐοά ί)ίδ βδί § 25, βί Γβΐίο^ηί ίίοί βπιηΐ:
ηίαίυδ φΐ&ΐβδ δΐιηί σ*£ ει, άλλα ουκ, ούτε εν, ρΓ&βίβΓβ»
ίη ρ&υδΒ, ροδίίί ίβΓβ ηονβηι. Ιαηι οοηιραΓΕί νβΐ Αηίί-
δΐηβηίδ οΓ&ίίοηθδ, ίη φΐίουδ βϊ ίρδίδ οηΓαηι (^ηαηίίαιη
ηίαίηβ Β,ηίηιαάνβΓίίί; ΒβηδβΙβΓ, νβΐ ΟοΓ^ίαβ Ηβίβη^ηι : £ν&-
νίηηι ηί&ίυυηι ηοη ηιηΐίηηι ίηνβηίβδ, αϋβνίοηιπι ίη^βηΐβηι

ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. XXXI

οορίαπι. ^ιιειβ οτιιη ίίβ, δίηΐ;, ίη Ραίαπιβάβ βϊ οίΓοηπίδρβ-
οΐιιπι 8Π8ρίοίθ8υηΐφΐ6 β88θ οροΓΐβί ιιοί ίηδοΙθηίίοΓ ηί&ίηδ
ίτ&οΐίΐιΐδ ββί, βί δαιηιηορβΓθ ο&νβηάαηι &ο ίηίβΓβηάίδ
ηονίδ ηυίιΐδοβηιοάί νϋϋδ, φΐοά ί&οΐυπι θδί; αΐίφίοϋββ.
Ε&άβηι Γ&ίίο ίη Αίοίά&πι&ηΐίδ περί ύοφιβτών δβφίΘηθα
βδ£ , ηβφΐβ ηιβ ηιονίΐ δβηίβηίΐΒ, νίπ ρΓαβοΙ&π ν&ηίβηπ
β,ιιοίοπίαδ, φΐί βοβ ς[τιΐ ΐΓ&άϋί δτιηΐ ηίαΐιΐδ ηοη δοΙΗ-
οίΐαηάοδ άυοίΐ.

Ό. Κίΐίο,β πι. ΜαΓίίο οιοιοοοοι-χχχι

ΓηάβΓίβπδ Β1ίΐ88.

1.
νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8

ΕΧ νίΤΙδ Χ ΟΚΑΤΟΕϋΜ ΡΙ,ϋΓΑΚΟΗΟ ΑΌ80ΚΙΡΤΙ8.

1 Αντιφών Σωφίλον μεν ην πατρός, των δε δήμων

2 'Ραμνονΰιος. — μα&ητενΰας δε τω πατρί (ην γαρ
βοφιβττ,ς, ω καϊ Άλκιβιάδην φαΰϊν Ιτι παΐδα οντά
φοιτηβαι) καϊ δνναμιν λόγων κτηΰάμενος, (η) ως τίνες
νομίζονΰιν, απ οικείας φνΰεως, ώκνηΰε μεν πολιτενε-

3 6&αι, διατριβην δε ΰννεΰτηΰε, καϊ Σωκράτει τω φιλο-
βόφω διεφερετο την νπερ των λόγων διαφοράν, ον
φιλονείκως αλλ* ελεγκτικώς, ως βενοφών ίΰτόρηκεν

4 εν τοΓ^ άπομνημονενμαΰιν. — καί τινας λόγους
τοις δεομενοις των πολιτών ΰννεγραφεν εις τους εν

δοπρββπιηΐ; άθ ΑηΙίρηοηϋδ νίία Οαβοίΐίιΐδ ΟαΙαοΜηυδ (το
περί Ά. σύνταγμα § 7 οί'. 15. 22) βΐ; ϋΐάγηιιιβ (Ηβηηο^βη. π. ιδ.
ρ. 385 Τ/ν. 414 8ρ.), ο[υί οοηιπιβηίαποβ ΐη ηιιηο ςιαοφίβ ΟΓαΐΌΓθπι
οοηιρθ8ΠΪ88θ νίάβίπΓ; ηοοίδ ρΓαθίβΓ Ιιαηο ΡΙαίαιτοηθαιη νίίαπι
βί 69,111 φΐαβ ίη 1ίΐ)Π8 ΑηΜρηοηίίβ ρΓαΘπήϋϋΐΐΓ Ρηΐίοδ&αϋ
Ρηοίϋ δαίάαβ Ευάοοίαβ άβ οταίοτίδ Γβοαδ βοπρία δθτναία επηί;,
φΐί ίαηιβη οπιιΐθδ νβΐ β ΡΙπΙεγοπο δυα Ιιαιίδθπιηΐ; νθΐ οβιΐβ ηίηίί
ηονί αίΓβπιηί;.

§ 1. Ραίπβ ηοπίθη βίίαηι Σόφιλος δΟΓΪοίίιΐΓ.

2. Άλ'λίβ.'] οΓ. 8ιιίά. Άλτι. — η ως τίνες ΚθίβΙάιΐδ. — ωηνησε]
ωρμησε ν., 8βά παρέπεμψε οοά. Β.

3. Ε Χβηοραοηίβ ΜβηιοΓ. Ι, 6; ίδίυά ον φιλονείκως οοηίΓα
Αΐ'ϊδίο^θίβηι (ϋοίυηι νίάβίιΐΓ (αρ. ΏΊο§. 1ι. Π, 46; ν. δαυρρβ άβ
Αηϋρα. δορη. ρ. 7). Αΐίιΐδ αυίθηι βδΐ Ά. 6 σοφιστής, άβ φΐο
οί. ΐ>ίο§. 1. ο.; δαίά.; Η6πηο§. 1. ο.

νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8. XXXIII

τοις δικαΰτηριοις αγώνας, πρώτος έπι τούτο τραπείς,
ώβπερ τινές φαΰιν. τών γούν προ αυτού γενομένων 5
ούδενός φέρεται δικανικός λόγος, αλλ* ουδέ τών κατ
αυτόν, δια το μηδέπω εν ε&ει το ύυγγράφειν είναι, ου
Θεμιβτοκλέους, ουκ Άριβτείδου, ου Περικλέους, καίτοι
πολλάς άφορμάς και άνάγκας παρασχόντων αύτοΐς τών
καιρών και γαρ ου δι' άΰ&ένειαν απελείποντο του
ύυγγράφειν , ως δήλον εκ τών είρημένων παρά τοΓ^
ΰυγγραφεύβι περί ενός έκάβτου τών προειρημένων αν-
δρών, όβους μέντοι §χομεν έπϊ το παλαιότατον ανα-
φερόντες άπομνημονεϋΰαι την ίδέαν τών λόγων ταύτην
μεταχειριΰαμένους, τούτοις εύροι τις αν έπιβεβληκότας
Άντιφώντι πρεΰβύτγι ηδη όντι, οίον 'Λλκιβιάδην , Κρι-
τίαν, Λυΰίαν, 'Λρχΐνον. — πρώτος δε καί ρητορικάς 6
τέχνας έξήνεγκε γενόμενος άγχίνους, διό και Νέότωρ
έπεκαλεΐτο. — Καικίλιος δ* εν τω περί αυτού βυντά- 7
γματι Θουκυδίδου του συγγραφέως κα&ηγητην τεκμαί-

4. οί. Τΐιυο. 8, 68. — πρώτος ΜβζπΊαουδ : πρώτον. — Ιάθΐη
ΓθίβΓηηί; Ηθπιιο£. 1. ο., (^ιπηίίΐίαιιιΐδ III, 1, 11 {ρΗπιηΒ οτηηϊηϊπ
οταίίοη&ιη δΰηρεΐΐ), Όίοάοπίδ αρ. ΟΙθπι. Αΐβχ. δίΓΟίη. Ι, 365
(πρώτον διηανιιιόν λόγον είς εηδοαιν γραιράμ,ενον).

5. γονν\ γάρ ^ββίβπη. 6 Ρηοίίο. — το ανγγρ. είναι Μβ-
ζίπαουβ: τον ανγγρ. είναι. — Άρχίνον Τα^ΙοΓ: Άρχίνοον.

6. οί. (^ιιίηΐ 1. ο.: ,,αΗβηι βϋ ίρββ οοτηρΟΒηίΙ" ; ρήππιπι £111886
ίη Β,νϊβ δοηοβηάα, ηθπιο ρΓαβίβΓβα άΐοΐί. Οβίβππη ψι&β βχ-
δίαβ&,ί; Αηίΐρηοηίίδ ηοπήηβ τέχνη ρητορική 8χ:>υπ3, ο, φΐίβιΐδάαιιι
ρυίαβαΙιΐΓ, ο£. Ροΐΐαο. 6, 143. — ΝθδίοΓβπι αρρθίΐαίυιη £ιιΪ88β
αΐίί φίοςιΐθ βίο^ι-αρηί {ταάαηΐ;; 8,1; ΡΙ&,ΐο (ΡηαβάΓ. 261 0) Οόγ-
§13,111 ροΐΐυδ βο ηοΐϊΐίηβ οπιαΐ.

7. κα&ηγητήν Υίγίϊβή^ΆοΙα. : μα&ητην ν. θΐ; Ρηοίίιΐδ, διδά-
οχαλον ΊΎχ. ΙηοθΓΐπιη ββί Ρ1ιιΐ,3,Γθηπ8ΐΐΘ αη ΙίοΓατϋ βίιΐδ ίη
ουίρα βίηΐ;. Κ,βδ α πιαΗίβ ΐΓαάϋαϊ: οί. Ηβπιιο§. 1. ο., [Τ^ρηοη.]
8ρ. Κη. (τγ. III ρ. 201, νίίΐ;. Τηιιο^ά.; εταίρον άϊοϋ Τηιιογάϊάθπι
Αηϋρηοη&β Απβίίάββ (νπ. τών τεττ. II ρ. 176 ϋά.). Ρΐαίοηίδ
φΐοφίβ νβΛοι (Μβηβχ. 236 Α): οβτις εμον κάηιον επαιδεν&η,

Αντιρηον, 6<ϊ. Έτ. ΒΙαδβ. Ο

XXXIV νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8.

ρεται γεγονέναι εξ ων επαινείται παρ' αυτώ 6 Άντι-

8 φων. — εύτι & εν τοις λόγοις ακριβής καϊ πλάνος
και δεινός περί την ενρεβιν και εν τοΓ(? άπόροις τεχνι-
κός και έπιχειρών έζ άδηλου και επί τους νόμους και
τα πά$η τρεπων τους λόγους, του ευπρεπούς μάλιΰτα

9 ΰτοχαζόμενος. — γέγονε δε κατά, τα Περΰικά καϊ Γορ-
γίαν τον ΰοφιΰτήν, όλίγω νεώτερος αυτού, καϊ παρα-
τέτακεν εως καταλυΰεως της δημοκρατίας υπό των υ'

10 γενομένης, ην αυτός δοκεϊ ΰυγκαταΰκευάΰαι, ότε μεν
δυΰϊ τριήραρχων ναυΰίν, ότε δε ΰτρατηγών καϊ πολ-
λαΐς μάχαις νικών καϊ ΰυμμαχίας αύτοΐς μεγάλας προΰ-
αγόμενος καϊ τους ακμάζοντας όπλίζων καϊ τριήρεις
πληρών %' , καϊ πρεόβεύων έκάότοτε υπέρ αυτών, (καϊ)

11 εις Λακεδαίμονα ήνίκα ετετείχιΰτο Ήετιώνεια. μετά δε
την κατάλυόιν τών ν' εΐύαγγελ&είς 6υν Άρχεπτολέμω
ενι τών υ' εάλω, και τοις περί τών προδοτών έπιτιμίοις
υπαχ&εϊς άταφος έρρίφη καϊ ΰύν τοις εκγόνοις άτιμος

μοναικήν μεν νπό Λάμπρου παιδεν&είς, ρητορικην 8ε νπ Ά.
τον *Ραμν. , νυΐ^ο ίΪΆ ίηΙβΓρΓβΙ&ίί βπηί;: ν. Ηβπηο^. — Τΐιυο.
8, 68.

8. Ιικϋοΐηιη άβ Αηίίρΐιοηίβ Οο,βοίΐη δϋ; ββά ραι-υιη ίηΐ;β£Πΐιη
ηοοίδ ίΓαάΐΐαπι ββΐ;.

9. κατά τά 17.] μετά Ββίδίπηβ; ββά οϊ. Β,ΙίθΓ&πι νίίαιη. 8β-
οιιηάιιιη Ρΐιοϋιιπι Οόγ&ι&β ιηίηοι• ηαίυ. £υίί; ΐίαφίβ νβΐ νεώτερον
ΐη Κογο 8υο Ιβξξίί, νβΐ ίρδίιιβ νβΓΟΒ, βιιΐθηά3)ιιά9, βαηΐ; (όλίγω
πρότερον Γοργίον — γεγονότος οτιπι ϋΓ^αηάΓΟ ρΓΟ γεγονός).
— όλίγω 8θηρδί: ολίγον (ολίγων Ρ).

10. δνβϊ τριήραρχων νανοίν] Ιιαβο β Χθηορίιοηίθ ιρβϊίίΆ
δπηί (ΗθΙΙ. 2, 3, 40), φΐί άβ ο,ΐίο Αηίίρΐιοηΐβ, βο φΐί 8, XXX
νΐΓΪ8 οοοΐ8υ8 βδί, ηοη άθ ογ&ϊογθ ΙοφίίίιΐΓ. ΟοίβΓα αβςιιιβ ίαίβο,
υηάβ ρΓΟνβηβπηίί ί^ηΟΓΟ; ηίδί ςυοά άβ Τΐιβοροηιρο οο&ίΙαΓβ
ρθ88ΐ8, ς[ΐΐθΐη αΐΐβπιιη ίΐΐηιη Αηίίρΐιοηίθΐη οοππηβπιΟΓανίδδθ ίηίτα
(§ 13) Ιβ^ΐίιΐΓ. Όβ Ιβ^αΙίοηβ δραΓί,αηΕ β Τΐιυογάίάβ οοηβίαί. —
νπερ αντών Κ,θϊβΙς.: νπ αντών. — καϊ αηίβ εις Λ. Άάά. λΥβδίβι•-
ιηΒ,ηη.

νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΊΊ8. XXXV

άνεγράφη. — οί ό* νπο τών λ' αν?]ρη6&αι αντον 12
ίύτορούΰιν, ώΰπερ Λνύίας εν τω νπερ της Αντιφώντος
δνγατρος λόγω" εγενετο γαρ αντώ δνγάτριον, ον
Κάλλαιΰχρος έπεδικάβατο. — οτι ό*' νπο των λ' άπ- 13
ε&ανεν ίβτορεϊ καί Θεόπομπος εν τή ιε' των Φιλιπ-
πικών. άλλ' οντός γ' αν εί'η έτερος, Ανβωνίδον πατρός,
ον καϊ Κρατίνος εν Πντίνΐ] ως πονηρού μνημονεύει,
πώς γαρ αν 6 προτε&νεώς και αναιρέσεις επί τών ν'
πάλιν επί τών λ' εί'η; — εΰτι δε καϊ άλλος λόγος περί 14
της τελεντης αντον' πρεββύτην γαρ οντά αντον εις
Σνρακούΰας πλεύβαι, ηνίκα ηκμαξεν η τού προτερον
Λιοννύίον τνραννίς' γενομένης δε παρά πότον ζητη-
ΰεως, τις άριΰτός εΰτι χαλκός, καί τών πολλών διαφε-
ρομενων, αντον ειπείν άριϋτον είναι ε% ον αρμόδιος
καϊ Άριΰτογείτων πεποίηνται' τούτο ό*' άκούΰαντα τον
Λιονύΰιον καί νπονοηΰαντα προτροπην εις έπί&εύιν
είναι το ρη&εν προΰτάζαι άναιρε&ηναι αντόν' οι δ9

11. άνεγράφη "ννβδίβπη&ηιι. : ίνεγρ.. ϋαπιηίΐϋοηβιη Αηϋ-
ρΙιοηίΐΒ οιιπι ηοη οοπιπιβπιΟΓΘΐ; Τΐιυο^άίάββ , ίά φΐοφίβ άβ ϊά-
πιίΙΐ&ΓΗαίθ υίήυδ^ιιβ ΕΓ^υπίθΗίο ίιιίίι, οί. Υίϊ. Ύ1α.\ιογά. ρ. 190
'ννβδίβπη.

12. λ'] ν' βχ Ρΐιοϋο ΕΓαηΜαβ, φΐί ίη ρΓΟχίιηίδ καί θ,ηίβ
Θεοπ. άθΐβή ΐηβθί. 8θά οί. δ&αρρ. Ο. Α. II ρ. 176.

13. ΤΗβοροπιρ. ϊτ. 130 Μϋΐΐ. — οντός γ' αν εί'η έτερος
Τ&,γίοι•. : οντός τε αν ημέτερος. — Λναωνίδον ουπι Ε Η 8αυρρ.
1. ο. : αϊ. Ηβη Λνοιδωνίδον νθΐ Αναωδωνίδον (Μειδωνίδον οι.
Κβίΐ.). — ον *άϊ δαιιρρ.: ον Τ&^Ιογ., καί ΗΙογ. — ως πονηροί)
Τα^τΙΟΓ. : ώς ον πονηρον Μβίβπΐδ; ον πον. 1ίΙ)Γ. — γαρ αάά.
Μθζίπαουβ (ουηι Η); καϊ Β,ηίθ άναιρ. 01». οοάά. ρΓΒ,θίβΓ Ε Η. —
Ιπ\ των τετρ. 8αυρρ. ουπι Ε: νπο τ. τ. Γβΐίουί; 4η& 1ΐ3.βο νβΓΟα
βί ρΓαβίβΓβο. καί άθΐβη νυΐΐ; Γγ&πΜπθ.

14. Ιαπι Αηϋρΐιοηϋδ ΐΓα^ίοί ΓβΒ αυοΐοΓ α,άιηίδοβΐ. — πρε-
σβντην ΧγΙ&ηάβΐ (οί. ΥίΪΆτα. αΗβΓαιη): πρεσβεντην οοάά. βϊ Ρΐιοί.
— ¥άο&ϊ& άίοίυπι Ιιιιίυδ Αηίίρΐιοηϋβ βιιίβ ίρ88,ιη πιοΗβπι γθΓογΙ;
Αήδίοΐβίβδ Βΐιβίί. II, 6 ρ. 13853, (78 8ρ.). '

XXXVI νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8.

15 ότι τάς τραγωδίας αντον διέΰνρε χαλεπηναντα. — φέ-
ρονται, δε τον ρήτορος λόγοι §', ων κατεψενβμένονς

16 φηΰϊ Καικίλιος είναι τονς κε'. — κεκωμωδηται ά' εις

17 φιλαργνρίαν νπο Πλάτωνος εν Πειβάνδρω. — λέγεται
δε ζκαϊ) τραγωδίας 6νν&εϊναι και ιδία και 0νν ζ/ιοί/ν-

18 ΰίω τω τνράννω. — ετι δ' ων προς τη ποιηΰει τέχνην
άλνπίας ΰννεΰτήΰατο, ώβπερ τοΓ^ νοΰονΟιν η πάρα
των ιατρών θεραπεία νπάρχει, εν Κορίν&ω τε κατ-
εΰκεναΰμένος οί'κημά τι παρά την άγοράν προέγραψεν
οτν δύναται τονς λνπονμένονς διά λόγων δεραπενειν,
και πννδανόμενος τάς αίτιας παρεμν&εϊτο τονς κά-
μνοντας, νομίζων δε την τέχνην έλάττω η κα& αντον

19 είναι έπι ρητορικην απετράπη. — είβϊ δ' οϊ και το
Γλανκον τον *Ρηγίνον περί ποιητών βιβλίον εις Άντι-

20 φώντα άναφέρονΰιν. — επαινείται δ1 αντον μάλιΰτα
6 περί Ηρωδον και <^ο)> προς Έραΰίϋτρατον περί τών
ταών καϊ 6 περί της εισαγγελίας, ον νπερ εαντον γέ-

15. Ατιοϊόγ ϊηάίοίδ θίιΐ8 φΐβπι Γθδΐί^αίί; δίαάβπιαηά (Ηθγπι.
νοί. II, 434) 1» οΐ'αίίοηβδ Αηΐίρ1ιοηί;ί ΐτίίοιιϋ;- 8&ηβ Ιιυίο ίηάΐοΐ
ορϋπιο ϊιιγθ οπιηβιη βάβιη άβΓ0§68.

16. εν Πεισ. βχ Ρΐιοϋο Οα83,ιιΙ>οηυ8 : βπειαάνδρω νβΐ ανν
πειοάνδρω. Οϊ. ΡΙιϋοδίΓ. ρ. 17: κα&άπτεται δ' ή κωμωδία του
Ά. ώς δεινού τα δικανικά καϊ λόγους κατά του δικαίου συγκει-
μένους αποδιδόμενου πολλών χρημάτων αύτοις μάλιατα τοις
κινδυνεύουσιν. Ηίηο βϋίίπι φιλαργυρίας οππιβη, φΐο βυπι οπιιπβιΐδ
8θρ1ιΪ8^Ϊ8 ΑηίίρΙιοη ρβίββ&ίιΐΓ. ΜβΓββάβιη ρπιηυιη ρΓΟ ογ&Ιϊ-
οηίΙ)Π8 βηηι αοββρίβββ ρβΓίιί&βηί; ϋίοάοτιΐδ 1. ο. βΐ; Αππηίαη.
ΜαΓΟ. XXX, 4.

17. #ε και ΡΊ'3,η1πιΐ8 βχ Ρΐιοΐίο: #ε.

18. Ηαβο δι (ΐυ&ιη βάβπι 1ΐ3,Ι>βηΐ, άβ δορίιίδία Α. ναΐβηΐ;, ηοη
άβ οταίοΓβ.

19. οϊ. ΜΰΙΙβΓ Ηίδΐ;. Ογ. Π, ρ. 23.

20. Ήρώδου ΡαΙιηβΓίιΐδ: Ηροδότου. — ό αάά. \ν"βδί. ϋηββηβΓ.
— ταών Κυΐιιιΐίθΐιίιΐδ : ιδεών. — εισαγγελίας Χγΐ. : αγγελίας. —
ΟΓ&ϋοηβιη φίαιη ΐη δυα οαιιβα οτειΐοΓ Ιιαβιιίί; ίηδί^ηϊ Ιαυάβ ρι-αβ-

νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8. XXXVII

γράφε, καϊ 6 προς Λημού&ένην τον ύτρατηγον πάρα- 21
νόμων. — έγραψε δε και κατά ^Ιπποκράτους τον ιατροί)
λόγον καϊ είλεν αυτόν έ% έρημου.

Ψηφιΰμα επί Θεοπόμπου άρχοντος, £φ' ου οΓ ν 22
κατελύ&ηβαν , κα&' ο εδοζεν Αντιφώντα κρι&ήναι, ο
Καικίλιος παρατέ&ειται. ,"Εδο%ε τι} βουλγ], μια καϊ 23
είκούττ] της πρυτανείας, ΛημόνικοςΆλωπεκηδεν έγραμ-
μάτευε, Φιλόότρατος Παλληνευς έπεΰτάτει, "Ανδρών
εϊπε' περί των ανδρών ους άποφαίνουΰιν οι ΰτρατηγοϊ
πρεΰβευομένους εις Λακεδαίμονα έπι κακώ της πόλεως
της Άδηναίων καϊ \έκ\ του Στρατοπέδου πλεΐν έπϊ
πολέμιας νεώς καϊ πεζεΰΰαι δια Λεκελείας, Άρχεπτό-
λεμον και Όνομακλέα και Αντιφώντα ΰυλλαβεΐν καϊ
αποδουναι εις το δικαΰτήριον, όπως δώΰι δίκην' παρα-

άίοαΐ; ΊΊιικτράίάθδ (8, 68): άριστα φαίνεται των μέχρι ε μου νπερ
αυτών τούτων, αίτια&εις ως ζυγκατ έστησε, θανάτου δίκην άπο-
λογησάμενος. ^υοά Ηίδίοποί ΐαάΐοίιιιη βί 8. ΟΐϋθΓοηβ (Βπιΐ. § 47)
βΐ α (ίηίηίίϋο,ιιο (III, 1, 11) οοππηβπιΟΓαΐυι•. Α^αίΐιοηΐ φΐοφίβ
ΟΓαίΐο Ϊ113. ναΐάβ ρΐ&ουίΐ;: οι. ηπαβ ηαιταηΐιΐΓ αρ. Αηδίοΐ. Εϋι.
Ευά. 3, 5: καϊ μάλλον αν φροντίσειεν άνηρ μεγαλόψυχος τι
δο%εϊ ενϊ σπουδαίω η πολλοίς τοις τυγχάνουσιν, ώσπερ Αντιφών
εφη προς Άγά&ωνα -αατεψηφισμένος την άπολογίαν έ'τταϋ.ΐ'ε'-
οαντα.

21. Ιατρού στρατηγών Ε, Ιατρον στρατηγού οβϋ. , ίατρον
Ρΐιοϋιιβ. ΟοπΙγο, ίατρον οητα Χ^Ι. άβίβηί; ΤΫ'ββίβηιιαηη βϊ Βαιιρρβ
(Ο. Α. II, 139).

22. Ρββρίιίδίηα β Ονα,ίβτί συναγωγή ψηφισμάτων ΟαβοίΙίιΐΒ
(Ιββηιηρδίί;, οί". Η&ΓροοΓίΐΐ;. 8. ν. "Ανδρών: "Ανδρωνά φησιν εϊναι,
Κρατερός εν &' (ε' Μβίηβΐίβ) τών ψηφισμάτων τον γράψαντα
το ψήφισμα το περϊ Ά. του ρητορος. — νοοο/βηΐυπι ψήφισμα
ϊίβΓ&ηί; 1ΐΐ)Π ροδί κατελύ&ησαν ; &ώχ. ΒιιββηβΓ. — εδοξεν Ε.:
εδοζαν.

23. ΌβΟΓβΙαπι ίηίϋο ιηυϋΐιιιιι ββύ; ίι•ϊβιΐ8 ηοιηβη άββδβθ
πιοιιυϊί 8ο1ιοβηΐ8,ηηυ8 άθ οοιηϋ. Αϋιβη. ρ. 132 (λνθδίβπη.). —
Παλληνεύς Τ&γΙοΓ: Πελληνευς. — πρεσβευσομένους νθΐ πρε-
σβενσαμένους Βθίβΐήιΐδ; ίά. ά&1. εκ.

XXXVIII νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8.

ΰχόντων $' αντονς οί ΰτρατηγοϊ και εκ της βονλης
ονότινας αν δοκϊ} τοις ΰτρατηγοΐς προΰελομένοις μέχρι
δέκα, όπως αν περί παρόντων γένηται η κρίΰις' προΰ-
καλεΰάΰ&ων δ1 αντονς οι δεΰμο&έται εν τη ανριον
ημέρα, και είΰαγόντων, έπειδαν αί κληΰεις έζήκωΰιν,
εις το δικαβτήριον περί προδοόίας. κατηγορεΐν ζδε^
τονς Ύίρημένονς όννηγόρονς και τονς ύτρατηγονς καϊ
άλλος αν τις βονληται' οτον δ' αν καταψηφίόηται το
δικαΟτηριον, περί αντον ποιεΐν κατά, τον νόμον ος
24 κείται περί των προδόντων." Τούτω νπογέγραπται
τω δόγματι η καταδίκη. ,,Προδοΰίας ώφλον Άρχεπτό-
λεμος Ίπποδάμον Άγρνλη&εν παρών, Αντιφών Σωφί-
λον 'Ραμνονΰιος παρών, τοντοιν ετιμή&η τοΓ^ ένδεκα
παραδο&ηναι καϊ τα χρήματα δημόΰια είναι καϊ της
&εον το επιδέκατον, καϊ τω οικία καταΰκάψαι αντοΐν,
καϊ ορονς &εΐναι ζέπϊ) τοΐν οίκοπέδ οιν, έπιγράψαντας
Άρχεπτολέμον καϊ Αντιφώντος τοΐν προδόταιν'
τω δε δημάρχω άποφηναι την ονύίαν αντοΐν' καϊ μη
εζεΐναι &άψαι Άρχεπτόλεμον και Αντιφώντα 'Α&ηνηΰι
μηδ' οΰης Άδηναϊοι κρατονΰι, καϊ ατιμον είναι Άρχε-

δοκτι Ργειιι]πιι8 θχ Η: δοκοί. — προαελομενοις Βθίβίε. : προσ-
ελομένους. — προβκαλεαάο&ωααν Ηοή. — 7)ρημένους Τ: είρ.
οβϊϊ., υηάθ Βθίβΐιίυδ: κατηγ. των ειρημένων τους ήρημένους
κατηγόρους. ΙηίβΓ ρΓαβίοΓββ βίτιβ αηηί βοβάθπίφΐβ ίη ίΐΐο ΐυ-
άίοίο αοοιίδ&ΐοΓβδ ΤηβΓαηΐθπβδ φΐοφίβ ίύίί, άβ φΐο Ι/γβίο,δ (ίη
Έιΐ&Ι. § 67) : Αντιφώντα καϊ Άρχεπτόλεμον φιλτάτονς οντάς αυτω
■κατηγορών άπέκτεινε. — άλλος] άλλους Τ.

24. τώ οίκία &ηίβ καταακ. οαιη Γγ&πΙπο ϋιιβοηβπΐδ: τω
οικία ΑΗΡ, τη οικία Α1ά., τάς οικίας ντιΐ^. — αυτοΐν\ αυτών
οιηηββ. — προδότοιν Ρ, προδόντοιν ϋιιββη. — τω δε δημάρχω
άποφηναι τε οίκίαν ες τον 1ίΙ>Γί; τώ δε δημάρχω άποφηναι τάς
οικίας αυτών Μθϊθγ (τώ οικία αυτοΐν ϋιιβΐ)η.), την ουαίαν αν-
τοϊν Τνβδίθπηαηη.

νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8. XXXIX

πτόλεμον καϊ Αντιφώντα, καϊ γένος το εκ τούτοιν,
καϊ νό&ους καϊ γνηΰίους, καϊ εάν (τις) ποιήΰηταί
τίνα των έ% Άρχεπτολεμου καϊ Αντιφώντος, άτιμος
εβτω 6 ποιηύάμενος. ταύτα δε γρά-ψαι εν ότήλη χαλ-
κή, (και) ηπερ αν και τα ψηφίβματα τα περί Φρυνί-
χου, καϊ τοϋτο &έύ&αι.66

γενος Αντιφώντος.

Αντιφών υιός μεν ην Σωφίλου, φυλής δ9 Αίαν- 1
τίδος, 'Ραμνούΰιος τον δήμον. κατά δε τα Περοικα 2
γενόμενος όυνήκμαΰε Γοργία τω ΰοφιότγ]. καϊ διδα- 3
ΰκάλω τα. πρώτα χρηΰάμενος τω πατρϊ διδάβκοντι
γράμματα, της ηλικίας προβαινούΰης τα περί τους
λόγους ε%επόνη<5ε' φυΰικη (δε) δεινότητι την εκ της *
άΰκηΰεως μελέτην προβλαβών, μηδενός μεν άκροαΰά-
μενος, οη μηδ9 ην πω τις τότε μήτε λόγων μήτε τεχνών
ρητορικών ΰυγγραφεύς μήτε όοφιβτής προεότηκώς δια-
τριβής, τοις (τών) προ αυτοϋ δε εντυχών βιβλίοις
και τοίς τών ποιητών μάλιΰτα, είς τοΰοϋτον προήλ&ε
δεινότητος, ώοτε Νέοτωρ επεκαλεϊτο <^ά την εν τω

και ειηίβ ηπερ ειάά. Ε. λνβδίβπηατιη. — νπε9 άνάν,ειται
ψηφ. Κ,θίδΜιΐδ; εν ηπερ αν και τα λΥ^ΙΐβηΙοαοΙι. — τούτου Ιίβπ,
τοϋτο Β,θίδΜιΐδ, ςυί βί προ&έα&αι ρΐΌ %•έο^αι (δεΐναι βχ-
βρβε^ανθπδ).

ΓΕΝΟΣ ΛΝΤΙΦΩΝΤΟΣ. ΚθρβήΐιΐΓ Ιΐϊίβο τϋΒ, ίη ΚΙοηδ Αηϋ-
ρΐιοηϋδ ΟΓαϋοηίβιΐδ ρΓαβπιίδδα: φίαπιοβΓβηι, φίειπίφίαιη ϊοίζ, β Ρΐιι-
ίείΓϋΙιβα ρβηάβΐ; ηΐΊΐΙΐυδφΐβ ρΓθίϋ βδί,ίαιηβη βαιη Γβοΐρίβηάαιη άυχί.

1. μεν ην~\ μεν ρι\ Α. — Σωφίλον λΥβε^βΓΟί.: Σοφίλον. —
τών δήμων ΗίτδθΙιί£.

4. #£ ροδί φυσική αάά. δ&υρρ. — ηώ τις τότε Ν Γγ.: ηώ
τις. — επεκαλεϊτο Ν \νβδίβπη. Μγ.: εκαλεϊτο.

XI, νίΤΑ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8.

5 λέγειν ηδονήν. τού πολιτεύεσαι δε άποβτάς νέος ων
έν Κορίν&ω παρά την άγοράν οίκημα εις νποδοχην
ακροατών ποιήΰας και εζω&εν έπιγράψας ότι τους

6 λυπουμένους παραμυ&εΐται, είτα φιλοχρήματος ων και

7 ου πολλά, εκ τούτου κερδαίνων τραγωδίας έποίει. άπο-
ΰτας δε και τούτων επί ρητορικην έτράπετο, και ΰυότη-
ΰάμενος εν Αθήναις διατριβήν Σωκράτει περί των

8 ελεγκτικών διεφέρετο. πολλούς δε παιδεύβας έπαί-

9 δευϋε κα\ Θουκυδίδην. εν δε τω Πελοποννηΰιακώ
πολεμώ πολλά δυνηθείς μετέβαλε την δημοκρατίαν καϊ
έποίηΰε τους υ μετά τών περί Άρχεπτόλεμον. είΰαγ-
γελθεις δε έάλω καϊ τοις τών προδοτών υπαχθείς έπι-

10 τιμίοις άταφος έρρίφη. φαύί δέ ζτινες) έν Σικελία
αυτόν τελευτηΰαι παρά Λιονυΰίου' ηδη γάρ πρεΰβύ-
της ων και προς αυτόν άφικόμενος εΰκωπτεν αυτού
του Αιονυ<5ίου τάς τραγωδίας , και διά τούτο, φαβίν,

11 αχθεοθείς άπέκτεινεν αυτόν, άλλοι δε λέγουόιν ότι
ου διά τούτο, άλλ' υπωπτεύθη, φαΰϊ, καταλύομαι θέ-
λων την τυραννίδα, ερωτηθέντα γάρ φαΰιν αύτον
παρά τού Αιονυβίου, ποιος αύτώ χαλκός άρέβκει, ει-
πείν, όθεν έγένοντο * Αρμόδιος καϊ ' Αριστογείτων.

5. άποδοχην Α Β. — παραμν&εΐταί] θχοκίΐδδβ φΐ&βά&ιη
νΐάβηΐυΓ, φι&β οοηϋηββαηΐ; &ροάθ8ΐη. οί. Ρΐαΐ. § 18.

7. %αϊ &ΏΪ& τούτων οπι. ρΓ. Α.

9. πελοπονησιακώ Α. — εποίησε κατ αοτην α ι? 3. — άρ-
χϊπτολέμον Ν ρΓ. οογγΑ — επαχ&είς Α ρΓ.

10. τίνες οχπώ. ΑΙά. αάά. Βΐί. — αντον τελεντηβαι βϊ φΐοά
8θθ[πΐίιΐΓ γάρ ο πι. ΒΙ<Ζ ΑΙά.

11. νποπτεν&η Ν.

ΡΕ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8 ΕΙ^ϋΕΝΊΊΑ. ΧΙ,Ι

3.
ΌΈ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8 ΕΙ,0<3υΕΝΤΙΑ

ΟΑΕΟϋΙΙ ΟΑΙ,ΑΟΤΙΝΙ ΓΚΑΟΜΕΝΤϋΜ.

*0 μεντοι Σικελιώτης Καικίλιος μη κεχρήΰ&αί φηβι
τον ρήτορα τοις της διανοίας ΰχήμαβιν, άλλα κατεν&ύ
αντώ καΐ άπλάΰτονς τάς νοήβεις εκφέρεΰ&αι, τροπήν
δε εκ τον πανούργου καϊ εζάλλαζιν ούτε ξητήΰαι τον
άνδρα οντε χρήβαΰ&αι, άλλα δι3 αυτών δη τών νοη-
μάτων καϊ της φνβικής αυτών ακολουθίας άγειν τον
άκροατήν προς το βούλημα. „ο£ γαρ πάλαι ρήτορες
ικανον αντοις ενόμιζον εύρεΐν τε τα ενθυμήματα καϊ
τη φράΰει περιττώς άπαγγεΐλαι. εβπούδαζον γαρ το
όλον περί την λε%ιν καϊ τον ταύτης κόΰμον, πρώτον
μεν όπως εΐ'η ΰημαντική τε και ευπρεπής ζτοΐς όνομα-
ΰιν), είτα δε κα\ εναρμόνιος η τούτων ΰύν&εόις' εν
τούτω γαρ αύτοΐς καϊ την προς τους ίδιώτας διαφοράν
επί το κρεΐττον περιγίνεΰ&αι." είτα ειπών ως άόχη-
μάτιϋτος εί'η κατά διάνοιαν 6 του Αντιφώντος λόγος,
ώΰπερ έπιδιορ&ούμενος εαυτόν „ού τούτο λέγω",
φηΰίν, „ώς ούδεν εύρίϋκεται διανοίας παρ' Άντιφώντι

III. Εχβία* ο,ρ. ΡΗοΜυιη οοά% 259 ρ. 485 Ι) 15 ΒθΙςΙγ. ϋβ
Οαβοίΐϋ 1ίΙ)Γ0 (ττερί Αντιφώντος σύνταγμα) ν. βυρΓα. — άπλά-
ατωςΊ — εξάλλαξιν'] ίΐα Ι^οη^ίητίδ 8ρ. Ιϋι. Ογ. Ι ρ. 325, 9, φΐί
αρβΓΐβ βοάβπι Οαβοίΐΐ Ιοοο \ΐ8ΐΐ8 θδί: ϊναΚλαζιν. οί. βϋ&τοα. ΑΙθχαηάΓ.
π. ΰχημάτων III, 11 8ρ. : βχήμ>ά εστίν εξάλλαξις λόγου επί το
χρεΐττον. — τοις όνόμαβιν η,άάίάΐ ρΐ'ορίθΓ τούτων. — ίν τούτω]
αη Ικ τοντωνΊ — ίπηγεν] άπήγεν Ηβπ.

ϋίοηγβίιΐδ Ηαΐίο. Αηΐίρΐιοηΐβπι ηοη ηίβί γο,γο βΓθνίίβΓςιιιβ
οοππηθπιΟΓαΐ : ν. άβ Ιδαβ. ο. 20 (οί. άβ ϋβπι. ο. 8); άβ οοιηρ.
ρ. 53; Μ. ρ. 150; άβ Τΐιικτρά. ο. 51; ο. 53; αά Αππηαβ. Ι ο. 2;
ΑγΙ Λβ*. XI, 10.

χυΐ ϋΕ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8 ΕΙ^ϋΕΝΤΙΑ.

βχημα, καϊ γαρ ερώτηΰίς που καϊ τιαράλεΐ'ψις καϊ έτερα
τοιαύτα ενειΰιν αύτου τοις λόγοις' άλλα, τι φημι; οτι
μη κατ έπιτηδευΰιν μηδέ ΰυνεχώς εχρήβατο τούτοις,
άλλ' £ν&α αν η φύΰις αύτη με&οδείας χωρίς τίνος
έτίήγεν' ο δη καϊ περί τους τνχόντας των ιδιωτών
εβτιν οράν. δια τούτο και όταν τις άΰχηματίΰτους
είναι λεγη λόγους, ον κα^ά%α\ οίητεον των Οχημάτων
αυτούς άτίεβτερημένους είναι, τοϋτο γαρ αδύνατον,
αλλ1 οτι το εμμέ&οδον κα\ ΰυνεχες και έρρωμενον των
Οχημάτων ουκ εβτιν ορώμενον εν αύτοΐς."

ΗΕΕΜΟαΕΝΙδ ΌΕ ΑΝΤΙΡΗΟΝΤΕ

ΙϋϋΙΟΙϋΜ.

Περί δε Αντιφώντος λέγοντας ανάγκη %ροει%εϊν,
οτι κα&άπερ άλλοι τε φαβιν ουκ ολίγοι και Λίδυμος
ο γραμματικός, προς δε καϊ άπο ίβτορίας φαίνεται,
ηλείους μεν γεγόναΰιν Άντιφώντες, δύο δε οι βοφι-
ΒΒΒ^ί.βτεύβαντες, ων και λόγον ανάγκη ποιήβαβ&αι. ων εις
μεν εβτιν ο ρητωρ, ούπερ οί φονικοί φέρονται λο^ο*

IV. ΗβΓΠίο^βη. περί Ιδεών τόμ. Β 8ρ. ΕΗ. (τγ. II ρ. 414
Βς[. — ονπερ οί φονικοί φέρονται λόγοι κτέ\] άβάΐ Ιοοηπι θχ
θΐηβηάαϋοηβ 8αυρρϋ. ΟοοΙά. : ονπερ οί φονικοί φέρονται λόγοι

και δημηγορικοί καϊ όσοι τούτοις όμοιοι" έτερος δε , ονπερ

οί' τε περί της άλη&είας λέγονται λόγοι και 6 περί ομονοίας
καί οί δημηγορικοί και 6 πολιτικός. ΟοηΐΓα 8ρβϊΐ£β1. οοηίθοϊί;
(ΐ'βοβρ. ^Υ&ΐζ.): — — φέρονται λόγοι και 6 περί ομονοίας καί

οί δημηγορικοί και 6 πολιτικός καί όσοι ονπερ οί ((Ιθΐβίο

τε) περί της αληθείας λέγονται λόγοι. Ταγ1θΓ (Εθϋί. 1^8. ο. IX)
Β,ΗβΓΟ Ιοοο και οί δημ. και 6 πολ. άβίβί, ίηββηΐ και 6 πολ.
ρηοΓθ.

ΌΕ ΑΝΤΙΡΗ0ΝΤΙ8 ΕΙΟςϋΕΝΤΙΑ. ΧΙΛΙΙ

και οι δημηγορικοϊ καϊ ο6οι τούτοις όμοιοι, έτερος δε
6 και τερατοβκόπος καϊ όνειροκρίτης λεγόμενος γε-
νέϋθαι, ουπερ οι τε περί της αληθείας λέγονται λόγοι
καϊ ο περί ομονοίας καϊ 6 πολιτικός, έγώ δε ένεκα
μεν του διαφόρου των εν τοις λόγοις τούτοις ιδεών
πείθομαι δύο τους Αντιφώντας γενέΰθαι' πολν γαρ
ως όντως το παραλλάττον των έπιγραφομένων της αλη-
θείας λόγων προς τους λοιπούς' ένεκα δε του και πάρα
Πλάτωνι και παρ1 άλλοις ιΰτορουμένου πάλιν ον πεί-
θομαι. Θουκυδίδην γαρ Αντιφώντος είναι του *Ραμνου-
ϋίου μαθητήν ακούω πολλών λεγόντων, καϊ τον μεν
(Ραμνούβιον είδώς εκείνον ούπερ είΰιν οι φονικοί, τον
Θουκυδίδην δε πολλώ ζτούτου^} κεχωριΰμένον και
κεκοινωνηκότα τω εί'δει τών της αληθείας λόγων,
πάλιν ου πείθομαι, ου μην άλλ' εϊτε εις ο Αντιφών 387 "7ί.
έγένετο, δύο λόγων εί'δεΰι τοϋούτον αλλήλων διεΰτη-
κόΰι χρηΰάμενος, είτε και δύο, χωρίς εκάτερος 6 μεν
τούτο 6 ό*£ εκείνο μετελθών, ανάγκη χωρίς περί έκα-
τέρου διελθεΐν' πλεΐΰτον γαρ ως εφαμεν το μεταξύ.

Ό τοίνυν 'Ραμνούβιος Αντιφών, ούπερ οί φονικοί
φέρονται, πολιτικός μεν καϊ κατά το ΰαφες και κατά
το άληθινόν καϊ το άλλως ηθικόν, ώβτε καϊ πιθανός,
ήττον δε άπαντα ταύτα η κατά τους άλλους, έπει και
πρώτος λέγεται τούτο μετελθεΐν το είδος και όλως
εύρετής και αρχηγός γενέΰθαι του τύπου του πολιτι-
κού" καϊ γάρ έΰτι τοΓ^ χρόνοις τών δέκα ρητόρων τού-
των πρεΰβύτατος απάντων, μεγέθει δε χρήται μεν ουκ
όλίγω, καλώς δέ πως αυνυφαόμένω και ου κατά τον
*Τπερείδην διεΟτηκότι τών άλλων, ούδ' αύ κατά τον

ρ. 387. διεστηκόοι] διεστηχότων οοάά.

ΧΕίν ΑΒ,αϋΜΕΝΤΑ ΟΕΑΤΙΟΝϋΜ.

Αίΰχίνην ύοφιΰτικω, καίτοι της λέξεως αντω πολλαχον
διηρμενης. επιμελής γε μην όντως ώς μη είναι προΰ-
κορης' γοργός δε μετρίως έύτι καϊ δεινός ώΰαντως.

Ο δ* έτερος Αντιφών, ονπερ οί της αληθείας είβι
λεγόμενοι λόγοι, πολιτικός μεν ηκιότά εβτι, ΰεμνός δε
καϊ υπέρογκος τοΓρ τε άλλοις και τω δι9 άποφάνβεων
περαίνειν το πάν , ο δη τον αξιωματικού τε λόγον έβτϊ
και προς μέγε&ος ορώντο^* ν-φηλος δε τη λέξει και
τραχύς, ωΰτε μη πόρρω ύκληρότητος είναι, καϊ περι-
βάλλει δε χωρίς ευκρίνειας , δώ και ΰνγχεΐ τον λόγον
και εΰτιν άΰαφης τα πολλά, καϊ επιμελής δε κατά την
ΰνν&ήκην καϊ ταΐς παριΰώΰεΰι χαίρων ον μην η&ονς
γε τι ονδ' άλη&ινον τνΛον μέτεΰτι τω άνδρί. φαίην
δ' αν ώς ονδε δεινότητος πλην της φαινόμενης μεν,
ον μην ονύης γε ώς άλη&ώς.

ΑΚαυΜΕΝΤΑ ΟΚΑΤΙΟΝϋΜ ΒΕΕνίΤΕΚ

ΌΕ80ΚΙΡΤΑ.

Ογ. Ι. ΡαΐβΓ βίιΐδ φΐί νβΛο, ίαοίί οιιιη αρπά
&πποηπι φίβηθ&ηι ΡΗϋοηβιιπι οβη3Γβί, υίβΓ^υβ βαδϋο
ιηοΛο οοΓΓβρΐυδ βδί;, φΐο Ρίπίοηβοδ δίαϋηι, &1ΐβΓ
νί^ίηΐί ροδί άΐθ1)Π8 ρβΓηΐ. ΡβΠβχ ΡΙιί1οηβί; φΐ&β ρο-

Ηβπηο^βηβδ Αηϋρΐιοιιΐί ίηίβΓ Χ ΟΓ&ίοΓββ οοίο,νυπι Ιοουπι
3,88ΐ^ηα1}, ροδ11ια,1)ϋΪ8 ηβπιρβ 1>γο,νχ%ο βϊ Αηάοοίάθ. Ογ(1ο Η,υί,βιη
Ϊ8 681, υΐ β08 αηίβροηαΐ; ηιιί πολιτικώτατοι δΐηύ, 1ι. β. πιαχίπΐθ
ρβΓβρίοιίθ βί αά νθήίειΐ-βηι ο,οοοππηοάο,ΐβ ίάβοςμιβ &ά ρθΓβιίΕ-
άβηάυηι Είρίίδδϊπιβ Ιοςιι&,ιιίιΐΓ. — <^ιπ ίηα £Θπθγ3, ΟΓαίΐοηίβ
(ϋδΟθΓηυηί , £Γαηάβ πιβάίυιη ίβηιιβ, βί Αηϋρϊίοηίβπι , υΐ οοη-
νθπίθΐ)^, ίη ρήπιο ροηυηΐ (8ρ. Κβ. Ογ. III ρ. 201; ^ΝΌΙζ. Β,Κ Ογ.
VII, 26); οβίβπιπι οππιΐηο γβ,γο αραά ΟΓαβοοβ, γεγιώβ βϋαηι
αρυά ^αίϊηοβ βΟΓΪρΐοΓβδ Αηίίρΐιοηϋδ πιβηίίο £ί.

ΑΕΟϋΜΕΝΤΑ ΟΚΑΤΙΟΝϋΜ. χΐ,ν

οπίίΐ ιαΐηίδ^Γ&νβΓαΐ, νβηββοϋ ά&Ίηη&ΐα βϊ ηβοαΐα βδΐ

8β(ϊ ίρδβ ρ^ίβΓ δΠδρίοείΟ&ΙλΙΓ, 8113,β ΗΧΟΓΙδ ΟΟηδίΙίο

βοβίιΐδ ρ3,ΐχ3,ΐ;ιιηι β88β, φΐ&Θ ρβΐΐίοί 3, νίΓΟ ηβ^ΐβοΐαβ
ρβΓδίιαδΐδδβΙ: π±ί ροΐίοηβηι ίΐίαιη ΐαϋφΐ&,ηι 3,ιη&.ίοπηιη
αΐτίηαθ ρΓ3,β!)θΓβ{. Γίϋο ί^ίΐιΐΓ, ΐίχοπδ ρπνί^ηο, ηι&η-
άανίί ιιί πιοΓΐβπι δυαιη υΙοίδΟβΓβίηΓ. (}ιιί οηκι ο,άοΐβ-
νίδδβί;, ρ&ΐπδ ηιειηίΐ&ΐιιιη βχδβφΐϋπΓ, ηονβΓοα βουλεύ-
ΰεως γραφή ίη ΐπδ νοο&ίει. Ιυάίοίυηι άβ ηίδ ο&ιΐδίδ
βχβΓΟβοαίυΓ ίη Ραΐΐαθίο; δβείθο&ηΐ; ίπηο ΐβιηροπδ ηβ-
Ιίαδΐαβ. Κβα άβίβηάίίυΓ 3, 8πο ίιΐίο, ^οοτίδ^οηδ ϊτ&ΪΥβ
£βπη3ηο. Τβηιρηδ ίηοβΓίυιη. Οβΐθπιηι ΟΓαΐίο ιαηΐίίδ
ίη ρατϋοηδ πιάίοΓ ηυιη β,ο Αηίίρηοηίθ ρΓθ£βοΪ3, δΗ &
φΐίουδόΐαηι άυοίΐ&ίπΓ.

Ογ. II (ΤβίΓαΙο^ία Ι). Ο&υδα φίαπι δίοί βηχϋ
ογ&ϊογ η&βο βδΐ. Λ7ιγ φΐίώιιη ο. οβηα. τβάίβηδ ηοοία
υη& οηπι δβΓνυΙο ίηΐβΓίβοΐηδ, ηβ^αβ ΐ&ιηβη νβδΐίηιβη-
ίίδ δροΐίαίιΐδ βδί. (}ιπ ρπηιί αάνβηβΓαηΐ, δβΓνηηι
βϋ&ιηηηηι νίνπιη ΓβρρβΓβπιηΐ: ηαί ίηΪ6ΓΓ0§α.ΐαδ υηιιηι
ί&ηΐυπι θχ ίηΐβΓίβοίοποηδ δβ οο^ηονίδδβ άϋχίί;, βηηι
φΐί ί&ηι 3, οο^ηίΐΐίδ ίηίβΓί'βοϋ Γβηδ £&οΐυδ βδί. Ιδ οηιη
ηιοΓΐηο οηηι &ηΐβ3. ηια^ηαδ ίηίιηίοίϋ&δ §688βΓ3,ΐ, ίαηι
ίΐΐο ίρβο ΐθηιροΓβ δ^οπίβ^ϋ £Γ&νίδδίηΐ3, αοοηδ&ίίοηβ &ο
βο ρβΐϋαδ βΓ3,£7 ψι&ΊΆ ουιη αΐίο ηυΐΐο ιηοάο βίϊα^ΘΓΘ
ροδδβί;, δΟβΙθΓβ ίηίιηίοηιη δυδΐαΐίδδβ Β,Γ^ηίΐιΐΓ. Νβ^αΐ
Γβηδ βϊ δπδρίοίοηβιη ίη Β,ΐίοδ ροΐίηδ, Ι&ΐΓοηθδ ηιαχίηιβ,
3,νβΓίβΓΘ δίπάβί. — ϋθ ίβιηροΓβ ίβΪΓ3,1ο^ΐ3,Γαηι οηιηία
ίηοβΓίδ. δυηί; ειποίοΓβιη β&Γηηι αΐίηηι θδδθ &ίφΐβ νβΓα-
πιηι οΓ&ΐίοηυιη Ρ&ηΐίυδ οοηίβηάϋ: δβ<1 βίηδ αΓ^ιπηβηΐα
α,ά ρΐ'οοαηάηηι ηοη δαίβοίαηί.1)

Ογ. III (ΤβίΓ3,1ο§ί3. Π). Οηηι αάοΐββοβηίθδ φΐί-
άΆ,πι ίη ^γηιη&δίο ί&οηΐ&ηάο οβΓίατβηΐ;, ρηβΓ φΐί &ά-
δΐδοαί αϊ) ηηο θΟΓυηι ίαοηΐί ίοία Γογϊθ ηθο^ΐιΐδ βδί.
Ρ?ιίβΓ ρηβπ αάοΐβδοβηίβηι οαβάίδ ίηιρΓαάβηίβΓ ίο,οίαβ

2) Οϊ. ρΓ&βίβΓθα ψχΒ,β βχροδίιϋ; 8ρθη£θ1πΐ8 Μιιβ. Β,ΐι. Ν. 8.
XVII ρ. 166 βςμι.

ΧΙ,νΐ ΑΒΟϋΜΕΝΤΑ ΟΚΑΤΙΟΝϋΜ.

αρυά Ραΐΐαςίίυιη αοοπδαί. Κβιΐδ α δυο ρα-ΐΓβ άβίβη-
άΐΐπΓ, ςυί ιηοΓίΪΒ &ηοίθΓβιη ίΐΐυιη ίρδηιη ίυίδδβ οοη-
ΐβηαϋί φΐί ηβοαίηδ βδί;; φΐίρρβ ηυί ρθΓουΓΓβΓθ οοη&ΐιΐδ

13,01ΐ1υΠ1 Γββίβ ΟΟηίβοΐπΠΙ ΟΟΓρΟΓβ ΘΧΟβρβΓίΐ.

Ογ. IV (ΤβΪΓ&1ο§ί& III). νίΓ ^υιάειπι Ββΐζιΐβ
ρΓονβοϋοΓ ο, ίυνβηβ ιηπίβ πιυ1οαίιΐ8 βχ βίβ νυΐηθήοιίδ
α,ΐίηυοί ροβί άίβουδ ιηοΓίαυδ βδΐ. Ιαηι ίΐΐίιΐδ οο^η&ϋ
ίηνθηβπι ηοηποίάϋ αοουδ&ηΐ;: φΐί δβ ίία άβίβηάίΐ, υί
ηοη δβ πιοΓίίδ ειηοίοΓβηι ίυίδδβ οοηίβηά&ΐ, δβά πιβάί-
βυηι, ς[ΐιΐ ναΙηβΓδ, ρβητβΓδβ οιίΓεινβηί, νβΐ θίΐαπι ίΐΐιιηι
ίρδίιπι, ηυί ρηιηιΐδ ρυίδ&νβπί; βθ(][ΐΐ8 οηιηίυηι βοπιιη
φΐ&β δββυία. δΐιηί ο,ποϊογ βχδΐϋβηΐ ΟβίβΓυηι ροδί
3,1ίβΓαιη αοουδαίοπδ ΟΓ&ίίοηβπι Γβπδ, δίβυϋ ρβΓ 1β£βηι
Ιίοβοαΐ, άβίβηδίοηβ άβδβΓίδ. ίυάίβίο δβ δυοΐΓ&Ιιίΐ: φΐ&πι
βχβίρίΐ ρΓΟ βο αιηίοοηιηι φΐίάαπι.

Ογ. V. ΗθΓοάβδ Αίηβηίβηδίδ ηυί Μ^ΐίίβηίδ ροδί βχ-
ρυ^η&ίίοηβιη υιτοίδ 3,. 427 ί&οίαηα α^πιπι δΟΓ^β οΙυχβΓ&ΐ;,
βυιυ ίΐΐίηο Αβηυιη η3,νί£3τβΐ βΐ ίη &.§γο Μβίηγιηηειβο
ίη ίβΓΓαπι βδοβηάίδδθΐ, ηβηυβ Γβάίίΐ ίη η&νβηι ηβφΐβ
υδφΐ&πι ροδίβδ, οοιηρ&ηιίΐ. Οο^ηαίί Μ^ίίίβηαθυηι ηυβη-
άαιη, άίνίίίδ ηοιηίηίδ ηΐίυηι, ηυί υηα ίη η»νί ίυθΓ3,ί,
δοθΐβπδ ίη ΗβΓοάθπι βοηιιηίδδί ίηδίιηυΙ&νβΓυηΙ;, ίτβϋ
πι&χίιηβ δβΓνί βυίυδά'&.ιη ίηάίοίο, άβ φΐο ηυ&βδίίοηθίη
η&ουβΓαηΐ, ηυίςυβ βυηι δβ ίρδβ ααΙίυΐοΓβπι ρΓΟ-
ίβδδυδ βδδβί, δΐαϋηι αο ίΐΐίδ ηβοα-ίυδ βΐΆΪ. ΟβίβΓυηι
Ι/^οίηο Αίηβηίβηδϊ ΗβΓοάίδ ίηίηιίοο, ηυί βί ίρδβ Μγ£ί-
Ιβηίδ ηο,οίΐαοαΐ;, Μ^ΐίίβηαβυηι β&ηι ορβΓ&πι Γβοβρίδδβ
3,Γ§υβοαηί;. Ιΐ&ηυβ Μ^ίίίβη&βυδ Αίηβηίδ απαγωγή δίνβ
ένδείζει Γβυβ ί*3,οίαδ βί ουηι 3,άνβηίδδβί; ίη ΟδτοβΓβπι
οοηίββίυδ βδί; άΌηβο αρπά ηβΐί&δί&τυπι ίυάίοίυηι β&υ-
δ&πι οαρϊϋδ όϋοβΓβί. Κβιΐδ βυιυ αά'νβΓδ&τίοΓυηι αχ^υ-
ηίθηίο, άϋυβΓβ δίυάβί;, ΐυηι βο ηΐΒ,χίηιβ ηίΐίΐυΓ, (^αοά
1β§ίοηδ αΐίηά ίηάίοίυπι, Αϊβορ^ί ηβηιρβ, ίαΐίοιίδ βαη-
3Ϊ8 βοηδίίΐηίηηι δϋ; ϋα^ηβ ηοο ββΓΐβ ήιάίβίο, ςυο ΐαηι-
ψι&Ίη κακούργος οαπδαηι άίοβΓβΐ, αοδοΐνί δβ άβοβΓβ.
Ογ&ϊιο, ψιο,ΊΏ. ίη ρΓαβδίαηϋδδίηιείδ Αηίίρηοηίίδ νβίβΓβδ

ΑΚαϋΜΕΝΤΑ ΟΕ,ΑΤΙΟΝϋΜ. χΐ,νΐΐ

ΓβίΐυΙβΓπηί, η&οίΐα β88θ νίάβίπΓ οιγοβ &ηηηιη 415 α.
Οηι\ η.1)

Ογ. VI. Οίνί Αΐηβηίβηδί ηαηά ί^ηοοίΐί ουηι ηια-
ηιΐ8 ρυβΓΟΓαηι οηοή Εΐά ΤηαΓ^βΙΐει βχθΓοβηάί ίηδίπιβη-
άίφΐβ άβίαίπηι βδδθΐ, ίοΓίβ αοοίάΐί; πί ρηβΓΟΓΠιη υηιΐδ,
ϋϊοάοΐιΐδ ηοπιίηβ, β ροΐίοηβ νοοίδ ο&πβα, οοΐ&ΐα βχ-
δρίΓ&Γβ!;. Εγβ,ϊθγ βήΐδ ΡηϋοοΓ&ίβδ οηοΓα^υιη αριιά Ρ&ΙΙα-
<3πιιη βονλενύεως γς>αφχΐ ροδίπίανϋ;, ίΐΐίιΐδ οοηδΐΐίο
{βονλεύβει) ? ηυ&ηινίδ ηοη βχϋπ ο&υβα, ροϋοηβπι ρυβΓΟ
ά&ί&ιη &Γ^πβη8. Κβπ8 βί δυ&δ ρ&Γΐβδ ίη θβ, γθ οηιηίηο
ηυΐΐ&δ ίηίδδβ οοηίβηάίΐ, βΐ αάνβΓδ&ηηηι ρβοηηΐα 3, ηαί-
οηδθαηι ηηοπιηι ίρδβ ηοιηήΐΒ, άβΐυΙβΓει^ οοΓπιρίηηι β,ο-
ουδ&ϋοηβηι δυδοβρίδδβ άβιηοηδίΓίΐΐ;. Η&οίΐα βδδβ νίάβ-
ίυΓ ΟΓαΐίο 83,πρρίο οιγοβ, βα ίβπιροΓα φΐ&β οίαάθΐη ίη
δίοίΐία Εΐοοβρίαιη ίηδβουΐδ, δυηΐ; φΐαβ ορίηίο, φΐαηινίδ
πιίηίπΐΘ ίπιρΓΟΟ&οίΙίδ, ΐ&πιβη &Γ£ΐιηΐ6η1:.ίδ οβΛοήοαδ
ηοη δαϋδ ηιηηίΪ3, βδΐ. Ρπηιαπι βο 3-ηηο ρΓ^&ηί&ιη
ΕΓβοΜηβίάίδ ίαϊδδθ οοηβΐα,ί. — Ερί1ο§αηι 3,υίβηι άβ-
βδδβ ΟΓ&ϋοηί Μειβίζηβπΐδ βί 8ρβη£β1ίηδ τβοίβ ίοΓί&δδβ
οοηίβηάηη^.

*) Αηίθ οίαάβπι δίοίΐίβηδβηι ΟΓαΐίοηβπι Ιι&βΐίαιιι β88θ β § 81
(άΰφαλώς διαπράΰ6εσϋ'ε) ρβΓβρίουιιπι βδί; β,ϊ βαίίδ 1οη§ο ίβιηρΟΓβ
ροβί 03.ρΐίΐ8 Μ^ίίίθη&β θ § 74 βς[. ϋθ Ιοοο ραπιιη ΐηίβ^Γβ Ιτά-
άϊϊο § 78 ν. φΐαθ ίβΐ αάηοί;αί3, βπηΐ;.

Αάάβηάο,.

Ρ. 98, Αη*. VI § 9 αάη. γε ίβιη δοΐιαβΓβΓ άβΐ.

Ρ. 114, ιΜ. § 50. νν. καί παρ' οίς &τ£%η τα χρήματα άβΐ.
Ιιβίιιηαη άβ ^βΐιηδίβΐά (άθ οτ&ϊ. 3,ά Όθΐηοηίουπι, Ευ^ά. Β&ϊ. 1879,
ίΐιββ. 14).

Ρ. 150 βηη. (Οογ£. Ηβίβη.). ϋθ οοά. Η ηυρβΓ άίχίί; Η.
8ο1ιβιιΜ ίη ,,ΛνίβηβΓ 8ίιιάίβη" 1881 ρ. 81 δηη. Ιβ οοάβχ βχ

3,Γθ1ΐβ1^ρθ Οοάίοίβ Χ ρΓ0ρ3,£&ίΐ18 688Θ νΐάβίΐΙΓ, 8βά ^ΓΒ,νίίθΓ ίηίβΓ-

ροΐαίυβ ββί. Ι;βοϋοηβ8 βίιιβ Ιιαβοβ αάάο. § 3 ονδε Η οιιπι Χ.

— 9. ης τονς] η ώς Η (ης ώς Α 3,1., ηοη ης ώς, ηυοά οογγ.).

— 12. ροδί την "Ελένην δρ^ίίιιπι ραιιΐΐο Γααίαβ Θ8ί, ροβί; ομοίως
Ιο,οαηα £βΓβ ΧΙι Ιίίί. ιΐ8ς[ΐΐθ 3<1 βηβπι νθΓβιΐδ.

Αά ΓΓα^ιιιβηΐα Αηίίρΐιοηίΐθ βορίιίδίαβ (ρ. 130 80[0[.) οοηίθ-
τ&ϊμτ οοτηΊΏ.βηΪΆΪίο πΐθ3- άβ ΑηΙίρΗοηίθ δορΠίβΙβ, ΐ3.ιηΙ>1ίο1ιί
αυοίοΓβ (Κίΐ. 1889).

$ (^Μι^Ιομ βΡΜ^

1.
ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΤΙΑΣ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

ρ. 604 — 605 Β. ρ. 8*ερ1ι.

Φιλόνεώς τις, έχων παλλακην τίνα, φίλος ην του πατρός ιιι
τον λέγοντος τον λόγον. ούτος καταγνους της παλλακης είς
πορνεΐον ΰτηΰειν ηπείληΰεν. ο δε πατήρ τον λέγοντος τον
λόγον τελευτηβάβης αύτω της γυναικός μητρυιάν τω παιδί
επειβηγαγε. κοινολογηύαμένης δε ταύτης τη παλλακη δια το
γείτονας είναι και μηδέ αύτην πάνυ αγαπαβ&αι υπο του
ανδρός, εδοξεν άμφοτέραις φοφμακω ανελεΐν τους άνδρας,
καταΰκευαΰάμεναι δε εορτής οϋΰης και κοινή των ανδρών
βπενδομενων — φίλοι γαρ ηΰαν — δεδώκαΰιν άμφοτέροις το
φάρμακον έν πώματι. και 6 μεν Φιλόνεως πλέον λαβών πα-
ραχρήμα άνηρέΰη, ο δε του λέγοντος τον λόγον πατήρ ελατ-
τον λαβών είς νόΰον κατέπεΰε, και ούτω τέ&νηκεν έξ αυτής.
6 δε παις γράφεται την μητρυιαν φαρμακείας, και η μεν
νπό&εΰις αυτή, η ϋταΰις δε ΰτοχαΰμός' ΰημεΐον δε το μη
&έλειν δούναι τους οίκέτας είς βαΰανον.

Νέος μεν καϊ άπειρος δικών εγωγε ετι, δεινώς δε
καϊ άπόρως έχει μοι περί τον πράγματος ώ άνδρες,
τοντο μεν εΐ έπιόκήψαντος τον πατρός επεξελ&είν τοις

Ογ. Ι. ΙίΟΟΟ ίηβΟΓίρϋοηίδ νπό&εαις άντιφώντος Ν, νπό&εβις τον
εξής Α. — ΤΠΟΘ.] παλακην βϊ παλακης Ν. — κοινωνολογηοα-
μένης Ν. — καϊ μηδέ Ν <Γ.: καϊ δια το μηδέ. — ηώματι ρΓ. Α.
Μγ. : ηόματι Ν, εκπώματι Α οογγ. 2 ν. — πλέονα ρΓ. Α. — η
ίΐηίθ οτάσις οπι. Ν. — βυοϊοΐιιηί; ΝΑ άντιφώντος: φαρμακείας
κατά της μητρυιας; φίαπι ίηδοήρίίοηβιη ρΓΟ ν. κατηγορία φαρμ.
κ. τ. μ. Γβο. Ζ.

1. μεν 8υρΓα νβΓΒυιη Α. — δικών ΝΑ ΜΕ-.: δοκών. — έχει
μοι Ν θΐ ρΓ. ΑΒΙι. (οί. (χβδηβΐ'): ϊ'χοιμι Α οογγ. ν.

Αντιρηον, 6(1. Εγ. Β1»38. 1

2 Αντιφώντος ρ. 605-606 ε,

αυτού φονεύΰι μη έπέζειμι, τούτο δε ει έπε\ιόντι αναγ-
καίας έχει οις ηκιΰτα έχρην εν διαφορά καταβτηναι,

2 άδελφοΐς ομοπατρίοις καϊ μητρι αδελφών, η γάρ τύχη
και αυτοί ούτοι ηνάγκαύαν εμοϊ προς τούτους αυτούς
τον αγώνα καταΰτηναι, ους είκος ην τω μεν τε&νεώτι
τιμωρούς γενέΰ&αι, τω δε έπεζιόντι βοη&ούς. νύν δ\
τούτων τάναντία γεγένηται' αντοι γαρ ούτοι κα&εΰτά-
6 ιν αντίδικοι και φονης, ως κα\ εγώ κα\ η γραφή λέγει.

3 Λέομαι δ' υμών ω άνδρες, εάν αποδείξω ε£ επίβουλης
και προβουλης την τούτων μητέρα φονεα ούΰαν του
ημετέρου πατρός , και μη άπα\ αλλά πολλάκις ηδη λη-
φ&εΐΰαν τον θάνατον τον εκείνου έπ αυτοφώρω μηχανω-

ιΐ2 μένην, τιμωρηΰαι πρώτον μεν τοις νόμοις τοΓ<? ύμε-
τέροις, ους παρά τών %•εών καϊ τών προγόνων δια-
δεξάμενοι κατά το αύτο έκείνοις περί της καταψηφίσεως
δικάζετε, δεύτερον δ* έκείνω τω τε&νηκότι, καϊ άμα

4 εμοϊ μόνω άπολελειμμένω βοη&ήΰαι. ύμεΐς γάρ ^οί.
αναγκαίοι, ους γάρ έχρην τω μεν τε&νεώτι τιμωρούς
γενέΰ&αι, εμοϊ δε βοη&ούς, ούτοι του μεν τε&νεώτος
φονης γεγένηνται, εμοϊ δ' αντίδικοι κα&εΰτάΰι. προς
τίνας ούν ελΰ"β τις βοη&ούς, η ποΐ την καταφυγην
ποιήΰεται άλλο&ι η προς υμάς και το δίκαιον;

δ Θαυμάζω δ' £γωγε και του αδελφού, ηντινά ποτέ

γνώμην έχων αντίδικος κα&έΰτηκε προς εμέ, καϊ ει

2. ηνάγκαβαν εμε — εις αγώνα Ηί. Οοο. ; [ην.] εμοϊ — τον
άγ. χατεσκενασαν οί. Χ — φονής Χ, ΐ4. § 4: φονεΐς.

3. υμών] ,,νμΐν ηί ίαΙΙοΓ Ν ρΓ. (οογγ. 2)" Χ — αποδείξω
ΝΧ: επιδείξω. — άλλα πολλάκις Ν Γγ. «Γ.: αλλά και πολλ. —
νν. περί της καταψηφ. οηηι ϋ^βηηβΓΟ άθΐ. Μγ. — τε&νεώτι ροβίη-
Ιαηί Τηη\; ίί. 4 γ 1 βί 5, 10. — άπειλειμμένω Α ρΓ. (οογγ.8 8βο.
8Ϊ£§., οογγ.1 8βο. πιβ; άυοίΐαΐ; ^.), άπειλημμένω Ν.

4 ίλ&Ώ ΝΜγ.: ελ%Όΐ. — άλλοαε ΗθγΙΙ.

ρ. 606-608 Β. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ. 3

νομίζει τούτο ενΰέβειαν είναι , το την μητέρα μη προ-
δονναι. εγώ δ' ηγούμαι πολύ άνοΰιώτερον είναι άφεΐ-
ναι τον τε&νεώτος την τιμωρίαν, άλλως τε καϊ τον μεν
εκ προβονλης άκονΰίως αποθανόντος , της δε έκονύίως
εκ προνοίας άποκτεινάΰης. Και ον τοντό γ' έρεΐ, ώς 6
εν οίδεν οτι γ1 ονκ άπέκτεινεν η μήτηρ αντον τον πα-
τέρα τον ημέτερον. εν οίς μεν γαρ αντω έζονΰία ην
ααφώς είδέναι, παρά της βαΰάνον, ονκ ή&έληΰεν' εν
οις δ' ονκ ην πν&έΰ&αι, τοντο αντο προν&νμή&η. καί-
τοι αντο τοντο εχρην, ο και εγώ προνκαλονμην , προ-
&νμη&ήναι, όπως το πραχ&εν η αληθές, επεζελ&εΐν. μη 7
γάρ ομολογονντων των άνδραπόδων οντός τ εν είδώς
αν άπελογεΐτο και άντέΰπενδε προς έμέ, και η μήτηρ
αντον άπήλλακτο αν ταντης της αιτίας, οπον δε μη
ή&έληύεν ελεγχον ποιήβαΰ&αι των πεπραγμένων , πώς
περί γ* ων ονκ ή&έληβε πν&έό&αι, εγχωρεΐ αντω περί
τοντων είδέναι [; πώς ονν περί τοντων, ω δικάζοντες,
αντον είκος είδέναι], ών γε την άλή&ειαν ονκ εί'ληφε;
τί ποτέ άπολογήΰεται μέλει μο^ εκ μεν γάρ της τών 8

5. ρΟΒί εμέ ρίβηθ, ροβί; προδονναι οοπιΐϊΐαίβ ίηίβΐ'ρ. 8ρ. Χ;
ίΐΐθ άβΐ. δ' ροδί εγώ. — εναέβειαν] εναεβεΐν 06\). — τε&νεώτος]
,,ίπιιηο πατρός" 3. — προβολής Ν ρΓ. (οογγ.2), Α ρΓ. (βίο ίΐθπι
§ 3). — ά-Λοναίως ΝΑΒΙί. (οι. Ταγί.): άκονσίας.

6. εν] ίϊ& οοάά. βΐ οί. ΤαγΙοΓ: εν. — γ' ροδί οτι &άά. ΝΑ
ίΥ — οαφώς οιη. ρΓ. Α. — τοντο αντο] τοντ αν ϋ. — προ#ν-
μη^τίναι άβΐ. 8. δοίιοβίΐ.; άβίηάβ ίΐΐθ όπως το πρ. ην καί το άλη-
<9•££, επεξελ&ειν (1ι. θ. ίηνβδίί^αΓθ), Ιιίο όπως το πο. ην αληθώς, επ.

7. μη γάρ Βΐι.: μεν γάρ. — ή&έληαε ποιηΰαα&αι ελεγχον
ΝΜγ. — νν. πώς ονν — είδέναι οπι. Ν. Αηίβα, ίοίαπι 8βη-
ίβηϋ&ιη πώς ονν — εΐϊηφεντά βοΐιοΐίοιι 0ΪΓ0υπΐ80πρ8ί; 8ο1ιοβ11ίιΐ8
άηρίίοίδ Γβθθΐΐ8ΪοηΪ8 νβδίί^ΐα Β,ρραΓθΓβ ρυίο,ί; Ρ. άβΐ. περίγ' ών —
πν&έσ&αι β^ πώς ονν — είδέναι.

8. άπολογήοεται Ν ρΓ. Α ρΓ. (οογγ.2 ηίβΓςιπθ): άπολογήοε-
ο&αι. — μέλει 80Γ.: μέλλει. ο£. § 31; Επγ. Τγο. 1077.

4 Αντιφώντος ρ. 608-βιο κ.

άνδραπόδων βαΰάνον εν ?]δει οτι ονχ οίον τ ην αντϊ]
ΰω&ήναι, εν δε τω μη βαΰανιύ&ήναι ηγεΐτο την 6ω-
τηρίαν είναι' τα γαρ γενόμενα εν τοντω άφανιΰ&ήναι
φή&ηβαν. πώς ονν ένορκα άντομωμοκώς εΰται φάΰκων
εν είδέναι, ος ονκ ή&έληΰε βαφώς πνδέβ&αι έμον έ&έ-
λοι/το^ τη δικαιότατη βαβάνω χρήΰαβ&αι περί τούτον
9 τον πράγματος; τοΰτο μεν γαρ ή&έληΰα μεν τα τοντων
άνδράποδα βαΰανίΰαι, α ΰννηδει καϊ πρότερον την γν-
ναΐκα ταντην , μητέρα δε τοντων, τω πατρι τω ημετερω
θάνατον μηχανωμένην φαρμάκοις, και τον πάτερα είλη-
φότα έπ αυτοφώρω, ταντην τε ονκ ονΰαν απαρνον,
πλην ονκ επι %ανάτω φάΰκονΰαν διδόναι άλλ* επί φίλ-
ιο τροις. δια ονν ταντα εγώ βάΰανον τοιαντην η&έληβα
ποιήΰαΰ&αι περί αντών, γράψας εν γραμματείω α επαι-
τιώμαι την γνναικα ταντην, βαϋανιΰτάς τε αντονς τον-
τονς εκελενον γίγνεΰ&αι έμον παρόντος, ίνα μη άναγκα-
ξόμενοι α έγώ επερωτώην λεγοιεν, άλλ' έζήρκει μοι τοις
εν τω γραμμα&είω χρήΰ&αι ' και αντό ^ο^ τοντο τε-
κμηριον δίκαιον γενέϋ&αι, οτι όρ&ώς και δικαίως μετ-
έρχομαι τον φονέα τον πατρός' ει δε απαρνοι γίγνοιντο
η λέγοιεν μη ομολογονμενα, (η βάΰανος) άναγκάξοι τα
γεγονότα κατηγορεΐν' αντη γαρ καϊ τονς τα -ψενδη

αυτή] αντην Μγ. ΐ&ιηφίειιη β Ν. — βασανιατηναι Ν ρΓ. (οογγ.2).
— ροβΐ ένορκα 6Γ£ΐ8ΐιπι καϊ Α. — άντομωμοκος Ν. — ος (γ ε) Ηί.

9. ή&έληΰα μεν Βαΐίβ Ργ. 8. (Ερΐβΐ οτιϊ. ρ. 28): η&ελή-
οαμεν. ηυιη ο,άάβηάυπι αντόςΐ ο£. 11. — μηχανωμένη Ν ρΓ.
(οογγ.2). — τε ροδί ταντην &άά. Ν βί; ρΓ. ΑΜγ.

10. τοιαντην &άά. Ν δοΐιοοηι. Γγ. — βαοανιοτάς τε Ν «Γ.:
βααανιστάς δε. — επερωτώην «Γ.: επερωτώ μη 00(Μ., επερω-
τωμι Β. — τοντο τεκμήριον Ν Κ. : τοντον τεν,μ. — γενεο&αι
«Τ. οοΐΐ. 6, 27: ε'βται (εστίν είναι οί. Μγ.). — ή βάαανος &άά.
Ττιγγ., ή δίκη αάά. ΑΙά. ηυπι ζΐνα ή |3.]>? — αναγκάζει οοάά.,
βιη. 8ίβρ1ι.

ρ. 610-611 Ε. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ. 5

παρεβκεναΰμενονς λέγειν τάλη&ή κατηγορεΐν ποιήβει.
καίτοο εν οίδά γ\ ει οντοι προς εμε έλ&όντες, επειδή 11
τάχιΰτα αντοΐς άπηγγέλ&η ότι έαεζίοιμι, τον πατρός τον
φονέα, ή&έληΰαν τα ανδράποδα α ην αντοΐς παραδονναι,
εγώ δε μη ή&έληΰα παραλαβεΐν, αντα αν ταϋτα μεγιΰτα
τεκμήρια παρείχοντο ώς ονκ ίνο%οί είΰι τω φόνω. ννν
δ\ εγώ γάρ είμι τοντο μεν 6 &έλων αντος βαΰανιΰτής
γενέό&αι, τοντο δε τούτονς αντονς κελεύων βαβανίΰαι
αντ έμον9 έμοι δη πον είκος ταντα ταντα τεκμήρια
είναι ώς είβϊν ένοχοι τω φόνω. εΐ γαρ τούτων &ελόν- 12
των διδόναι εις βάβανον εγώ μη έδεζάμην, τούτοις αν
ην ταντα τεκμήρια, το αντο ονν τοντο και έμοϊ γενε-
ο*θω, εί'περ εμον &έλοντος ελεγχον λαβείν τον πράγμα-
τος αντοϊ μη ή&έληΰαν δούναι, δεινον δ* εμοιγε δοκεϊ
είναι , ει νμάς μεν ξητονΰι παραιτείσαι όπως αντών
μή καταψηφίΰηΰ&ε , αντοϊ δε ΰφίΰιν αντοΐς ονκ ήζίω-
6 αν δικαΰταϊ γενέΰ&αι δόντες βαΰανίΰαι τα αντών αν-
δράποδα. Περί μεν ονν τούτων ονκ αδηλον οχι αντοϊ 13
εφενγον των πραχ&έντων την ΰαφήνειαν πν&έΰ&αι'
ηδεΰαν γάρ οικ^Γον ΰφίΰι τό κακόν άναφανηΰόμενον,
ώύτε ΰιωπώμενον καϊ άβαΰάνιΰτον αντο εάΰαι εβονλή&η-

πιαί. ποιήοοι (οοΐΐ. 6, 22).

11. άπηγγέλ&η Ν Ε.: επηγγέλ&η. — αυτά άν ταντα Β&.
οοΐΐ. 6, 27: αυτά, ενταύβ' άν (ββά Α ίη γ&8., ,,ρΓ. οπι. ενταΰ&'
αν?" ^.). — εγώ γάρ ή τούτο οί. 3. — βαοανίσαι αντ εμού
ΝΜγ.: αντ εμού βασ. — ταύτα ταϋτα 3.: αυτά ταϋτα Ν Μγ.,
ταΰτα αυτά ν., τά αυτά ταϋτα 6£0 βά. Ι. β 6, 27.

12. &ελόντων ΝΡγ.: ε&ελόντων. — εγώδε μή Α. — ζητοϋ-
ΰΐν αίτεΐΰ&αι οοάά. — ΗαταΊρηφίΰεΰ&ε ΝΜγ. (βΐ Α ρι\ 1β8ίβ
8ί£§ίο). — δι*ασταί] ο£. [ϋβηι.] 52, 15 (ΟτβΙ).); 30, 2 (3.).

13. τούτων . . . ουκ Α, βπΐδίδ III νθΐ IV Ιίίί. — αωπόμενον
Α ρΓ. (οογγ.2). — ήβουλή&ησαν ρι\ Α.

6 Αντιφώντος ρ. βιι-6ΐ3 ε.

ιΐ3 6αν. αλλ1 ονχ νμεΐς γε ώ άνδρες, εγωγ* εν οίδα,
άλλα ΰαφες ποιηΰετε.

Ταντα μεν ονν μέχρι τοντον' περί δε των γενο-
μένων πειράΰομαι νμΐν διηγήΰαβ&αι την άλή&ειαν' δίκη
δε κνβερνήΰειεν.

14 'Τπερωόν τι ην της ημετέρας οικίας, ο είχε Φιλό-
νεως οπότ εν άΰτει διατρίβοι, άνηρ καλός τε καϊ άγα-
μος καϊ φίλος τω ημετέρω πατρί' καϊ ην αντω παλλακή,
ην 6 Φιλόνεως έπι πορνεϊον έμελλε καταβτήΰαι. ταν-
την ονν πν&ομένη η μητηρ τον άδελφον έποιηΰατο

15 ψίλην. αίο&ομένη δ' οτι άδικεΐα&αι εμελλεν νπό τον
Φιλόνεω, μεταπέμπεται, καϊ επειδή ήλ&εν, ελεξεν αντή
οτι καϊ αντή άδικοΐτο νπο τον πατρός τον ήμετέρον'
ει ονν έ&έλοι πεί&εΰ&αι, εφη ικανή είναι εκείνη τε τον
Φιλόνεων φίλον ποιήύαι και αντη τον εμον πατέρα,
εΐναι φάΰκονΰα αντης μεν τοντο ενρημα, εκείνης δ'

16 νπηρέτημα. ήρώτα ονν αντην εί έ&ελήύοι διακονήΰαί
οι, και η νπέΰχετο ως τάχιΰτα, οιμαι. μετά ταντα ετνχε
τω Φιλόνεω εν Πειραιεί οντά ιερά Αι\ Κτηύίω, 6 δε
πατήρ ο έμος εις Νάζον πλεΐν εμελλεν. κάλλιΰτον ονν
εδόκει είναι τω Φιλόνεω της αντής όδον άμα μεν προ-
πέμψαι εις τον Πειραιά τον πατέρα τον εμον φίλον
οντά έαντω, άμα δε &ν6αντα τα ιερά εΰτιάΰαι εκείνον.

γε ροβί νμεΐς οπι. Ν Χ (οΓ. 23). — άίκιι'ί «Γ.

14. και άγα&ός Ν^. : κάγα&ός. — κατάστησε ιν εί. Κ/.; οί.
ίΊΛι•. Μιΐδ. ΒΙι. XXXIII 676. — πν&ομένη άβΐ. Ώ. Μγ. Βαϋ

15. ε&έλοι ΑΙά.: ε&έλει. ε&έλοι (οί^> πεί&εσ&αι Ηΐ.

16. ε&ελήσοι Ν 3.ι £&ελήσει Α Β&., ε&έλοι ν. — ως τάχιστα,
οΐμαι 80Γ. : τάχιστα ώς οΐμαι. — πειραεΐ Ν ρΓ., ηειραιεΐ οογγ.4*
οί. 17. — ροδί Πειραιεί ίίβπιπίφΐβ ροδί οντά 8-άά. %-νειν Ν οογγ.2,
ροδί ιερά ΑΙά. — εδόκει είναι ΝΜγ.: είναι εδόκει. — τα ροβί
0"6σαντα οιη. Ν.

\^Μ Α *ΙΛη* ' ^Μ- '

Ρ. (513-614 Ε. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ. 7

η ουν παλλακη τον Φιλόνεω ήκολον&ει, της Φυΰίας ένεκα. 17
και επειδή ηΰαν εν τω Πειραιεΐ, οίον εικός, ε&νεν. καϊ
επειδή αύτω ετέ&ντο τα ιερά, έντεν&εν έβονλενετο ή
άνθρωπος όπως αν αντοΐς το φάρ^ακον δοίη, πότερα
προ δείπνου η άπο δείπνου, εδοζεν ουν αυτή βουλευο-
μεντ} βέλτιον είναι μετά δεΐπνον δούναι, της Κλυται-
μνήστρας της τούτου μητρός (ταΐς) υπο&ήκαις άμα δια-
κονουΰαν. καϊ τα, μεν άλλα μακρότερος αν εί'η λόγος 18
περί του δείπνου έμοί τε διηγήΰαΰ&αι υμΐν τ άκονόαι'
αλλά πειράΰομαι τα λοιπά ως εν βραχυτάτοις υμΐν δι-
ηγτ\6αΰ$αι, ως γεγένηταιη δόΰις του φαρμάκου, επειδή
γαρ έδεδειπνηκεΰαν, οϊον εικός, ο μεν &ύων Αιί Κτηΰίω
κάκεΐνον υποδεχόμενος, ο δ' εκπλειν τε μέλλων κα\
παρ άνδρϊ έταίρω αυτού δείπνων, όπονδάς τε έποι-
οΰι/το και λιβανωτον υπέρ αυτών έπετί&εΰαν' η δε παλ- 19
λακη του Φιλόνεω την βπονδην αμα έγχέουόα έκείνοις
ευχόμενο ις α ουκ έμελλε τελεΐό&αι ω άνδρες, ενέχει το
φάρμακον. καϊ άμα οίομένη άδί^όν ποιεΐν πλέον δίδωΰι
τω Φιλόνεω, ως, ει δοίη πλέον, μάλλον φιληΰομένη
υπο του Φιλόνεω' οϋπω γαρ ϊβδει υπό της μητρυιάς της
έμης έζαπατωμένη, πρϊν εν τω κακω ηδη ην' τω δε

17. ένεκα βογ. : ένεκεν (ενεκε ρΓ. Α οογγ.2). — πειοαεΐ Ν,
ίοππα ιπίπΐπΐθ αοίοίοηάα (ο£. 16). — £&νεν ΟγθΙΙ. Τιιγγ. : ε&νον.

— αντω] αντοΐς οί. ^. (ςμιί Γθίίηβί ΙΦνον). — ετν ετο νβΐ ετν-
&ετο Ν ρΓ., οογγ.2 ε&νετο. — της Κλ. της Ν: της Κλ. ταΐς Α ρΓ.,
οογγ.2 ταΐς Κλ. της (ν.), ταΐς αάάίάί. — διαν,ονονααν Ν Ι. (οί.
β. Ό.): διακονοναα.

18. άλλα οπι. ρΓ. Α. — έδεδειπνηκεΰαν Μ Ζ «Γ.: εδεδειπνη-
ηεισαν. — αντον] αντον Ν, οπι. Α ν.

19. ίγχέονοα Ε. : εκχέοναα. — έ'μελλεν Α ρΓ. — έγχεΐ οί• «Γ•

— δεξιόν ζτί^ Ηί. 0>ο\>. — ως Βίε.: ΐσως (ί'οως ως Ρ,; ως οΰω
Ηυ£.). — μάλλον] ρΓ. Α πλέον τά, νίά. (8βο. Χ), νβΐ . α . (ββο. πιβ
βί; 8ΐ££.); πίηο μάλλον και. φιλ. Ηυ£. — νπό τον Φιλ. άβΐ. Ηί.

εμης] ημετέρας Ν. — εν ζαντω^ τω %α%ω Ηί. οοΐΐ. § 29.

8 Αντιφώντος ρ. 6ΐ4-βΐ6 β.

20 πατρϊ τω ήμετερω ελαββον ενέχει, κα\ εκείνου επειδή
άπέΰπειβαν, τον εαυτών φονεα μεταχειρισμένοι εκ-
πίνονβιν νΰτάτην πόΰιν. 6 μεν ονν Φιλόνεως εν&εως
παραχρήμα άπο&νήΰκει, 6 δε πατήρ 6 ημέτερος εις νό-
ΰον εμπίπτει, εξ ης καϊ άπώλετο είκοόταιος. άν& ών
ή μεν διακονήβαβα καϊ χειρονργήΰαόα έχει τα επίχειρα
ών α%ια ην, ονδεν αίτια ονβα — τω γαρ δημοκοίνω
τροχιΰ&εΐΰα παρεδό&η — , ή δ' αιτία τε ήδη και έν&υ-
μη&εΐΰα εζει, έαν νμεΐς τε και οι θ-εοί &έλωΰιν.

21 Σκέψα6&ε ονν όΰω δικαιότερα υμών δεήΰομαι εγώ
η 6 αδελφός, έγώ μεν γε τω τε&νεώτι υμάς κελεύω και
τω ήδικημενω τον άΐδιον χρόνον τιμωρούς γενέΰ&αι*
ούτος δε τον μεν τε&νεώτος περί ονδεν υμάς αίτήΰεται,
ος α%ιος και έλεον και βοηθείας και τιμωρίας παρ' νμών
τνχεΐν, ά&έως καϊ άκλεώς προ τής ειμαρμένης νφ' ών

22 ήκιΰτα εχρήν τον βίον εκλιπών, νπερ δε τής άποκτει-
νάΰης δεήΰεται ά&έμιτα καϊ άνόΰια και άτέλεΰτα καϊ
ανήκονβτα καϊ &εοΐς καϊ νμΐν, δεόμενος νμών . . . . α
αντή έαντήν ονκ έπειθε μη κακοτεχνήΰαι. νμεΐς δ' ον

ενέχεε 0οΙ>. 3.

20. ροβί φονέα III νθΐ IV Ιϋί. θΓαβαβ Α. — καϊ χειρονρ-
γήααοα ΐΓαηδροβιιί ; 1θ§β1)αηΊ;αι• ροεί; εν&νμη&εΐβα. — άξια οοάά.
ν. (<(ουκ^ άξια Ββυίζβΐ). — ονδεν αιτία δββρίι. Β.: ονδεν άιτια
Ν, ονδ' &ν αίτια Α, ονδ' εναντία ν. — τροχισ&εΐβα] οί. ΡΗοΐ.
(Χ) βΐ Β. Α. ρ. 306 (ΪΊιΙιγ): τροχιβ&εΐαα' ^ααανιοΟ'εΐοα^ άπό
τον τροχον όπερ εβτϊν όργανον βαοανιοτικον διατεϊνον τα βώ-
ματα {των βαοανιζομένων &άά. Β. Α.). — ηδη 3.ηΐθ εξει 1β£Ϊ
ιη&Ι. ^.

21. ϋν.έι\)ααται Ν ρι\ (οογγ.2). — νμών δεήσομαι, Ν Μγ.:
δεήσ. νμών. — μεν γε Ν Μγ. : μέντοι Α. — (*&^ ™ν &ΐδ. Ρ. —
άξιος ν.αΥ\ άξίως ρΓ. Α — άκλεώς~\ ανηλεώς ΗθγΙΙ.

22. ά&εμίΰτα ρΓ. Α ν. ο,ηίβ Βίε. (δΐουί; ββΐ IV γ 6). — καί
άνόβια &άά. ΝΜγ. — ροδί νμών ΐηίθΓοίάίδββ πεί&εο&αι δΐίβρ.
βθδηβΓ. Ε., ,,ιΛ βαπι 3,1» βο οππιΐηθ αββοΐναίίδ" ϋ., αντω πει&ομέ-

ρ. 616-618 Ε. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ. 9

των άποκτεινάντων εΰτε βοη&οί, άλλα των εκ προνοίας
άπο&νηΰκόντων, καϊ ταντα νφ' ων ηκιύτα αΰιτοι^ έχρην
άποϋ•ν7)6κειν. ηδη ονν εν νμΐν εΰτϊ τοντ δρ&ώς δια-
γνώναι, 6 καϊ ποιηΰατε. δεηΰεται δ1 νμών οντος μεν 23
νπερ μητρός της αντον ζώΰης, της εκείνον διαχρηΰα-
μενης άβονλως τε καϊ ά&έως, όπως δίκην μη δω, αν 114
νμάς πεί&γ], ων ηδίκηκε' εγώ δ' νμάς νπερ πατρός
τον^ον τε&νεώτος αιτούμαι, όπως παντϊ τρόπω δω.
νμεΐς δε, όπως διδώΰι δίκην οι άδικονντες, τούτον γε
ένεκα καϊ δικαΰται έγένεα%•ε καϊ εκλή&ητε. καϊ εγώ 24
μεν έπεζέρχομαι λέγων, ΐνα δω δίκην ων ηδίκηκε καϊ
τιμωρηθώ τω τε πατρί τω ημετέρω καϊ τοις νόμοις τοις
νμετέροις' τανττι και αξιόν μοι βοη&ήύαι νμάς απαν-
τάς, ει άλη&ή λέγω' οντος δε τάναντία, όπως η τονς
νόμονς παριδονΰα μη δω δίκην ών ηδίκηκε, ταντϊ]
βοηθός κα&έβτηκε. καίτοι πότερον δικαιότερον τον εκ 25
προνοίας άποκτείναντα δονναι δίκην η μη; και πότερον
δει οίκτΐραι μάλλον τον τε&νεώτα η την άποκτείναβαν;
εγώ μεν οίμαι τον τε%•νεώτα' και γαρ δικαιότερον και

νονς μη καταιρηφίΰασ&αι ταύτης η άβΐθίο α οΐίτα Χ — εκ προ-
νοίας αηΐβ άποκτει,νάντων ίΐ'&ηβρ. δοηοβίΐ. — αύτονς εχρην
ΝΜγ.: εχρ. αύτονς (αυτούς θί; άπο&ν. άθΐ. Οοο., και ταντα —
άπο&ν. βΐιβρθοία Χ). — εστϊ τοντ' Γγ., εοτι τον Ν: τοντό εοτιν.
— ποιηαατε Ν οογγ. βί οι. Βίτ. Ώ. (1.): εποιησατε (ποιήσετε
(τβδΠβΓ. Κ.).

23. μητρός της Ν Γγ. : της μ. της Α. — ροεί διαχρηα . ίηί;βΓριιιΐ£.
Τιιγγ. ; άνόμως νβΐ άνοοίως ρϊθ άβούλως θί. 8οηθθ11 (οοΐΐ. IV α 2),
προβούλωςΊ Ό. — $' ροδί ε^ώ οπι. Ν. — πατρός μον Ν, πα-
τρός τούμον ¥τ.: τον π. μον Αν. — δω~\ δίδωσι Α ρΓ. οογγ.1
Ν ρΓ. οογγ.1, ίη Ν ιη. 2 ίη πι§. γρ(?) δώσιν^). — γε ροβΐ τού-
τον οπι. ΝΓγ. Ι. οί*. § 13.

24. ήδίκησε υίΓΟϋίφΐβ Ν.

25. και. πότερον] καίτοι πότ. Ν. — δει Χ: δικαιότερον. —
οίκτΐραι 80Γ. : οίκτεΐραι. — αν ροδί και γαρ &άά. Ό. Τιιγγ.

10 Αντιφώντος ρ. 6ΐ8-6ΐ9 ε.

οβιώτερον και προς %•εών καϊ προς άν&ρώπων γίγνοιτο
(αν) νμΐν. ηδη ούν εγώ άζιώ, ώαπερ κάκεΐνον άν-
ελεημόνως καϊ άνοικτίΰτως αυτή άπώλεβεν, ούτω καϊ
αυτήν ταύτην απολέΰ&αι υπό τε υμών καϊ τον δικαίου.

26 η μεν γαρ εκουβίως καϊ βουλεύβαΰα τον θάνατον
(άπέκτεινεν), 6 δ9 άκουΰίως καϊ βιαίως άπέ&ανε. ηώς
γαρ ου βιαίως άπέ&ανεν ώ άνδρες, ος γ' εκπλειν εμελ-
λεν εκ της γης τηΰδε, παρά τε άνδρϊ φίλω αυτού ειΰτιατο ;
η δε πέμψαβα το φάρμακον καϊ κελεύβαΰα έκείνω δούναι
πιειν άπέκτεινεν ημών τον πατέρα, πώς ούν ταύτην
έλεεΐν α%ιόν εΰτιν η αίδοΰς τυγχάνειν παρ* υμών η
άλλου του; ήτις αυτή ουκ ή%ίω6εν ελεηΰαι τον εαυτής

27 άνδρα, αλλ άνοβίως καϊ αίΰχρώς άπώλεΰεν. ούτω δε
τοι καϊ έλεεΐν έπϊ τοις άκουΰίοις παδημαΰι μάλλον προΰ-
ηκει η τοις εκουΰίοις και εκ προνοίας άδικημαΰι καϊ
άμαρτήμαΰι. καϊ ώΰπερ εκείνον αυτή ούτε &εούς ον&'
ήρωας οϋτ άν&ρώπους αίΰχυν&εΐΰα ούδε δείβαΰ'
άπώλεΰεν, ούτω καϊ αύτη υφ' υμών καϊ του δικαίου
άπολομενη, καϊ μη τυχοϋΰα μητ αίδούς μητ έλεου μητ
αΐόχύνης μηδεμιάς παρ7 υμών, της δικαιότατης αν τι^Οί
τιμωρίας.

28 Θαυμάζω δε εγωγε της τόλμης του α^£λφου καϊ
της διανοίας, το διομόΰαΰ&αι ύπερ της μητρός ευ είδέναι

ονν εγώ] γονν Ν. — ταύτην άβΐ. Ηί.

26. άπέκτεινεν Β,άά. Ε. Μγ. οοΐΐ. § 5. τον &άν. άβΐ. Γγ. — ος]
ως Ν θΐ; ρΓ. Α. — φίλω αυτού Μγ. ο. Ν (ςυί αυτού): αυτόν
(αυτού Α) φίλω. — κελεύονσα Ν. — έλεεΐν] ελέον 0ο\). ^. ν.
ΟθΙ). 3,Γ£. βχ οοώ,Ϊυ. ρ. 20. 373. — εαυτής Ν: αντής.

27. &ηίβ οντω 1&ο. βί&ίπιυηί; Μγ. 3. — εκοναίοις 81ι. : εκου-
σίως. — αντη Κ.: αύτη οοάά. Βίτ. — ούτ ήρωας Ν. — αίαχυν-
&εΐσα ούδε (ούτε Ν) Μγ. αάά. β Ν. — δείβαα' Ν: δείσαοα. —
άπολλονμένη ρΓ. Α. — μήτ' ελέον 8ΐΐ8ρ. 8ο1ιοβ11ίο. — τύχη Α.

ρ. 619-620 Β. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑΣ. 11

μη πεποιηκυΐαν ταύτα, πώς γαρ αν τις ευ είδείη οις
μη παρεγενετο αυτός; ου γαρ δη που μαρτύρων γ9
εναντίον οί έπιβουλεύοντες τους θανάτους τοις πελας
μηχανώνταί τε καϊ παραϋκευάξουΰιν , αλλ9 ώς μάλιβτα
δύνανται λα&ραιότατα καϊ ώς άν&ρώπων μηδενα είδεναι'
οί $£ έπιβουλευόμενοι ονδεν ίΰαοι, πριν γ9 ηδη εν αύτώ 29
ώΰι τω κακώ καϊ γιγνώΰκωΰι τον ολε&ρον εν ω είΰί.
τότε δε, εάν μεν δύνωνται καϊ φ&άνωύι πρϊν άπο&ανεΐν,
και φίλονς καϊ αναγκαίους τους ΰφετερονς (αυτών)
καλούΰι καϊ μαρτύρονται, καϊ λεγουΰιν αύτοΐς ύφ9 ων
άπόλλυνται, καϊ επιΰκήπτουΰι τιμωρηΰαι ΰφίΰιν αύτοΐς
ηδικημενοις' α κάμοϊ παιδί οντι ο πατήρ, την ά&λίαν 30
καϊ τελευταίαν νόΰον νοβών, επεΰκηπτεν' εαν δε τού-
των άμαρτάνωΰι, γράμματα γράφουΰι, καϊ οίκέτας τους
ΰφετέρους αυτών επικαλούνται μάρτυρας, καϊ δηλούΰιν
ύφ' ων άπόλλυνται. κάκεΐνος εμοϊ νεω ετι οι/τ^ ταύτα
έδήλωΰε και έπέΰτειλεν ω άνδρες, ού τοις εαυτού δούλοις.

9Εμοϊ μεν ούν διηγηται κα\ βεβοή&ηται τω ζτέ) 31
τε&νεώτι καϊ τφ νόμω' εν ύμΐν δ9 έΰτϊ ΰκοπεΐν τα λοιπά
προς υμάς αυτούς και δικάζειν τα δίκαια, οίμαι δε και
&εοΐς τοις κάτω μελειν οι ηδίκηνται.

28. διανοίας] άνοιας οί. Ε., αναίδειας οί. 3. — Λεποιηηνΐαν
0ο\). 3.: πεποιην,έναι. — -λαταβκενάζονβι,ν Α ρΓ.

29. ουδέν . . Α. — γ' ηδη ροβΐ; πρϊν Μγ. θ Ν (πριν γε δη
ΟαΓ. Εΰίΐι άβ ιιβιι ραΠίο. πρίν αρ. ογ. Αϋ, ΕοβϊοοΙς 1877): ροβΐ
κακω Αν. — γινώΰηουβι Ν θΐ ρΓ. Α (οογγ.2 γινώσκωσι). —
αυτών Β,άά. Ηί. — μαρτνρωνται Ν. — αφίοιν] φησϊν Ν. αφίβιν
\αΰτοΐς\ Βίε.

30. καί αηίβ βάμματα Ιιαβυίΐ; Α ρι\ — άπόλλυνται Μ Ζ Β&. :
άν άπολοΰνται Ν βϊ ρΓ. Α, άπόλωνται Α οογγ.1 βί ν. ο,ηίβ Βίε.

31. δεδιήγηται Ν Γγ. 3. — <9"εοΓ§ Ν «Ι.: τοις δεοΐς. — μέλλειν
Α ρΓ. Ν ρΓ., Ηίο ηπίάβπι Ιιαυά άποάβ οογγ.2.

12 Αντιφώντος ρ. 621-622 β,

ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α.

α.
116 1ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΟΝΟΤ ΑΠΑΡΑΣΗΜΟΣ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Πανταχού μεν την οίκείαν Αντιφών ενδείκνυται δύ-
ναμιν, μάλιΰτα δ ίν τανταις ταϊς τετραλογίαις εν αίς αυτός
προς αντον αγωνίζεται' δυο γαρ υπέρ τον κατηγόρου λόγους
ειπών δυο και υπέρ του φεύγοντος εμελέτηΰεν, ομοίως εν
άμφοτέροις ευδόκιμων, εοικε μεν ούν ούτος ο λόγος τω
Αυΰίου λόγω τω προς Μικίνην γεγραμμένω* έχει δ αυτώ τα
της υπο&έΰεως ώδε. άναχωρών τις από δείπνου ευρέ&η 6υν
τω άκολου&ω βυγκεκομμένος. μετά την αυτοϋ τελευτην ΰυγ-
γενης τις αυτοϋ κατηγορεί εχ&ροϋ αντοϋ ως πεποιηκότος τον
φόνον' ο δΊ αρνείται, ο&εν ΰτοχαΰμος η βταβις ατελής , εκ
μόνου του προβωπου ΰυνιΰτά μένος. °Η #έ του λόγου διαί-
ρεβις αυτή. εν μεν τοις προοιμίοις .... καταβταΰιν ζδ^ ο
λόγος ουκ έχει, δια το μηπω την ολην ήκριβώΰ&αι τέχνην.
αρχόμενος δε των αγώνων πρώτη εχρηϋατο αναιρεθεί αιτιών,
δι* ων άπέδειζεν ότι ουδείς αυτόν τών οφειλόντων υπονοη-
&Ύ\ναι διεφ&ειρεν. εϊτα περιίΰτηΰι το πράγμα εις το δεΐί-αι
ότι ίζ επίβουλης άπέ&ανε, και λοιπόν εμβάλλει εις την βού-
ληΰιν' την δε τών ελέγχων απαίτηοΊν λύει τη μαρτυρία του
δούλου, εϊτα παρεκβαΰις και επίλογος.

Ον. II. Ιιοοο ΐηβοπρΐίοηίδ υπό&εοις τών (τον Α) εξής Ηαββιιί;
ΝΑ. — ΤΠΟΘΕΣΙΣ. ενδείκτυται Α ίθδίβ ϋοΐ>8. — εμελέτηοεν]

ου

εμελέτησε λόγους Ν. — ουν οτοα. Ν. — λνσίω Ν, λνσείω Α ρι\

— μυκήνην Ν. — δείπνων Ν. — τον &ΆΪ6 προοώπου &ϊ πιοχ
τοις αηίβ προοιμ. οιη. Ν. — Ιαουηαβ δί^ηα οϊ ζδ') αάάίάί;
κατάατασις β&ϊ τιοχτη,ϊίο, οί. β. %. 8θΗο1. Αββοΐι. 1, 8. — δι' ων]
δι' ης ά. Μι\; 8θά ν. 8ο1ΐΣΐ6ί6Γ. Αρρ. οήΐ &ά. Όβιη. IV, 490 (3.).

— αντον] αυτώ Α ρΓ.(?). — παρεηβάοεις Ν. — αι*£ΐιιηθηίο ΝΑ
8ΠΪ)ίοίαη1) : κατηγορία φόνου άπαράαημος.

ρ. 622-624 Κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. α. 13

Όπόΰα μεν των πραγμάτων νπο των επιτυχόντων 1
επιβουλεύεται , ο υ χαλεπά ελέγχεσαι έΰτιν' αν & οί
ίκανώς μεν πεφυκότες, έμπειροι δε πραγμάτων οντες,
εν δε τούτω της ηλικίας κα&ε6τώτες εν ω κράτιΰτοι
φρονειν αυτών είΰί, πράόόωΰι, χαλεποί καϊ γνωΰ&ήναι
και έλεγχ&ήναί είΰι. δια γαρ το μεγε&ος του κινό^ου εκ 2
πολλού την άΰφάλειαν ών έπιβουλεύουΰι ΰκοποϋντες,
ου πρότερον έπιχειρούΰιν η πάΰης υποψίας φυλακην
ποιηΰωνται. γιγνώόκοντας ούν υμάς χρη ταύτα , καν
οτιονν εικός παραλάβητε, 6φόδραπι6τεύειν αύτω. ημείς
δ' οί έπεζερχόμενοι τον φόνον ου τον αίτιον αφέντες
τον άναίτιον διώκομεν' ΰαφώς γαρ οΐδαμεν οτι πάΰης 3
της πόλεως μιαινομενης νπ αύτον, εως αν διωχ&τ},
τό τ άΰεβημα ημέτερον γίγνεται, της Ο•9 υμετέρας
αμαρτίας η ποινή εις ημάς τους μη δικαίως διώκοντας
αναχωρεί, άπαντος δε του μιάΰματος άναχωροϋντος
εις ημάς, ως αν δυνώμε&α όαφέότατα έ% ών γιγνώ-
ΰκομεν πειραβόμε&ανμΐν δηλοϋν ως απέκτεινε τον άνδρα.

[Ούτε γαρ κακούργους εικός άποκτεϊναι τον άν-
&ρωπον] έχοντες γαρ τα ιμάτια ηύρέ&ηύαν' ουδείς 4

1. οί αηίβ ίηανώς 8,άά. ΝΑΒ Βίτ. (οί. Ε.), οί καλώς Ηί. —
πραγμάτων Ν: των πραγμάτων. — αυτοί αυτών Ηί., 8θά οί. 5,
7. — πράΰσωσι 801*.: πράττωσι ΑΝ οογγ.2, πράττοναι Ν ρΓ. (πα-
νονργώαι οί. Χ). — γνωσ&ήναι Ν οογγ.2 Α οογγ.1: γνωατηναι
Ν ρι•., διαγνωΰΟ'ηναι Α ρι\ Β&. — ελεγχ&ήναι Κ.: δειχ&ήναι.

2. ποιηοονται Ν. — παραλάβητε Ν: παραλάφοιτε Α.

3. ημέτερον] νμέτερον Α ρΓ. (οογγ.2). — άπαντος δη Κ. —
ώ? αν ο. δίθρίι. Β. : εως αν. — ώς απ.] ος απ. Ν οογγ.2.

4. οντε γαρ — άν&ρωπον &άά. ΑΙά., Γβοίβ ίθΓβ ςιιοά αά
δβηβιιηι; π,ΐ, φΐοά Κ. Γηοηπίί, 3,1) αοουβ&,ίοΓβ ββιηρβΓ ό άνήρ,
ηοη ό αν&ρωπος άίοίίτίΓ. οβίοπιπι νν. οντε γαρ — ενρέ&ησαν
ροδί άφήκεν άβιηυηι ίηίθΓβοαηίαΓ (ιϊβ, οοάά. φΐοηαο, ηυοά. αά
εχ. — «υρ. αίϋηθί); 1}Γαη8ρθ8ΐιϋ; Βίτ. (Κ. ίη νβΓ8. \&ϊ.). — εχ. γαρ
οί. Ε,.: εχ. γαρ αν. — ηνρέ&ηααν 3.ί ενρέ&ηϋαν.

14 Αντιφώντος ρ. «24-627 ε.

γάρ αν τον έΰχατον κίνδυνον περΧ τής ψυχής κιν-
δύνευαν ετοίμην καΧ κατειργαβμένην την ώφέλειαν
άφήκεν. ού μην ούδε παροινήόας ουδείς διεφθειρεν
αυτόν έγιγνώΰκετο γαρ αν υπό των Ουμποτών. ουδέ
μην ουδ' εκ λοιδορίας' ου γαρ άωρϊ των νυκτών ουδ'
εν ερημιά έλοιδορούντο. ουδέ μην άλλου βτοχαζόμενος
έτυχε τούτου ' ον γαρ αν βυν τω ακολουθώ διεφθειρεν

5 αυτόν, απολυόμενης δε της υποψίας άπάβης αυτός ο
θάνατος ε% επιβουλής αποθανόντα μηνύει αυτόν. Έπι-
θέΰθαι δε τίνα μάλλον εικός εΰτιν, η τον μεγάλα μεν
κακά προπεπονθότα , ετι δ\ μείζονα επίδοζον οντά πά-
όχειν; εΰτι δ' ο διωκόμενος ουτος' εκ παλαιού γάρ
εχθρός ων αύτοΰ πολλάς μεν καί μεγάλας γραφάς

6 διώζας ούδεμίαν είλεν, ετι δε μείζους καΧ πλείους
διωχθείς ούδεπώποτ αποφυγών ίκανόν μέρος τών όν-
των άποβέβληκε, τά δ* αγχιΰτα ιερών κλοπής δυοΐν
ταλάντοιν γεγραμμένος υπ αυτού , βυνειδώς μεν αύτώ
το αδίκημα, έμπειρος δ' ων τής τούτου δυνάμεως,
μνηΟικακών δ\ τών εμπροοθεν, είκότως μεν έπεβού-
λευΰεν, είκότως #' αμυνόμενος την εχθραν άπέκτεινε

7 τον άνδρα, η τε γάρ επιθυμία τής τιμωρίας αμνήμονα
τών κινδύνων καθίΰτη αυτόν, ο τε φόβος τών επι-

ούδεϊς] Ν ίη πΐ£. άναίρεαις αίτιων. — ηυπι ουδείς γάρ αν
(μη μαινόμενος)^ οί. β 5. — αν Β,ηίβ άωρϊ &άά. Ό. Τυπ*.

5. της ζαλλης) νπ. Ρ. — προπεπονθότα] προ 8υρΓ8, νβΓ-
8υπι Α. — πάσχειν Β,ββδβθ ιηαΐ. Β&ϋ, παθεΐν ναΐοΐίβιι. — ε%
παλαιού] Ν ίη πι§. βούληοις. — εΐλεν οοάά. (οί. ΤαγΙοΓ, Κ,.,
ναΐο^βη.): εΐχεν.

6. ούπώποτ' Ν. — εΐκότως μεν μνηαι%. τών εμπρ. επεβοΰ-
λενσεν οι. 3.: είκότως μεν (υπέρ εαυτόν φοβούμενος) επεβ. Ε.;
οοηίΐ'α αμυνόμενος την ε. άβΐ. 8 ρ.

7. ν,αθίϋτη Ε. ΒΪί. : καθίοτηοιν (χατέβτησεν ΡΊ\).

ρ. 627-629 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. α. 15

φερομένων κακών εκπλήΰΰων &ερμότερον επιχειρεΐν
επήρε, ήλπιζε τε τάδε μεν δράΰας και λήβειν άποκτείνας
αυτόν και άποφεύξεϋ&αι την γραφήν' ούδε γαρ έπεξιέναι
ονδένα, αλλ* ερήμην αυτήν εύε6&αι' ει τε και άλοίη, 8
τιμωρηΰαμένω κάλλιον εδοξεν αύτώ ταύτα πάβχειν, η ιΐ7
άνανδρος μηδέν άντιδράΰαντα υπό της γραφής δια-
φ&αρήναι. ΰαφώς δ' ηδει άλωΰόμενος αυτήν ' ου γαρ
αν τόνδε τον αγώνα ενόμιΰεν άβφαλεΰτερον είναι.

Τα μεν βιαΰάμενα ταύτα έΰτιν άΰεβήΰαι αυτόν. 9
μάρτυρες δ' ει μεν Λολλοί. παρεγένοντο, πολλούς αν
παρεΰχόμε&α' ενός δε τού ακολούθου παραγ ενομένου ,
οΓ τούτου ηκουον μαρτυρήΰουΰιν. εμπνους γαρ ετι
άρ&είς, ανάκρινα μένος ύφ' ημών, τούτον μόνον εφη
γνώναι τών παιόντων αυτούς. Εξελεγχόμενος δ υπό
τε τών εικότων υπό τε τών παραγενομενων , ουδενϊ
τρόπω ούτε δικαίως ούτε Ουμφερόντως άπολύοιτ αν
ύφ' υμών. οι τε γαρ επιβουλενοντες ανεξέλεγκτοι αν 10
εϊεν, εί μήτε υπό τών παραγενομενων μήτε υπό τών
εικότων εξελέγχονται" άΰύμφορόν &' ύμΐν έΰτι τόνδε
μιαρόν καϊ αναγνον οντά εις (τε) τα τεμένη τών δεών

ήλπιζε δε πιαί. 8. — ονδε Ε.: οντε.

8. εί δε οί. Κ. — βχρβοίανβήβ (μη δράβας δε) σαφώς χιδει.

9. μάρτυρας 8οα1ί£βι\ Ν ίη ίώ§. λνβις της τών ελέγχων
απαιτήσεως. — παρειχομε&α Μ Ζ, παρενχόμε&α ΒΙι. — ημών]
νμών Ν. — τούτον ΟθβηθΓ ΝΑΒ: τοντο. — γνώναι τών παρόν-
των ΝΜι\: τών παρόντων γνώναι. παιόντων οί. ΒΙς. οοΐΐ. $ 4.
τών παρόντων αντονς Μγ. — ελεγχόμενος Ν, φΐί ίη ηΐ£. 3>άάϋ;:
η παρέκβαοις οϊμαι από τον μέλλοντος. — εικότων ΝΑΒ Ε.:
οίκετών ν. — νπό τε . . . τών γενομένων Α ρΓ. — άπωλν. τ
Α ρΓ. (οογγ.2).

10. εϊεν 3.: εί'ηΰαν. — έζελέγχωνται ΑΒ, ίάβπι νβΐ «£-
ελέγχοινται Ν ρΓ. (εξελέγχοιντο οί. Ε.). — άΰνμφορόν νμϊν Α.

16 Αντιφώντος ρ. 629-630 κ.

είο ιόντα μιαίνειν την άγνείαν αυτών, επί τε τ ας αύτάς
τράπεζας ιόντα ΰυγκαταπιμπλάναι τους άναιτίους' εκ
γαρ τούτων αϊ τ άφορίαι γίγνονται δυΰτυχεΐς &' αι
11 πράξεις καθίστανται, οίκείαν ούν χρη την τιμωρίαν
ηγηβαμένους, αύτώ τούτω τα το ντου άβεβήματα άνα-
θεντας, ιδίαν μεν την ύυμφοράν, κα&αραν δε την πόλιν
καταότήΰαι.

β-
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΤΤΟ ΠΡΑΓΜΑ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Ομολογεί μεν την πρωτην εχ&ραν την προς τον τε&νη-
κότα ο άπολογου μένος, αρνείται δε τον φονον, και τεκμηριον
τον μη πεφονευκέναι ποιείται (αυτήν) την εχ&ραν. λέγει γαρ οτι
εχθρός ων ηδειν πάντως την αΐτίαν κατ εμαυτου η'ξουΰαν'
δια τοϋτο ζουν) ουκ αν Ιφονευον. διαβαλλει δε και την
μαρτυρίαν του οίκέτου, ως εκ παραΰκευης γεγονυΐαν των
δεΰποτων. ουκ απίθανον δε φηΰι κακούργους άνελόντας
αυτόν αποδϋΰαι τα ιμάτια μη φθάΰαι.

1 Ου μοι δοκώ αμαρτάνειν άτυχέΰτατον έμαυτόν

ηγούμενος είναι των πάντων ανθρώπων, τών μεν γαρ
άλλων ο£ δυΰτυχούντες, οπόταν μεν υπό χειμώνος
πονώόιν, ευδίας γενομένης παύονται ' όταν δε νοΰηβω-
6ιν, υγιείς γενόμενοι ΰωξονται' εάν τε τις άλλη βυμφορά

επί τε ΝΑΒ 8ΐ. : επί γε. — αυναναπιαπλάναι Ό. — αί' τ'
αναφοραϊ Α ρι\, οογγ. αι τε αφοριαι.

11. 8ηΐ>ίοϋ Ν: κατηγορία φόνου άπαράοημος:

β. ΙίΟΟΟ ίη8θηρΙίοιιΪ8 υπό&εοις τον {τών Α) ί'ξης ΝΑ. —
ΤΠΟΘΕΣΙΣ. πρώτην άβΐ. ^. — αυτήν αάά. «Ι. — βιΛίοίιιηί ΝΑ:
απολογία εις το αυτό πράγμα.

1. τών αηίβ πάντων οπι. Α ρι\ — εάν τε Ν: εάν $£. —

ρ. 630-631 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. β. 17

καταλαμβάνει αντονς, τα εναντία έπιγιγνόμενα όνίνηΰιν.
έμοί δε ζών τε άν&ρωπος άνατροπενς τον οίκον έγένετο, 2
αποθανών τε, καν αποφύγω, ίκανάς λνπας καϊ φρον-
τίδας προΰβέβληκεν. είς τοΰττο γαρ βαρνδαιμονίας ηκω,
ω6τε ονκ άρκονν μοί έΰτιν έμαντον οΰιον καϊ δίκαιον
παρέχοντα μη διαφ&αρηναι, άλλα. καν μη τον άποκτεί-
ναντα ενρών εξελέγξω, ον οι τιμωρονντες αντω αδύ-
νατοι ενρεΐν είΰίν, αντος καταδοχ&εις' φονενς είναι
άνούίως άλώβομαι. καϊ έμε ως δεινον μεν παγχάλεπόν 3
φαΰιν έλέγχεΰ&αι είναι, ως δ' ήλί&ιον εξ αντών ών
έπραξα φανερον είναι έργαΰάμενον το έργον, ει γαρ
ννν δια της έχ&ρας το μέγε&ος είκότως νφ' νμών κατα-
δοκονμαι, πρϊν έργάόαΰ&αι εΐκότερον ην προειδότα την
ννν νπο'φίαν εις έμε ίονβαν, καϊ των άλλων εί' τίνα
έγνων έπιβονλενοντα αντω , διακωλνειν μάλλον, η αντον
εργαΰάμενον εις έκονΰίονς καϊ προδηλονς νποφίας έμ-
πεΰειν' εκ τε γαρ αντον τον έργον φανερός γενόμενος
άπωλλνμην, λα&ών τε ΰαφώς ηδη τηνδε την νπο'φίαν εις
έμε ίονΰαν. α&λια μεν ονν πάοχω μη απολογείσαι μό- 4
νον βιαζόμενος, αλλά και τονς άποκτείναντας φανερονς
καταΰτηΰαι' όμως δε καϊ τοντο έπιχειρητέον' ονδεν
γάρ πικρότερον της ανάγκης έοικεν είναι, έχω δε ονδα-

(άεϊ> επιγιγν. οί. Χ, επιγενόμενα Ρι\

2. αν&ρωπος Τιιγγ. : αν&ρωπος. — προΰβέβληκεν 8. οοΐΐ.
3 β 4; 4 β 4. 8; προβέβληκεν Ν, εμβέβληκεν ν.

3. ώς δεινον ροβί μεν ϊίβΐΆΪ Α ρι\ — εργάϋοασ&αι Α ρι\
(οοιτ.2). — προειδότα Κ. Βγ. : τον είδότα οοοίά., τοι ειδ. οί.
ί(1βιη Κ., τον άβΐ. Ηί. Ι., αντον ειδ. οί. Ρ. — την ννν νπο'φίαν
Ν: την νπ. την ννν. — ιονσαν οί. Ε. (Τυπ\): ονσαν ν. δΐουΐ ίη&α
βί § 6. — 3,ηί;6 διακωλ. πηο- ΙίίίβΓα βΓ3,83, ίη Α. — άπωλνμην Ν.
— ηδη 3. : ηδειν.

4. πικρότερον] οκληρότερον (3 β 2) Ό.

Αντιρηον, βά. Γγ. Β1αβ8. 2

18 Αντιφώντος ρ. β3ΐ-632 κ

μώς άλλως ελεγγειν η εξ ων τους άλλους 6 κατήγορος
άπολνων αυτόν τον θάνατον φησι μηνύειν έμε τον
φονεα οντά. εί γαρ τούτων αναίτιων δοκούντων είναι,
εν εμοϊ τάδίκημα φανεΐταν, τούτων υπόπτων όντων εγώ
δικαίως ζαν) κα&αρός δοκοίην ίίναί.

5 "Εΰτι δε ουκ άπεικός, ως ούτοι φαΰιν, άλλα
ιΐ7 εικός άωρϊ των νυκτών πλανώμενον έπϊ τοΓ^ ίματίοις

διαφ&αρήναι. το γαρ μη εκδυ&ήναι ούδεν ΰημεΐόν
εΰτιν' εί γαρ μη εφ&ηΰαν περιδύΰαντες αυτόν, αλλά
τινας προΰιόντας φοβη&έντες άπέλιπον, έΰωφρόνουν
και ουκ εμαίνοντο την ΰωτηρίαν του κέρδους προ-

6 τιμώντες. Εί δε μη καϊ επί τοις ίματίοις διεφ&άρη, άλλ'
έτερους ιδών άλλο τι κακόν ποιούντας , ίνα μη μηνυτής
του αδικήματος γένηται, άπε%ανεν νπ αυτών, τίς
οΐδε; Τους δε μη πολύ ήΰΰον εμοϋ μιΰοϋντας αυτόν
— ηύαν δε Λολλο^' - — πώς ουκ εικός ην αν εμού μάλ-
λον διαφ&εΐραι αυτόν \ έκείνοις μεν γαρ φανερά ην η
νπο'ψία εις εμε ίοϋΰα, εγώ δε υπέρ εκείνων υπαίτιος

7 εΰόμενος ΰαφώς ηδη. Του δε ακολούθου η μαρτυρία
πώς ά\ία πιΰτεύεΰ&αί εΰτιν; υπό τε γαρ του κίνδυνου
εκπεπληγμενον αυτόν ουκ εικός ην τους άποκτείναντας
γνώναι, υπό τ ε τών κυρίων άναγιγνωΰκόμενον έπινεύ-

εγώ δικαίως Ν: εγώ δ' είκότως ν., εγώ αν είκότως ΒΙς.

5. εατι δη Α ρΓ. — το γαρ ΝΑ Χ: το μεν γαρ. — «κό* . ..
&ήναι Α ρΓ. (ίκδυνη&ήναι ιιΐ νιά. «Γ.).

6. εί δε -καϊ μή οι. Κ., ρΓθβ. Κ. (β§ο βά. Ι.) Χ; &{; ίρδβ Τ.
ιηοηθί 3,άνβι*8&τί βί οοηίβοίπΓαβ Τΐιιιο. VI, 60. — έτερον ίδών
άλλους Κ._ οοΐΐ. γ 2. — μη αηίβ μηνυτής οτη. Ν ρΓ. (οογγ.2), —
ό"ί ροδί ήσαν οπι. Α ρΓ. — ην αν Ν: αν ην Α οογγ.1, ην ν.
οί. γ 3. — πΐΒ,Ιίπι εγώ δε (καί^> υπέρ. — 7]δη1.: ^δειν. ϊϊβτα §9.

7. του δε άκ.] αά. Ιΐίΐεο ίη πΐ£. διαβολή της οίκέτου μαρ-
τυρίας Ν. — γάρ ροΒί υπό τ ε &άά. ΝΑΒ ΒΙγ. (οί. Κ.). — εί.
Ηαΐ'ρ. : άναγιν ω αγόμενος άντϊ του άναπει&ό μένος Αντιφών.

ρ. 632—637 Κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. β. 19

ΰαι ην εικός, άπιύτονμένων δε και των άλλων δονλων εν
ταΐς μαρτνρίαις — ον γάρ αν έβαύανίζομεν αντονς —
πώς δίκαιον τοντω μαρτνρονντι πιΰτενβαντας διαφ&εΐραί
με; Ει δε τις τα εικότα άλη&έόιν ί'6α ηγείται κατά- 8
μαρτνρηΰαί μον τονργον, άντιλογιΰάΰ&ω οτι με είκό-
τερον ην την άΰφάλειαν της επίβουλης τηρονντα φνλά-
ξαΰ&αι και μη παραγενέύ&αι τω έργω μάλλον η τούτον
ΰφαττόμενον ορθώς γνώναι. *Ωις δε τόνδε τον κίνδυ- 9
νον ουκ άόφαλέΰτερον τον άπο ττς γραφής ηγονμην
είναι, άλλα πολλαπλάΰιον, ει μη παρεφρόνονν, διδάξω,
άλονς μεν γαρ την γραφην της μεν ονΰίας γ}δη έκΰτη-
ΰόμενος, τον δε ΰώματος και της πόλεως ονκ άπεΰτερού-
μην, περιγενόμενος δε και λειφ&είς, καν £ρανον παρά
των φίλων ΰυλλεξας, ονκ αν εις τα εΰχατα κακά ήλ&ον '
εάν δε ννν καταληφθείς αποθάνω, άνόΰια ονείδη τοις
παιΰϊν νπολείψω, η φνγών γέρων καϊ άπολις ων επί
ξενίας πτωχενΰω.

Οντω μεν α κατηγόρηταί μον, πάντα κπιΰτά έότιν' 10
άπολνεΰθαι δε νφ' υμών, ει και είκότως μεν όντως δε
μη άπέκτεινα τον άνδρα, πολν μάλλον δίκαιος είμι.
εγώ τε γάρ φανερόν οτ^ μεγάλα αδικούμενος ημννόμην'
ον γάρ αν είκότως έδόκονν άποκτεϊναι αντόν' τονς τε

8. τονογον βοήρβί: ταντον (ταϋτ' Μγ.), ςμιοά αά βθ^υβηίία,
ίΓίύιββαηΙ;. οί*. 4 {3 6. — ϋφαζόμενον 3.

9. τόνδε Ώ. οοΐΐ. α 8; ν 6 (Μγ. Τιπύ.): ονδε (ονδε τον κ.
τοντον άσφ, οί. Ε.). — ει μή~] βΙ Α ρΓ. — μεν γάο~\ μεν Α ρι\ —
της δε πόλ. ααϊ τον αώμ. ν. : φΐ&πι άβάί οοά. Ν Ιβοϊίοηβπι ρΓοβ.
Ργ. — άπεατερονμην Ν Γγ. 3.: ίατερονμην (αν Ιΰτ. ρηάβπι ,1.). —
λειφ&είς (ίη υΛθ 8ϋί1., ορρ. της πόλεως άποατερ.) Ν β£ οι. Τα^ΙΟΓ
&68Π6Γ (Τυιτ.): ληφ&είς (και λ. άβ\. Ό. Κ. 3.). — ηαταλειφ&εις
ρΓ. Α (οογγ.2). — Ιπϊ ξένης οι. Κ. βΐ ΜβίβΓ; Ρΐαΐ. Ο&φΐ. 429 Ε
οοηί. Μγ.

10. ημννόμην Κ.: ημυνάμην. — εΐκότωςεδόκονν ΝΜγ.: εδ.εΐκ.

20 Αντιφώντος ρ. 63»— ϋ39 β.

άποκτείναντας καϊ ον τονς αιτίαν έχοντας άποκτεΐναι

11 ορ&ώς αν καταλαμβάνοιτε. Έκ $£ παντός τρόπον απο-
λυόμενος της αιτίας εγωγε οντε εις τα τεμένη είβιών
την άγνείαν των δεών μιανώ, οντε υμάς πείθων άπο-
λύβαί με άνόΰια πράΰΰω. οι δε διώκοντες μεν εμε τον
άναίτιον, τον δ' αίτιον άφιεντες, της τε άφορίας αίτιοι
γίγνονται, νμας τε άΰεβεΐς εις τονς &εονς πείθοντες
καταΰτηναι πάντων ων εμε ά\ιόν φαΰι πα&εΐν είναι

12 δίκαιοι είβι τνγχάνειν. Τούτους μεν ονν τούτων άζίονς
οντάς άπίΰτονς ηγεΐ6&ε* εμε δε εκ των προειργαβ μένων
γνώΰεΰ&ε οντε επιβονλεύοντα οντε των ον προσηκόντων
όρεγόμενον, άλλα τα εναντία τούτων πολλάς μεν και
μεγάλας είΰφοράς είόφέροντα, πολλά δε τριηραρχονντα,
λαμπρώς δε χορηγοϋντα, πολλούς δ ε έρανίζοντα, μεγάλας
δε υπ ε ρ πολλών εγγύας άποτίνοντα, την δε ούΰίαν ου
δικαζόμενον άλλ' εργαξόμενον κεκτημένον, φιλο&ντην
δε και νόμιμον οντά. τοιούτου δε οντος μον μηδέν άν-

13 όΰιον μηδ' α&όχρον καταγνώτε. ει δε νπο ζώντος εδιω-
κόμην, ουκ αν μόνον υπέρ εμαυτοϋ άπελογούμην, άλλ'
αυτόν τε τούτον καϊ τους τούτω μεν <(οΰ)> βοη&ονντας,
παρ* εμού δε ώφελεΐΰ&αι ζητονντας εφ οίς κατηγορείτε

καταλαμβάνοιτε Ν (Βίε. Τυπ*. Μγ.): καταλαμβάνητε Α.

11. πράσσω βογ.: πράττω. — νμας τε ασεβείς τε είς Ν (άσε•
βείς το είς \ν.). — αντοϊ ροεΐ εΓναί. &άά. Ηί.

12. μεν ονν βχ μεν Α. — εκ τε των ΝΑΒ; ί'κ γε των ¥ν. 3.
Έοιί. Ιαουηο. βϋ (εκ τε των .... εκ τε των προ.), φΐαβ βΐίαπι
δρβη^βΐίί β8Ϊ ββηίβηίιία. — προειργαμένων Α. — τά εναντία Ν:
τάναντία. — πολλά] πολλάκις πιο,Ι. Βίε. , πολλάς δε τριηραρχίας
τρ. δοΐιβίββ. — πολλοίς δαίπιαβ. (Μγ. Τιητ.); οϊ.&ά Ώθία. 39, 18
(πολλούς δε εράνονς ερανίζοντα 8ο1ιβιΙ).). — την δε οΰσ. δοΙιο,βΓ. :
την τε ονβ. — καϊ κεκτημ. Α ρΓ. — φιλο&ντην τε Ν. — τοιούτου
οοάά. Βίε (οι. δίβρίι.): τοντου

13. κατηγορεί μον 8ρ. ; κατηγορείτό μον Κ. 3. Ιρββ ροίίιΐδ ον
αηίβ βοηϋ•. αάάίάί (οί. # 2).

ρ. 639-641 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. γ. 21

μου , επέδειξα αν άδικούντας. ταύτα μεν ούν επι-

εικέβτερον η δικαιότερον παρήΰω' δέομαι δ' υμών, ω
άνδρες των μεγίύτων κριται και κύριοι, ελεήΰαντας την
άτνχίαν μου ιατρούς γενέΰ&αι αυτής, και μη βυνεπι-
βάντας τη τούτων έπι&έύει περιιδεΐν με αδίκως και
ά&έως διαφ&αρε'ντα υπ αυτών.

Υ-
υ» | ΕΚ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ο ΤΣΤΕΡΟΣ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Τα είρημένα υπο τον κατηγορουμένου λύει ενταϋ&α, ώς
ούτε άπιΰτος η μαρτυρία του οίκέτου, ούτε άπί&ανον πλού-
ΰιον οντά και ενδοξον ποιήΰαι τον φόνον, διακινδυνεύειν
μέλλοντα υπ αυτού την ουΰίαν άπολεΰαι. τάς προτάΰεις δε
λνει κατά περιτροπην' εκείνου γαρ ειποντος οτι άτυχης είμι,
περιτοεπει λίγων οτι η ατυχία παρν αυτού αδικείται.

"Η τε ατυχία αδικείται υπ αυτού, ην προϊΰτάμενος
της κακουργίας αφανίΰαι την αυτού μιαρίαν ζητεΐ' υπό
τε υμών ουκ άξιος ελεεΐΰ&αί εΰτιν, άκούΰιον μεν τώ
πα&όντι περι&εϊς την όυμφοράν, εκουΰίως δε αύτος είς
τους κινδύνους καταότάς. ως μεν ούν άπεκτεινε τον
άνδρα, εν τω προτερω λόγω άπεδείζαμεν' ώς δε ουκ
ορ&ώς άπελογή&η, νύν πειραΰόμε&α ελέγχοντες.

Είτε γαρ προΰιόντας τινάς προϊδόντες οι άποκτεί- 2

επέδειξα Ν Ι. : απέδειξα. — αηίβ άδικ. ίηΐβπήάίδδβ φΐ3,β(33ΐιι
8Π8ρίοοΓ (πολλά ν,αϊ μεγάλα νί,Ί βίπιίΐβ ς[ΐιίά). — ανμβάντας Ναυοίτ.
— περιιδεΐν με ΝΜγ.: με ροδί διαφ&. άβπιιιιη ν. — Βΐιβίοϋ; Ν
απολογία φόνου άπαραβήμον.

γ. ϊη80Γίρίίοηί8 Ιοοο νπό&εσις τον έξης ΝΑ. — αΓ^υιηβηίο
δΐώΐβοΐηπι κατηγορία (Α ρβΓ οοιηρβηά. δίηβ ειοο.) νατερος ΑΝ.

1. ΡοΙΙ. II, 119: Αντιφών δε 'Λαϊ άπελογη&η.

2. προϊδόντες ΝΜγ.: Ιδόντες.

22 Αντιφώντος ρ. βιι-644 κ

ναντες αυτούς άπολιπόντες ωχοντο φεύγοντες πρότερον
η άπεδυΰαν, οι εντυχόντες αν αντοΐς, ει και τον δε-
βπότην τε&νεώτα ηνρον, τόν γε θεράποντα, ος εμπνονς
άρ&εϊς εμαρτύρει, ετι εμφρονα ενρόντες, βαφώς άνα-
κρίναντες τους εργαΰαμένους ηγγειλαν αν ημΐν, κα\
ούχ ούτος αν την αίτίαν είχεν' είτε άλλοι τίνες ετερόν
τι τοιούτον κακουργούντες όφ&έντες υπ αυτών, ίνα
μη γνωΰ&ώΰι διέφ&ειραν αντονς, άμα τω τούτων φάνω
το κακούργημα αν εκηρύΰΰετο κα\ εις τούτους αν η ύτι-

3 οψία ήκεν. οι τε ηΰβον κινδννεύοντες των μάλλον εν
φόβω όντων ουκ οίδ' όπως αν μάλλον έπεβούλευΰαν
αύτώ' τους μεν γαρ ο τε φόβος η τε αδικία ικανή ην
παύΰαι της προμη&ίας, τοις δε ο τε κίνδυνος ύ\ τε αί-
ΰχύνη μείζων ονΰα της διαφοράς, ει και διενοή&ηΰαν
ταύτα πρά%αι, Λρκούϋα ην ΰωφρονίύαι το δυμούμενον

4 της γνώμης. Ουκ όρ&ώς δε την του ακολούθου μαρτυ-
ρίαν άπιβτον λεγουΰιν είναι, ου γαρ επι ταΐς τοιανταις
μαρτυρίαις βασανίζονται, αλλ* ελεύθεροι άφίενται' οπό-
ταν δε η κλέψαντες άπαρνώνται η ΰυγκρύπτωόι τοις
δεΰπόταις, τότε βαΰανίξοντες άζιούμεν τάλη&ή λέγειν

5 αυτούς. Ουδέ μην άπογενέϋ^αι η παραγενε<5$αι είκό-
τερον αυτόν έΰτιν. ει γαρ άπεγένετο, τον μεν κίνδυνον

αντοΐς Β. Τιιγγ. : αντώ. — ηνρον ^. : ενρον. — εμφρονα οοάά.
δίβρίι.: ενφρονα. — οντος αν ΝΜγ.: οπι. αν ν. — νπ αυτών
ΝΑΒΙί. (οί. Κ): νπ' αντον.

3. οι τε] οι δε 8ο1ιειθ£. — προμη&ίας Βίε. ΤαΓΓ. : προ&νμίας.
οοη&α ονχ αηίβ ΐ^,ανη ουπι Β. αάά. Μγ. , μη αηίβ πανααι 8ρ.;
ττ/Ιήσαι της προ&. οί. 1.ίη(ΙθΓ. — βωφρονηΰαι Ν.

4. λέγοναιν] φηοιν 3. — η κλέ-φαντες ΝΑΒΕ.: οι %Χ. — η
ονγκρ.] ει (οΐ 8θϋ. 3.) σνγκρ. Α ρΓ. (οογγ.2). — ροβί λέγειν ΐηίβΓ-
οίάίδδβ άναγκάζειν δΐιβρ. Ε. ; άναγ-Λάζομενχκο άξιοΰμενρνίά&Ώΐο{. 3.

5. μεν οπι. ρι\ Α.

ι^_

ρ. 644—616 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. γ. 23

τον αύτον έμελλε καϊ παρών κινδυνεύειν , πάς γάρ
αυτών ληφ&είς τούτον αν τον επιβουλεύΰαντα ηλεγχεν
οντά, το δ' έργον ήΰόον πράΰΰειν' ουδείς γαρ όΰτις
τών παρόντων ουκ αν οκνηρότερος εις την πράζιν ην.
'&ς δ' ουκ έλάΰΰω αλλά πολύ μείζω τον άπο της γρα- 6
φης κίνδννον η τόνδε ηγεΐτο είναι, διδάξω, το μεν
άλώναι κα\ άποφνγεϊν άμφοτερας τάς διώξεις εν ί'ΰαις
έλπίΰι δώμεν αύτώ είναι, μη παραχ&ήναι δε την γρα-
φήν ούδεμίαν ελπίδα είχε το ντου γε ζώντος' ού γαρ
αν επέ&ετο αντώ' εις δε τόνδε τον αγώνα ηξειν ονκ
ηλπιΰε' ληΰειν γαρ έδόκει άποκτείνας αυτόν. Άξ,ιών 7
ό*ε (5Υα τό φανεραν είναι την ύποψίαν αύτώ μη κατα-
δοκεΐβδαι νφ' υμών, ουκ όρ&ώς α|μοΓ. ει γαρ τούτον
εν τοις μεγίβτοις κινδύνοις οντά ικανή ην η υποψία
άποτρεψαι της έπι&έόεως, ουδείς αν έπεβούλευΰεν αύτώ"
πάς γαρ αν τις τών ήΰΰον κινδυνευόντων, την υποψίαν
μάλλον του κινδύνου φοβούμενος, η6ΰον η ούτος επ-
έ&ετο αύτώ. Λί ό*' είΰφοραι και χορηγίαι ευδαιμονίας 8

τον αντον ΝΑ ρΓ. Β1?. : ον τον αντον Α οογγΑ — πάς Ν
Βΐί.: πώς. — γαρ αντών ληφ&είς ΝΑ ρΓ. ΒΙγ.: γάρ αν αντών 6
λειφ&είς Α οογγΛ οθϊθπιπι τις ι^οα,ϊπάς γάρ &άά. Ηί. οοΐΐ. §7. —
γάρ ροδί ονδεις &άά. οοάά. Β.

6. τόνδε] τόδε Α ρΓ. (οογγ.2), τότε Ν, ,,δβά. αΐίβπιπι τ ηΐ
ία,ΠοΓ α πι. 2" (3.). — γάρ ροδί τό μεν βμοϊ. Ε. 3-άά. Μγ. οί. 3
ά 5; 4 β 7, # 6. — και] η Ηί. — παραχ&ηναι ΝΑ δοαΙί^Β.:
παραχρήναι (μη νπαχϋ"?ιναι δε τγι γραφή οί. 3.). — είχε τούτον
γε ΝΜγ.: γ' εΐχε τούτον. — επέ&ετο Τ). Τιιγγ. : επεί&ετο. — αγώνα
Ν\Υ\ ^. οοΐΐ. α 8: κίνδννον.

7. μη αηίθ φανεράν ο,άά., οπι. 8-ηίβ καταδ. ρΓ. Α. — αντω
άβΐ. «Ι. — ει γάρ Ε. Ταιτ. : ον γάρ. — άποτρεψαι Ε. ΤαΓΓ. : άπο-
ατρέψαι. — ονδεϊς αν] ονδεϊς γάρ οοάά. (ονδ. γ αν οι. Ε., ονδ.
άρ' 8. Τυιτ., ονδ. γε Εγοπ^θγ^θγ, ονδεις Κ. 3.). — επεβούλενεν
ρΓ. Α. — πάς ΝΑ Βίτ. (οί. Ε.): πώς. — επέ&ετο οί. Μγ. 8.: ηγεΐτο.

24 Αντιφώντος ρ. 646—648 κ

μεν ικανον 6ημεϊόν έΰτι, τον δ ε μη άποκτεΐναι τάναντία'
περί γαρ αυτής της ευδαιμονίας τρέμων μη άπούτερηθη,
είκότως μεν άνοβίως δε άπέκτεινε τον άνδρα. Φάόκων
δε ου τους εικότος άλλα τους άποκτείναντας ψονέας
είναι , περί μεν των άποκτεινάντων ορθώς λέγει, εί'περ
εγενετο φανερόν ημΐν τίνες ηΰαν οι άποκτείναντες αυ-
τόν' μη δεδηλωμένων δε των άποκτεινάντων, ύπο των
εικότων ελεγχόμενος ούτος αν καϊ ουδείς έτερος ζρ}
ιΐ9 άποκτείνας αυτόν εί'η. ου γαρ έτά μαρτύρων άλλα

κρυπτόμενα πράΰβεται τα τοιαύτα.
9 Ούτω δε φανερώς εκ της αυτού απολογίας ελεγ-

χθείς διαφθείρας αυτόν, ούδεν έτερον υμών δεΐται η
την αυτού μιαρίαν εις υμάς αυτούς εκτρέψαι. ημείς
δε υμών δεόμεθα μεν ουδέν, λέγομεν δ' ύμΐν, ει μήτε
εκ τών εικότων μήτε εκ τών μαρτυρουμένων ούτος νύν
ελέγχεται, ουκ έΰτιν έτι τών διωκομένων έλεγχος ουδείς.

10 βαφή μεν γαρ τον θάνατον γιγνώΰκοντες, φανερώς δε
τα ί'χνη της υποψίας εις τούτον φέροντα, πιΰτώς δε
τού ακολούθου μαρτυρούντος, πώς αν δικαίως αττολΰοίτβ
αυτόν, αδίκως δ' απολυομένου τούτου ύφ' υμών, ημΐν
μεν προΰτρόπαιος 6 αποθανών ούκ έβται, ύμΐν δ\ έν-

11 #νμ«)£ γενήΰεται. ταύτα ούν είδότες βοηθεΐτε μεν τω

8. εύδ. μεν ικανον ΝΜι\: Γκ. μεν ενδ. — άποατερη&είη
ϊθΐϊ. Α ρΓ. (άποοτερη&~ . . . 860. 8ϊ§£.). — τονς ζοντως^} άπο-
κτείναντας Κ., άλλ' όντως άποκτ. ΡιηιΙϊΙι. δοΐιοβίΐ οοΐΐ. β 10;
$ 10. — ημΐν ιηαΐ. αββδδβ ί. — ό αάά. Λν. — εΐ-η] . . ίη Α ρι•. —
επϊ ΑΙά. : νπο οοάά. — τα τοιαντα ΝΜτ. : ταντα.

9. φανερός ΝΑ ρΓ.

10. νν. αδίκως — γενήσεται Ιιυο ίίΓΟ,ηδροβυϋ: 3.; 1β£βΙ>3,ηίϋΓ
β,ηίθ ααφη μεν γαρ. — μεν ροδί; ημΐν αά(3. ΝΑ οοπ.1 Βΐί. — οί.
Αιητηοη. άβ άίίΓ. ν. εν&νμημα: 6 γονν Ά. Ιν τοις φονικοΐς φηαί'
Τε&νεώς οντος νμΐν εν&νμιος γενήαεται.

ρ. 648—619 Β. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. <ϊ. 25

απο&ανοντι, τιμωρεΐο&ε δε τον αποκτείναντα, αγνενετε
δε την πάλιν, τρία γαρ άγα&α πράζετε' ελάβΰους μεν
τους επιβουλεύοντας καταΰτηΰετε, πλείονς δε τους την
εύΰεβειαν επιτηδεύοντας, άπολνεΰ&ε δ' αυτοί της νπερ
τούτον μιαρίας.

δ.

εκ απολογίας ο τςτερος.
τποθεσισ.

[Ιδού, φηΰίν, εγω καϊ η ατυχία μου. δεικτικώς δε
λέγει, εαυτόν αίνιττο μένος. — ούτος, φηΰίν, εγώ παραδί-
δωμι εμαυτον καϊ τη ατυχία μου καϊ τη τούτων κακουργία.]
Τεκμηριον του μη πεποιηκέναι τί&ηΰιν ο άπολογού μένος το
μηδαμοϋ προελ&εΐν εκείνης της νυκτός, καϊ περί τούτου πάν-
τας τους τταΓίοτ^ εις βάΰανον παραδίδωΰιν.

Ιδον εγώ ττ} τ ε ατυχία, ην ου δικαίως αίτιώμαι,
ώς οντο^' φαΰιν, εκών εμαυτον εγχειρίζω, τη τε τούτων
έχ&ρα, δεδιώς μεν το μέγε&ος της διαβολής αυτών,
πιΰτενων δε τη υμέτερα γνώμη τη τε αλητεία των έ%

11. ο£. Η&Γρ.: αγνενετε (τε αάά. οοά. Α) την πόλιν Ά. εν
τω β' άντϊ τον άγνίζετε. Β. Α. Ι ρ. 338: αγνενετε (αγνεύεται
οοά.) την πόλιν Ά. {άντϊ τον οοά.) εκ κατηγορίας (φόνου
α^παραοημου άντϊ τον άγνίζετε (άγνίξεται οοά.), ς[Η&πι §1θ88αιη
οογγ. Μγ. ϋίΓΟοίςιυβ «Γ. ίυίδδβ οϊ. Ά. εν τω β' εκ κατηγ. φ. άπαραο.;
δίπιίΙίίθΓ Μ3Λΐ883,οιΐ8. — άπολνοεσ&ε 8. Τιιγγ.; 8βά οί. 3)/ 11. —
βυΐήοϋ; Ν: εκκατηγορίας 6 ύστερος.

δ. ίηδΟΓ. Ιοοο βδΐ ίη ΝΑ η υπό&εοις (Α οπι. 3-Γίίο.) τον εξ
απολογίας υατέρου του έξης. — ΤΠΟΘΕΣΙΣ] νν. ιδού — κακ-
ουργία βοΚοΙΐα. άυο άίνοΓδει οοηϋηβηί ρΓΐιηίδ νβΓοίδ οΓεώίοηΐδ
3,άδθΓΐρΐ;&. — τεκμηριον ΝΑ ρΓ. : τε-Λμ. δε Α οοη*.2. — πεφονεν-
Μ,έναι Χ; νβΐ Ιιοο νβΐ πεποιη-α. ζτόν φόνον) τβφήύΪΌΧ. — δΐιο-
ΐοίιιηί ΝΑ εξ απολογίας 6 νοτερος.

1. η τε άτ. Ν, Α ρΓ. (οογγ.2), δοΐιοΐϋ ριίοηβ ο,υοίοΓ (ν. αά
*Τπό&.). τή τε αδικία ΑΙά., οογγ. 8ίθρ1ι. Ε. — τή (&'} υμετέρα 8ρ.

26 Αντιφώντος ρ. 649—652 κ.

εμού πραχ&έντων. άποΰτερούμενος δε νπ αυτών μηδέ
τάς παρούΰας ατυχίας άνακλαύβαΰ&αι προς υμάς, απορώ

2 εις ηντινα άλλην ΰωτηρίαν χρή με καταφυγεΐν. καινό-
τατα γαρ δη, ει χρη καινότατα μάλλον η κακουργότατα
ειπείν, διαβάλλουβί με. κατήγοροι γαρ και τ^ωροι
φόνου προοποιούμενοι είναι, ύπεραπολογούμενοι της
άλη&ούς υποψίας άπάΰης, δια την άπορίαν του άποκτεί-
ναντος αυτόν εμε φονεα φαΰϊν £ΐι/α^, δρώντες δε
τάναντία ών προΰτέτακται αύτοΐς, φανερόν ότι αδίκως
εμε μάλλον άποκτεΐναι ξητούΰιν η τον φονεα τιμωρεΐ-

3 6&αι. εμε δε προΰήκεν ούδεν άλλο η προς την μαρ-
τυρίαν του άκολού&ου άπολογη&ήναι' ου γαρ μηνυ-
τής ούδ' έλεγκτήρ τών άποκτεινάντων ειμί, άλλα διωκό-
μενος αποκρίνομαι, όμως δε περιεργαύτέον , ίνα εκ
παντός τρόπου τούτους τε επιβουλεύοντάς μοι εμαυτόν
τε άπολυόμενον επιδείξω τής υποψίας.

4 Την μεν ούν άτυχίαν γ} με διαβάλλουΰιν, εις ευτυ-
χίαν αιτούμαι μεταΰτήναι' άζιώ δ* υμάς άπολύΰαντάς
με μακαρίβαι μάλλον ή καταλαβόντας ελεήοαι. Φαΰϊ δε
τών μεν εντυχόντων παιομενοις αύτοΐς ούδενα όντινα
ουκ είκότερον είναι ΰαφώς πυ&όμενον τους διαφ&εί-
ραντας αυτούς εις οίκον άγγεϊλαι, ή άπολιπόντα οί'χε-

6 6&αι. εγώ δε ούδενα ούτω &ερμόν και άνδρεΐον αν&ρω-
πον βίναί. δοκώ, όντινα ούκ αν άωρι τών νυκτών

2. της άλη&. υπ. άπάοης ΝΜγ. : της υπ. πάσης της άλη-
&οΰς. — #ε ροδί; δρώντες άβίβηάαπι, γάρ ροδί φανερόν &άά. <ή. «Τ.

3. μοι] μου ΝΑ ρΓ.

4. εΧεηααι] άαεβηοαι (οοΐΐ. 3 β 11) ηοη Γβοΐβ «Γ. Κρείσσων
γάρ οίκτιρμοϋ φ&όνος. — εντυχ.] ευτυχονντων ρΓ. Α ΑΙά. (οογγ.
81.). — παιομένοις ίη ιοα§. Α. — αυτούς] αυτός Α ρι\, αυτοίς
(Η. β. οο^ηο,ίίδ) 8ρ. — άπολιπόντα ΟθβηθΓ Βίε.: άπολιπόντας.

5. τών νυκτών ΝΜγ.: της νυκτός.

ρ. 652—654 Β. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Α. #. 27

νεκρό ϊς άβπαίρουβι ΰυντυχόντα πάλιν ύποΰτρεψαντα
φεύγειν μάλλον ή πυνθανόμενον τους κακούργους περί
τής ψυχής κινδυνενβαι. τούτων δε ά μάλλον εικός ήν
δραΰάντων, οι μεν επί τοις ίματίοις διαφθείραντες αυ-
τούς ούκ αν ετι εικότος άφίοιντο, εγώ δε άπήλλαγμαι
της υποψίας. Ει δε έκηρύύΰοντο η μη άλλου τίνες κα- 6
κοΰργοι άμα τω τούτων φόνω, τις οίδεν; ούδενι γαρ
επιμελές ήν ΰκοπεΐν ταύτα, αφανούς δε οντος τού
κηρύγματος, ούδε υπό τούτων των κακούργων άπι-
βτον διαφθαρήναι αυτόν. Του δε θεράποντος πώς 7
χρή πιΰτοτέραν την μαρτυρίαν ή των ελευθέρων ήγεΐ- 120
ΰθαι; οί μεν γαρ άτιμούνταί τε και χρήμαοι ζημιούν-
ται, εάν μη τάληθή δοκώΰι μαρτυρήΰαι' 6 δε ούκ
ελεγχον παραΰχών ούδε βάβανον πού δίκην δώΰει; ή
τις έλεγχος εβται; ακινδύνως δε μέλλων μαρτυρεΐν
ούτος τε ούδεν θαυμαΰτόν επαθεν υπό τών κυρίων
εχθρών μοι όντων πειόθεϊς καταψεύδεόθαί μου' εγώ
τε άνόΰι αν πάΰχοιμι, ει μη πιύτώς καταμαρτυρηθείς
διαφθαρείην ύφ' υμών. Μη παραγενέβθαι δε με τω 8
φάνω άπιΰτότερον ή παραγενέΰθαι φαΰιν είναι, εγώ ά'
ούκ εκ τών εικότων άλλ' έργω δηλώΰω ού παραγενό-
μενος. όπόβοι γαρ δούλοι ^ο^ ή δούλαί είόι, πάντας

άοπαίρουβιν Α (άτιαίρουβι ΑΙά. οογγ. 8ί.). — μάλλον α οοάά.
(μάλλον ο μάλλον 8ρ.). — άφίωντο Α ρΓ. 860. Ζ. θΐ ιηβ (οοιτ.2),
άφίοντο Ν βί; ρΓ. Α 860. 8ΐ££.

6. εκηρύασετο — άλλο τι κακούργημα οί. ί<, ΐβοίβ ϊονίη,Βδβ.

7. πιστοτέραν ΝΑ (ββο. «Γ.) Β.: πιστότερον. — £άν~\ ... ν Α
ρΓ. — που οί. Κ. 8.: τι ου Ν (τίνα Ια., β. τίνα ιη. 2), ου γθΙΙ. —
η τις οί. Ε. 8. (οοΐΐ. § 10): εί' τις. — άκινδ. τ ε οοάά.; #έ Α ρΓ.
8βο. 8ΐ££. %ϊ ηιο,Ι. Ε. — ουτός γε (τε οί. Ε. 8ρ.) μέλλων μαρτυρεΐν
οοάά.; ΐι•3,η8ρθ8ΐιί ίρδβ. — κυρίων Α ρι*. Ε.: κυρίως ΝΑ οογγ. ΑΜ.
— πά&οιμι Μ Ζ. — υφ' ύμών^ υπ' αυτών Α ρΓ.

8. οπόοαι Α ρΓ. Ν ρι\ — μοι η δοΰλαί ΝΜγ.: η δοΰλαί μοι.

28 Αντιφώντος ρ. οο4— βδο ε.

παραδίδωμι βαΰανίΰαι' και εάν μη φανώ ταύτη τηνυκτι
εν οί'κω κα&εύδων η εξελ&ών ποι, ομολογώ φονεύς
είναι, η δε νν% ουκ άϋημος' τοις γαρ Αιιπολείοις ο

9 άνηρ άπί%ανε. Περί δε της ευδαιμονίας, ης ένεκα
τρέμοντα με φαΰιν εικότος άποκτειναι αυτόν, πολύ
τάναντία έΰτί. τοΓ^ μεν γαρ άτυχούΰι νεωτερίξειν 6υμ-
φερει' εκ γαρ τών μεταβολών επίδοξος η δυσπραγία
μεταβάλλειν αυτών εΰτι' τοις δ' εύτυχούΰιν άτρεμίζειν
και φυλάΰΰειν την παρούΰαν εύπραγίαν' με&ιΰταμένων
γαρ τών πραγμάτων δυστυχείς έ% εύτυχούντων κα&-

10 ίστανται. Έκ δε τών εικότων προσποιούμενοι με ελεγ-
χειν, ουκ είκότως αλλ όντως φονεα με φαΰι του «ι/^ρο^
είναι, τα δε εικότα άλλα προς εμού μάλλον άπο-
δεδεικται οντά. ο τε γαρ καταμαρτυρών μου άπιστος
ελήλεγκται ων, ο τε έλεγχος ουκ εΰτι' τά τε τεκμήρια
έμά, ον τούτων οντά εδήλωσα' τά τε ίχνη τού φόνου
ουκ εις εμε φέροντα, αλλ1 εις τους απολυόμενους άπο-
δεδειχται υπ αυτών. Πάντων δε τών κατηγορη&έντων
απίστων έλεγχ&έντων , ουκ εάν αποφύγω ουκ εστίν εξ
ων έλεγχ&ήΰονται οΓ κάκου ργούντ ες, άλλ' εάν κατα-
ληφθώ, ουδεμία απολογία τοις διωκομενοις αρκούσα εΰτιν.

η εξελ&.] άλλ' Ιξ. Μ; μηδ' |£. Ηυ£. — ποι ο. Κ. Βίε.: πον.
— Διιπολείοις Ν θΐ; ρΓ. Α (οοιτ.1) Μγ. : Διιπολίοΐξ (Λιιπολιείοις
0. Ιιϋ§βΙ)ί1 αρ. 3. ίη Αάά.).

9. μεν γάρ ΝΜγ.: γάρ. — άτνχούαι νεωτερίξειν Α1(3.: άτυ-
χοΰαιν εταιρίζειν. — καϊ αηίθ ή δνσπρ. Β,άά. Κ. — μεταβαλε£ν
αντοΐς οι. Β. — γάρ ΆΏΪβ τών πραγμ. ΝΒ. : #ε. — "πραγμάτων
δίθρίη.: πραγματειών.

10. τά δε τ εικότα τά τ άλλα 8ρ.; τά δε εικότα — αλλά 8.;
άπαντα ρΓΟ άλλα 8οΙιοθ11. — τούτων 3.: τούτον.. — νπ αυτών
άποδεδεικται 8ο1ιοθ11. 3. — καταληφθώ οοηΐοβΓβ νίά. 8ρ.; έλεγ-
χ&ώ οοάά. (ελέγχω Α ρΓ. οοιτ.2), φΐοά άβί. 3. οοΐΐ. γ 9, α 10. ληφ&ώ
νβΐ άλω οί. Βΐί., άλω εγώ Ηυ£.

γ. 056—657 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. α. 29

Ούτω δε αδίκως διώκοντές με, αυτοί μεν άνοβίως 11
άποκτεΐναι ξητούντες καθαροί φαβιν είναι, εμε δε ος
εύΰεβεΐν υμάς πείθω, άνόΰια δράν λέγουΰιν. εγώ δε
καθαρός ων πάντων των εγκλημάτων υπέρ ζτέ) εμαυτον
επιΰκήπτω αίδεΐΰθαι την των μηδέν άδικούντων ενΰε-
βειαν, υπέρ τε του αποθανόντος άναμιμνηβκων την
ποινην παραινώ νμϊν, μη τον άναίτιον καταλαβόντας
τον αίτιον άφειναι' αποθανόντος γάρ εμού ουδείς ετι
τον αίτιον ζητήόει. ταύτα ούν ΰεβόμενοι οΰίως και δι- 12
καίως απολύετε με, και μη μετανοηύαντες την άμαρτίαν
γνώτε' ανίατος γαρ η μετάνοια τών τοιούτων εΰτίν.

3.
ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β.

α.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΦΟΝΟΤ ΑΚΟΤΣΙΟΤ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Δύο παίδες εν γυμναΰίοις ηκοντιζον, ΰυνεβη δε τον
μεν εντεχνως άφεΐναι το βέλος, τον δε έτερον νπο την φοράν
του ακοντίου δραμόντα πληγηναι. τελευτηΰαντος δε του παι-
δος δ τούτου πατήρ κατηγορεί του βαλόντος ως άνδροφόνου *

11. ος] ώς ΝΑ ρΓ. — νπερ (μεν") εμαυτον οί. Βίε. — νπέρ
τε τον] νπερ δε τον οοάά. — νν. άναμιμνήβκων — αποθανόντος
οίά. Ν. — μη τον αν. κτε.] οί. 8υΐ<3. 8. ν. καταλαβείν: οί δε
ρήτορες και επί τον κολάζειν. Ά.: μη άναίτιον καταλαβόντες τον
αίτιον.

12. δηβΐοίΐ Ν: ό νβτερος ε| απολογίας.

Ογ. III α ^ΎπόδΑ υπό&εβις της εξής τετραλογίας: ΝΑ. —
εν γνμνασίω πιο,Ι. Μγ. — επϊ τον ζνπο^δραμόντα Γ. Ιβο. —
άντέκλημα Α ρι\ οοιύ. 2. — αι-^απιβηΐο δΐώίβοίηπι κατηγορία
φόνον άκονοίον ΝΑ.

30 Αντιφώντος ρ. 057—659 ε.

δ #έ μετατίθηβι την αίτίαν της πληγής επί τον δραμόντα.
όθεν οί μεν άντέγκλημα την ϋτάβιν, οί δε μετάΰταΰιν λέγουΰιν.

1 Τα μεν όμολογούμενα των πραγμάτων υπό τε του
νόμου κατακέκριται υπό τε των ψηφιΰαμενων, οϊ κύριοι
πάύης της πολιτείας είΰίν' εάν δε τι άμφιΰβητήβιμον
τ}, τούτο ύμϊν ω άνδρες πολΐται προΰτέτακται διαγνώναι.
οίμαι μεν ούν ούδε άμφιΰβητήΰειν προς εμε τον διω-
κόμενον' ο γαρ παις μου εν γυμναΰίω άκοντιΰθεϊς διά

121 των πλευρών υπό τούτου του μειρακίου παραχρήμα
άπέθανεν. εκόντα μεν ούν ούκ εγκαλώ άποκτεΐναι,

2 άκοντα δε. ε'μοί #ε ούκ ελάΰΰω τού εκόντος άκων την
ΰυμφοράν κατέΰτηΰε. τω δε άποθανόντι αύτω μεν
ούδεν έν&ύμιον, τοί(? άε ξώΰι προΰέθηκεν. υμάς δε
α|ίώ ελεούντας μεν την άπαιδίαν των γονέων, οικτίρον-
τας δε την άωρον τού αποθανόντος τελευτην , εί'ργον-
τας ων 6 νόμος εί'ργει τον άποκτείναντα μη περιοράν
άπαΰαν την πόλιν υπό τούτου μιαινομένην.

β.
ΑΠΟΑΟΓΙΑ ΦΟΝΟΤ ΑΚΟΤΣΙΟΤ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Γ0 τον άκοντίΰαντος πατήρ εαυτω φηΰιν αίτιον γενέϋθαι
τον αποθανόντα τον φόνου' φερομένου γαρ του ακοντίου

1. α κύρια . . εΰτί οί. 3. — ονν οπι. Α ρΓ.

2. ονδεν ένθ.] ονδεν αάά. ΝΑΒ Βίτ. (οί. ΗβπίβίβΓίιτιίβ, ονκ
ν&ΐοΐιβη.). οβίβΓαπι οοπίΓαπαιη ργογβπβ άίοϋ Ρΐαΐ. 1<β£. θ'
865 Ό Ε. Ιη οάίΐ;. Ι. βοπρβί *ονδέν, ενθ. δε τοις (ονδεν πλέον,
τοις δε £. ίν&. νοί ονχ ηασον ενθ. οί. 8ο1ιοβ11). — οικτίροντας
80ΓΪρ8Ϊ: οίκτείροντας. — εΐργοντας οί; εί'ργει ρι\ Α (Τιιγγ.), βϊ
8Ϊο υβίφίβ. εί'ργει] εί'ργειν Ν. — κατηγορία φόνον άκουαίον:
&άά. Ν.

β. 'Τπόθ.] νπό&εοις τον έξης: ΝΑ.

ρ. 659—661 Β. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. β. 31

νπέδραμεν νπο τον ΰκοπόν, ο&εν (δικαίως) αν αντον εαυτού
φονέα νομίζεΰ&αι. ε'ΰτιν ούν η ϋτάΰις μετάΰταΰις, ου ΰυγγνώμη
ως τίνες ενόμιζον.

Ννν δη φανερόν μοι οτι ανται αί ύνμφοραι καϊ ι
χρεΐαι τονς τε άπράγμονας εις αγώνας ζκαταύτηναι)
τονς τε ηΰνχίονς τολμάν τά τε άλλα πάρα, φνόιν λέγειν
καϊ δράν βιάζονται, έγω γαρ ηκιύτα τοιοντος ών και
βονλόμενος είναι, ει μη πολν γε έ'ψενόμαι, νπ αντης
της όνμφορας ηναγκάύ&ην ννν παρά τον άλλον τρόπον
νπερ πραγμάτων άπολογειύ%αι, ών εγώ χαλεπώς μεν
την άκρίβειαν εγνων, ετι δε άπορωτέρως διάκειμαι
όπως χρη νμιν ερμηνενΰαι ταντα. νπο δε ΰκληράς 2
ανάγκης βιαζόμενος, καϊ αντος εις τον νμέτερον ελεον
ώ άνδρες δικαόται καταπεφενγώς δέομαι νμών, εάν
άκριβέβτερον η ως ύννη&ες νμιν δόζω ειπείν, μη δια
τά προειρημένα δνόχερώς άποδεζαμένονς μον την άπο-
λογίαν δό%η καϊ μη άλη&εία την κρίύιν ποιήόαΰ&αι' η
μεν γαρ δόζα τών πραχ&έντων προς τών λέγειν δννα-
μενων εΰτίν, η δε άλή&εια προς τών δίκαια καϊ οΰια
πραΰΰόντων.

νποδραμεΐν οί. 3. — δικαίως (β. είκότως, όρ&ώς) Β,άάΐ ιηαΐ. Μγ.

— ονν α,άά. Ν. — ροδί 3,Γ§υπι. απολογία φόνον άν,ονοίον ΝΑ.

1. μον οπι. ρΓ. Α. — καταστήναι αιιοί. Β. 9,(3(1. Μγ. Τιιγγ.

— τολμάν'] ο£. γ 2. -και απίθ παρά φνβιν αάά. 8ο1ιβίΙ>. 8. (Ταπ.) ;
τά τε άλλα παρά τε οί. δοΠΣΙβίβι•. Ι;θη£β πιβϋιΐδ απαντάς τε
ρΓΟ τά τε ά. οι. «Ι. οοΐΐ. γ 1. — (ονχ) ηκΐΰτα οί. Κ,. — ννν
ρΓ. Δ 3.: αν Ν, οπι. ν. — νπερ τών πραγμ. ρΓ. Α. — όπως
δοπρδί: ώς.

2. ν.άν αντος ΝΑ ρΓ. — νμιν οπι. ρΓ. Α (ρΐΌΟ. 8.). — δια
τάς προειρημένας τνχας άποδεξ. οοάά.; (δνΰνως) άποδ. Κ. θΐ
δίπιίΙϋθΓ ίαπι Κ.; ζδνοχερώς) άποδ. 8Π££βΓΪ1; (χβο. οοΐΐ. ΡΙάϊ.
Εαίΰγρπι•. 6 Α; ίη βίδ ςπαβ ρΓ&βοβοΙαηΙ ϊαΐβ αάνβΓΟήιπι Ι&ίβΐ'β
δΐιβρϊο. .Γ. Προειρημένα βοίΐ. αο αάνβΓδ&πο; οί". λέγειν δνναμένων.

32 Αντιφώντος ρ. 661—662 κ.

3 Έδόκονν μεν ονν εγωγε ταντα παιδενων τον νίον
έ% ών μάλιΰτα το κοινον ωφελείται , άμφοΐν τι ημΐν
άγα&ον άποβήΰεβ&αι' ΰνμβεβηκε δε μοι πολν παρά
γνώμην τοντων. το γαρ μειράκιον ονχ νβρει ονδε
άκολαΰία, άλλα μελετών μετά των ηλίκων άκοντίξειν
εν τω γνμναόίω, έβαλε μεν ονδενα ονδ' άπεκτεινε κατά
γε την άλή&ειαν ών επραζεν, άλλον δ' εις αντον αμαρ-

4 τόντος εις άνοΰίονς αιτίας ήλ&εν. τον γαρ παιδος νπο
την τον ακοντίου φοράν νποδραμόντος και το ΰώμα
προΰτήοαντος, (6 μεν εκωλν&η) τον ΰκοπον τνχεΐν, 6
δε νπο το άκόντιον νπελ&ών εβλή&η, καϊ την αίτίαν
ονχ ημετεραν ονΰαν προβέβαλεν ημΐν. ει μεν γαρ το
άκόντιον εξω τών ορών της αντον πορείας επί τον
παΐδα έζενεχ&εν ετρωΰεν αντόν, ονδεϊς ζαν) ημΐν

5 λόγος νπελείπετο μη φονενΰιν είναι' δια δε την νπο-
δρομην βλη&έντος τον παιδος,το μεν μειράκιον ον
δικαίως επικαλείται, ονδενα γαρ έβαλε τών άπο τον
ΰκοπον άφεΰτώτων' 6 δε παις εί'περ εΰτώς φανερός
νμΐν έΰτι μη βλη&είς, έκονΰίως <ό*'> νπο την φοράν
τον άκόντιον νπελ&ών, ετι ΰαφεΰτερως δηλονται διά
την αντον άμαρτίαν άπο&ανών' ον γαρ αν έβλή&η

3. μεν ονν] μεν Α ρι\, γονν Ν. — άποβηαεται Α ρι\ —
πολν ταναντία τοντων οι. «Γ. — εν τω γνμν. οί. Β&. (Μγ. Τϊιγγ.):
επϊ τ. γ. — μεν ονδενα ονδ' άπεκτεινε βογ. : μεν, ονκ άπ-
εκτεινε δε ονδενα (ονδενα οηι. ρΓ. Α). οΓ. γ 5. — άνοοίονς βοπρδί
οοΐΐ. 4 β 4; 2 β 9: άκον6ίονς (αλλότριας δοΐιοβίΐ).

4. ό μεν έκωλν&η &άά. Β. (Τπγγ.); δ μεν διεκωλ. Μγ. —
ΤταηΒροβιιί νν. εί μεν γαρ — είναι, φΐαβ ν. 1β§ιιηίιΐΓ ρο§£
αιτίας ηλ&εν , πιιιΐ&ίο ρΓαβίβΓβΗ, τον δε παιδος ίη τον γαρ
παιδος. ν. ΚΗ. Μ. XXI ρ. 274. — αν α,άά. Ό. — φονενσιν οί.
Βίε. (Τυπ\): φονενς.

5. φανερώς ΝΑ ρΓ. — νμΐν βιΐδρβοίαηι 3. — μη <(«ν]> βλη-
&είς Κ.; ίρκβ #' ροϋιΐδ αάάβηάιιηι άπχΐ.

ρ. 662—664 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. β. 33

άτρεμίξων και μη διατρεχων. 'Ακουΰίου δε του φόνου 6
ε| άμφοΐν υμϊν ομολογουμενου γενεΰ&αι, εκ της αμαρ-
τίας , οποτέρον αυτών εβτίν, ετι γε ΰαφέΰτερον ζαν)
ο φονευς ελεγχ&είη. οι τε γαρ άμαρτάνοντες ων αν
έτίΐνοηΰωΰί τι δράΰαι, ούτοι πράκτορες των άκουΰίων
είΰίν' οι τε εκουΰιόν τι δρώντες άμαρτόντες, οντοι των
πα&ημάτων αί'τιοι γίγνονται. το μεν τοίννν μειράκιον 7
περί ουδέν α ονδεν ημαρτεν. ούτε γαρ άπειρημένον
άλλα. προβτεταγμένον εζεμελέτα, οντε εν γυμναξομένοις
άλλ' εν τγι των άκοντιζόντων τάζει ήκόντιξεν, οντε τον
ΰκοηον άμαρτών, εις τους άφεΰτώτας άκοντίΰας, τον
παιδος ετυχεν, άλλα πάντα ορ&ώς ως έπενόει δρών
εδραόε μεν ονδεν άκούόιον, ετία&ε δε διακωλυ&εις τον 122
όκοτιοΰ τνχεΐν. ο δε Λαΐς βονλόμενος προδραμεΐν, 8
τον καιρόν διαμαρτών εν ω διατρεχων ούκ αν έπληγη,
περιέπεΰεν οίς ονκ η&ελεν, άκουΰίως δε άμαρτών ε (ς
εαυτόν οίκείαις ΰνμφοραΐς κέχρηται, της δ' αμαρτίας
τετιμωρημενος εαυτόν 'έχει την δίκην, ου βυνηδομενων
μεν ούδε όυνε&ελόντων ημών, ΰυναλγούντων δε και
ΰυλλυπου μένων, της δε αμαρτίας εις τούτον ηκούΰης,
τό ζτ') έργον ούχ ημέτερον άλλα του εζαμαρτόντος

6. ££ άμφοΐν 8ΐΐ8ρθθΐυηι Ι. — νμϊν άβΐ. «Γ. (ημΐν 8ΐ., ημών
α,ηίθα οοηίβοί). — ετι γε 8. Τιιγγ.: ϊτι δε (δε άβΐ. Τ). Κ. ^.). —
αν &άά. Ό. Τιιγγ. — τι ββοΐ. Μγ. 8βά ων . . τι βδΐ ρΓΟ τίνος ων
(Ε.), οϊ. ϋβπι. Ι^βρί 117. 120, Αββοΐι. 2, 107. — οΐ τε 8ρ.: οί
δε. — εκονοιον] άκοναιον Ρ. Χ; ϋάβπι άβΐ. η πάσχοντες ουιη
8ρ., φΐοά β§ο ίη άμαρτόντες πιιιίανί. ΝθΐηρΘ εδραοε μεν
ονδεν άπονα. § 7 ΓβίβΓβηάυιη αά. πράκτορες των άκ. 6.

7. ονδεν ημαρτεν ΝΜγ. : η μ. ονδεν. — ££ε μελετά] ε μελέτα
Ν. — (τοΐς^> γνμν. οΐ. Κ. — άμαρτόν Α οογγ. — εφεστώτας
ρι\ Α ΟΟΓΓ.2.

8. ηυιη προδιαδραμεΐνϊ — καιρόν 8ρ.: χώρον (χρόνον ατιοί. Κ.
Τηπ\). — τοντον οΐ. Κ. (Μγ. Τιιγγ.): τοντο. — τό \τ') έργον 8ρ.

Αντιρηον, βά. Εγ. Β1&88. 3

34 Αντιφώντος ρ. 664—666 κ

έΰτί, τό τε πά&ος είς τον δράβαντα ελ&όν ημάς μεν
άτίολνευ της αιτίας , τον δε δράβαντα δικαίως άμα τη
9 αμαρτία τετιμώρηται, Απολύει δ\ καϊ 6 νόμος ημάς,
ω πιΰτεύων, είργοντι μήτε αδίκως μήτε δικαίως άποκτεί-
νειν, ως φονεα με διώκει, ύπο μεν γαρ της αυτού τον
τε&νεώτος αμαρτίας οδε απολύεται μηδέ άκουΰίως
άποκτ είναι αυτόν ' νπο δε τον διώκοντος ονδ' επι-
καλούμενος ως εκών άπέκτεινεν, άμφοΐν απολύεται
τοΐν έγκλημάτοιν , (μήτ άκων} μήτε εκών άποκτεΐναι.

10 απολυόμενος δε νπό τε της αληθείας των πραχ&έν-
των υπό τε του νόμου κα%^ ον διώκεται, ούδε των
επιτηδευμάτων εΐνεκα δίκαιοι τοιούτων κακών άζιοϋ-
β&αί εΰμεν. ούτος τε γαρ άνόβια πείθεται τάς ου
προΰηκούΰας φέρων αμαρτίας, εγώ τε μάλλον μεν
ονδεν, ομοίως δε τούτω άναμάρτητος ων, είς πολλα-
πλαΰίονς τούτον ϋνμφοράς ηζω' επί τε γαρ τη τού-
τον διαφ&ορά άβίωτον τό λειπόμενον τον βίον διάξω,
επί τε τή εμαντον άπαιδία ξών ετι κατορνχ&ήΰομαι.

11 Έλεονντες ονν τονδε μεν τον νηπίον την άνα-
μάρτητον όνμφοράν, εμον δε τον γηραιον καϊ ά&λίου
την άπροΰδόκητον κακοπά%•ειαν, μή καταψηφιΰάμενοι
δυΰμόρους ημάς καταΰτήΰητε, άλλ' άπολύοντες εύβε-

9. φονεα με] φονέας ήμάςΐ — της αυτοΰ] . . . . τ . . Α ρΓ.
(αυτής της ίΊπ88β οι. 3.). — ουδ' επικαλ. ως] ως επικαλούμενος
Α ρΓ. — μήτ' άκων ίηδβΓΪί ΑΙά.

10. απολυόμενοι, οί. β. — υπό τε της άλ. των πρ. υπό τε
του νόμου Ν β£ οογγ. Α (Βίε., βί οί. Β.): υπό τε της άλ. του ν.
υπό τε των πρ. — διαφ&ορα ΝΑΚ. : διάφορα. — ετι κατορυ-
χ&ήβομαι Κ». Βίε.; επικατορ. οοάά., φΐοά ίιιβΙιΐΓ Ηί. ετι κατ-
ορωρΰξομαι Κ. οοΐΐ. γ 12.

11. ελ. μεν ουν Ν «Γ. — του δε] ου δ ε (δίο) Ν ρΓ. οογγ.2. —
νηπίου] νέου καϊ αναίτιου Κ. — γηραιού] ΡοΙΙαχΙΙ, 13: γηραιός,
ώς Θουκυδίδης καϊ Αντιφών (3ί£βΓΪ; 3.).

ρ. 666—669 Κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. γ. 35

βεΐτε. ο τε γαρ άμαρτών ΰνμφοραίς περιπεΰών ονκ
ατιμώρητος έΰτιν , ημείς τε ον δίκαιοι τάς τούτων
αμαρτίας 6νμφέρειν έΰμεν. την τε ονν ενβέβειαν τον- 12
των των πραχ&έντων και το δίκαιον αίδονμενοι οΰίως
καϊ δικαίως άπολνετε ημάς, και μη ά&λιωτάτω δνο
πάτερα καϊ παΐδα άώροις ΰνμφοραΐς περιβάλητε.

7•
ΕΚ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ο ΤΣΤΕΡΟΣ.

"Οτι μεν αντη η χρεία πάρα φνΰιν καϊ λέγειν και 1
δράν απαντάς αναγκάζει, έργω καϊ ον λόγω δοκεΐ μοί.
βημαίνειν οΰττο£?' ηκιΰτα γαρ εν γε τω εμπροΰ&εν χρόνω
αναιδής καϊ τολμηρός ων, ννν νπ αντης της ΰνμφοράς
ηνάγκαβται λέγειν οία ονκ άν ποτέ ωμην έγω τοντον
ειπείν, εγώ τε γαρ πολλή άνοια χρώμενος ονκ άν 2
νπελαβον τούτον άντειπεΐν' ονδε γαρ άν ενα λόγον
αντί δνοΐν λε\ας το ημιΰν της κατηγορίας εμαντον άν
άπεΰτέρηΰα' οντός τε μη τολμών ονκ άν προείχε τω ^
διπλαβίω μον, ενα μεν προς ενα λόγον άπολογη&είς, ά
δε κατηγόρηύεν άναποκρίτως ειπών, τοιούτον ό*£ προ- 3

άμαρτών] ίΪΆ βϊί&ΊΩ «Τ.; άπο&ανών 00(1(1. ν. (ττ} αντον αμαρ-
τία 3,(1(1. Κ.; άμ. ζοΐκείαις) δοΐιδίΐ).

12. τε ροδί την άβΐ. ^. ρΓΟρίβΓ υδΐιπι ϊβϊτ&\ο§'\&τηΏΐ (άβ
φΐο ν. δοΙιαβΓβΓ. ρ. 14). — καϊ την άλή&ειαν ροβΐ ενοέβ. 3,(1(3.
8.; ίη τοντων των πρ. ο#βη(3ϋ; Ρ.; 86(1 8ρβοί3ηί;αΓ νν._ο τε
γαρ — εστίν. — οοίως ΝΑΒ Βΐί. (οί. Κ.): ομοίως. — νμάς^ Α.
— δύω οογγ. Α. — περιβάλοιτε ΑΒ^ΜΖ. — δυΐηοίΐ; Ν απο-
λογία φόνου άκονοίον.

γ. 6 νοτεροξ εκ κατηγορίας ΝΑ.

1. γε~] τε ρΓ. Α.

2. αντί δνοΐν λέζας αιιοΐΟΓβ Κ. Β&.: άντιδονς η λεξας ΝΑ
(άντιδ. [η λέξας] Μγ.).

36 Αντιφώντος ρ. 6«9— βη κ.

έχων εν τοις λόγοις ημών, έτι 8ε εν οίς έπραΰβε πολλα-
τίλάβια τούτων, ούτος μεν ούχ οόίως δεΐται υμών
βυχνώς την απολογίαν αποδέχεσαι αύτού' εγώ δε
δράΰας μεν ούδεν κακόν, πα&ών δε α&λια καϊ δεινά,
και νυν ετι δεινότερα τούτων έργω και ου λόγω, εις
τον ύμέτερον έλεον καταπεφευγώς δέομαι υμών, ώ άν-
δρες άνοΰίων έργων τιμωροί, οΰίων δε διαγνώμονες,
μη έργα φανερά ύπο πονηράς λόγων ακριβείας πει-
6&έντας, 'ψευδη την άλη&ειαν των ιίραχ%έντων ηγη-

4 ΰαΰ&αι' η μεν γαρ πιΰτότερον η άλη&έΰτερον σύγκει-
ται, η δ* άδολώτερον και άδυνατώτερον λεχ&ήόεται.
τω μεν ούν δικαίω ιιιύτεύων υπερορώ της άΐίολογίας'
τη δ\ όκληρότητι του δαίμονος άτίίοτών όρρωδώ, μη
ου μόνον της χρείας του παιδός άτιοΰτερη&ώ, άλλα. και

123 αύ&έντην Λρο6καταγνω6&έντα ύφ υμών έπίδω αύ-

5 τόν. εις τοίτο γαρ τόλμης και αναίδειας ηκει, ώΰτε
τον μεν βαλόντα καϊ άτιοκτείναντα ούτε τρώΰαι ούτε
άποκτεΐναί φηΰι, τον δε ούτε 'φαύΰαντα του ακοντίου
ούτε εΛίνοήόαντα άκοντίΰαι, άτιάβης μεν γης άμαρτόντα,

3. έπραοαε'] ,,φίαβ (οΓ&ϋοηβ 8ΐια) β£βοβι-β Βίαάββαΐ;" ; οί'.
ίηίΓα καϊ νυν ετι δεινότερα . . έργω και ον λόγω. Ορροηϋαι•
δράβας μεν ονδεν κακόν. — σνχνώς] ευμενώς Β., εννως Κ.,
άβΐ. Ρ. τιΐ ΟΓίαπι θχ ονχ οοίως. — #ε δράσας ιηαΐ. Ε.: <Γ έδρασα.
— δεινότερα τούτων (πα&εΐν κινδννενων), έργω %αί ον λόγω
εις 3. — ροδί πειοϋ'. &άά. άφανίααι 8., απιατα νομίβαι Κ.;
οοη^ΓΒ, άθΐ. έργα φανερά ¥ν. Χ, μη προς έργα φ. οί. 8ο1ιοβ11,
■ψ. παρά την άλήΟ". Ββΐΐΐζθΐ. — πεισ&έντας Ν βΐ Α ρΓ. (δβο. 3.)
Μγ.: πείΰ&έντες Α οογγ.2 ν. — ηγήοααδαι Ν Μι•.: ηγήοαο&ε
Α ρΓ. (8βο. 8ί§£. Α οοιτ.), ήγήσηΰ&ε Α οογγ. (ββο. 8ΐ££. Α ρι\) ν.

4. καϊ άδνν.'] η δννατώτ. οί. Μγ. 8ο1). (3.), ει %αϊ άδ. Κ.,
άμα ροδί η δ* αάά. "νν. — αν&εντην οοάά. βί οί. ναΐοίτ. Ε.:
αντην την. — προον,αταγν. 00<Μ. βί οί. Ε.: προκαταγν.

5. άποητείναντα] άκοντίοαντα Ν. — άμαρτόν οί. Ε.

ρ. 671—672 Κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. γ. 37

πάντων δε ΰωμάτων, δια τών έαντον πλευρών διαπή\αι
το άκόντιον λέγει, έγω δε εκονΰίως κατηγορών άπο-
κτεΐναι αντόν πιΰτότερος αν μοι δοκώ είναι η ούτος,
(Ρ9) μήτε βαλεΐν μήτε άποκτεΐναί φηΟι το μειράκιον.
ο μεν γαρ εν τούτω τω καιρώ καλούμενος νπο τον 6
παιδοτρίβον, ως ιυτο^εχο^το το££ άκοντίξονΰι τα, ακόν-
τια [αναιρεΐΰ^αϊ], δια την τον βαλόντος άκολαΰίαν
πολεμίω τω τούτον βάλει περιπεΰών , ονδεν ονδ' εις
εν άμαρτών, ά&λίως άπέ&ανε' 6 δε περί τον της
άναιρεΰεως καιρόν πλημμελήΰας, ού τον βκοπον τνχεΐν
εκωλύ&η, αλλ* α&λιον και πικρον ΰκοπόν έμοϊ άκοντίΰας,
εκών μεν ονκ άπέκτεινε, μάλλον δε εκών η οντε εβαλεν
οντε άπεκτεινεν. Άκονβίως δ\ ονχ ήόΰον η έκονβίως
άποκτείναντές μον τον παΐδα, το παράπαν δε αρνούμενοι 7
μη άποκτεΐναι αυτόν, ονδ' νπο τον νόμον καταλαμ-
βάνεβ&αί φαΰιν, ος απαγορεύει μήτε δικαίως μήτε
αδίκως άποκτείνειν. άλλα τίνος μάλλον έΰτιν ο φόνος-,

απάντων Β. Χ — το άκόντιον λέγει ΝΜγ. : λέγει το ακ. —
8$ Σΐάά. ΑΙά. — φαοί Ν, ιιηάβ φάακων οτα. ος Υί.

6. ώς νποδέχοιτο βογ. : ο? νπεδέχετο (νπ . . έχετο Ν ΙίίΙβπβ
«5 βναηίάίδ). — άναιρεΐο&αι άβΐ. Ργ. (ν. βΐίαιη Ε.), ο$ νπεδέχετο
— άναιρεΐΰ&αι θΐ ίη ρΓΟχίιηίδ της αναιρέσεως άβΐ. «Γ. — ονδ
είς εν' Γγ. : ονδ' ε£ς εν οοάά., εις ονδεν ν. — η ροβί εκών
ο,άάίάΐ ουιη ΝΑ ρΓ. (οογγ.2). ,,ΜθΗογθ ουιη ίιΐΓβ άίοί ροβδίί:,
νοίηηίαπ&ιη οαβάβηα Γαίβδβ, ηη&ηι, φΐοά ίβίβ άίοί*, οιηηίηο
ηβφΐβ β. ς. 8." ΟΓ. 5 βχίΓ. (νβΓΟα μάλλον δε — άπέκτεινεν
ιΐβΐ. Κ.). — εκονΰίως δε — η άκονβιως ΝΑ ρΓ. οογγ.2. — ηαον
Α ρι•. οογγ.2. — άποκτείναντές 80Γ.: άποκτείναντός ΝΑ ρΓ.;
άπέκτεινε Α οογγ.2 γοΙΙ. Ρίακιΐΐδ βϋο,ιη § 9. 10. 11 βίιηίΙίίβΓ
πδυΓραίιΐΓ. άποκτείνας ^.

7. #£ άβΐ. 5. — αρνούμενοι 80Γ. : άρνονμένον ΝΑ ρΓ. ;
αρνούμενος Α οογγ.2 ν. (3.). — φα,βιν βογ.: ψηοιν. — τίνος
μάλλον έ. 6. φ.; πότερον ανήκει οί. ^.: τις ο βάλλων (βαλών
Α οογγ.2 ν.) εστίν; 6 φ. ον (ονν ΑΙά.) ανήκει οοάά. {τις ο βα-
λών; ες τίν 6 φ. ανήκει Ε&. ίη αάά.). Οί. Β. Α. ρ. 403: ανή-
κει Ά. μεν άντι τον κα&ήκει, &ϊ 8υίά. 8. ν.

38 Αντιφώντος ρ. 672—674 κ.

ζπότερ)ον ανήκει εις τους θεωμένους η εις τους παι-
δαγωγούς-, ων ουδείς ουδέν κατηγορεί" ούδε αφανής
άλλα και λίαν φανερός εμοιγε αυτού 6 θάνατος έοτιν.
εγώ δε τον νόμον ορθώς άγορενειν φημι τους άποκτεί-
ναντας κολάζεβθαι' ο τε γαρ άκων άποκτείνας άκουΰίοις
κακοίς περιπεΰεΐν δίκαιος έΰτιν, ο τε διαφθαρείς ονδεν
ηΰβον άκουβίως η εκουϋίως βλαφθεις άδικοΐτ* αν άτι-

8 μώρητος γενόμενος. Ου δίκαιος δε άποφυγεΐν έΰτι δια
την άτνχίαν της αμαρτίας, ει μεν γαρ ύπο . ... μηδέ
δν' επιμελείας τον θεού η ατυχία γίγνεται, αμάρτημα
ονΰα τω άμαρτόντι ΰνμφορά δικαία γενέΰθαι έύτίν' ει
δε δη θεία κηλις τω δράύαντι προσπίπτει άΰεβονντι,
ου δίκαιον τάς θείας προββολάς διακωλύειν γίγνεόθαι,

9 "Ελεζαν δε καϊ ως ου πρέπει χρηΰτά έπιτηδεύοντας
αυτούς κακών άζιούΰθαι' ημείς δε πώς αν πρέποντα
πάΰχοιμεν , ει μηδέν υποδεέστερα τούτων μελετώντες
θανάτω ζημιούμεθα; Φάΰκων δε άναμάρτητος είναι,
και ά\ιών τάς συμφοράς τών άμαρτόντων είναι καϊ μη
εις τους άναμαρτητους έκτρέπεΰθαι, υπέρ ημών λέγει,
ο τ ε γαρ παις μου εις ουδέν α ούδεν άμαρτών, ύπο
τούτου του μειρακίου αποθανών, άδικοΐτ αν ατιμώρητος
γενόμενος' εγώ τε τούδε μάλλον άναμάρτητος ων δεινά

ουδείς ονδενός οί. Κ., ονδενος ονδεν 8ο1ι. ί., ςυί βϋ&πι
■κατηγορώ ρϊοροδπίί;. — ονδε Α ρι\: ον γάρ. „πιογ{;ιιιιηι Β,ιιΐβπι
6886 ραίβί", οί. 2 γ 10 ααφη μεν γάρ %τε.; 4 γ 7. — άκονοίοις
ΝΑ Βίτ. (οι. Ε.): άκοναίως. — ο τε δε φθαρείς Ν βΐ υί νίάβίπΓ
Α ρΓ. (οογγ.2). — εκονοίως η άκονοίως ΝΑ ρΓ. (οογγ.2).

8. μηδέ δϊ Ν, μηδέ , . Α ρι\, μηδέ μιας Α οογγ.2 Γβΐΐ. Εχ-
οίάβήΐ; 8.1ΐς[ΐιίοΙ νβΐυύ μηδενός τών έξωθεν. — ει δε δη θεία
80Γ. : η δε αλήθεια "Ν, . δε . . . θεια Α ρΓ., ει δε θεία Α οογγ.2
Γβΐΐ. (β Ι δε αν θεία οί. 3.).

9. ον αηίβ πρέπει βηρί'α ν. Α, οπι. Ν. — ξημιοίμεθα πιαί. Ε.

ρ. 675—677 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. γ. 39

πείθομαι, ά 6 νόμος άποδίδωΰί μοι μη τυχών παρ1
υμών. Ώς δε ούδε της αμαρτίας ούδε τον άκουΰίως 10
άποκτεΐναι, ε% ών αύτοι λέγουΰιν, απολύεται,, άλλα
κοινά αμφότερα ταύτα άμφοΐν αύτοΐν έβτι, δηλώΰω.
εί'περ ο παις δια το νΐίο την φοράν τον ακοντίου
ύπελ&εΐν καϊ μη άτρέμας εΰτάναι φονεύς αυτός αυτού
δίκαιος είναι εΰτιν, ούδε το μειράκιον κα&αρόν της
αίτιας εΰτίν, αλλ3 εί'περ τούτου μη άκοντίξοντος άλλ'
άτρεμα εβτώτος άπε%ανεν 6 παις. ε£ άμφοΐν δε του
φόνου γενομένου, 6 μεν παις εις αυτόν άμαρτών μάλλον ^
η κατά την άμαρτίαν αυτόν τετιμώρηται, τέ&νηκε γάρ,
6 δε ΰυλληπτωρ καϊ κοινωνός εις τους ου προΰήκοντας
της αμαρτίας γενόμενος πώς δίκαιος άζημιος άποφυγειν
εότιν;

'Εχ δε της αυτών τών άπολογουμένων απολογίας 11
μετόχου του μειρακίου του φόνου όντος, ουκ αν δικαίως
ούδε όβίως άπολύοιτε αυτόν, ούτε γάρ ημείς, οι διά
την τούτων άμαρτίαν διαφ&αρέντες, αύ&ένται κατα-
γνωΰ&έντες όΰια άλ£ άνόΰι αν πά&οιμεν νφ' νμών'
ου^' οι &ανατώΰαντες ημάς μη είργόμενοι τών ου
προσηκόντων εύΰεβοΐντ' αν υπό τών άπολυβάντων
τους άνοΰίους. πάΰης δ' ύπερ πάντων της κηλΐδος
εις υμάς αναφερομένης, πολλή ευλάβεια ύμΐν τούτων

άποδίδωσι ΝΜγ.: δίδωσι. — μοι ίη πΐ3,Γ£. Α.

10. ούδε του 8. Τιιγγ. : τοΰδε τον ΝΑ ρι\, τοΰδε τώ Α οογγ.2
Γβΐΐ., ονδε τω ο. Ε. Μγ. — νν. εξ ών — λέγουσιν αηΐθ δηλώσω
ίϊαηδρ. ΓπΙιγ ^. — εί'περ] εΐ γάρ ΑΙά. Μγ. (εί'περ γάρ ΒαίΐβΓ).
οί. 2 γ 6. — υπελ&εΐν Ν Μγ. : ελ&εΐν. ο£. β 4. — άλλ' εί'περ]
άλλ' εί Κ.; πλην ει τβφιίτ'ιϊ 5. — αυτόν τετ. Ν «Τ.: εαυτόν τετ.

11. τον φόνον όντος ΝΜγ. : όντος τον φ. — ου προσηκόν-
των ¥τ. 8.: . . προσηκο . . των Α ρΓ. (αοο. βΐ ν αάά. οογγ.2),
προσηκόντων Ν ν. — εις ημάς Α ρΓ. οογγ.2. — ευλάβεια ύμΐν]
ευσέβεια ημΐν Α ρΓ. (οογγ.2), εύσεβ. ύμΐν Ν.

40 Αντιφώντος ρ. 677—679 ε.

ποιητέα έύτί' καταλαβόντες μεν γαρ αυτόν και εί'ρζαν-
τες ων ο νόμος εϊργει κα&αροί των εγκλημάτων εΰεΰ&ε,
12 άπολύΰαντες δε υπαίτιοι κα&ίΰταβ&ε. της ονν \ υμε-
τέρας εύΰεβείας ένεκα καϊ των νόμων άπάγοντες
τιμωρεΐΰ&ε αυτόν, ζχα,Υ) αυτοί τε μη μεταλάβητε της
τούτου μιαρίας, ημΐν τε τοις γονεύοιν, οϊ ζώντες
κατορωρύγμε&α υπ αυτού, δόζη γούν έλαφροτέραν
την ΰυμφοράν καταΰτήβατε.

δ.

εε απολογίας ο ϊςτερος.

1 Τούτον μεν είκος προς την εαυτού κατηγορίαν
προΰέχοντα τον νουν μη μα&εΐν την άπολογίαν μου,
υμάς δ\ χρή, γιγνώΰκοντας οτι ημείς μεν οι αντίδικοι
κατ εύνοιαν κρίνοντες το πράγμα είκότως δίκαια
ίκάτ^ρο^ αυτούς οίόμε&α λέγειν, υμάς δε οΰίως οράν

2 προΰήκει τα πραχ&έντα' εκ των λεγομένων γαρ η
άλή&εια ΰκεπτέα αυτών εΰτίν. έγώ δέ, ει μέν τι ψεύδος
εί'ρηκα, ομολογώ καϊ τα όρ&ώς είρημένα προΰδιαβάλλειν
άδικα «ιι/αΓ ει δε άλη&ή μέν, λεπτά δε καϊ ακριβή, ουκ
έγώ ο λέγων αλλ* ο πράζας την άπέχ&ειαν αυτών
δίκαιος φέρεβ&αί έΰτι.

12. ημετέρας ρΓ. Α (οογγ.2). — τψωρεΐΰ&αι Α ρΓ. (οογγ.2).
— τε] ίε Α ρΓ. — -αατορωρνγμε&α ΑΙά. : Ηατωρνγμε&α ΝΑ
Μγ. — βυοίοϋ; Ν ό ύστερος εκ κατηγορίας.

δ] η\11Ι16Γ0 0ΆΤ6Ώ.Ϊ 1ίΙ)Π.

1. άπογίαν Α ρΓ. (οογγ.2 βοο. «Γ., οογγ.1 8βο. ηΐθ). — χρή,
γινώοκοντας ΝΑ ρΓ. 3.ι χρή γινώαν,ειν Α οογγ.2 γοΙΙ. — αντονς]
αυτούς ΝΑ ρΓ. (οογγ.2) βϊ ν. αηΐ,β Ε.

2. επάχ&ειαν Ν Ι. — εβτιν Α ρΓ. 860. «Γ. (Α οογγ.2 860. πιο).

'/μ ν ν,.

ρ. 679—680 Κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. δ. 41

Θέλω δε πρώτον νμάς μα&εΐν, οτι ονκ εάν τις 3
φάΰκη άποκτεΐναι, τοντ έ'ΰτιν, αλλ1 εάν τις έλεγχ&η.
ούτος δε ομολόγων το έργον ώς ημείς λεγομεν γενέό&αι,
περί τον άποκτείναντος άμφιΰβητεΐ, ον αδύνατον άλ-
λαχό&εν η εκ των πραχ&έντων δηλονΰ&αι. Σχετλιάξει 4
#£ κακώς άκονειν φάύκων τον παΐδα, ει μήτε άκοντίΰας
μήτε έπινοηΰας αύ&εντης ων άποδείκννται, και ον
προς τα λεγόμενα απολογείται, ον γαρ άκοντίΰαι ονδε
βαλεΐν αντόν φημι τον παΐδα, αλλ1 νπο την πληγην
τον άκοντίον νπελ&όντα ονχ νπο τον μειρακίον αλλ1
νφ1 εαντον διαφ&αρήναι' ον γαρ άτρεμίξων απέθανε.
της δε διαδρομής αίτιας ταύτης γενομένης, ει μεν νπο
τον παιδοτρίβον καλούμενος διέτρεχεν, 6 παιδοτρίβης
αν (6^> άποκτείνας αυτόν εΐ'η, ει δ1 νφ1 εαντον πειΰ&εις
νπηλ&εν, αυτός νφ1 εαντον διέφ&αρται. Θέλω δε μη 5
πρότερον επ1 άλλον λόγον όρμήόαι, η το έργον ετι
φανερώτερον καταΰτήΰαι, οποτέρον αυτών έΰτί. το
μεν μειράκιον ονδενος μάλλον τών ΰνμμελετώντων
έΰτι τον ΰκοπον άμαρτόν, ονδε τών επικαλονμενων τι
δια την αντον άμαρτίαν δεδρακεν' ο δ\ παις ον ταύτα

3. πρώτον νμάς ΝΜγ.: νμάς πρώτον. — τις φασκ#] τίνα
ίηίθΓροηί πιαί. Ε., αηίβ τις αάά. Τν. V. ΓΓθ1ι1)θΓ§βΓ Β,ά ίιγβ. Χ,
6 (Ι.). — &Η%ν Ηί• (έλεγχν Β)» βυρτ» Ιβ^βηδ εάν τις (τι) φάσκίβ
\αποΆτεϊναϊ\. — περί τον 80Γ. : νπερ τον.

4. κακώς ακ.] άνόαι αν πάοχειν ροείιιίαΐ; «Τ. — μήτ'
(μήτε Ν) επινοήοας ΝΑ οογγ.1 Β1γ. (οι. ν&ΙοίΣβιι. Β,.): Μ^'
νπονοήαας Α ρΓ., μήτε πονήσας ν. — άποδείτιννται ΝΜγ. (οί.
§ 9): άποδεδεικται. — αντόν Α οογγ.2 Ηί.: αντόν. — νπελ-

&όντα~\ Α ρΓ. (νπελ&όν ίη ΓαδυΓα 1β§ΐ άΐοΐί 3.). —

ον γαρ (άν^ άτρ. απ. Γτ. Κ. οί. β 5. — α£τί'α$ ταύτης] αίτιας
αντω ίηίθΓ αϋα οι. Ε., αΐτιωτάτης οί. 3. — γενομένης 80Γ.:
γινομένης. — ηαλονμενον ΝΑ ρι\ (οογγ.2). — ο ο. Ε. 3,(1(3. 3.

5. τι] τις Α ρΓ. (οογγ. τι), τις ν. αηίθ Κ.

42 Αντιφώντος ρ. 680—682 ε.

τοις ύνν&εωμένοις δρών, άλλ' εις την οδον τον ακον-
τίον νπελ&ών, ΰαφώς δηλονζαι, παρά την αντον αμαρ-
τίαν περιΰΰοτέροις πα%ημαβι των άτρεμιζόντων περι-
πεΰών. 6 μεν γαρ εις ουδέν* αν ημαρτε, μηδενός νπο
το βέλος νπελ&όντος αντω' 6 δ' ουκ αν εβλή&η μετά

6 των δεωμένων έΰτώς. £1ς δ ονδενος μάλλον των
ύννακοντιζόντων μέτοχος ε6τι τον φόνον, διδάξω, ει
γαρ δια το τοντον άκοντίζειν ο παις άπέ%ανε, πάντες
αν οί ΰνμμελετώντες ΰνμπράκτορες ειεν της αιτίας"
οντοι γαρ ον δια, το μη άκοντίξειν ονκ εβαλον αντόν,
άλλα δια το μηδενι νπο το άκόντιον νπελ&εΐν' 6 δε
νεανίΰκος ονδεν περιΰΰον τοντων άμαρτών, ομοίως
τούτοις ονκ αν εβαλεν αντον άτρέμα 6νν τοΓ§ &εωμέ-

7 ν(Μ£ έΰτώτα. "Εΰτι δε ονδε το αμάρτημα τον παιδος
μόνον, άλλα και η άφνλαζία. 6 μεν γαρ ονδένα ορών
διατρέχοντα, πώς αν εφνλάζατο μηδένα βαλεΐν; ο δ
ίδών τονς ακοντίζοντας, ενπετώς αν εφνλάζατο μη βλη-

8 &ήναι' έζήν γαρ αντώ άτρέμα έΰτάναι. Τον δε νόμον
ον παραφέρονΰιν, έπαινεΐν δει. όρ&ώς γαρ κα\ δικαίως
τονς άκονΰίως άποκτείναντας άκονΰίοις πα&ήμαΰι κο-
λάζει, το μεν ονν μειράκιον άναμάρτητον ον, ονκ αν
δικαίως νπερ τον άμαρτόντος κολάζοιτο' ίκανον γαρ

νπελ&όν Ν ρΓ. (οογγ.2); επελ&ών Α ρι\ (οοπ\2). — πα&ήμααι
3.: άααρτημαοι ΝΑ ρι\, άτυχημασι Α οοιτ.2 ν. — δ μεν γάρ
εις ουδέν ό.: ο μεν γαρ αφεις ουοεν. — αντω' ο ο βογ. : ο
9' 3., αυτός δ' οοάά.

6. εϊεν 3.: εϊηοαν οοάά., ήααν Υ?. — ου ροδί γάρ αάά. Ε.
οοάά. — αυτόν] τα. 2 αάά. ίη πΐ£. η μην άλλον Ν. — μηδενϊ
Κ. Τυπ*. : μηδένα. — άμαρτών] δρών πιαί. β.

7. εΰτι] ετι Α ρι\ — μη ^λτ^ηναι Κ.: μηδένα μη βαλειν
(μηδενϊ νπο το άκόντιον [β. το βέλος] νηελΟ'εΐν ^.; μηδενϊ νπο-
δραμεΐν ΓυΙΐΓ; μη άρΐ. Βαϋ ΪΊ.). — άτρέμα ΝΑΜγ.: άτρέμας.

■

ί/ Χα Ι*

Μν ί.

■

ρ. 682—084 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Β. δ. 43

αντω έΰτι τάς αντον αμαρτίας φέρειν' 6 δε παις ταΐς
αντον αμαρτίαις διαφθαρείς, άμα ήμαρτέ τε καϊ νφ'
εαντον έκολάΰθη. κεκολαϋμένον δε τον άποκτείναντος,
ονκ ατιμώρητος ο φόνος έβτί. "Εχοντος γε δη την 9
δίκην τον φονέως, ονκ εάν άπολύΰητε ημάς, άλλ'
εάν καταλάβητε, ένθνμιον νπολείψεΰθε. ο μεν γάρ 125
αντος τάς εαντον αμαρτίας φέρων, ονδενϊ ονδεν προ6-
τρόπαιον καταλείψει 6 δε καθαρός της αίτιας οδε εάν
διαφθαρη, τοις καταλαμβάνονβι μείζον το «ν^υμ^ον
γενήΰεται. ει δε ανθέντης εκ των λεγομένων έπιδεί-
κννται, ονχ ημείς αντω οί λέγοντες αίτιοι εΰμεν, αλλ9 10
ή πράζις των έργων, ορθώς δε των ελέγχων ελεγχόν-
των τον παΐδα ανθέντην οντά, ο νόμος άπολνων ημάς
της αιτίας τον άποκτείναντα καταλαμβάνει, μήτε ονν
ημάς εις μη προΰηκούβας ύνμφοράς έμβάλητε, μήτε
αντοϊ ταΐς τούτων άτνχίαις βοηθονντες εναντία τον
δαίμονος γνώτε, άλλ' ώΰπερ οΰιον και δίκαιον, μεμνη-
μένοι τον πάθους οτι διά τον νπο την φοράν τον
άκοντίον νπελθόντα έγένετο, απολύετε ήμάς' ον γάρ
αίτιοι τον φόνον εΰμέν.

8. αντω] εηάΰτω Ναυοίε.

9. δη αάά. ΝΜγ.; γε 8βο1. «Τ., ηυί ρήιηυδ νν. εχ. — φονεως
Γβοίβ αά βρΐΐο^υιη Γβίίιιΐίΐ;. — ονκ ε* αν ΝΑ ρΓ. 3. : ονκ εάν
ονν Α οογγ.2 ν., ονκ ονν εάν 8. — καταλάβοιτε Α. — γάρ
οπι. Ν. — εαντον Ν: αντον. — όδε εάν διαφ&. 80Γ. (οί. β 11):
05 ό*ε εάν φΰαρή ΝΑ ρΓ., ος εάν διαφΰαρή Α οογγ.2, ων εάν
διαφ&. δοΐιβιβθ Χ, εάν διαφ&. Β. Βίτ. — ηυιη καταλαμβάνονσιν
άείξων το έν&.? οί. Αββοΐι. 8αρρ1. 988.

10. ροβί> ίγένετο αάά. άπολέοϋ'αι ΝΑ ρΓ. (οογγ.2). — βαοΐοίί
Ν ό νοτεροξ ε\ απολογίας.

44 Αντιφώντος ρ. 684-685 ε.

4.
ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ.

α.

ΦΟΝΟΤ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΤ ΛΕΓΟΝΤΟΣ

ΑΜΤΝΑΣΘΑΙ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Νέος και πρεΰβύτης Ικ λοιδορίας άλλήλοις ΰυμπεΰόντες
εμαχοντο, ίΰχυρότερον δε του νέου πλήζαντος τέ&νηκεν ο
πρεοβυτης' και περί τούτου κατηγορεί τις του νέου ώς τον
φονον πεποιηκότος. ο δε πρώτον τον πρεΰβύτην άδικων
αρζαι λέγει χειρών, ό&εν αντέγκλημα η ϋτάϋις γίνεται.

1 Νενόμιΰται μεν όρ&ώς τάς φονικάς δίκας περί
πλείβτου τους κρίνοντας ποιεΐβ&αι διώκειν τε καϊ μαρ-
τυρεϊν κατά το δίκαιον , μήτε τους ενόχους άφιεντας

2 μήτε τους κα&αρούς εις αγώνα κα&ιΰτάντας. ο τε γαρ
&ε6ς βονλόμενος ποιήβαι το άν&ρώπινον φνλον τους
πρώτους γενομένους εφυΰεν ημών, τροφέας τε παρέδωκε
την γήν καϊ την &άλα66αν, ΐνα μή 6%άνει τών αναγ-
καίων Ίΐροατιο&νήβκοιμεν της γηραιού τελευτής. οΰτις

Ογ. IV α. ΙηβΟΓ. Ιοοο Ν: υπόΟ'εαις της εξής τετραλογίας
(Ιιαβο Α ς[ηθφΐβ). περί φόνου όν ώς αμυνόμενος εδραΰεν. —
ΤΠΟΘΕΣΙΣ] άλλήλοις αυμπ. ΝΜγ.: αυμπ. αλλ. — άντέκλημα
Α. — ΟΓαϋοηί ρΓαβπιϋΛιιηΐ; ΝΑ: φόνου κατηγορία (κατ. φόν. Α)
κατά του λέγοντος άμΰναβΟ'αι.

1. φονικάςΐ κά ίη Γ3.8. Α.

2. οτε γαρ 0•εός — — τροφέας τε και (ϋα ΝΑ ρΓ. βΐ ν.
ΆΏ.Ϊ& Βΐί.) (τροφούςΐ) παρέδωκε 8ρ., Γθίίηθηβ γαρ § 3 ΐηϋ
(ποριατάς νβΐ ΰυνεργους Έ>. ροκί; τε καϊ αάάβηάπιη οϊ.). — φϋ-
λον ΝΜγ.: γένος. — πρώτους ΝΜγ.: πρώτον. — την αηίβ &άλ.
οια. Ν.

•.

ρ. 685—687 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. α. 45

ονν των νπο τον θεον άζιωθέντων τον βίον ημών
άνόμως τίνα άποκτείνει, άόεβεΐ μεν περί τονς θεονς,
ΰνγχει δε τα νόμιμα των ανθρώπων, ο τε [γαρ] άπο- 3
&ανών, ΰτερόμενος ων 6 θεός έδωκεν αντω, είκότως
δέον τιμωρίαν νπολείπει την των άλιτηρίων δνΰμένειαν,
ην οι πάρα το δίκαιον κρίνοντες η μαρτνρονντες, 6νν-
αΰεβονντες τω ταντα δρώντι, ον προΰηκον μίαΰμα εις
τονς ίδίονς οΓκονς είΰάγονται' ημείς τε οι τιμωροί των 4
διεφθαρμένων, εί δι αλλην τίνα έχθραν τονς άναιτίονς
διώκοιμεν, τω μεν άποθανόντι ον τιμωρονντες δεινονς . {
άλιτηρίονς εξομεν τονς των αποθανόντων προΰτρο-
παίονς, τονς δε καθαρονς αδίκως άποκτείνοντες ένοχοι
τον φόνον το?§ επιτιμίοις εΰμέν, νμας δε άνομα δράν
πείθοντες καΐ τον νμετέρον αμαρτήματος νπαίτιοι
γιγνόμεθα. εγώ μεν ονν δεδιώς ταντα, εις νμάς παρ- 5
άγων τον άΰεβήόαντα καθαρός των εγκλημάτων είμί'
νμεϊς δε άζίως των προειρημένων τη κρίΰει προΰβχόντες
τον νονν, άζίαν δίκην τον πάθονς τω είργαβμένω
επιθέντες, άπαύαν την πόλιν καθαράν τον μιάσματος
καταύτηύετε. εί μεν γαρ άκων άπέκτεινε τον άνδρα, 6
α2μο§ αν ην 6νγγνώμης τνχεΐν τινός' νβρει δε και άκολα- (

των — άξιωθέντων δθΐ\: τούτων — άξιωθέντος Ν βϊ υί
νια! ρι\ Α (Μγ.); τοντων — αξιω&εις Α οογγ.1 Γβΐΐ., 0[ΐΐ8, ΙθοΙ.
ΒβΓν&ΐα αποστερεί ρΓΟ άποκτείνει οι. Κ. Κ. οοΐΐ. β 7; τοντων
— άζιωθεντων [τον βίον] 8. (τον βίον ίαπι αηίβα Βαίί. άβΐ.).

3. γάρ άβ\. 8. Γγ. — (τον) θεοί) Ρ. — ην . . μίασμα] ών . .
μήνψα Ρ. οοΐΐ. 0 10.

4. ημείς] νμεΐς Α ρΓ. (οογγ.2). — αϊ. ΡοΙΙ. 8, 21: καϊ ως
Ά. επίτιμων (θ|ΐΐβΓα Ιοοτιιη 2Α δ Ί ΓβίθΓβ Ζ). — νμας δε δοΐιαβί.:
νμ,. τε.

5. χαο,ΐίιη άξίως (μεν) — άζίαν ζβε). — προσσχοντες
Νίΐυοίί. Τ.: προσεχ,όντες Ν, προσέχοντες ν. — των είργασμένων
(ϋ& βύαπί Ζ βϊ ν. ειηίθ Ε.) οπι. τον πάθονς Α ρΓ. (οογγ.1). —
πιαΠπι καταστήσατε.

46 αντιφλντος ρ. 687—688 ε.

ΰία παροινών εις άνδρα πρεΰβυτην , τύπτων τε καϊ
ΐίνίγων εως της ψνχής άπεότέρηΰεν αυτόν, ως μεν
άποκτείνας τον φόνου τοις επιτιμίοις ένοχος εβτιν, ως
δε 6υγχέων ατιαντα των γεραιοτέρων τα, νόμιμα ούδενός
7 άμαρτεϊν, οίς οί τοιούτοι, κολάζονται, δίκαιος έΰτιν. ο
μεν τοίνυν νόμος όρ%ώς υμιν τιμωρείσαι παραδίδωΰιν
αυτόν των δε μαρτύρων άκηκόατε, οϊ παρήΰαν παρ-
οινοϋντι αύτω. υμάς δε χρη τή τε ανομία του Λαλή-
ματος άμύνοντας, την τε υβριν κολάζοντας άζίως του
πά&ους, την βουλεύδαΰαν ψυχην άνταφελέό&αι αυτόν.

126 | ΑΠΟΑΟΓΙΑ ΦΟΝΟΤ, £Σ ΑΜΤΝΟΜΕΝΟΣ

ΑΠΕΚΤΕΙΝΕΝ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

*Η ΰτάαις μετάϋταϋις' μεταφέρει γαρ επί τον $ερα-
πενΰαντα ίατρον τον φόνον. το γαρ άντεγκληματικον ώς
παρεπόμενον ελαβεν.

"Οτι μεν βραχείς τους λόγους εποιήΰαντο, ου θαυ-
μάζω αυτών ' ον γαρ ώς μη τιά&ωΰιν ο κίνδυνος αύτοΐς
εΰτίν, άλλ' ώς εμε μη δικαίως δι εχ&ραν διαφ&είρωΰιν.
οτι ά' έζιΰούν τοις μεγίΰτοις έγκλήμαΰιν ηδελον το
πράγμα, ου 6 άπο&ανών αντω αίτιος και μάλλον ή εγώ
έγενετο, είκότως αν άγανακτεΐν μοι δοκώ. άρχων γαρ

6. τον γηραιότερον Ν, των γεραιρετέρων Α ρι\, οοιτ. των
γεραιοτερων. άβΐ. Ιιαβο ν. Ηί.

7. οί — νόμοι Ν οογγΑ — παραδιδοναιν Ν. — αάά. Ν φόνον
κατηγορία κατά τον λέγοντος άμνναο&αι.

β. Ιιοοο ίιΐδΟΓ. ΝΑ: τον (των Α) εξής νπό&εσις; ροβΐ; &Γ§υιη.
βίάθπι Ιιαββηΐ;: απολογία φόνον, ον ώς άμννό μένος άπέκτεινεν.
ον άβΐ. 8. Τπγγ.

1. αντω ρθ8Ϊ άπο&ανών οπι. ρτ. Α (οογγ.1 αντω, οογγ.2
αντω). αντός αντω ΡαΜβ.

ρ. 088—ί589 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. β. 47

χειρών αδίκων, και παροινών είς άνδρα πολν αντον
ΰωφρονεΰτερον, ονχ αντω μόνον της ΰνμφοράς, αλλά
καϊ εμοϊ τον εγκλήματος αίτιος έγένετο. Οίμαι μεν 2
ονν εγωγε οντε δίκαια τοντονς ον&' οΰια δράν εγ-
καλονντας έμοί. τον γάρ αρ'Ζ,αντα της πληγής, ει μεν
ΰιδήρω η λί&ω ή \νλω ήμννάμην αυτόν, ήδίκονν μεν
ονδ' ζαν*) όντως — ον γάρ ταντά αλλά μείζονα και
πλείονα δίκαιοι οι άρχοντες άντιπάΰχειν είΰί — * ταΐς
δε χερΰι τνπτό μένος νπ αντον, ταΐς χερΰϊν άπερ επα-
ΰχον αντιδρών, πότερα ήδίκονν; Είεν' έρεϊ δε ,,άλλ' 6 3
νόμος εΐ'ργων μήτε δικαίως μήτε αδίκως άποκτείνειν
ενοχον τον φόνον τοΓ§ έπιτιμίοις άποφαίνει 6ε οντα'
6 γάρ άνήρ τέ&νηκεν". εγώ δε δεύτερον και τρίτον ονκ
άποκτεΐναί φημι. ει μεν γάρ νπο τών πληγών ο άνήρ
παραχρήμα άπέ&ανεν, νπ έμον μεν δικαίως δ αν
έτε&νήκει — ον γάρ ταντά άλλα μείζονα και πλείονα
οι άρζαντες δίκαιοι άντιπάΰχειν ειΰί — ' ννν δε πολλαΐς 4
ήμεραις νΰτερον μοχ&ηρώ ίατρώ έπιτρεφ&εϊς δια την
τον ίατρον μοχ&ηρίαν και ον διά τάς πληγάς απέθανε,
προλεγόντων γάρ αντω τών άλλων ιατρών, ει ταντην
την θεραπείαν θεραπενΰοιτο, ο^ ίάΰιμος ων διαφ&α-
ρήΰοιτο9 δι' νμάς τονς όνμβονλονς διαφθαρείς εμοϊ
άνόύίον έγκλημα προβέβαλεν. '^Λολνα δ£ με και 6 νόμος 5

τον εγκλήματος αιτ. εγένετο ΝΜγ.: αΐ'τιος τον έγηλ. γέγονεν.

2. εμοί] εμον ρΓ. Α. — αν (ϋβπι. 29, 2) &άάίάί. „βΐ η806883,ΓΠΐπι
αν, ρΓαβίιιΙβήιη ονδ' αν" 3. — νπ] . . . ρτ. Α („τα*§?" Ι.). —
πότερα αν ήδίκονν ΝΑ ρΓ.

3. και 9-ηίθ δεύτερον αάά. Α οογγ.2 ν. (οπι. 3.). — νν. ον
γάρ — ε ιοί άθΐ. ΜυΓβΐ;.

4. μοχ&ηρω ΝΜγ.: πονηρώ: — ει] είς Ν. — διαφθαρείς]
έπιτρεφ&εις 3. οοΐΐ. γ 5. — έγκλημα οπι. Ν.

48 Αντιφώντος ρ. 689—690 ε.

καθ9 ον διώκομαι, τον γάρ επιβουλεύΰαντα κελεύει
φονεα είναι, εγώ μεν ονν πώς αν έπεβούλευΰά τι αντώ,
ο,τι μη καϊ επεβουλεύ&ην υπ αυτού; τοΓ^ γαρ αύτοΐς
αμυνόμενος αυτόν καϊ τα, αυτά δρών απερ επαΰχον,

6 όαφες ότι τα, αυτά έπεβούλευΰά καϊ έπεβουλεύ&ην. Ει
δε τις εκ τών πληγών τον θάνατον οΐόμενος γενέο&αι
φονεα με αυτού ηγείται «ιι/αί-, άντιλογιΰάΰ&ω οτι διά
τον άρξαντα αι πληγαϊ γενόμεναι τούτον αίτιον τού
θανάτου καϊ ούκ έμε άποφαίνουΰιν όντα' ου γάρ αν
ημυνάμην μη τυπτόμενος υπ αυτού. Απολυόμενος δε
υπό τε τού (νόμου υπό τε του) άρζαντος της πληγής,
εγώ μεν ούδενι τρόπω φονεύς αυτού ειμί, 6 δε απο-
θανών, ει μεν ατυχία τεθνηκε, ττ} εαυτού ατυχία κε-
χρηται — ητνχηΰε γάρ άρζας της πληγής — , ει δ*
αβουλία τινί, τχι εαυτού αβουλία διέφθαρται' ου γάρ
ευ φρονών ετυπτε με.

7 (&ς μεν ούν ου δικαίως κατηγορούμαι, επιδεδεικταί
μοΓ έθέλω δε τους κατηγορούντάς μου πάΰιν οίς εγκα-
λούΰιν ενόχους αυτούς οντάς άποδεΐζαι. καθαρώ μεν
μοί- της αιτίας όντι φόνον έπικαλούντες, άποΰτερούντες
δε με τού βίου ον 6 θεός παρεδωκε μοι, περί τον θεόν

5. επιβουλεύονται ρΓ. Α. — φονεα] ί'« ρΓ. Α (τον

φονέαΊ) — επεβούλευσα Κ. (οοΐΐ. # 5 &1 2 γ 3), τι Β,άά. Υΐ.: επι-
βουλεΰσαιμι. — ο μη βογ. βά. Ι., ο,τι μη ο. 8ο1ιθβ11. «Γ.: ει μη (Κ.
ροδβ μη αάά. τα. αυτά επεβοΰλευαα). — τα αυτά επεβ.] τά
αυτά εβούλευβα Ν.

6. εΐναι οτη. Ν. — υπό τε οοάά. Ε.: υπό γε (υπό Ν οογγ.2).
— νόμου υπό τε τού &άά. Ε. Τιιγγ. — άοξατος Α ρι\ οογγ.2.

7. μου οιη. Α ρι*. , ητιοά ρΓθΙ). 8. — οΐς (εμοϊ) έγν,αλοϋσιν
Ηί. — άποδεΐξαι ΝΑ Μγ.: επιδεΐί-αι. — μεν (γάρ) β Ε. οοηί.
Μγ. — μοι] τοι Ν. — ίπικαλοϋντες Κ.: ίπιβουλεΰοντες. — ίε'
με] 6*έ μου Α. #ε άβΐ. οί. «Γ.

ρ. 690— 692 Έ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. γ. 49

άβεβούβιν' αδίκως δε θάνατον επιβουλεύοντες τά τε
νόμιμα ΰυγχεουΰι φονής τε μου γίγνονται' άνοβίως δ1
άποκτεΐναι υμάς με πείθοντες και τής υμετέρας ευΰε-
βείας αυτοί φονής είΰί.

Τούτοις μεν ούν ο θεός επιθείη την δίκην' υμάς 8
#£ χρή το ύμέτερον ΰκοπούντας άπολύΰαί με μάλλον η
καταλαβεΐν βούλεΰθαι. αδίκως μεν γαρ απολυθείς, δια
το μή ορθώς υμάς διδαχθήναι αποφυγών, του μη 127
διδάξαντος και ούχ ύμέτερον τον προΰτρόπαιον του
αποθανόντος καταΰτήΰω' μή ορθώς δε καταληφθείς
νφ' υμών, υμΐν και ου τούτω το μήνιμα τών άλιτηρίων
προΰτρίψομαι. ταύτ ούν είδότες, τουτοιΰι το άΰέβημα 9
τούτο άναθέντες, αυτοί τε καθαροί τής αίτιας γένεύθε
έμέ τε όΰίως και δικαίως απολύετε" ούτω γαρ αν καθαρώ-
τατοι πάντες οί πολϊται εΐ'ημεν.

ΕΚ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ο ΤΣΤΕΡΟΣ.

ΪΠΟΘΕΣΙΣ.

Έι> τούτω φηΰϊ [θαυμάζω] ότι ον% εικός άρζαι χει-
ρών άδικων τον πρεΰβύτερον. είτα οτι εΐ και ούτως έχει,

φονής «Γ.: φονεϊς. — αυτοί (ί. β. οι αύτοϊ) βογ. (οοΐΐ. 5, 32;
δορίι. Ο. Ε. 457): αυτοί (βά. Ι ασεβείας (αίτιοι όντες) αντοϊ
ροθΐ) Ρι\). Τοίαπι Βθηίβηίίαηι άνοοίως — είαί άθΐ. «Τ.

8. το ήμέτερον Α ρΓ. (οογγ.2). — υμάς διδαχθήναι ΝΜγ.:
διδγχθ. ν μας. — μη Σΐηΐβ διδάξ. άθΐ. 1. — τούτω] τούτοις*

9. γενέοθε ρΓ. Ν (οογγ.2). — εϊμεν ^. — βιώίοίΐ; Ν απολογία
φόνου Όν ως αμυνόμενος άπε%τεινεν.

γ. ΐπΒΟΓ. Ιοοο ύπόθεσις Ν, ύπόθεαις τών εξής Α. — ΤΠΟΘ.~\
θαυμάζω άβΐ. 8., ρΓΟ εν τούτω Ν ΙιειΊοβΐ «κ τούτων, οχ ςυο βϋαπι
πιαιιίί'θδΐίαβ ρπηοίρίιιπι οΐ'αϋόηίδ Ιιίο ΐβπιβΓβ ο,άηπχίιιπι β88β. —
είτα οτιεϊ] ει.αειΑ$ι\ (,,εΐσαεί'ί" 3.)\ οτι ββΐ; βυρΓίΐν. — εΐχεν 3.

Αντιρηοκ, βά. ΙΊ•. Β1&38. 4

50 Αντιφώντος ρ. 692—693 ε.

δ μέχρι φόνον αμυνόμενος υπεύθυνος, και περί του Ιατρού,
ώς δι άπειρίαν ίΰφαλη, ανεύθυνος ων.

Τούτον τε ου θαυμάζω άνόύια δράβαντα όμοια
οίς εί'ργαΰται λέγειν, υμΐν τε ΰυγγιγνώβκω βουλομένοις
την άκρίβειαν των πραχθέντων μαθεΐν τοιαύτα άνεχε-
ΰθαι άκούοντας αυτού, α έκβάλλεΰθαι άζιά εΰτι. τον
γαρ άνδρα ομολόγων τύπτειν τάς πληγάς εξ ων άπ-
έθανεν, αύτος μεν τού τεθνηκότος ου φηόι φονεύς είναι,
ημάς δε τους τιμωρούντας αύτω ξών τε καϊ βλέπων
φονεας αυτού φηΰϊν είναι. θέλω δε καϊ τα άλλα παρα-
πλήσια άπολογηθέντα τούτοις έπιδεΐζαι αυτόν.

2 Είπε δ\ πρώτον μεν, ει καϊ εκ των πληγών άπ-
έθανεν 6 άνηρ, ως ουκ απέκτεινεν αυτόν τον γαρ αρ-
\αντα της πληγής, τούτον αίτιον των πραχθέντων
γενόμενον καταλαμβάνεσαι υπο τού νόμου, αρζαι δε
τον αποθανόντα, μάθετε δη πρώτον μεν οτι άρζαι καϊ
παροινεΐν τους νεωτέρους των πρεσβυτέρων είκότερόν
εΰτι' τους μεν γαρ η τε μεγαλοφροσύνη τού γένους η
τε ακμή της ρώμης η τε απειρία της μέθης έπαίρει τω
θυμώ χαρίζεΰθαι, τους δε η τε εμπειρία τών παροι-
νουμένων η τε ασθένεια τού γήρως η τε δύναμις τών

3 νέων φοβούσα σωφρονίζει, ίΐς δε ούδε τοις αύτοΐς

ΤΟΤΒ,βτο.ίϊϊοιά ΝΑ Ικ κατηγορίας 6 ύστερος.

1. δι' α εκ(5. άξιος εοτι Ηί. — ου φηοιν Α. — τα άλλα Ν:
τάλλα.

2. τν. είπε — αυτόν ίη τα§. Ιιο,ββί; Α. — καί παροινεΐν] του
παρ. (ή. Ε., 8βά οί. θ 1. — νν. ή τε μεγαλοφρ. του γένους, τω
θυμώ χαριζεαθαι, η τε δύν. τών νέων φοβονβα άβ\. Κ. —
ρώμης] ώ . . ς ρΓ. Α („ωρας ηί ίαΙΙοΓ" «Τ., φΐοά νβπιπι ρηίαί;
Ε. Ιιβο). — παροινουμένων Β. Τυπ*. : παρανομουμένων.

3. ούδε ΝΜγ.: ου.

ρ. 693—694 Ε. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. γ. 51

άλλα τοις έναντιωτάτοις ημύνατο αυτόν, αύτο το έργον
ΰημαίνει. 6 μεν γαρ άκμαζούβη τή ρώμτ] των χειρών
χρώμενος άπεκτεινεν' ο δε άδυνάτως τον κρείΰΰονα
αμυνόμενος, ουδέ ΰημεΐον ουδέν ών ημύνατο ύπολιπών
άπέθανεν. Ει δε ταΐς χερΰιν άπεκτεινε καϊ ου βιδήρω,
οβον αί χείρες οίκειότεραι του ΰιδηρου τούτω είβί, το-
ΰούτω μάλλον φονεύς εβτιν. Έτόλμηΰε δε ειπείν ως ο 4
άρζας της πληγής καϊ μη διαφθείρας μάλλον του άπο-
κτείναντος φονεύς έβτι' τούτον γαρ βουλευτην του
θανάτου φηΰι γενέΰθαι. εγώ δ\ πολύ τάναντία τού-
των φημί. ει γαρ αί χείρες α διανοούμεθα εκάΰτω
ημών ύπουργούΰιν , ο μεν πατάτας καϊ μη άποκτείνας
της πληγής βουλευτής εγενετο, 6 δε θαναΰίμως τύπτων
του θανάτου' εκ γαρ ών εκείνος διανοηθείς εδραοεν,
6 άνηρ τέθνηκεν. "Εβτι δ\ η μεν ατυχία του πατάζαν-
τος, η δε ΰυμφορά του παθόντος. 6 μεν γαρ έ£ ων
εδραΰεν εκείνος διαφθαρείς, ου τϊ] εαυτού αμαρτία
άλλα τη του πατάζαντος χρηΰάμενος άπέθανεν' ο δε
μείξω ων ήθελε πράζας, τ% εαυτού ατυχία ον ουκ
ηθελεν άπεκτεινεν. 'Ίπο δε του ιατρού φάΰκων αύτον 5
άποθανεϊν , (ου) θαυμάζω οτι ύφ' ημών τών ΰυμβου-
λευΰάντων επιτρεφθηναί φηΰιν αυτόν διαφθαρηναι.
καϊ γαρ αν ει μη έπετρέψαμεν, υπ άθεραπείας αν εφη

ων ημννετο νιιοΧείπων Ν; νπολιπών ων ημννατο Α. ημννετο
3., νπολείπων Μγ.; ίη οοΐΐοοαϋοηβ νβΛοηιηι ιιίβΓφΐβ οιιηι Ν
ίαοίί. — οίκειότεραι τον αιδηρον ΝΜγ.: τον 6ΐδ. οΙίλ. — είαί]
εοτί ρΓ. Α.

4. άπέ&ανεν] ε"πα&εν Ν.

5. <[ου^ &ανμάζω ότι νφ' Ηΐ. οοΐΐ. 0 4: Φ. οτι ονχ νφ'
(ονχ οπι. ρΓ. Α). — επιτρέιραμεν Ν ρι\ (οογγ.2). — άθεοαπεν-
ΰίας (Ε.) 3.

52 Αντιφώντος ρ. 694—695 β.

διαφ&αρήναι αυτόν, ει δε τοι καϊ υπό τού Ιατρού
άπέ&ανεν, ως ουκ άπεδανεν, ο μεν ιατρός ου φονεύς
αυτού εότιν, 6 γαρ νόμος απολύει αυτόν, δια δε τάς
τούτου πληγας επιτρεψάντων ημών αύτω, πώς αν άλλος
τις η 6 βιαΰάμενος ημάς χρη6Ό•αι αύτω φονεύς εί'η αν;

6 Ούτως δε φανερώς εκ παντός τρόπου ελεγχόμενος
άποκτεΐναι τον άνδρα, ε(ς τούτο τόλμης καΐ αναίδειας
ηκει, ώΰτ ουκ αρκούν αύτω εΰτιν ύπερ της αυτού
άΰεβείας απολογείσαι, άλλα και ημάς, οϊ το τούτου

28 μίαΰμα επεζερχόμε&α, ά&έμι6τα και άνόύια δράν φηΰι.

7 τούτω μεν ούν πρέπει και ταύτα και ετι τούτων δει-
νότερα λέγειν, τοιαύτα δεδρακότι' ημείς δε τόν (τε)
θάνατον φανερον άποδεικνύντες, την τε πληγην ομο-
λογουμενην έ% ης άπέ&ανε, τόν τε νόμον εις τον
πατά\αντα τον φόνον άνάγοντα, αντί τού παθόντος
έπιβκηπτομεν ύμϊν, τω τούτου φόνω το μήνιμα των
άλιτηρίων άκεΰαμενους πάβαν την πόλιν κα&αραν τού
μιάΰματος καταΰτήΰαι.

δ.

εε απολογίας ο τςτερος.

Ό μεν άνήρ, ου καταγνούς αυτός αυτού, άλλα την
ΰπουδην των κατηγόρων φοβη&είς, ύπαπέύτη' ημϊν δε
τοις φίλοις ξώντι η άπο&ανόντι εύΰεβεΰτερον άμύνειν
αύτω. αριΰτα μεν ούν αυτός αν ύπερ αυτού άπελογεΐτο '

6. όντως Α οογγ. Μγ. Τιιγγ.: οντω Β1ς. , ούτος οβϊ. — #ε ϊπ
Γ3.8. Α. — £κ παντός το. £λεγχ. ΝΜγ.: ελεγχ. ε% η. το. — τού-
των ΝΑΒΚ: τούτον.

7. πα&όντος] άπο&ανόντος Ν. οοηίΓαπαπι α,οοίάίί § 4. —
δΐιβίοϋ; εκ κατηγορίας 6 νατερος Ν, ίη ςαο ΒβφπίιΐΓ βρειϋυιη
ναοιπιιη VII £βΓβ νβΓβιιυιη οαραχ.

ρ. 695—697 Β. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. £. 53

επει δε τάδε άκινδυνότερα έδοζεν είναι, ημΐν, οίς
μέγιύτον αν πέν&ος γένοιτο ΰτερη&εΐΰιν αυτού, άπο-
λογητέον.

Αοκεϊ δε μοι περί τον άρζαντα της πληγής το 2
αδίκημα είναι. 6 μεν ονν διώκων ουκ είκόβι τεκμηρίοις
χρώμενος τούτον τον άρζαντά φηΰιν είναι, ει μεν γάρ
ωΰπερ βλέπειν μεν τοΐν όφ&αλμοΐν, άκονειν δε τοις
ώΰίν, ούτω κατά φνΰιν ην ύβρίζειν μεν τους νέους,
ΰωφρονεΐν δε τους γέροντας, ονδεν αν της υμετέρας
κρίΰεως εδει' αυτή γαρ η ηλικία των νέων κατάκρινε"
νυν δε πολλοί μεν νέοι ΰωφρονοϋντες, πολλοί δ\ πρε-
οβύται παροινούντες, ούδεν μάλλον τω διώκοντι η τω
φεύγοντι τεκμήριον γίγνονται. κοινού άε του τεκμηρίου 3
ημΐν οντος (καϊ) τούτω, τω παντϊ προέχομεν' οι γάρ
μάρτυρες τούτον φαΰιν άρζαι της πληγής, άρζαντος
δε τούτου, και των άλλων απάντων (των} κατηγορου-
μένων απολύεται της αιτίας, εϊ τε γάρ ο πατάτας, δια
την πληγην βιαβάμενος υμάς έπιτρεφ&ήναι ίατρω,
μάλλον του άποκτείναντος φονεύς έΰτιν, ο άρζας της

*$
δ. 1. άκινδννότερα Μγ. 8., άκινδννότερα Ν, άκινδννο Α,

άκινδννότερον ν. — είναι, ημΐν Ηί. : ημιν είναι (ρΓ&βίνΗ Κ. ίη

νθΓ8. 13,1}., ουίαβ Γβί ο,άπιοηβί; Ρ.).

2. ροδί ονν II νθΐ III Ιϋί}. βΓαβαβ Α. — μεν ροδί; βλέπειν
οία. Ν. — τοΐν όφ&αλμοΐν Ν^ν. : τοις όφ&αλμοΐς. — οντω ζκαΙ)
οί. Κ. — ητιπι αντη γάρ άν'ί ονδεν της — γάρ αν οί. Οβΐ). —
των νέων Ν βΐ; ρΓ. Α (οογγ.2) Μγ. : τον νέον. — γίνονται ΝΑΒ
Β&. (οί. 81βρη.): γίνεται.

3. τούτω] τοντον οί. 8., οντω \\Γ.; εκείνον Β,ηίβ τον α,άά.
Ραηΐθ; ημιν άβΐ. Χ Ιρδβ και α,άάβΓβ πι&ΐιιί. — απάντων ζτών)
Βίε. ίη Αάά. Μγ. ; κατηγ. απ. οί. ^. ; κατηγορημένων ΡυΙΐΓ. — εί'
τε γάρ~] εί γάρ οί. β.; ίάθπι έπιτρέψαι ρΓΟ έπιτρεφ&ήναι (χρή-
ο&αι, &νΑ> Β,άά. σνμβονλενσαι ροδί βιαο. οί. Κ.). 8βά νμας βΐίαιη
ϊιιογ£ιπιπι οοπιρΙθοΙίίιΐΓ. — μάλλον τον άποκτ. ροβΐ φονενς έστιν
<;Γ3,ηβρ. Κ.

54 Αντιφώντος ρ. 697—699 κ.

πληγής φονενς γίγνεται. οντος γαρ ηνάγκαΰε τόν τε
άμννόμενον άντιτνπτειν τόν τε πληγέντα επί τον
ίατρον έλ&εΐν. άνόΰια γαρ (αν) ο διωκόμενος πά&οι,
ει μήτε άποκτείνας νπερ τον άποκτείναντος μήτε άρζας

4 νπερ τον άρζαντος φονενς εοται. "Εβτι δε ονδε ο
επιβονλενβας ονδεν μάλλον 6 διωκόμενος τον διώ-
κοντος. ει (μεν) γαρ ο μεν αρζας τής πληγής τνπτειν
καϊ μη άποκτείνειν διενοή&η, ο δε αμυνόμενος απο-
κτεΐναί) οΰτο§ αν 6 επιβονλείβας εΐη. ννν δ\ καϊ ο
άμννόμενος τνπτειν καϊ ονκ αποκτειναι διανοήσεις

5 ήμαρτεν, εις α ονκ ήβονλετο πατάτας, τής μεν ονν
πληγής βονλεντής εγένετο, τον δε θάνατον πώς αν
επεβονλενόεν, ος γε άκονΰίως έπάταζεν; Οίκεΐον δε
και το αμάρτημα τω άρ\αντι μάλλον ή τω άμννο-
μενω έΰτίν. 6 μεν γαρ α επαΰχεν άντιδράν ζητών, νπ
εκείνον βιαζόμενος εζήμαρτεν' 6 δε δια την έαντον
άκολαΰίαν πάντα δρών και πάΰχων. και τής έαντον καϊ
τής εκείνον αμαρτίας (αίτιος ων) δίκαιος φονενς ειναί

6 έΰτιν. (&1ς δε ονδε κρειΰΰόνως άλλα πολν νποδεεΰτέρως
ων επαΰχεν ήμννετο, διδάξω. 6 μεν νβρίξων καϊ παρ-

άνόΰ. γαρ] ά. δ' 3. — αν η,άά. Τιιγγ. — ο βχ οοηί. Ε. Μγ.:
ο γε Α οογγ. (οογγ.2 860. 8ΐ££.) βί οί. Ε.; οτε Α ρι•. Β; ο,τε Ν;
οδε ν. — άρξας νπερ] αρξας νπό ΝΑ ρτ. (οογγ.2).

4. η ροβί μάλλον ίηΒβΓ. ΝΑ ρΓ. — άποκτείνειν] άποκτεϊναι
οί. 3. — ήβονλετο ΝΜγ.: εβονλετο.

δ. ος γε 8. Τιιγγ.: ον γε (ω γ ε αχ. επάτ. νβΐ ον γ ε άκ.
επραζεν 8ο1ι.). ηυπι ροδί άκονΰ. βχοίάϋ Ο-αναΰίμωςϊ ο! γ 4. —
καϊ ροβί οίκ. δε &άά. ΝΜγ. — έαντον άκολ. Ν: αντον αν.. —
καϊ της έαντον οιη. Ν Χ — αίτιος ων Άάά. Μγ. {αίτιος αάά. 81;.,
αΓτ. γενόμενος 3. οοΐΐ. γ 2, 3 γ 10). — δικαιότερος Μ Ζ ν. άϊιϊβ
ΒΙς. (ίρβθ βά. Ι).

6. κρείΰοόνως Ε. Βίτ.: κρείαβον ων ΝΑ ρΓ., κρείααων ων Α
οογγ.2 Γβΐΐ. — νποδεεατέρως Ε. Βίε.: νποδεέΰτερος. — ό μεν (γαρ)
αυοίοΓθ Ε. Μγ.

ρ. 699—700 κ. ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ Γ. #. 55

Οίνων πάντ έδρα και ονδεν ήμύνατο' 6 δε μη πάΰχειν
αλλ" άπω&εΐβ&αι ζητών, α τε επαΰχεν άκονΰίως επαΰχεν,
α τ ίδραΰε τα παθήματα βονλόμενος διαφυγεϊν ελαΰ-
ΰόνως η κατ ά\ίαν τον άρξαντα ημννετο, καϊ ονκ έδρα.
Ει δε κρείΰΰων ών τάς χείρας κρειΰΰόνως ήμύνετο η 7
επαΰχεν, ονδ' οντω δίκαιος νφ' υμών καταλαμβάνεσαι
εΰτι. τω μεν γαρ αρ\αντι πανταχού μεγάλα επιτίμια
επίκειται, τω δε άμυνομένω ονδαμον ονδεν επιτίμιον
γεγραπται. Προς δε το μήτε δικαίως μήτε αδίκως άπο- 8
κτείνειν άποκέκριται' ον γαρ νπο των πληγών αλλ*
νπο τον Ιατρού ο άνηρ άπε%ανεν, ως οί μάρτνρες
μαρτνρονΰιν. "Εΰτι δε καϊ ή τύχη τον αρζαντος καϊ ον
τον άμννομενον. 6 μεν γαρ άκονΰίως πάντα δράΰας
καϊ πα&ών αλλότρια τύχη κεχρηται' 6 δε εκονΰίως
πάντα δράΰας, εκ τών αντον έργων την τύχην προΰ-
αγαγόμενος, τη αντον άτνχία ημαρτεν.

*&ς μεν ονν ονδενϊ ένοχος τών κατηγορημένων 6 9
διωκόμενος εΰτιν, άποδεδεικται. ει δε τις κοινήν μεν
τήν πράζιν κοινήν σ*£ την άτνχίαν αντών ηγούμενος
είναι, μηδέν άπολνΰιμον μάλλον η καταλήψιμον εκ τών
λεγομένων γιγνώΰκει αντον οντά, καϊ όντως άπολνειν

ονδεν ημννετο 8. — εκοναίως Α ρΓ. — εδρααε] £δρα οί. 3.

7. εΐ δε) ονδε Α ρΓ. — επιτίμιον] οί. ΡοΙΙ VIII, 21.

8. τν. προς δε — μαρτνρονΰιν άβΐ. «Γ. — μήτε δικ. β,χχο,ϊ. Β,.
Βίε. : μη δικαίως. — 6 μεν γαρ] γαρ οπι. ρΓ. Α? — προααγαγό-
μενος 80Γ. : προΰαγόμενος β οοηί. Κ. Τιιγγ., προαγόμενος ν. —
ημαρτεν]_ διέφ&αρται οί. »Γ. οοΐΐ. β 6, γ 4.

9. ονν οπι. Ν. — όντως] ον τον ΝΑ ρΓ. (οογγ.2). — ροδί
άπολνειν μάλλον νν. η καταλήψιμον — άπολνειν μάλλον ίίβΓει-
τβΓαί Ν ρΓ., η καταλήψ. — αντον οντά ίΐβΓαν. Α ρΓ. οογγ.1 (8βά
ίΙ)ί ρΓΟ καταλήψιμον ίκ τών λεγομέν ρήιηο ίΊιβΓαΐ κατα-
λαμβάνειν δίκαιον εστί).

56 Αντιφώντος ρ. 700—702 ε.

μάλλον η καταλαμβάνειν δίκαιος εΰτι. τόν τε γάρ δκό-
κοντα ον δίκαιον καταλαμβάνειν , μη ύαφώς διδάξαντα
ο,τι αδικεϊται' τον τε φενγοντα άνόΰιον άλώναι, μη

10 φανερώς ελεγχ&ε'ντα α επικαλείται, οντωϋϊ δε εκ παντός
τρόπον των εγκλημάτων απολυομένου τον ανδρός, ημείς
οΰιώτερον νμϊν έπιΰκηπτομεν νπερ αυτού, μη τον φονέα
ξητούντας κολάξειν τον κα&αρον άποκτείνειν. ο τε γαρ
άποκτείνας τούτου αποθανόντος ονδεν ηΰΰον τοΓ^ αΐτίοις
προοτρόπαιος £ΰται, οντός τε άνοΰίως διαφθαρείς δι-
πλάόιον κα&ίΰτηΰι το μήνιμα των άλιτηρίων τοΓ<? άπο-

11 κτείναύιν αντόν. ταντα ονν δεδιότες, τον μεν κα&αρον
νμέτερον ηγεΐΰθε είναι άπολνειν της αιτίας, τον δε
μιαρον τω χρόνω άποδόντες φηναι τοΓ(? εγγιΰτα τιμωρεΐ-
ΰ&αι νπολείπετε' οντω γαρ αν δικαιότατα καϊ οΰιώτατα
πράζαιτ αν.

ν γ£ " ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

"Ελος τις Μιτνληναΐος άνηρ ε| 'Λ&ηνών κατά ταντον
άνηγετο *Ηρωδη εις την ΑΪνον' ως δε πλέοντες εγένοντο εν

δίκαιος ΝΜγ.: ί/καιόν. — ο, τι βογ.: οτι.

10. ούτωσϊ δε~\ δε ίη Γ&8. Α. — ύπερ~] περί Α ρΓ. — άπο-
κτείνειν Βίτ. Α ρΓ. : ζητεΐν άτι. ΝΑ οογγ.1 Γβΐΐ. — άποκτείνας
οοιτιιρίιιπι βδί; άπο&ανών Ειηρ. ΛΥ"., άβίβϋβ ςυαβ 8βφΐαηί;υΓ
νβΓΟΪβ τον άπο&., ρΐΌ φΐίβιΐδ τούτου άπο&. Υβδύϊ. 8. Τιιγγ.
Νιιηι πα&ών τούτου άποϋ'.'ί άπο&ανων τούτου καταληφ&έντος
ούδ. ηααον τοις άναγκαίοις οί. .3. — εαται Κ.: εοτιν. ίάβηι βί;
καταοτήοει; 8βά ο£. 3 γ 11: ε'ΰεο&ε — Ή,αΟΊβταα&ε. — μηνιμα Βγ.
οοΐΐ. β 8; γ 7: μίασμα.

11. τον μεν"] το μεν Ν. — ήγεΐα&αι ΝΑ ρΓ. (οογγ.2). —
εγγυστα Α ρΓ. , άγχιοτα οι. Μγ. , βίοιιΐ; 2 α 6. — ύπολίπετε Α ρΓ.
— γάρ αν ΝΜγ.: γάρ. — δΐιοΐοϋ; Ν: τέλος των τετραλογιών.

Ογ. V. ΗΡΩ,ΙΛΟ Τ δοποθηάηιη βββθ 3. νίάίί: Ή.Έ&ΔΟΎ. —
ίηβΟΓ. Ιοοο ύπό&εσις του ηρώδου φόνου ΝΑ.

(γ^

ρ. 702—703 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 57

τη Μη&ύμνη της Λέββου, επειδή άΰτέγαΰτον ην το πλοΐον,
ευρόντες έτερον εΰτεγαβμένον μετέβηΰαν. είΰελ&όντων δε
αυτών ϊν αύτω ε'ξήλ&ε περί την εΰπέραν 6 Ηρώδης και
ουκέτι είΰήλϋ'εν. επανελ&όντος ούν αυτού τον Γ'Ελου μόνον,
οί ΰυγγενεΐς του τελευτήΰαντος έγράψαντο μεν τον "Ελον ως
καχοϋργον, εν δε τω δικαΰτηρίω αγωνιζόμενοι είπον, οτι και
άπέκτεινεν αυτόν, ο δε το μεν της κακουργίας έγκλημα
απολύεται παραγραφικώς, λέγων κακούργους είναι τους κλεπτας
και λωπόδύτας, ων ούδεν απέδειξαν με ποιήΰαντα' μετα-
βαίνει <5' επί την ύπερ του φόνου άπολογίαν, και ΰτο-
χαΰτικώς αγωνίζεται, τα δε απ αρχής άχρι τέλους κοινά.

Εβονλόμην μεν ω άνδρες την δνναμιν τον λέγειν
και την έμπειρίαν των πραγμάτων ε% ί'ΰον μοι καΟ1-
εΰτάναι τ7\ τε ΰνμφορα και τοις κακοΐς τοΓ(? γεγε- η

νημένοις' νυν δε τον μεν πεπείραμαι πέρα τον προβ- <

ήκοντος, τον δε ενδεής ειμί μάλλον τον όνμφέροντος.
ον μεν γάρ με έδει κακοπα&εΐν τω ΰώματι μετά της 2
αιτίας της ον προΰηκούΰης, ενταν&οΐ ουδέν με ώφέληΰεν
η έμπειρία' ον δε με δει όω&ήναι μετά της αληθείας
είπόντα τα γενόμενα, εν τούτω με βλάπτει η τον λέγειν
άδνναμία. πολλοί μεν γάρ ηδη των ον δνναμένων 3
λέγειν άπιβτοι γενόμενοι τοΓ^ άλη&έΰιν, αντοΐς τούτοις

"Ελος ηοπιβη β νίίίθ83, ΙβοΙίοηβ έλος αω&εΙς § 19 βυχίδββ νί-
άβπιηΐ; Τπγγ. — λωποδίτας Ν. — ίρβί οτ. ρΓαβπιΐίίϋ; Ν άντιφών-
τος νπερ τον ηρώδον φόνου.

1. κα&ιβτάναι ΒΜΖ βΐ; ν. αηίβ Ε-. — του προσήκοντος
πέρα ρΓ. Α.

2. ενταν&α Ι». ΌίηάοΓβτίδ. — εμπειρία] απειρία οί. 8. — νν.
μετά της άλη%•. 1)18 ροηίΐ; ρΓ. Ν. — του λέγειν] τον λέγοντος
Α ρΓ. — άδννααία 8. ί. οοΐΐ. Β. Α. ρ. 345, 26: άδυναοία ως Αν-
τιφών καϊ Θουκυδίδης.

3. μεν γάρ ΝΜγ.: γάρ. — τοις άλη&έοιν] τώ άλη&εύειν
Τβ,^Ιογ ^.

58 Αντιφώντος ρ. 704— 705 ε.

άπώλοντο, ου δυνάμενοι δηλώΰαι αύτά' πολλοί δε των
λέγειν (δυναμένων) πιΰτοϊ γενόμενοι τω ψεύδεΰ&αι,
τούτω έΰώ&ηϋαν, διότι (ευ) έψεύΰαντο. ανάγκη ούν,
όταν τις άπειρος η του άγωνίξεΰ&αι, έπι τοις των κατ-
ηγόρων λόγοις είναι μάλλον η έτι αύτοις τοί^ έργοις

4 καϊ τη άλη&εία των πραγμάτων, εγώ ούν ω άνδρες
αίτήΰομαι υμάς, ούχ άπερ οΓ πολλοί των αγωνιζομένων
άκροάβ&αι υφών αυτών αιτούνται, ΰφίόι μεν αύτοΐς
άπιΰτούντες, υμών δε προκατεγνωκότες άδικόν τι —
είκος γαρ εν άνδράύι γε άγα&οΐς και άνευ της αίτήβεως
την άκρόαβιν ύπάρχειν τοις φεύγουΰιν, ούπερ καϊ οι

6 διώκοντες ετυχον άνευ αίτήΰεως — ' τάδε (δε^> δέομαι
υμών, τούτο μεν εάν τι τη γλώΰΰη αμάρτω, 6υγ-
γνώμην εχειν μοι, καϊ ηγεΐΰ&αι απειρία αύτο μάλλον
η αδικία ήμαρτήβ&αι, τούτο δε εάν τι όρ&ώς ειπώ,
αλητεία μάλλον η δεινότητι (ευ) είρήβ&αι. ου γαρ
δίκαιον ούτ έργω άμαρτόντα δια ρήματα βω&ήναι,
130 ούτ έργω όρ&ώς πρά%αντα δια ρήματα άπολέβ&αι' το

αύτώ τούτω Ό. ^. — ου δυν. δηλ. αυτά &ϊ διότι έψεύοαντο
άβΐ. Ό. «Γ.; 6£0 ηυηο εν αάάίάί. — δυναμένων οπι. ΝΑ ρΓ. (αάά.
πι. 2). των (δυναμένων) λέγειν Χ, των λ. έπιαταμένων νβΐ των
(δεινών) λ. ΙΓιιπγ. — (αυτω) τούτω Βαίί.

4. ροδί αΐτήοομαι αάά. ί« ΝΑ ρΓ. 3. (φΐΐ — βψηυπι ροβ*
άνδρες ροπϋ). Αΐίηυαηάο οοηίοοί αιτ. τάδε; ηυηο ναπαπι οΐίπι
Ιβοίίοηβηι ίιιΐ88β ραίο εγώ δε (βίοηΐ; βδί Αηάοο. 1, 1) ρΓΟ εγώ
ούν. — άπιβτ.] πιατεύοντες 8.

5. #ε ρθ8ί τάδε οπι. ΝΑ (αάά. πι. 2). — γλώοη ΑρΓ. (οογγ2.).
— αυγγν. εχειν μοι αητβ τοντο μεν βχβίαί ίη οοάά.; ίΓαηβρ.
Βαίΐ;. (ροδί τοντο μεν ίΓαηδρ. Β,.). — αύτο μάλλον η ΝΜγ.:
μάλλον αύτο η. — εν ίηδθΓ. Ηΐ. — ού γαρ δίκ. κτε.] οί. 8ίοο.
ί!θΓ. 46, 65, ςιυϊ ρΓΟ δια ρήμ. οω&ηναι ηαοθί ρημαπ οωϋ•., ρι*ο
δια ρήμ. άπολέΰ&αι απΐβηι ίιά ρήμα άηολ. (^υαο Ιβοϋοηβδ ηαυά
8ϋίο απ ρΓαβίβΓθηάαο δίηί. — άπολεΐΰ&αι Ν βΐ ρΓ. Α (οογγ.2).

ρ. 705-707 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 59

μεν γαρ ρήμα της γλώΰϋης αμάρτημα έβτι, το #£ έργον
της γνώμης, ανάγκη δε κινδυνεύοντα περί αύτώ και 6
πού τι και εξαμαρτείν, ου γαρ μόνον των λεγομένων
ανάγκη έν&υμεΐΰ&αι, αλλά καϊ των έΰομένων' άπαντα
γαρ τά ίν άδηλω ετ οντά έπι τη τύχη μάλλον άνάκειται
η τη πρόνοια, ταντ ονν εκπληξιν πολλην παρεχειν
ανάγκη έΰτϊ τω κινδυνεύοντι. ορώ γαρ εγωγε καϊ τους 7
πάνυ έμπειρους τού άγωνίξεβ&αι πολλώ χείρον εαυτών
λέγοντας, όταν εν τινι κινδύνω ωβιν' όταν δ* άνευ
κινδύνων τ^ διαπράΰβωνται, μάλλον όρ&ουμένους. η
μεν ούν αίτηβις ω άνδρες καϊ νομίμως καϊ οΰίως εχουΰα,
καϊ εν τω νμετέρω δικαίω ούχ ήΰΰον η εν τω έμώ' περί
δε τών κατηγορημένων άπολογήβομαι κα& εκαΰτον.

Πρώτον μεν ούν, ως παρανομώτατα και βιαιότατα 8
ε(ς τόνδε τον αγώνα κα&έΰτηκα, τούτο υμάς διδάξω,
ου τω φεύγειν αν το πλήθος το ύμέτερον, έπει καν
άνωμότοις ύμιν καϊ μη κατά νόμον μηδένα έπιτρέψαιμι
περί τού ΰώματος τοΰ εμού διαψηφίΰαΰ&αι, ενεκά γε
τού πιΰτεύειν έμοί τε μηδέν έξημαρτήΰ&αι εις τόδε το
πράγμα και υμάς γνώΰεΰ&αι τα δίκαια, αλλ ίνα ύ\ τε-
κμήρια ύμιν και τών άλλων πραγμάτων τών εις έμε η
τούτων βιαιότης καϊ παρανομία, πρώτον μεν γαρ κα- 9

γλώσσης] γνώσσης Α ρΓ. (οογγ.2). — ρήμα β* έργον άβΐ. Λνβίΐ.,
αμάρτημα άθΐ. Ηυ£. «Γ.

6. περί αντοϋ (φΐοά ίη ιηβηίθΐιι νβηϋ; Κ.) βογ. βά. Ι; οί. § 62;
2 α 4; #5; 6, 1 (Μγ.). οοπΐχα Μγ. αηΐβ %αί ηου ίηίβΓοίάίδδβ
εγ.πλη%&ηναι νβΐ βίιιιίΐθ ς[αίά οί., 3. αηίβ περί αντω Ιαοαη&β
βΐ^ηα ροηίΐ;, ίηίβΓοίάίΒΒβ Γαίιιβ όρρωδειν νβΐ αΐίαά νθΛυπι ΐΐηιβη(ϋ.

7. διαπράσσονται Ν θί Α ρΓ. — οργωμένους Α ρΓ. (οογγ.2).

8. τενμήριον οί. Ε.; Τηυο. VI, 28 οοηί. «Γ. — νμΐν] εμοϊ
Α ρΓ. — τών εις 8. Ττιγγ. : καϊ τών εις.

9. πρώτον μεν γαρ] &ά ηαβο ίη πι§. το παραγραφικόν Ν.

60 Αντιφώντος ρ. 707—709 ε.

κονρ^Οί; ενδεδειγμένος φόνον δίκην φεύγω, ο ουδείς
πώποτ έπα&ε των εν τχι γτ\ ταύτη, και ως μεν ου κα-
κούργος είμι ούδ' ένοχος τω των κακούργων νόμω,
αυτοί ούτοι τούτου γε μάρτυρες γεγένηνται. περί γαρ
των κλεπτών καϊ λωποδυτών 6 νόμος κείται, ων ούδεν
έμοϊ προΰόν απέδειξαν, ούτως εί'ς γε ταύτην την απ-
αγωγών νομιμωτάτην καϊ δικαιοτάτων πεποιήκαΰιν ύμίν

10 την άποψήφιΰίν μου. φαϋι δε αυτό γε (το) άποκτείνειν
μέγα κακούργημα είναι, καϊ εγώ ομολογώ μέγιβτόν γε,
καϊ το ίεροβυλεΐν καϊ το προδιδόναι την πόλιν' άλλα
χωρίς περί αυτών εκάβτου οΐ νόμοι κείνται, έμοϊ δε
πρώτον μέν, ον τοις άλλοις εϊργεβ&αι προαγορεύουβι
τοις του φόνου φενγουΰι τάς δίκας, ένταν%^οϊ πεποιη-
κα(7& την κρίΰιν εν τη άγορα' έπειτα τίμηΰίν μοι έποι-
ηύαν, άνταπο&ανεΐν τον νόμου κειμένου τον άπο-
κτείναντα, ου τον έμοϊ Συμφέροντος ένεκα, άλλα του
ΰφίΰιν αύτοΐς λνΰιτελονντος, και ένταν%α ελαβΰον
ενειμαν τω τε&νηκότι τών εν τω νόμω [κειμένων]" ον δ'

11 ένεκα, γνώΰεΰ&ε προϊόντος του λόγου, έπειτα δέ, ο

τοντον γ ε ΝΜγ.: τούτον. — εμοί~\ μοι Μγ. (ονδ' *εν έμοϊ
Ύΐ.). — εί'9 γ ε] εί'ς τ ε Α ρΓ. (οογγ.2?).

10. αντόγε το απ. 8οηθθπι.: αν τό τε ά. οοάά., αντό τε
το ά. ΑΙά., αν τό γε ά. 8., αντο τάπ. 3., φΐοά ϊογϊ. ρΓαββίαΐ. —
μέγα ΑΙά.: με οοάά. — ομολογώ, (καίτοι) μέγ. γε καϊ οί. 3.;
ωσπερ ροδί; μέγ. γε η,άάίάί βά. Ι (,,δίουϋ δαοηΐβ^ίυιη" Β. ίη νβΓβ.
Ιαΐ). — πρώτον] προς Α ρΓ. — έντανΟΊ ΑΙά. — κρίσιν ίη γ&8.
Α (,,ρΐ'. άγοράνϊ" 3.). — άνταπ. τον νόμον κειμ. τον άποκτ.
Ν βΐ ρΓ. Α Μγ. : τον νόμ. κειμ. τ. απ. άντ. Α οογγ.2 γθΙΙ. —
ενειμαν αν Ν, αν, Ινει/ιαν αν ρΓ. Α, ,,ίη φΐο ηι. 1 ηί ίαΙΙοΓ
ρπτΐ8 αν, βΤΆβϋ βϊ ίηνϋα βριπίαπι νοοίβ δβςυ. δΐΐδίυΐϋ;. ηυηο
Γβδϋίυϋ; πι. 2, φΐαβ βίίαπι αΐίθπιιη αν άβίβνίδββ ρυί&ηάα βδί"
(Ι.), ελάσσονα $ν. αντώ τω τε&ν. 3,1ΐφΐ9,η<1ο οοηϊβοί, ενειμαν
αντοϊ Τν. — κειμένων άβΐ. οι. 3.; οι. Όβνα. 37, 20.

ύ Λ Λ

■ >

ρ. 709—710 κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 61

πάντας οίμαι νμάς έπίβταβδαι, άπαντα χα δικαύτήρια
εν νπαί&ρω δικάζει τάς δίκας τον φόνου, ονδενός άλλον
ένεκα η ίνα τούτο μεν ο Γ δικαΰταϊ μη ί'ωΰιν εις το αντό
τοις μη κα&αροΐς τας χείρας, τοντο δε 6 διώκων την
δίκην τον φόνου ίνα μη όμωρόφιος γίγνηται τω αν-
δέντη. 6ν δε τοντο μεν παρελθών τούτον τον νόμον
τουναντίον τοις άλλοις πεποίηκας' τούτο ό*£ δέον 6ε
διομόΰαβθαι ορκον τον μέγιΰτον καϊ ίΰχνρότατον,
έ%ώλειαν ΰαντω και γένει καϊ οικία τή ΰή έπαρώμενον,
η μην μη άλλα κατηγορήΰειν εμού η εις αυτόν τον
φόνον, ως εκτεινα, εν ω οντ αν κακά πολλά είργα-
6 μένος ηλιΰκόμην αλλω η αντω τω πράγματι, οντ αν
πολλά αγαθά είργαΰ μένος τούτοις αν έΰωξόμην τοΓ^
άγαθοΐς' α ΰυ παρελθών, αυτός ΰεαυτω νόμους εξ- 12
ενρών, άνώμοτος μεν αύτος εμού κατηγορείς, αι/αψοτ:ο^
ό*£ οι μάρτυρες καταμαρτυρούν ι, δέον αυτούς τον αυτόν \
ορκον 6οϊ διομοΰαμένονς καϊ άπτομένονς των σφα-
γίων καταμαρτνρεϊν εμού. έπειτα κελεύεις τονς δικαΰτάς
άνωμότοις πιΰτεύΰαντας τοΓς μαρτνρούΰι φόνον δίκην
καταγνώναι, ονς 6ν αυτός άπίΰτονς κατέΰτηΰας παρ-
ελθών τονς κειμένονς νόμονς, καϊ ήγή χρηναι αντοΐς την
ΰην παρανομίαν κρείΰΰω γενέβθαι αυτών τών νόμων.
Λέγεις δε ως ούκ αν παρέμεινα ει έλελύμην, άλλ' 13

11. Ιΰχνρώτατον Ν ρΓ. (οογγ.2). — εζωλίαν Ν ρτ. Α ρΓ. (υίβΓ-
<χαιβ οογγ.2). — οαντω Ν «Γ.: αντω (αντω Μγ.). — οικεία Ν ρι\
(οογγ.2). — 81/^] ίγώ Ν οογγ.2. — κακά] %άτα Α ρι•. (οογγ.2),
. . . α Ν ρτ. , ονν οογγ.2. — οντ αν πολλά ειίΒρ. Κ,.; 8θά οί.
ββο&ηβΓ. Ιι78. ρ. 312.

12. αν παρελ&ών] ονμπαρελ&ών Ν. — ενρών Ν. — άνο-
μότοις ρΓ. Α (οογγ.2) — ήγει (ηγή) Ότγ&ηάβτ (άίδδ. Ηαΐ. 1838
«ιββ. 8) β* Ρ. Ε. ΜϋΙΙβΓ: η γε Ν,' εί' γε ΑΒΖ (οί'ει δοΐιοβπι. Γγ.,
οΐει γε 8.).

62 Αντιφώντος ρ. 710—712 ε.

ωχόμην αν άπιών, ώβπερεϊ άκοντα με άναγκάβας είβ-

ελ&εΐν εις την γήν ταύτην. καπτοί. εμοϊ ει μηδέν

ΐ8ΐ διέφερε ΰτέρεΰ&αι τήβόε της πόλεως, ί'ΰον ην μοι και

προ6κλη%εντι μη έλ&εϊν, αλλ* ερήμην όφλεϊν είναι την

^-7 δίκην, τούτο δ' άπολογηΰαμενω την προτεραν εζεΐναι

« έζελ&εΐν' άπαύι γαρ τοντο κοινόν έύτι. ΰν δε, ο τοις

άλλοις "Ελληύι κοινόν έύτιν, (δια ζητείς με μόνον άπο-

14 ύτερειν, αντος βαντω νόμον δεμένος, καίτοι τονς γε
νόμους οι κείνται περί των τοιούτων, πάντας αν οϊμαι
ομολογήΰαι κάλλιΰτα νόμων απάντων κεΐβ&αι κ«α οΰιώ-
τατα. υπάρχει μεν γε αύτοΐς άρχαιοτάτοις είναι έν
τη γη ταύτη, έπειτα τους αυτούς άεϊ περί των αυτών,
όπερ μέγιβτόν εΰτι βημεΐον νόμων καλώς κείμενων" 6
γαρ χρόνος και η εμπειρία τα μη καλώς έχοντα έκδιδά-
ύκει τους ανθρώπους, ώΰτε ού δει υμάς εκ τών του
κατηγόρου λόγων τους νόμους καταμαν&άνειν, ει καλώς
ύμΐν κείνται η μη, αλλ* εκ τών νόμων τους τών κατ-
ηγόρων λόγους, ει όρ&ώς και νομίμως υμάς διδάΰκουΰι

15 το πράγμα η ου. Ούτως οι γε νο^Οί. κάλλιΰτα κείνται
οί περί φόνου, ους ουδείς πώποτε ετόλμηΰε κινήΰαι'
6υ δε μόνος δη τετόλμηκας γενεθ%αι νομοθέτης επί τα

13. Το*αιη § ροβί § 18 ίΓαηβρ. Ρ. ΓοβΓβίβΓ (»ρ. 8.) Τ. — αν
άπιών] άνάπτων Ν βί ρι\ Α 8βο. 1. (οογγ.2), άναπιων Α ρΓ. ββα
8ΐ££• — εμοϊ, εΐ (πιπί Βεπιηακί^ο Μγ. — μοι] οϊμαι \ν. —
εΐναι ρθ8ί όφλ. ΐηββπιί βχ Α (τιΜ ρηηοίίδ α πι. 1 ηοί&ίυπι βδί):
,,&βφΐυπι βτ&ϊ ΙίοβΓβ ιηίηί". — την δί%ην οπι. Ν 8οηοβπι. ίΥ «Γ.
— Ι|εΓναι άβΐ. ϋ., έί-ήν οί. Ε. Γγ., εζείη αν 8. — ΰν δε ο *τε.]
δι οοηΙυΙθΓΐβ § 17 βχίι*. ώΰτε καΐ ούτος κτε., νίάβαβ ρβΓρβΓ&ηι
ηαηο § ροβΐ; 18 ίίΓαηδροηί. — με] £με Βΐί.

14. Ηαηο § ρΓ&βΐβΓ ρπηιυιιι νθΛυιη άβΐ. 8., ίαπιηιΐίΐιη ϋΐα-
ϊάιώ. θχ ογ. VI § 2; άβΐ. βϊϊ&πι όντως § 16 ίηΐί. — ν μας] ημάς
Ν. — τών κατηγόρων ρι\ Α 8. : τον κατηγόρον. — διδάΰκονΰΐ
οι. Ε.: διδάξονΰΐ Α ν., &#ά|ε* Ν (διδάσκει Υ7. ^.).

ρ. 712—713 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 63

πονηρότερα, και ταύτα παρελ&ων ζητείς με αδίκως
άπολέΰαι. α δ^ε ΰν παρανομείς, αυτά ταύτα μοι μέγιβτα
μαρτνριά έΰτιν' εν γαρ ηδείς οτι ουδείς αν ην (5οι ος
εκείνον τον οοκον διομοΰάμενος εμού κατεμαρτνρηβεν.
"Επειτα δε ονχ ώς πιΰτεύων τω πράγματι άναμφιΰβη- 16
τήτως ενα τον αγώνα περί τον πράγματος έποιήΰω,
άλλα άμφιΰβήτηΰιν κάί λόγον ύπελίπου ώς και τοΐΰδε
τοΓ<? δικαΰταΐς άπιΰτήΰων. ώΰτε μηδέν ^οι έν&άδε [μηδϊ]
πλέον είναι μηδ' άποφυγόντι, άλλ' έξεΐναί 6οι λέγειν
οτι κακούργος άπέφυγον, άλλ' ου τον φόνου την δίκην'
ελών δ* αν άξιώΰεις με άποκτεϊναι ώς του φόνον την
δίκην ώφληκότα. καίτοι πώς αν εί'η τούτων δεινότερα
μηχανήματα, ει νμϊν μεν άπαξ τουτουΟι πείύαβι κατείρ-
γ αύται α βούλεύ&ε, έμοϊ δ' άπαξ άποφνγόντι ο αντος
κίνδννος υττολίΜΤδταί ; "Ετι δε μάλ' εδε&ην ώ άνδρες 17
παρανομώτατα άφαντων ανθρώπων, έ&έλοντος γάρ
μου έγγυητάς τρδΓ(? κα&ι6τάναι κατά τον νόμον, ούτως
οντο^ διεπράξαντο ώΰτε τούτο μη έγγενέΰ&αι ^ο^
ποιήΰαι. των δε άλλων ξένων όΰτις πώποτε ή&έληύε
καταότήΰαι έγγυητάς, ουδείς πώποτε έδέ&η. καίτοι οί

15. πονηρότερα Ν δοΐιοβπι. 3.: πονηρότατα. — και ταντα]
ο£Ρ6ΐι<1ϋ; β. — μεγίϋτη Ν οογγ.2, μαρτυρία Ν. — ηδηΰ&' 3.

16. περϊ τον (αυτού) πρ. 8ΐΐ8ρ. Ε. — νπελείπου Ν βϊ ρΓ. Α.
— τοίαδε τοις Ρ.: τοις τότε (ώς καν τοις τότε δικ. άμφίΰβη-
τήαων 8., ρβΓρθΓαπι, ηαπι ορροηπηίυΓ ίηίβΓ 8β ώς πΐΰτε νων —
ώς άπΐΰτήαων). — άπιΰτών Ρ. — μηδέ ροδί εν&άδε άβΐ. Β,. 3.
(ώ'. μηδέ πλέον μοι ε. μηδέν είναι 0. Μγ. δοΐιοβπι.). — πανουργίας
οί. Ε. — αυ Βκ.: αν. — άζιώΰης Ν βί ρΓ. Α (οογγ.2). αν άξι-
ώΰαίς οί. 8. (ροβΐ (τ. Ηβπηαηηππι άβ αν ραΓΐίο. ρ. 185). —
απολείπεται Ν, ρΓ. Α, Β Ζ.

17. %α&εΰτάναι Α όγ. 8βο. 3. βΐ πιβ (ηα&ΐΰτάναι 860. 8ΐ££.);
■αα&ΐΰτάναι οογγ.2. — ώΰτε τοντο οί. Κ.: τούτο ώΰτε. — μοι] με
Ν. — οΰτις πώποτε] οϋτίς ποτέ Ν. — ίδέ&η] εδέ . . . Α ρΓ.

64 Αντιφώντος ρ. 713—714 ε.

επιμεληταϊ των κακούργων τω αυτώ χρώνται νόμω
τούτω, ώΰτε κα\ ούτος κοινός τοις άλλοις πάβιν ων

18 εμοϊ μόνω έπέλιπε μη ώψεληύαι * τούδε κόύμου. τού-
τοις γαρ ην τούτο ΰυμφέρον, πρώτον μεν (ως) άπαρα-
ΰκευότατον γενέβ&αι με, μη δυνάμενον διαπράΰΰε-
6&αι αύτον τάμαυτού πράγματα, έ'Λ^τα κακοπα&εΐν
τω ϋώματι, τους τ ε φίλους προθυμότερους εχειν τους
έμαυτου τούτοις τα ψευδή μαρτυρεΐν η εμοϊ τάλη&ή
[λέγειν], δια την του ΰώματος κακοπά&ειαν. όνειδος τε
αυτώ τε έμόί περιέ&εβαν και τοις εμοΐς προΰήκουΰιν
εις τον βίον άπαντα.

19 Ούτωΰϊ μεν δη ΛολλοΓ^ έλαβΰω&ύς των νόμων
των υμετέρων κα\ του δικαίου κα&έΰτηκα εις τον αγώνα '
όμως μέντοι 7Β και £κ τούτων πειράΰομαι έμαυτνν
άναίτιον επιδεΐζαι. καίτοι χαλεπόν γ ε τα εκ πολλού
κατεψευΰμένα και έπιβεβουλευμένα, ταύτα παραχρήμα
άπελέγχειν' α γάρ τις μη προΰεδόκηβεν, ούδε φυλάζα-
β&αι εγχωρεΐ.

Έγώ δε τον μεν πλουν εποιηΰάμην εκ της Μυ-

£πέλειπε ρΓ. Ν, νπέλειπε ρι*. Α. ενέλιπε Βαϋ, (ε*π') εμοϊ
— ίπέλ. οί: Κ. — ώφεληααι Ν βΐ ρΓ. Α: ώφελεισ&αι Α οογγ.2 ν.
Ργο τονδε κόσμου (Ν βϊ ρΓ. Α, 1ι. β. τον δεσμού τά> νίά.) Α οογγ.2
ΓβΠ. Ιιαβοηβ τονδε τον νόμον, φΐοά άβΐ. Βαίί;.; πιίΐπ Ιαοαπα
6880 νίάβίυΓ. Ώφελεΐν ο. άαί. θβΐ 6, 38.

18. 6νμφέρον~\ ΰνμφέρο ίη ΓαβιίΓα Α. — ως αηίβ άπαρ. &άά.
Ηί. — αντον τάμ. Βέ. : εμαντον ταμ. (οπι. εμαντον Α1ά.). —
προ&νμοτέρως (Β.) Ηί. Οοο. ^. 8βά ίυιη εμονς βοποοηάηπι
βήί. — τούτοις Α οογγ.2 Α1ά.: τοις. — λέγειν ββοΐ. 3., δια την
τ. β. Υ.α'ΛοπάΟ'. άβΐ. Ό. <Τ. — όνειδος γάρ οί. «Γ. — αντώ τε Κ/.:
αντώ γε. — ίμοι προσήκ. Ηί. οοΐΐ. § 59.

19. πολλά Ό., (εν) πολλοίς 8. — ελασσωδεις οοηί. ίη-
νβηίΐ; Ό., ρΓ^βοοηί Ν βί; ρι\ Α: έλος βω&εις Α οογγ.1, έλος αω-
&εϊς οβίί. Ηθη, αν σω&είς ν. — μέντοι γε] γε άοΐ. «Ι. οί. 6, 3.

ρ. 714-715 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 65

τιλήνης ώ άνδρες, εν τω πλοίω πλέων ω Ηρώδης ούτος, 20
ον φαΰιν υπ εμού άπο&ανεΐν' έπλέομεν δε εις την
Αινον, εγώ μεν ώς τον πάτερα — ετύγχανε γαρ εκεί
ών τότε — , 6 δ' Ηρώδης άνδράιζοδα Θρα%ϊν άν&ρώ-
ποις άπολύΰων. ΰυνέπλει δ\ τά τε άνδράποδα α έδει
αύτον άπολύΰαι, καϊ οί Θράκες οΐ λυΰόμενοι. τούτων
δ* ύμΐν τους μάρτυρας παρέχομαι.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

*Η μεν πρόφαΰις εκατέρω του πλου αϋτη' ετύχο- 21
μεν δε χειμώνί τινι χρηΰάμενοι, νφ' ον ηναγκά<5%ημεν
καταΰχεΐν εις της Μη&υμναίας τι χωρίον, ου το πλοΐον
ώρμει τούτο εις ο μετεκβάντα φαΰϊν άποδανεϊν αυτόν
[,τον Ήρφδην]. καϊ πρώτον μεν αυτά ταύτα 6κο-
πεΐτε, οτι (ου τη ε) μη πρόνοια μάλλον έγίγνετο η
τύχη. ούτε γάρ πείΰας τον άνδρα ούδαμού άπελέγχομαι
ϋύμπλουν μοι γενέύ&αι, αλλ9 αύτος κα&' αύτον τον
πλουν πεποιημένος ένεκα πραγμάτων ίδίων' ούτ αν 22
εγώ άνευ προφάΰεως ικανής φαίνομαι τον πλουν ποιη-
βάμενος εις την Αινον, ούτε καταβχόντες εις το χω-
ρίον τούτο άπο παραΰκευης ουδεμιάς, άλλ' ανάγκη
χρηΰάμενοι* ούτ αύ επειδή ώρμιΰάμε&α, η μετεκβαΰις

20. Μυτιλήνης ηίο βϊ &\ι\)Ί ^. : Ηβή οοηβίαηίβΓ Μιτνλ., ηίδί
φΐοά § 24 μντυλήνη &άϊ ίη Ν. — εν τω (αντώ^ πλ. Ιή.; ώ
<και> Ήρ. Ε.

21. μεταβάντα Α ρΓ. — φησϊν Ν β£ ρΓ. Α (οογγ.2). — άπο-
χτανεΐν Α ρΓ. — τον Ήρώδην άβΐ. Β. Ώ. (&\ιϊ ούτοι ρΓΟ αντον
Ε.), ιιηοίβ ίηοΐ. Μγ. οί. § 77. — οκοπεϊτε] βχΐχ. Ιϊ&βΓ&ιη & πι.
2 η&Ο. Ν. — οτι ον τή εμη 3β\)\): οτι μη. — %αδ•' αντον 8ί.:

αντον.

22. αν εγώ] αντ εγώ Ν βί ρΓ. Α. — ώρμηαάμε&α ρΓ. Ν
(οογγ.2). — μετέκβααις Ν 6Ϊ οογγ.1 Α Μγ. Τιιγγ.: μετάβαοΐξ ρΓ.
Α ν.

Αντιρηον, εά. Εγ. Β1&68. 5

66 Αντιφώντος ρ. 715-717 β.

έγένετο εις το έτερον τίλοϊον ούδενϊ μηχανήματι ούδ'
απάτη , αλλ* ανάγκη καϊ τούτο έγίγνετο. εν ω μεν γαρ
έπλέομεν, άΰτέγαβτον ην το ττλοΓον, εις ο ό*£ μετέβημεν,
έΰτεγαΰμένον' τον δε ύετον ένεκα ταύτ ην. τούτων δ*
ύμΐν μάρτυρας παρέχομαι.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

23 Έπειδη δε μετεζέβημεν είς το έτερον πλοΐον, έπί-
νομεν. καϊ 6 μεν έΰτι φανερός εκβας εκ του πλοίου
καϊ ούκ είΰβάς πάλιν' εγώ δε το παράπαν ουκ εζέβην
έκ του πλοίου της νυκτός εκείνης, τη δ' νΰτεραία,
επειδή αφανής ην 6 άνήρ, έξητεΐτο ουδέν τι μάλλον
νπο των άλλων η καϊ υπ έμον' καϊ ει τω των άλλων
έδόκει δεινον είναι, και έμοϊ ομοίως, και εις τε την
Μυτιληνην έγώ αίτιος η πεμφ&ηναι άγγελον, καϊ τη

24 έμη γνώμη επέμπετο' καϊ άλλου ούδενος έ&έλοντος
βαδίξειν, ούτε των από του πλοίου ούτε των αύτω τω
Ηρώδη Συμπλεόντων , έγώ τον άκόλου&ον τον έμαυτου
πέμπειν έτοιμος η' καίτοι ου δηπου γε κατ έμαυτου
μηνυτην Ηπεμπον είδώς. έπειδη δε 6 άνηρ ούτε έν τη
Μυτιλήνη έφαίνετο ζητούμενος ουτ άλλοθι ονδαμοϋ,
πλους τε ημΐν εγίγνετο, καϊ τάλλα άνηγετο πλοία
άπαντα, φχόμην κάγώ πλέων, τούτων δ' ύμΐν τους
μάρτυρας παραΰχήΰομαι.

μετεξέβημεν Ρ. — μάρτυρας οί. Κ. (ίία ΒβιηρβΓ Αηϋρΐιοη) :
μαρτυρίας. Τους μάρτ. Ε,θΐιίζβΐ, φΐίο. ίη Ιι&ο φΐίάβιη ίυπηιιία
αΐΐαβ ββπιρβΓ 3,Γί;ΐοιι1ιΐ8 αοΙάίίυΓ.

23. μετεξ,έβημεν ΑΒ Βίε.: μετέβημεν. — ε%βάς εκ ΑΒ Βΐι.:
ετιβάς. — εξέβην εκ ΝΜγ. : εξέβην. — καϊ εί'ς γ ε οί. 5. — η
3. : ην. ίϊβΏϊ § 24. 29.

24. ου δήπου γ ε ΝΜγ.: γε ου δηπου. — μυτυλήνη Ν. —
άλλο&ι ΝΑ Βέ. (οί. δίβρίι.): άλλο&εν. — πλέων] πλέον Α ρι\
(οογγ.2).

ρ. 717—718 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 67

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.
Τα μεν γενόμενα, ταύτ έΰτίν' έκ δε τούτων ηδη 25
βκοπεΐτε τα εικότα, πρώτον μεν γαρ πρϊν άνάγεΰ&αί
με εις την Αινον, ότε ην αφανής 6 άνήρ, ουδείς
ήτιάΰατό με άν&ρώπων , ηδη πεπυβ μένων τούτων την
άγγελίαν' ου γαρ αν ποτέ ωχόμην πλέων. άλλ' εις μεν
το παραχρήμα κρεΐΰΰον ην το άλη&ες καϊ το γεγενη-
μένον της τούτων αίτιάΰεως, καϊ αμα έγώ έτι έπεδη-
μουν' επειδή δε εγώ τε ωχόμην πλέων καϊ ούτοι ε£
επίβουλης ΰυνέ&εΰαν ταΰτα καϊ έμηχανήΰαντο κατ
εμού, τότε τμιάβαντο. Αέγουΰι δε ως εν μεν τή γη 26
άπέ&ανεν ο άνήρ, κάγώ λί&ον αύτω ένέβαλον εις την
κεφαλήν, ος ούκ έζέβην το παράπαν έκ του πλοίου,
καϊ τούτο μεν ακριβώς ούτοι ί'βαΰιν' όπως δ' ηφανίύ&η
6 άνήρ, ούδενι λόγω είκότι δύνανται άποφαίνειν. δή-
λον γαρ ότι εγγύς που του λιμένος εικός ην αυτό
γίγνεΰ&αι, τούτο μεν με&ύοντος του ανδρός, τούτο δε
νύκτωρ έκβάντος έκ τού πλοίου' ούτε γαρ αυτού κρα-
τεϊν ϊΰως αν έδύνατο, ούτε τω άπάγοντι νύκτωρ μα-
κράν όδόν η πρόφαΰις αν είκότως έγίγνετο' ζητουμένου 27
#£ τού ανδρός δύο ημέρας καϊ έν τω λιμένι καϊ απω^εν
τού λιμένος, ούτε όπτηρ ουδείς έφάνη ούτε αίμα ούτε
άλλο ΰημεΐον ουδέν, κατ έγώ ΰυγχωρώ τω τούτων
λόγω, παρεχόμενος μεν τους μάρτυρας ως ούκ έζέβην
έκ τού πλοίου' εί δε καϊ ως μάλιΰτα έζέβην έκ τού
πλοίου, ουδενϊ τρόπω είκος ην άφανιΰ&έντα λα&εϊν

25. συνέΟ'εααν'] σαν ίη Γ&8. Α.

26. ίνέβαλον αντώ Α Β Β&. — ονκ ΐπίτο- νβΓβιιπι (ίη ίηια
ρ3£.) Α. — αντο Ν Ι.: τούτο. — αντον Το,^Ιογ Β,.: αντον.

27. χαϊ εν ΝΜγ.: εν. — απο&εν Ν. — όπτηρ] τβδρ. ΡοΙΙ.
2, 57. — εί δε — πλοίου ιό ηι§. βοηρία βαάθπι πι. Ν.

68 Αντιφώντος ρ. 7ΐ8— τιθ ε.

τον αν&ρωπον, εΐ'περ γε μη πάνυ πόρρω άπηλ&εν άπο

28 της δαλάΰΰης. 'Λλλ' ώς κατεποντώ&η λέγουβιν. εν
τίνι πλοίω; δηλον γαρ ότι εξ αυτού του λυμένος ην το
πλοΐον. πώς αν ουν ουκ έζηυρέ&η; καϊ μην εικός γε
ην καϊ όημεΐόν τι γενέβ&αι εν τω πλοίω ανδρός
τε&νεώτος (εντι&εμένου) καϊ έκβαλλομένου νύκτωρ.
νυν δε εν μεν ω έπινε πλοίω και ε'| ο υ έζέβαινεν, εν
τούτω φαοϊν εύρεΐν ΰημεΐα, εν ω αύτοι μη ομολογοΰΰιν
άπο&ανεΐν τον" ανδρα' εν ω δε κατεποντώ&η, ούχ
ηύρον ουτ αυτό το πλοΐον ούτε ΰημεΐον ουδέν, τού-
των δ* ύμΐν τους μάρτυρας παραΰχήΰομαι.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

29 Έπειδη δε έγω μεν φρούδος ή πλέων εις την
Αΐνον^ το δ\ πλοΐον ηκεν είς την Μυτιλήνην εν ω εγώ

133 και 6 *Ηρωδης επίνομεν, πρώτον μεν είΰβάντες εις
το πλοΐον ήρεύνων, και επειδή τ6 αίμα ηυρον, ενταύ&α
έφαγαν τε&νάναι τον ανδρα' επειδή δε αύτοΐς τούτο
ουκ ένεχώρει, αλλ* εφαίνετο τών προβάτων ον αίμα,
άποτραπόμενοι τούτου του λόγου ΰυλλαβόντες εβα-

εί'ηερ γε Ν8ρ.: εΐπερ.

28. εξηυρέ&η 3. ι εξεύρεση, ίίβιη ηνρον 3. ρΓΟ ενρον ρειυΐΐο
ίηίτα &ϊ § 29. — ίντι&εμενον αάάίοϋ οοΐΐ. § 45; απ άβίβηάυιη
και? — εν μεν ω ΝΜγ.: μεν ω ρΓ. Α, εν ω μεν Α οογγ.2 ν.

— αντοϊ ομολ. μη Γγ. Χ — όμολογώαιν οοάά. ρΓειβίβΓ Α οογγ.1.

— αντο το ΝΑΕ.: αύτο. — ηαρααχηοομαι ΒΙς. οοΐΐ. § 24:
παραατηβομαι.

29. φρούδος] οί. Ηδ,Γρ. : φρ. Άντ. ίν τω ιζερϊ τον Ήρ. φό-
νου άντϊ του εκποδών. — μεν φρούδος ΝΜγ.: φρονδος μεν
ΑΒ, φρονδος ν. — ό Ήρ. ΝΜγ.: Ηρώδης. — επίνομεν "ννοϋ:
επλέομεν. — το αΐμα οοάά. Μγ.: τι αίμα ΑΙά. — τών &ϊήβ προ-
βάτων άβΐ. Ε. «Γ.

ρ. 719-721 κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 69

ΰάνιξον τονς άν&ρώπονς. και ον μεν τότε παραχρήμα 30
εβαΰάνιΰαν, ούτος μεν ουδέν είπε περί έμον φλανρον'
ον δ' ημέραις νΟτερον πολλαϊς έβαΰάνιΰαν, έχοντες
πάρα ΰφίΰιν αύτοΐς τον πρόΰ&εν χρόνον, οντος ην ο
πειΰ&είς υπό τούτων και καταψενΰάμενος έμον. παρ-
έχομαι δε τούτων τονς μάρτνρας.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

'&Ις μεν νΰτερον τοΰούτω χρόνω 6 άνήρ έβα- 31
<5ανίύ%η, μεμαρτύρηται νμΐν' προΰέχετε δε τον νονν
αντγι τη βαΰάνω, οία γεγένηται. δ μεν γαρ #οΰλθ£, ω
ι'ΰως ούτοι τοΰττο μεν έλεν&ερίαν νπέβχοντο, τοντο δ'
επί τούτοις ην παύ(5α6%αι κακούμενον αυτόν, ί'όως
νπ' άμφοΐν πει6&ε\ς κατε'φεύΰατό μον, την μεν έλεν&ε-
ρίαν ελπίόας οίΰεβ&αι, της δε βαΰάνον εϊς το παρα-
χρήμα βονλόμενος άπηλλάχ&αι. οίμαι $' νμάς επί- 32
ύταΰ&αι τούτο, οτι εφ' οις αν το πλεΐΰτον μέρος της
βαΰάνον, προς τούτων είΰϊν οί βαόανιζόμενοι λέγειν
οτι αν έκείνοις μέλλωΰι χαριεΐΰ&αι' εν τούτω γαρ
αντοΐς έβτιν η ωφέλεια, άλλως τε καν μη παρόντες
τνγχάνωΰιν ων αν καταψεύδωνται. ει μεν γαρ εγώ
έκέλενον αυτόν ΰτρεβλονν ως ον τάλη&ή λέγοντα,
ΐΰως αν εν αντω τούτω άπετρέπετο μηδέν κατ έμον
καταψεύδε6%αι, ννν δ\ αντοι η6αν και βαΰανιΰταϊ και

30. καΐ αηίβ καται/>. αββδδβ πι&Ι. Ε. ΒαΗ. (οιη. Γογϊ;. Α ρΓ.);
αηίβ ο,ΗβΓππι τούτων ίηβθΓβηάιιιη ο\.Έί.{πειαΟ'εΙς — καΙάβΙ.Ε.Ι/βο).

31. τοβοντω οί. Ε.: τοντω τω. — γαρ 8ΐιρΓ3, νβΓ8. Α. —
νπ'] επ ρΓ. Α (οογγ.2). — εις (γε) το παρ. οϊ. «Τ.

32. ύι ροδί) πλείστον ^άάθΐκΐιιιη οι. Ε.., ροδί; βασάνου ϋ.,
ροδί αν (δι δίί ηθοβδδαήιιιη) ^. — οτι αν Α1ά.: όταν οοάά. —
τοντω 8. : τούτοις. — ει μεν γαρ εγώ 6τθΐ)9,υθΓ 1^8. ρ. 402 (νβΐ
εγώ μεν γαρ εΐ): ει γαρ ίγώ μεν Ν βί ρΓ. Α (Μγ. ΤβΓΓ.), οία.
μεν Γβΐΐ. — αντοϊ 8θήρ8Ϊ (οί. 4/3 7): αντοϊ.

70 Αντιφώντος ρ. 721—722 ε.

33 έπιτιμηταϊ των ΰφίΰιν αύτοΐς Συμφερόντων, εως μεν
ούν μετά χρηότής της ελπίδος έγίγνωβκε μου καταψευ-
όάμενος, τούτω διιβχυρίξετο τω λόγω' επειδή δε εγί-
γνωΰκεν άπο&ανούμενος , ενταύ& ήδη τή άλη&εία
εχρήτο, και ελεγεν οτι πειβ&είη ύπο τούτων εμού

34 καταψεύδεβ&αι. διαπειρα&έντα^ δ' αύτον τα ψευδή
λέγειν, ϋβτερον δε τάλη&ή λέγοντα, ουδέτερα ώφεληΰεν,
άλλ' άπεκτειναν άγοντες τον άνδρα, τον μηνυτήν, ω
πιβτεύοντες εμε διώκουβι, τουναντίον ποιήΰαντες ή οι
άλλοι άνθρωποι, οί μεν γαρ άλλοι τοις μηνυταϊς τοις
μεν έλευ&έροις χρήματα διδόαΰι, τους δε δούλους ελευ-
θερούΰιν' ούτοι δε θάνατον τω μηνυτή την δωρεάν
άπέδοβαν, άπαγορευόντων των φίλων των εμών μη

35 άποκτείνειν τον άνδρα πριν \άν\ εγώ ελ&οιμι. δήλον
ουν οτι ου του ΰώματος αυτού χρεία ην αντοΐζ9 άλλα,
των λόγων' ζών μεν γάρ 6 άνήρ διά τής αυτής βα-
βάνου ίων υπ εμού κατήγορος αν εγίγνετο τής τού-
των επιβουλής, τε&νεώς δε τον μεν ελεγχον τής αλη-
θείας άπεΰτέρει δι' αυτού του ΰώματος άπολλυμενου,
τοΓ<? άε λόγοις τοις εψευβμένοις ύπ εκείνου ως άλη-
θεΰιν ούόιν εγώ άπόλλυμαι. τούτων δε μαρτυράς
μοι κάλει.

επιτιμι\ταϊ\ ίπιμεληταϊ Ηιΐ£. — σφίοι Ν.

33. της ροδί χρηατής οτα. ΝΜγ. 3. (βίί&ηι Ε. α&ββδβ ιηαΐ.;
τίνος VI.). — κατεψενσάμενος Ν ρΓ. (οογγ.2); ηαταιρενΰόμ. Κ. Ό.

— ίνταντ' ρΓ. Α (οογτ.2). — πει&είη Ν ρι\ (οογτ.2). — κατ-
ειρενδεα&αι Ή.

34. νατερον μεν Α ρΓ. — ωφέληβεν Κ. Ταιτ. : ώφέληοαν.

— άπάγοντες οί. Κ. — α&ρωποι Α ρΓ. (οογγ.2). — ^ωρεί-αν «Γ.

— άπογορενόντων Α. — πριν άν\ αν άβί. Ό., πρϊν η οι. \ν\

35. αντον ροδί σώμ. οιη. ρΓ. Α. — δι' άβΐ. 8., άπεατέρει
εμε δια τον αώμ. οί. Ε-., άπολλνμένον άβΐ. δοΐιοβίΐ. — εγώ
άπόλλ ίη Γ£ΐ8. ηι&ΐοΓβ Α.

ρ. 722—724 Β. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 71

<ΜΑΡΤΤΡΕΣ.>
Έχρην μεν γάρ αυτούς, ώς εγώ νομίζω, έν&άδε 36
παρέχοντας τον μηνυτην αύτον άπελέγχειν έμέ, και
αύτω τούτω χρήβ&αι άγων ίβ μάτι, εμφανή παρέχοντας
τον άνδρα καϊ κελεύοντας βαΰανίξειν, αλλά μη άποκτει-
ναι. φέρε γαρ δη ποτέρω νυν χρήόονται των λόγων,
πότερα ω πρώτον είπεν η ω ϋΰτερον; καϊ πότερ' άλη&ή
έΰτιν, οτ εφη με είργάΰ&αι το έργον η οτ ουκ εφη;
ει μεν γάρ εκ του εικότος εζεταΰ&ήναι δει το πράγμα, 37
οί ϋΰτεροι λόγοι άλη&έΰτεροι φαίνονται, έ'ψεύδετο μεν
γάρ έπ ωφελεία τη εαυτού, επειδή δε (δια) το ψεύ-
δεΰ&αι άπώλλυτο, ηγηύατο τάλη&ή κατειπών δια τούτο
ΰω&ηναι αν. της μεν ούν άλη&είας ούκ ην αύτώ
τιμωρός ουδείς* ού γάρ παρών εγώ έτύγχανον, ωπερ
ΰύμμαχος ην η άλή&εια των ύΰτέρων λόγων ' τους δε ς>
προτέρους λόγους τους κατεψευΰ μένους ήΰαν οι άφα-
νιούντες ωΰτε μηδέποτε εις το άλη&ες καταΰτηναι. και 38
οί μεν άλλοι, κα^ ων αν μηνύγι τις, ούτοι κλέπτουΰι
τους μηνύοντας κατ άφανίξουΰιν' αυτοί δε ούτοι οί
άπάγοντες καϊ ζιμούντες το πράγμα τον κατ εμού 134
μηνυτην ηφάνιΰαν. καϊ ει μεν εγώ τον άνδρα ηφάνιΰα
η μη η&ελον εκδούναι τούτοις η άλλον τινά Εφευγον
ελεγχον, αύτοΐς αν τούτοις ίΰχυροτάτοις είς τα πρά-

ϋίιιΐιαπι &άά. Ε. Μγ. Τιιγγ.

36. εχρήν μεν] μεν οπι. Ν. — αντον] όντως οί. 3. — των
λόγων ρΓ. Α (οογγ.8). — ω ροβΐβητιβ βυρΓα νθΓ8. Α.

37. εΐκότως Α ρΓ. (οογγ.2 8βο. 8ΐ££.). — (δια) το ιρενδ. 3.
(δια τον ι\). 81): τω ιρενδ. Α οογγ.2 (οί. Ε.), ψεύδ. ΑΙά. — δια
τούτο Ν θΐ ρΓ. Α (οογγ.2) Μγ. : δια τούτον. — ή ο,ηΐβ άλή&. οιη.
ρΓ. Α. — Ύβι\)Ά ηοαν οι αφ. ροβί; καταστήναι ίΓαηβρ. 8. (άφαν.
8θί1. αντόν). οί. 59 θχ4γ.

38. αν μηνντ] ΝΜγ.: μηνύφ αν. — οντοι κλ. οί. Ε. (ΟτθβαυβΓ) :
αντοί άΧ. — εκηλέπτονοι Ηί. — ούτοι δε αυτοί Οββ&ιιβΓ. —
αντοις αν τούτοις 8ρ.: αντοϊ δη τούτοις, οί. § 84; 1, 11; 6, 27.

72 Αντιφώντος ρ. 724-725 κ,

γματα έχρώντο, και ην ταύτα αύτοΐς μέγιβτα τεκμήρια
κατ' έμού' νύν δε, οπότε αύτοι ούτοι προκαλουμένων
των φίλων των εμών ταύτ εφυγον, εμοϊ δήπου κατά
τούτων είναι χρη ταύτα ταντα τεκμήρια, ως ουκ άληθη
την αίτίαν έπέφερον ην ητιώντο.

39 "Ετι δε και τάδε λέγουβιν, ώς ώμολόγΒΐ ό άν-
θρωπος βαΰανιξόμενος ΰυναποκτεΐναι τον άνδρα, εγώ
δε φημι ταύτα μεν ου λέγειν αυτόν, ότι δε έζαγάγοι
εμε καϊ τον άνδρα εκ τον πλοίου 9 και ότι ηδη τε-
θνεώτα αυτόν υπ εμού ΰυνανελών καϊ ενθεϊς είς το

40 ΛλοΓον καταποντώΰειε. καίτοι ΰκέψαΰθε ότι πρώτον
μεν, πρϊν επί τον τροχόν άναβηναι, 6 άνηρ μέχρι της
έΰχάτης ανάγκης τη άληθεία εχρητο καϊ απέλυε με της
αίτίας' επειδή δε έπι τον τροχόν άνέβη, τη ανάγκη
χρώμενος ηδη κατεψεύδετό μου, βουλόμενος άπηλ-

41 λάχθαι της βαύάνου' επειδή δε επαύΰατο βαΰανιζόμε-
νος, ονκετι εφη με τούτων είργάΰθαι ουδέν, αλλά το
τελευταΐον άπωμωζεν έμέ τε και αυτόν ώς αδίκως
άπολλυμένους, ον χάριν ί τη εμη — πώς γάρ; ός γ ε
κανεψεύΰανο — , άλλ' άναγκαξό μένος υπό τον αληθούς
καϊ βέβαιων τους πρώτους λόγους ώς αληθείς είρημε-

42 νους. £Λ£ΐτα #£ ό έτερος άνθρωπος, 6 εν τω αύτω

38. αν άθθ88β θίίο,ιη 8. ΐιιάίο&νϋ;; ΒβΓναηάιιιιι δη Ά,άάίϊο αν οβη-
8βί 8οη&θ£βι\ — ταντά ταντα Υχιίατ οοΐΐ. 6, 27: ταντα Βίε.,
ταντα το& οοάά. — γ}τιώντο Ό. οοΐΐ. 6, 27 (Τυιτ.): ωοντο.

39. ομολογεί Ν. — εξ,αγάγοι Βαϋ Τυη\: εξάγει Ν βϊ Α
ρΓ., εξάγοι Α οογγ. ν. — αννανελών καϊ αάά. Μγ. β Ν, φΐί
σννελών (βίου* § 42) και. βίίαιη Α . . . ενθεϊς, βΓαβο υί ^πιβΐ;.
τΐάβίιΐΓ -καϊ (αννενθεϊς οπιίβδίδ ανναν. %αϊ οί. 8.).

40. πρώτον μεν οπι. ρΓ. Α.

41. άλλα το τελένταιον] άλλ' αντό τουναντίον οί. «Τ. —
άδίκονς Ν.

42. ό εν τω ΝΜγ. : οπι. ό ν.

ρ. 725-726 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ 73

πλοίφ πλέων καϊ παρών διά τέλους καϊ βυνών μοι, τη
αύτη βαΰάνω βαΰανιξόμενος τοις μεν πρώτοις καϊ τοίς
νΰτερον λόγοις τοις τον άν&ρώπον ΰυνεφέρετο ως
άλη&έΰιν είρημένοις, δια τέλους γάρ με απέλυε, τοί§
ά£ επί του τροχού λεγομένοις, ους εκείνος ανάγκη
μάλλον η αλητεία έλεγε, τούτοις δε διεφέρετο. 6 μεν
γάρ έκβάντα μ εφη εκ του ιιλοΐον αποκτεΐναι τον άν-
δρα, καϊ αυτός ηδη τε%νεώτα ΰυνανελειν μοί.* 6 #£ το
παράπαν ούδ' έκβηναί μ' εφη εκ του πλοίου. Καίτοι 43
το είκος ΰύμμαχόν μοί έΰτιν. ου γάρ δήπου ούτω
κακοδαίμων εγώ, ώΰτε το μεν αποκτεΐναι τον άνδρα
προννοηΰάμην μόνος, ίνα μοι μηδείς 6υνειδείη, εν ω
μοι ό πάς κίνδυνος ην, ηδη δε πεπραγμένου μοι του
έργου μάρτυρας και ΰυμβούλους εποιούμην. και απ- 44
έΰανε μεν ο άνηρ ουτωβι εγγύς της &αλάΰ6ης και των
πλοίων, ως 6 τούτων λόγος έΰτίν' υπο δε ενός ανδρός
άπο%νηβκων ούτε άνέκραγεν ούτ αί'ΰ&ηΰιν ονδεμίαν
έποίηβεν ούτε τοις εν τη γη ούτε τοί(? εν τω πλοίω;
και μην πολλω (επί) πλέον γεγωνεΐν εβτι νύκτωρ η
με^ ημέραν, έπ άκτης η κατά πόλιν' καϊ μην ετι
έγρηγορότων φαβιν έκβηναι τον άνδρα εκ του 3ϊλ(Ηοι>.
έπειτα εν τη γη μεν αποθανόντος, εντι&εμένου δε είς 45

υατέροις πιαί. Κ., υστατον Ρ. — είρημένοις Ή 3.: . . αι Α ρΓ.,
ουσ*. Α οογγ. ν. — αυνελειν Ν. — ονδ' εηβήναί μ' ί'φη ΝΜγ.:
εφη ου% έκβήναί με.

43. μόνος ίη Γαβ. Α („{)Γ. £υϋ ηί ΜΙογ όμως" 3.).

44. 6 άνηρ ΝΜγ.: ανήρ (άνηρ 8.). — οντοΰϊ οιιιηβδ. —
άνδρος οία. Βίτ. Τιιγγ. — Ιν τω πλοίω] ,,ίη η&νίβιΐβ" νβΓίίΐ; Κ.
— πολλω ζέπϊ} πλέον δοΐιοβιιι., γεγωνείν Οο\).: πολλω πλέον
γε αγνοειν (π. ε. πλ. γε οη νοειν ο., πολλω ηθ6ον γε αγνοειν
ίρδβ αΐίφΐ&ηάο ρΓοροδίιί). — γ,α.1 μην ετι . . πλοίου ροβί; εν τω
πλοίω] ΪΓ3,ηδρ. δοΐιδπι., ροδί; πλοίου ρβΓ£θη8: καί [μήν~\ πολλω.

74 Αντιφώντος ρ. 726-727 ε.

το πλοΐον, ούτε εν τη γη ΰημεΐον ονδε αίμα εφάνη
ούτε εν τω πλοίω, νύκτωρ μεν άναιρε&εντος, νύκτωρ
ό*' έντι&εμένου εις το πλοΐον. η δοκεΐ αν ύμΐν άν-
θρωπος δύναβ&αι εν τοιούτω πράγματι ων τά τε
εν τγι γη οντά άναζύΰαι καϊ τά εν τω πλοίω άπο-
ΰπογγίύαι, α ούδε με&' ημεραν ζάν) τις οίος τε
εγένετο, ένδον ων αυτόν και μη πεφοβημενος, το
παράπαν αφανίΰαι; ταύτα ω άνδρες πώς εικότα

46 έΰτίν; "θ ό*ε καϊ μάλιΰτα εν&υβ£Ζ0$ε, καϊ μη μοι
αχ&εΰ&ε, αν υμάς τίολλάκις ταύτα διδάζω' μέγας γάρ
ο κίνδυνος εΰτιν, κα& ότι ό*' αν ύμεΐς δρ&ως γνώτε,
κατά τούτο ΰωζομαι, κα& ο τι δ' αν ψευύ&ητε τάλη-
&ονς9 κατά τούτο άπόλλυμαι' μη ούν έζέληται τούτο
υμών μηδείς, ότι τον μηνυτην άπεκτειναν , καϊ διετεί-
ναντο αυτόν μη είΰελ&εϊν εις υμάς, μηδ' εμοι εγγενε-
6&αι παρόντι α|ία τον άνδρα καϊ βαΰανίΰαι αυτόν.

47 καίτοι προς τούτων ην τούτο, νύν δε πριάμενοι τον
άνδρα, ιδία επί υφών αυτών άτιεκτειναν , τον μηνυ-
την, ούτε της πόλεως ψηφιΰαμένης, ούτε αύτόχειρα

135 όντα τού ανδρός, ον εχρην δεδεμενον αυτούς φυ-

45. σημεΐον ζονδεν) Ηί., ςυί άθίηθθρ8 άθΐβί ονδε αίμα
(ίΪΆ 3.). — δ' εντι&εμένον ΝΑΜΖΒ. Β^.: ί« τιθεμένου. —
οντά] ίχνη ηάντα οί. Ε. — άνασποννίβαι Ν Μι•. — αν ρθδ£
ημεοαν ααα. Βαιι.; εγενετ αν Ό.

46. εν&νμείο&αι Α ρΓ. ΐθβίβ 8ΐ££ΐο, εν&νμεΐσ&αι Ν.: #βέ
εν&νμείσ&αι Α οογγ.2 ν. οί. 1, 22. — ταντά Κ.: ταντα. — !£-
ελειται Ν βί ρΓ. Α (οογγ.2). — διετείναντο] οί. Η&τρ. : διετείνοντο.
ιδίως Ά. τοντ εταξεν εν τω πεοί τον *Η. φόνον, άντϊ τον δια
ανντόνον οπονδής άπηονήααντο. 1§ίϊχίτ Η&τρ. ψιοςριβ, ηί νΐ(ϋίι
ΒΙς., διετείναντο Ιβ%ϊϊ: φίαπιηυαπι ΐπιρί. οχδίαΐ; θΐίαηι αρ. 8υίά.
Ζοηο,Γ. Ογβ,πι. Αηβοά. Οχοη. Π, ρ. 492, 33. — αζαί] έλέγ!"* Β•>
εξαιτειν Β&ίΐ;.

47. τον αηΐβ θάνατον ειΐ)688β πιαί. Νο,ιιοΙς. 3.

ρΜ/

ρ. 727—729 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 75

λάββειν, η τοις φίλοις τοις έμοΐς εζεγγνήβαι, τ} τοις
άρχονΰι τοις νμετέροις παραδονναι, καϊ ψήφον περί
αυτόν γενέΰ&αι. ννν δ\ αύτοι καταγνόντες τον θά-
νατον τον ανδρός άπεκτείνατε' ο ούδε πόλει ε\ε6τιν,
άνευ Ά&ηναίων ούδενα &ανάτω ξημιώΰαι. καϊ των
μεν άλλως λόγων των εκείνον τοντονΰΐ κριτάς ήζίώ-
βατε γενε'ΰ&αι, των δε έργων αντοϊ δικαβταϊ εγενε-
α&ε. καίτοι ονδε οί τους δεβπότας άποκτείναντες, εάν 48
επ αυτοφώρω ληφ&ώΰιν, ούδ' ούτοι άπο^ντ^κουβιν
ντι αυτών των προΰηκόντων, άλλα παραδιδόαόιν αυ-
τούς τή αρχή κατά νόμονς υμετέρους πατρίους, είπερ
γάρ και μαρτνρεΐν εζεΰτι δούλω κατά του ελευ&ερου
τον φόνον, καϊ τω δεΰπότΐ], αν δοκή, έπεζελ&εΐν ύπερ
τον δούλου, καϊ η ψήφος ί'βον δύναται τω δούλον
άποκτείναντι και τω ελεύ&ερον, εικός Τ(Η και ψήφον
γενέό&αι περί αύτον ην, καϊ μη άκριτον άπο&ανεϊν
αυτόν νφ' νμών. ωΰτε πολλώ αν δικαιότερον νμεΐς
εκρινεΰ&ε ή εγώ ννν φεύγω νφ' νμών αδίκως.

Σκοπείτε δε ώ άνδρες και έκ τοΐν λο^οκν τοΐν 49
άνδροϊν εκατέροιν τοΐν βαΰανιό&έντοιν το δίκαιον καϊ
το εικός. 6 μεν γάρ δούλος δύο λόγω ελεγε' τότε μεν
εφη με είργάΰ&αι το έργον, τότε δε ούκ εφη' 6 δε
ελεύθερος ούδεπω ζκαϊ} ννν εί'ρηκε περί έμον φλανρον
ονδεν, τη αυτή βαβάνω βαΰ αν ιζό μένος, τοντο μεν γάρ ούκ 50 ' '

άλλως 8ϋΐ*. : άλλων (άβΐ. Τ). .Γ.). — εγένεο&ε 8ο1ιοβ11. Χ:
γίνεβ&ε (γίνεΰ&αι Ζ Τπη\, εγίνεο&ε Κ).

48. άπο&νήβΜουσιν ΝΜγ.: δνηοηουοιν. — Η,ολαα&ήναι ρθ8ί
αρχή άββίάβΓ. Ε. — ζτούς) υμετέρους οί. «Γ. — τω ελεύθερον
οί. Ε-., Γβοβρ. Βΐί.: τον §λ. — #ικαιότ. ύμείς ΝΜγ. : υμεις δικ.
— κρένεα&ε οοάά. ; κρίνοιΰϋ'ε ν.

49. ακοπειτε δη ΝΑ Β. — δύω Α Α1ά. (Τυπ:.). οί. 3 β 12;
6, 31. — καϊ ροΒ* ούδέπω &άά. \νβί1.

76 Αντιφώντος ρ. 729—730 ε.

ην αύτω ελευ&ερίαν π,ροτείναντας ωΰπερ τον έτερον ΐίεϊ-
6αι' ττο£>το #£ μετά τον άλη&ούς ε/3ονλ£Τθ κινδυνενων
Ίίάΰχειν ότι δέοι, έτίει τό γε ΰυμφε'ρον καϊ ούτος
ήπίβτατο, οτι τότε παύΰοιτο ΰτρεβλούμενος, οπότε εϊΐίοι
τα τούτοις δοκούντα. Λοτερω ονν εικός εΰτι πιΰτεύΰαι,
τω διά τέλους τον αύτον άεϊ λόγον λεγοντι, η τω τότε
μεν φάΰκοντι τότε ά' ου; αλλά και άνευ βαΰάνου
τοιαύτης οί τους αυτούς αίεϊ περί των αυτών λόγους
λέγοντες τίΐΰτότεροί είΰι των διαφερομένων ΰφίΰιν

61 αύτοΐς. ετιειτα δε και εκ των λόγων των του άνθρω-
που μερϊς εκατερων εγεγόνει, τούτων μεν το φάΰκειν,
εμη δε το μη φάΰκειν, εκ τε άμφοϊν τοϊν άνδροΐν τοΐν
βαΰανιΰ&έντοιν' 6 μεν γάρ εφηΰεν, 6 δε διά τέλους
εζαρνος ην. και μεν δη τά έ% ϊΰου γενόμενα του φεύ-
γοντός εότι μάλλον η του διώκοντος, εΐπερ γε καϊ των
-ψήφων 6 άρι&μος εξ ί'ΰου γενόμενος τον φεύγοντα
μάλλον ωφελεί η τον διώκοντα.

52 Ή μεν βάΰανος ώ άνδρες τοιαύτη γεγενηται, γι

ούτοι πιΰτεύοντες εύ είδέναι φαϋϊν υπ εμού απο-

50. ηροτείναντας ΝΑ 8βο. Β&. βΐ; οί. Κ: προτείνοντας Α
ΙβΒίθ 8Ϊ££ίο, προτείναντι ν. ο,ηίβ Βίε. — πάαχειν] παραβχεΐν
Α ρι\ — παύσοιτο Μαάνί^: παύβαιτο. — άεϊ λόγον ΝΜγ.: λό-
γον Α ρΓ. βί Ζ, ςυοά ρΓθΙ). 8.; λόγον άεϊ Α οογτ. ν. — των
αυτών] των άλλων Α ριτ.

51. ν,αϊ Ικ ζτε) των 8. 3,ρ. δοΐι&βίβπιιη. — τον (ετέρου*}
άνθρωπου Ηί., ηαί άβΐ. νν. Ι'κ τε άμφ. — εζαρνος ην. — μερϊς
εηατέρων £γεγόνει βοήρδί (αηΐβα. εκατέροις [ο. ΥΥ".] αν εΐη): μ.
εηατέρω ϊαον, εΐ Ν, μ. εκατέρω ΐαον εις Α ρΓ., μ. εκατερφ ίση
εατί Α οογτ.2 ν. — τούτων μεν το ψ. εμή δε βογ. : τούτον μεντοι
φ. εμοϊ δε ΝΑ ρι•., τούτοις μεν το φ. εμοϊ δε Α οογγ.2 ν. —
ζπρος) του φεύγοντος Ηί. ί. — γενόμενος] γιγνόμενος Ν 1.
(6§ο βά. Ι).

52. γεγένηται Ν: ίγένετο.

ρ 730—731 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 77

θανόντα τον άνδρα, καίτοι το παράτίαν εγωγ' άν εί' τι
ύννηδη έμαντω και εί' τι μοι τοιούτον εί'ργαΰτο, ήφάνιΰ'
αν τω άν&ρώπω, οτε ετι εμοϊ ην τοντο μεν εις την
Αινον άηάγειν αμα έμοί, τοντο δε εις την ηπειρον
διαβιβάΰαι, κάί μη ντίολείτίεΰ&αι μηνντας κατ έμαν-
τοϋ τους ΰννειδότας. φαΰι δε γραμματείδιον ενρεΐν 53
εν τω ΐίλοίω, ο ετιεμτιον έγώ Λνκίνω, ως άΐίοκτείναιμι
τον άνδρα, καίτοι τι έδει με γραμματείδιον πεμπειν,
αντον ΰννειδότος τον το γραμματείδιον φέροντος;
ωΰτε τοντο μεν ΰαφέΰτερον αντος εμελλεν ερεΐν ο
είργαΰ μένος, τοντο δε ονδεν έδει κρνπτειν αντά' α
γαρ μη οϊόν τε είδέναι τον φέροντα, ταντ αν τις μά-
λιΟτα βνγγράψας πέμψειεν. ειιειτα δ\ ο τι μεν μακρόν 54
εί'η πράγμα, τοντο μεν αν τις άναγκαΰ&είη γράψαι τω
μη δια μνημόνευε ιν τον άπαγγέλλοντα νπο πλη&ονς'
τοντο δε βραχν ην άΐίαγγεΐλαι, οτι τέδνηκεν ο ανηρ.
ετιειτα εν%νμεϊ6%ε οτι διάφορον (μεν) ην το γραμ-
ματείδιον τω βαΰανιΰ&έντι, διάφορος δ9 ο αν&ρωπος
τω γραμματειδίω' 6 μεν γαρ βαΰανιξόμενος αντος εφη
άτίοκτεΐναι, το δε γραμματείδιον άνοιχ&εν έμε τον

ουνηδη 3.: αυνηδειν. — εί' τι μοϊ Α οογγ.2 860. 8ΐ£§.: εί' τ
εμοϊ Ν β£ ρΓ. Α, εί' τι εμοϊ Α οογγ.2 860. «Γ. ΓβΗ. — άπάγων
Ν βί ρΓ. Α (οογγ.2). — αμα εμοϊ] εμοϊ ρΓΟ αμα ^. Α ρΓ.

53. γραμματείδιον ΒΙς.: γραμματίδιον ιΐϋίηυβ Ιίοτί. — ροβί
φέροντος οοάά. ΐηδβΓαηί: τίνος γε δη ένεκα — εμοϊ ηάκείνω
(§ 57 ίηΗ.), φΐα,β νοΛα βυο Ιοοο οιηίδδθ, βηηΐ. ΤΓ9,η8ρθ8ΐιϋ;
Αΐάιΐδ. — αντος Κ. Τιιγγ.: αύτοΐς. — ερεΐν] ευρειν Ν. — αυτά
οοάά. Γγ. : αυτόν.

54. τοντο μεν] μεν αάά. ΝΜγ.; τούτου Ν β\> ρΓ. Α [860. Χ;
του 8βο. ϋοΐ)8. βΐ; πιβ] οογγ.2. — τω μη οογγ.2 Α 8ΘΟ. 8ΐ££. βί 3. ν.:
το μη Α οογγ. 860. ϋοββ. βί πίθ, του μη Ν βί ρΓ. Α Γγ. 3. —
διάφορον Ε. Τιιγγ.: διαφέρον. — μεν αάά. 3. — γραμματειδίω
(-τιδίω) οί. Κ.: γραμματεία) Ν (-τείω Βίε.), γραμματίφ ν. —
γραμματίδιον ΝΜΖΜγ.: γραμμάτων {γραμματεΐον Βίτ.).

78 Αντιφώντος ρ. 731—732 ε.

55 άποκτείναντα έμήνυε. καίτοι ποτέρω χρή πιΰτεϋΰαι;
το μεν γαρ πρώτον ονχ ηυρον εν τω πλοίω ξητοϋντες
το γραμματείδιον, ϋΰτερον δε. τότε μεν γαρ ονπω ον-
τω εμεμηχάνητο αύτοΐς' επειδή δε 6 άν&ρωπος 6 πρό-
τερος βαόανιΰ&είς ουδέν έλεγε κατ εμοϋ, τότε είββάλ-
λουΰιν εις το πλοΐον το γραμματείδιον , ίνα ταύτη γ9

56 εχοιεν εμοϊ την αίτίαν επιφερειν' επειδή δε άνεγνώβ&η
136 το γραμματείδιον και 6 ϋΰτερος βαΰανιζόμενος ου

ΰυνεφέρετο τω γραμματειδίω, ονκέτι οίον τ ην άφανί-
ΰαι τα άναγνωΰ&έντα. ει γαρ ήγήΰαντο τον άνδρα
πείΰειν άπο πρώτης καταψεύδεΰ&αί μον, ονκ αν ποτ
έμηχανήύαντο τα εν τω γραμματειδίω. Καί μοι μάρ-
τυρας τούτων κάλει.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

57 Τίνος γε δη ένεκα τον άνδρα άπεκτεινα; ούδε γαρ
εχ&ρα ουδεμία ην εμοϊ κάκείνω. λέγειν δε τολμώΰιν
ώς εγώ χάριτι τον άνδρα άπεκτεινα. καί τίς πώποτε
χαριξόμενος έτερω τοϋτο είργάΰατο; οϊμαι μεν γαρ
ούδενα, άλλα δει μεγάλην την εχ&ραν νπάρχειν τω
τοϋτο μελλοντι ποιήβειν, και την πρόνοιαν εκ πολλού
φανεράν είναι επιβουλευομένην. εμοϊ δε κάκείνω ουκ

58 ην Εχχί'ρα ουδεμία. Είεν, άλλα δείΰας περί εμαυτού μή

άποκτείναντα ζοντα} οί. 3.

55. το μεν γαρ πρώτον] Ιιάβο ρ&Γΐιπι ίηίθ§Γ3, νίάβηίπΓ. —
ηνρον 3.: ενρον. — οντω Ν*Γ. : ούτως. — πρότερος ΝΜγ. (βίοηί
νΰτερος § 56): πρότερον. — τανττ] γ' 3.: ταντην.

56. αννεφέρετο ΝΑΕ,.: αννεπεφέρετο.

57. τίνος γε δή κτέ\] ν. αά § 53. — ονδε ΑΙά.: οντε οοάά.
3. — κάκείνω ΝΜγ.: καί εκείνω. — άπεκτεινα λν\ : εητεινα. —
«κ πολλον Ρ. 3.: «κ πολλών. — φανεράν είναι ΝΜγ.: «Γι><η
φανεράν (ΡαΚΙθ άβΐ. φανεράν βϊ οί. επιβεβονλενμένην).

ρ. 732—733 Β. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 79

αντος παρ' εκείνον τούτο τιά&οιμι; και γαρ αν των
τοιούτων ενεκά τις άναγκαΰ&είη τοντο έργάΰαβ&αι.
άλλα, ονδέν μοι τοιούτον ντίήρκτο εις αντόν. Άλλα
χρήματα εμελλον λήψεβ&αι άΐίοκτείνας αυτόν, άλλ' ονκ
ην αντω. άλλα (7οΙ μάλλον εγώ την πρόφαύιν ταντην 59
εχοιμ αν είκότως μετά της αληθείας άνα&εΐναι, ότι
χρημάτων ένεκα ζητείς εμε άτίοκτεΐναι, μάλλον ή ΰν
εμοϊ έκεΐνον' και τιολν αν δικαιότερον άλοίης (ΰν} τον
φόνον εμε άποκτείνας ν%ο των εμοϊ τΐροΰηκόντων , η
εγώ ντίο ΰον καΐ των εκείνον αναγκαίων, εγώ μεν γαρ
ΰον φανεράν την τΐρόνοιαν εις εμε άποδείκννμι, ΰν δ
εμε εν άφανεΐ λόγω ζητείς άΐίολέΰαι.

Ταντα μεν νμΐν λέγω, ως αντω μοι ηρόφαΰιν 60
ονδεμίαν έχει άποκτεϊναι τον άνδρα' δει δε με και
νπερ Ανκίνον άπολογήΰαΰ&αι, ως εοικεν, άλλ' ονχ
ντΐερ αντον μόνον, ως ονδε εκείνον είκότως αίτιών-
ται. λέγω τοίννν νμιν οτι ταντά νπήρχεν αντω εις
εκείνον άπερ έμοί' οντε γαρ χρήματα ην αντω οπόθεν
αν ελαβεν άποκτείνας εκείνον, οντε κίνδννος αντω
νπήρχεν ονδεις οντινα διέφενγεν αποθανόντος εκείνον,
τεκμήριον δε μέγιΰτον ως ονκ εβονλετο αντον άπολέΰαι' 61
εζόν γαρ αντω εν άγώνι και κινδννω μεγάλω κατα-

58. ντ. άλλα χρήματα — ουκ ήν αντω Ιβ^ββαηίιΐΓ ροδί
ϊχ&ρα ουδεμία (§ 57 βχΐτ.): ΪΓ8,ιΐ8ρ. Β. Μγ.

59. βν εμοϊ] ανν εμοϊ Ν, ρΓ. Α, Μ Ζ. — (οτι) εκείνον οί.
Κ. — ΰν τον φόνον Α\ά.: τον φόνον οοάά. ΒΙς., ου φόνον
Μγ. 3. — γαρ σον (γαρ ΰον) «Γ.: γάρ αοι. — ό** εμε 80Γ.:
ό"ε με.

60. ϊχει ζάνα&εΐναι) Βαίί. ; είχε ζτοϊ} άποκτ. Κ., πρόφααις
ουδεμία νπήρχεν οί. 3. — δει δέ με] δε οτα. Ν. — αντον] ίϊ&
ίαπι Ε.; αντον βίίαηι Α ρι\ βί ίί;. Ν ρΓ. — αντω ροβΐ; ήν βιι-
ερθοίιυιη Ναυοίπο. — οντιν' αν? οί". Ό. Μγ.

80 Αντιφώντος ρ. 733-734 ε.

ύτήΰαντι μετά των νόμων .των υμετέρων άπολεΰαι
εκείνον, εί'περ προωφείλετο αυτω κακόν, και το τε Ι'διον
το αυτόν διαπράζαβ&αι καϊ τη πόλει τη υμέτερα χάριν
κατα&έϋ&αι, ει επέδειζεν άδικούντα εκείνον, ουκ η%ίω-
6εν, αλλ* ούδ' ήλ&εν έπϊ τούτον, καίτοι καλλίων γε ην
ο κίνδυνος αυτω

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

62 Άλλα γαρ ένταύ&α μεν άφήκεν αυτόν ου δε έδει
κινδυνεύειν αυτόν περί τε αντοϋ και περί εμού, ενταύ&α
δ* επεβούλευεν, εν ω γνωΰ&εϊς αν άπεΰτερει μεν έμε
της πατρίδος, άπεΰτερει δε αυτόν ιερών καϊ όΰίων καϊ
των άλλων άπερ μεγιΰτα και περί πλείΰτου εΰτϊν άν-
δρώποις. "Επειτα δ' ει καϊ ως μάλιΰτα εβούλετο αυτόν
ο Αυκΐνος τε&νάναι — εϊμι γαρ καϊ επι τον των κατ-
ηγόρων λόγον — , ου αυτός ουκ ήζίον αύτόχειρ γενέΰ&αι,
τούτο το έργον εγώ ποτ αν επείΰ&ην άντ εκείνου

63 ποιήΰαι; πότερα ως εγώ μεν η τω αώματι επιτήδειος
διακινδννεύειν, εκείνος δε χρήμαΰι τον εμόν κίνδυνον
έκπρίαβ&αι; ου δητα' τω μεν γαρ ουκ ην χρήματα, έμοϊ
δε ην' άλλ' αυτό τουναντίον εκείνος τοϊ/γο &άΰΰον αν
υπ εμού επείΰ&η κατά γε το εικός η εγώ υπό τούτου,

61. προώφειλε τι Ό., προωφείλετο ζτι} οί. Μγ. — επϊ τού-
τον Ν βΐ; ρΓ. Α {τον αγώνα βοίΐ.) Μγ. «Γ.: επϊ τούτο Α οογγ.
(ιη. 2 υί; νίά.) ν. — ροδί αύτω άβββδθ νίάβίιΐΓ παρέχομαι δε
τούτων τους μάρτυρας Υβΐ δίιηίΐβ φΐίά. ίάβπι αοοίάΐί 6, 15 (οί.
θϋ&ιη 5, 83).

62. άφήκεν~] αφ ίη Γ&8. III νθΐ IV Ιιίϊ. Α. — ου δε 80Γ. :
ούδε Ν, ου γαρ ΑΒΜΖ, ουπερ ου% ΑΙά., ζβν'} ούδε οί. 3. —
περί εμού] περϊ αάά. ΝΜγ.

63. ή 3.: ην. — αυτό τουναντίον 8.: αύτο τοΰτο εν. Ν β£
ρΓ. Α, αύτο το εν. Α οογγ.2 Γβΐΐ. — νν. τω μεν γαρ — εμοί δε
ήν ουιη Ε. ροδί ύπό τούτου ΐΓαηδροβϋβ, πι&Ι. Β&ϋ

ρ. 734—73« κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 81

επει εκείνος γ9 εαντον ονδ' νπερήμερον γενόμενον επτά
μνών δυνατός ην λνβαβ&αι, αλλ9 οι φίλοι αντον ελν-
ΰαντο. και μεν δή και της χρείας της εμης και της
Λνκίνου τοντο νμΐν μεγιΰτον τεκμήριόν εδτιν, οτι ον
ΰφόδρα εχρώμην εγώ Ανκίνφ φίλω, ώς πάντα ποιηβαι
αν τα, εκείνω δοκονντα' ον γαρ δη πον επτά μεν μνάς
ονκ άπετειΰα νπερ αντον δεδεμενον και λνμαινομενον,
κίνδννον δ\ τοβοντον άράμενος άνδρα άπέκτεινα δι
εκείνον.

*&ς μεν ονν ονκ αντος αΐ'τιός είμι τον πράγματος 64
ονδε εκείνος, άποδέδεικται κα&9 οΰον εγώ δνναμαι 137
μάλιΰτα. τοντω δε χρώνται πλείΰτω λόγω οί κατήγοροι, ( %? Ρτ4
οτι αφανής έΰτιν ο άνήρ, και νμεΐς Ι'ΰως περί τοντον
αντον πο&εΐτε άκονόαι. ει μεν ονν τοντο είκάζειν με
δει, ε| ΐβον τοντό εβτι καϊ νμΐν και έμοί' οντε γαρ
νμεΐς αίτιοι τον έργον έότε οντε έγώ' ει δε δει τοις
άλη&εόι χρήΰ&αι, των είργαβμένων τίνα ερωτώντων"
εκείνον γαρ αριΰτ9 αν πν&οιντο. εμοι μεν γαρ τω μη 65
είργαβμένφ τοιούτον το μακρότατον της άποκρίΰεώς
εΰτιν, οτι ονκ εΐργαΰμαι' τω δε ποιήΰαντι ραδία έΰτϊν
ή άπόδειζις, καϊ μη άποδείζαντι εν είκάβαι. οι μεν
γαρ πανονργονντες άμα τε πανονργονΰι και πρόφαΰιν
ενρίΰκονΰι τον αδικήματος" τω δε μη είργαΰμένω χαλε-
πον περί των αφανών είκάζειν. οίμαι δ9 αν κα\ νμών

ηππι τεκμ. εοταιϊ — άτίετειοα 80Γ. : άπέτιβα (επέτιαα Ν).
— νπερ αντον ΜβίβΓ (πιαί. βίίαπι Βΐί.) Μγ.: περί αντον.

64. αιτίας είμϊ\ αί'τιός μοι Α ρτ\ — δννωμαι Α ρι\ — περϊ
τοντον αντοϊ Ε. — με δει ΝΜγ. : #ε£ με. — αριατ' αν Ηΐ. Ζ.\
ανίατα (αν αριοτα Ό. Τυπ\).

65. μακρότατον Κ. ΝΜγ. : μακρότερον. — τω δε μη είργαΰμ.]
τ. δ. μ. εργαΰαμένω Ν.

Αντιρηον, βά. Γγ. Β1&83. 6

*-~>

82 Αντιφώντος ρ. 736—737 κ.

εκαότον, εϊ τίς τίνα εροιτο ο τι μη τνχοι είδώς, το<7οι>-
τον αν είπεΐν, οτι ονκ οίδεν' ει δε τις περαιτέρω τι
κελενοι λέγειν, εν πολλή αν εχεΰ&αι υμάς απορία δοκώ.

66 μη τοίνυν εμοϊ νείμητε το απορον τούτο, εν ω μηδ' αν
αντοϊ ηνπορεΐτε' μηδέ εάν εν εικάζω, εν τούτω ^ο«.
αζιοντε την άπόφενζιν είναι, αλλ* εζαρκείτω μοι εμαυτον
άναίτιον άποδεϊ%αι τον πράγματος, εν τοντω ονν αν-
αίτιος είμι, ονκ εάν εξεύρω οτω τρόπω αφανής εΰτιν η
άπόλωλεν άνήρ, άλλ' ει μη προΰήκει μοι μηδέν ωϋτ

67 άποκτ είναι αυτόν. "Ηδη δ' εγωγε και πρότερον ακοή
έπίΰταμαι γεγονός, τούτο μεν τονς άπο^ αν όντας, τούτο
δε τονς άποκτείναντας ονχ ενρε&έντας' ονκονν αν κα-
λώς εχοι, ει τούτων δεοι τάς αίτιας νποβχεΐν τονς
ΰνγγενομενονς. πολλοί δε γ' ηδη βχόντες έτερων
πραγμάτων αίτιας, πριν το βαφές αντών γνωβ&ηναι,

68 προαπώλοντο. αντίκα Έφιάλτην τον νμετερον πολίτην
ονδεπω ζκαΤ) νύν ηύρηνται οι άποκτείναντες' ει ονν
τις ήζίον τονς ΰννόντας εκείνω είκάξειν οΐτινες ήΰαν
οί άποκτείναντες Έφιάλτην, εί δε μη, ένόχονς είναι τω

εΐπεν Ν βϊ ρΓ. Α (οογγ.2). — τι (τι) ροεΐ; περαιτέρω &άά.
Ν Ι. (εί δε τι χαί περαιτ. Β.). — κελεύοι Κ.: κελεύει. — εχεα&αι
υμάς ΝΜγ.: υμάς εχεΰ&οα.

66. ηύπορεΐτε 3.: εύπορείτε Α ρΓ. (υί νΐά.) ΒΒΙι.; ενποροίτε
Α οογγ., εύπορητε Νν. — μοι] με Α ρΓ. — άξιονται Α ρΓ.
(οογγ.2). — ίάν εξεύρω Ε. Τιιγγ. : εάν μη ίξεύρω (εξεύρω οιη.
ρΓ. Α). — η\ άπόλωλεν ουπι Κ. άβΐ. Μγ. — άνηρ 8. Τιιγγ.: άνηρ.

— προαησκει Ν.

67. εχη Α. — τούτων] τούτω Β Ζ βί ν. αηίβ Β. — προΰ-
απώλοντο Α ρΓ.

68. ονδεπω ζκαϊ\ νυν βί. § 49. — Ύ\νρΎ\ντα.ι 3.: ενρηνται.

— ηξίου] η\ει ου Α ρΓ. (οογγ.2). — Έφιάλτην ρθ8ί άποκτ.
άβΐ. Ό.

ρ. 737-740 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 83

φόνω, ουκ αν καλώς είχε τοις ΰννονΰιν. έπειτα οι γε
Έφιάλτην άποκτείναντες ουκ έζήτηβαν τον νεκρον
άφανίΰαι, ούδ' εν τούτω κινδννεύειν μηνϋβαι το πρά-
γμα, ώβπερ οϊδε φαβϊν εμε της μεν επίβουλης ούδενα
κοινωνον ποιήΰαΰ&αι τον θανάτου, της δ9 άναιρέΰεως.
τούτο δ* έντος ου ττολλον χρόνου παις εξητηΰεν ούδε 69
δώδεκα ετη γεγονώς τον δεΰπότην άποκτεΐναι' και εΐ
μη φοβηθείς, ώς άνεβόηΰεν, εγκαταλιπών την μάχαιραν
εν τη όφαγη ωχετο φεύγων, αλλ* ετόλμηόε μεΐναι,
απώλοντ αν οί ένδον οντες απαντες' ουδείς γαρ αν
ώετο τον παΐδα τολμηΰαί ποτέ τοϋτο' νυν δε 6υλ-
ληφ&εϊς αυτός νβτερον κατεϊπεν αυτόν, τοΰτο δε περί
χρημάτων αίτίαν ποτέ ΰχόντες ούκ ουΰαν, ώΰπερ εγώ
νυν, οι (Ελληνοταμίαι οί υμέτεροι, «ίίΓνοί. μεν άπαντες
άπέ&ανον οργή μάλλον η γνώμη, πλην ενός, το δε
πράγμα νβτερον καταφανές εγενετο. του δ9 ενός του- 70
του — Σωΰίαν όνομα φαΰιν αντώ είναι — κατέγνωΰτο
μεν ηδη θάνατος, έτε&νήκει δε ονπω ' καϊ εν τοντω εδηλώ-
&η τω τρόπω άπωλώλει τα χρήματα, καϊ ο άνήρ απελύ&η
υπό τον δήμον του υμετέρου παραδεδομένος ηδη τοις
ένδεκα, οί δ' άλλοι έτέ&ναΰαν ουδέν αίτιοι οντες. ταΰ^ 71
υμών αυτών εγώ οίμαι μεμνήΰ&αι τονς πρεΰβντερονς,
τονς δε νεωτερονς πνν&άνεΰ&αι ώΰπερ εμε. όντως

τοις βννονΰιν άβΐ. Ναυοίι. 3. — τον θανάτου δΐΐδρ. Κ.

69. εν ροδί; την μ,άχαιραν αάά. ΝΜγ. ; ίίβπι οντες ροδί
ένδον. — τολμηααί ποτέ τοϋτο ΝΜγ. : ποτέ τ.τολμ. — άπέ&ανον]
αποθανόντες Ν βί Α ρΓ. (οογγ.2^).

70. τούτου ίη πΐ£. Α. — οτω τρόπω Ηΐ. — άπολώλει Ν.
— άπελν&η Κ: άπήγχ&η ρΓ. Α, άπήχ&η ν. (άνήχ&η ϋ., άπηλ-
λάχ&η Βαϋ). ΡοΙΙ. VIII, 68 (Αηϋρΐι. £γ#. 163) άιΛίίαηΐβΓ οοη-
ϊβτί 3. — ετε&ν . ααν Α ρΓ. (ετέ&νηβαν 8βο. 8ΐ££.)> οογγΑ

71. πυν&άναα&αι Ν.

84 Αντιφώντος ρ. 74ο— ?4ΐ κ.

αγαθόν έ<5τι μετά τον χρόνου βαΰανίξειν τα πρά-
γματα, καϊ τοντ ί'ΰως φανερόν γένοιτ αν νότερον,
οτω τρόπω τέθνηκεν 6 άνθρωπος, μη ονν νΰτερον
τοντο γνώτε, αν αίτιον με οντά άπολέΰαντες, αλλά
πρότερόν γ9 εν βονλεύΰαόθε, καϊ μη μετ οργής χαί
διαβολής, ώς τούτων ουκ αν γενοιντο έτεροι Λον^ροτ^ρο^

72 ούμβονλοι. ου γάρ εΰτιν ο τι αν όργιζόμενος άνθρωπος
ευ γνοίη' αντό γάρ ω βουλεύεται, την γνώμην διαφθεί-
ρει τον άνθρωπου, μέγα το^ ημέρα παρ9 ημέραν γιγνο-
μένη γνώμην ω άνδρες ε| οργής μεταΰτήΰαι και την άλή-

73 θειαν ενρεΐν των γεγενημένων. | Εν δε ί'ϋτε ότι έλεηθήναι
138 νφ9 νμών άζιός είμι μάλλον η δίκην δονναι' δίκην

μεν γάρ εικός έΰτι διδόναι τονς άδικονντας, έλεεΐΰθαι
δε τους αδίκως κινδυνεύοντας, κρειΰΰον δε χρή γίγνε-
σθαι αεί το νμέτερον δννάμενον εμε δικαίως ΰωξειν, η
το των εχθρών βονλόμενον αδίκως με άπολλύναι. εν
μεν γάρ τω έπιΰχεΐν εΰτι καϊ τά δεινά ταντα ποιήΰαι
α οντοι κελεύονΰιν' εν δε τω παραχρήμα ονκ εΰτιν
αρχήν ορθώς βονλεύεβθαι.

ί'αως Ν 8ρ. ^.: 'ίΰως αν (ΐ. άρα 8.). — οτω Ν 3. (ν. αηίθ
Βίε.) : καϊ οτω (<(υπό του) καϊ οτω 8. νίχ Γβοίθ ; ηαπι Γβιΐδ Ιιαιιά
ρυίαί οηιηίηο οαθάβιη ίαοί&ιη θββθ). — μήτε ονν ΝΑΒ.

72. νν. ου γάρ ε"οτιν — του άνθρωπου Β,&βΥΪ 8ίθΙ). &ΟΓ.
20 , 44. — ο τι^ άν δργ. άνθρ. ευ γνοίη 8ίθΙ). : ο τι όργ. άνθρ.
αν γν. οοάά. — ω βουλ.] ο βουλ. 8ϊο\>. βϊ οί. 8ΐ. (ω βουλεύο.ται Α
ρΓ.). — τοι ΝΜγ.: τι Α Βίε., τε ν. — ήμερα βϊ γιγνομένη οί.
8ί;. Β). (Βίε.): ήμέραν — γιγνομένην. — γνώμην ω ανδρός Ν.
ηυιη ί^ΐίυΓ γν. άνδροςΐ — μεταατήοειν οοάά., βπι. 8ΐ. (Βίε.).

73. αδίκως] άδί ίη γ&8. Α. — #ε χρή] δή χρή Ν. — γίγν.
άεϊ ΝΜγ.: αεί γίγν. — εχ.ρών Α ρΓ. — ούτοι] ούτε Α ρΓ. —
ηαραχρημα] επειχθήναι νοίάβ δρβοίοββ 1. οοΐΐ. § 94, Ηβι*οά.
VII 10 £, ΙδΟΟΓ. 4, 175. παραχρ. (εξεργάοαοθαι) ίρββ βά. Ι
οοηίβοί. — αρχήν Αλά.: αρχή ή.

^^Μ^^ «.

]■

ρ. 741-743 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 85

Λεϊ δε με και νπερ τον πατρός άπολογήΰαΰ&αι. 74
καίτοι πολλω γε μάλλον είχος ην εκείνον νπερ εμον
άπολογήβαΰ&αι πάτερα οντα' ο μεν γαρ πολλω πρε-
ΰβντερός έΰτι των εμών πραγμάτων , εγώ δε πολλω
νεώτερος των εκείνω πεπραγμένων, καϊ ει μεν εγώ
τούτου άγωνιζομενον κατεμαρτνρονν α μη ΰαφώς ηδη
άκοη δε ηπιΰτάμην , δείνα, αν εφη πάΰχειν νπ εμον'
ννν δ\ άναγκάζων εμε απολογείσαι ων εγώ πολλω 75
νεώτερος είμι καϊ λόγω οϊδα, ταντα ον δείνα ηγείται
είργάΰ&αι. όμως μεντοι κα& ο6ον έγώ οϊδα, ον προ-
δω6ω τον πάτερα κακώς άκονοντα εν νμΐν αδίκως,
καίτοι τάχ αν ΰφαλείην, α εκείνος όρ&ώς έργω έπραξε,
ταντ εγώ λόγω μη ορ&ώς είπών' όμως δ1 ονν κεκιν-
δννενΰεται. Πρϊν μεν γαρ την άπόβταΰιν την Μντι- 76
ληναίων γενέύ&αι, έργω την εννοιαν εδείκννε την εις
νμάς' επειδή δε η πόλις ολη κακώς έβονλενύατο άπο-
ΰτάύα και ημαρτε της υμετέρας γνώμης, μετά της πό-
λεως όλης ηναγκάύ&η ΰνν εξαμαρτείν, την μεν ονν
γνώμην ετι καϊ εν έχείνοΐξ όμοιος ην εις νμάς, την δε
εννοιαν ουκετ^ ην επ εκείνω την αντην εις νμάς παρ-
εχεύ&αι. οντε γαρ έκλιπεϊν την πόλιν ενρόπως εϊχεν
αντώ' ικανά, γαρ ην τα ενεχνρα α εί'χετο αντον, οί' τε

74. γε πολλω μ. οιηηθδ; ,,αυί άβίβηάΐίπι γε αυί ροβί πολλω
οοΐΐοο&ηάιπη" Χ — πατέρα οντά βυβρ. Ν&ιιοίπο. — %δη 3.:
ηδειν.

75. ■αεν.ι,νδ.'] και νανδνν. Ν βϊ ρΓ. Α (οογγ.2).

76. των Μ. οπιηβΒ; άβ 8θήρίιΐΓ3» Μντιλ. ν. Β,ά § 20. —
άποοτααα άβΐ. Ηί. βί άβίηοβρβ της νμετ. γνώμης, ρΓΟ φΐίβυβ
της άοφαλεοτέρας {νγιεντ. Γ. Ιιβο) βίνθ της άμείνονος γν. Γββοπβί
τπϋ Ό. ηυπι εβ. *α\ ημ. άποοτααα τ. ν μ. γνΛ — ρήιΐ8 εις υμάς
άβΐ. Γ. Ιιβο. — επ' ίη Γ9.8. Α. — παρέχεσ&αι Ηί , παρέχε ... ρΓ.
Α: παρέχειν. — ενρόπως~] ενρ' όπως Ν βΐ ρΓ. Α (,,οογγ.2 ηί
£&11ογ" Ι., οογγ.1 8βο. 8ΐ£§.). ενπόρως 8οΙιοθιιι.

86 Αντιφώντος ρ. 743—746 κ.

παίδες και τα χρήματα' τούτο δ* αν μένοντι προς την

77 πόλιν αύτώ άδυνάτως εΐχεν ιΰχυρίξεΰ&αι. έπει δ' ύμεΐς
τους αιτίους τούτων έκολάβατε , εν οίς ούκ έφαίνετο
ων 6 έμός πατήρ, τοις δ1 άλλοις Μυτιληναίοις άδειαν
έδώκατε οίκεΐν την ΰφετεραν αυτών, ούκ εΰτιν ο τι
υΰτερον αύτώ ημάρτηται, [τω εμώ πατρίς ονδ' ο τι ου
πεποίηται τών δεόντων, ούδ' ης τίνος λητουργίας η
πόλις ενδεής γεγένηται, ούτε η υμετέρα ούτε η Μυτι-
ληναίων, άλλα και χορηγίας χορηγεί καϊ τέλη κατατίδη-

78 6ιν. εί δ* εν Αϊνω χωροφιλεΐ, τούτο ούκ άποότερών
γε τών εις την πάλιν εαυτόν οΰ^θϊ/ό^ ούδ9 ετέρας πό-
λεως πολίτης γεγενημένος, ώβπερ ετέρους ορώ τους μεν
εις την ηπειρον ίόντας, ζτούς) δε οίκούντας εν τοις
πολεμίοις τοις ύμετέροις καϊ δίκας από Συμβόλων υμΐν
δ ικαξο μένους, ούδε φεύγων το πλή&ος το ύμέτερον,

79 τους ά' οΐ'ον^ ύμεΐς μιΰών ϋυκοφάντας. α μεν ούν
. μετά της πόλεως όλης ανάγκη μάλλον η γνώμη έπραξε,

τούτων ού δίκαιος εΰτιν 6 έμος πατήρ ιδία δίκην δι-
δόναι. άπαύι γαρ Μυτιληναίοις αείμνηστος η τότε
αμαρτία γεγένηται' ηλλά%αντο μεν γαρ πολλής ευδαι-
μονίας πολλην κακοδαιμονίαν , έπεΐδον δε την εαυτών

77. τω ίμώ πατρί άβΐ. ϋ.; ο£ § 21. (αυτών ρΓΟ αύτώ Β.,
αύ&ις οί ί.) — λειτουργίας οηιηβδ. — εχορηγει Ιΐβπ. — -κατα-
τί&ησιν Ν: χατετί&ει.

78. χωροφιλεΐ] ϋί. ΡοΙΙ. 9, 13: χωροφιλείν παρά Άντιφώντί]
Όίοπ. Ηαΐ. άθ οοοορ. ρ. 43 Β. — τούτο ουκ κτε.] ποιεί άββκίβι•.
Κ., άλλα Β,άά. \ν\, άλλα ρΓΟ τοΰτο οί. 3. — εαυτόν 1>Ϊ8 Α ρΓ.
— τους δε ίηδθΓββαΐ; Β. ροδί ύμετέροις; ίρββ ροδί ίόντας ο,άάϊάί,
πιιιίαίο καϊ φΐοά δβφίββαίιΐΓ ΐη ί«. Πολέμιοι δυηΐ; 1/&οθ<Ι3,θ-
ιηοηίί βοηιιηο[ΐιβ βοοίϊ, ςαίβιΐδοΐίπι ίιιηο ίβπιροηδ νβΛο ρ&χ βΓ&ί
Αΐΐιβηΐθηβίβιιβ. — ημέτερον Α ρΓ. (οοπ\2). — οίους υμάς Ρ&Μβ,
„φΐ3.1β8 νοβ (αάνβΓ83,ηί) βδίίβ".

ρ. 746-748 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 87

πατρίδα άνάΰτατον γενομένην. α δε ίδια ούτοι δια-
βάλλουβι τον έμον πατέρα, μη πεί&εΰ&ε' χρημάτων γαρ
ένεκα η πάΰα παραϋκευη γεγένηται έπ εμοϊ κάκείνω.
πολλά δε έΰτι τα ΰυμβαλλόμενα τοΓ§ βονλομένοις των
αλλότριων έφίεΰ&αι. γέρων μεν εκείνος ω<5τ εμοϊ
βοη&εΐν, νεώτερος δ' εγώ πολλώ η ώΰτε δύναϋ&αι έμαυ-
τώ τιμωρεΐν ίκανώς. αλλ1 ύμεΐς βοη&ήΰατέ μοι, καϊ 80
μη διδάβκετε τους ΰυκοφάντας μείζον υμών αυτών
δύναΰ&αι. εάν μεν γαρ είΰιόντες εις υμάς α βούλονται
πράΰΰωΰι, δεδειγμένον εΰται τοντοι^ (ών πεί&ειν, το
δ' υμέτερον πλη&ος φεύγειν' εάν δε είϋίόντες εις υμάς
πονηροί μεν αυτοί δοκώΰιν είναι, πλέον δ* αυτοις μηδέν
γίγνηται, υμετέρα η τιμή καϊ η δύναμις εΰται, ώΰπερ
και το δίκαιον έχει. τμεΐς ούν έμοί τε βοη&εΐτε καϊ τω
δικαίω.

"Οΰα μεν ούν εκ τών άν&ρωπίνων τεκμηρίων καϊ 81
μαρτυριών οίά τε ην άποδειχ&ηναι, άκηκόατε' χρη δε 139
καϊ τοις άπο τών %εών όημείοις γενομένοις εις τα τοι-
αύτα ούχ ηκιότα τεκμηραμένους ψηφίξεΰ&αι. καϊ γαρ
τα της πόλεως κοινά τούτοις μάλιΰτα πιΰτεύοντες
άΰφαλώς διαπράΰΰεΰ&ε, τούτο μεν τά εις τους κιν-
δύνους ηκοντα, τοντο #£ εις τά ε%ω τών κινδύνων.

79. Ιδία δίκην οοάά. Ε. (Ιδ. οπι. ρΓ. Α): Ιδίαν δ. — πόλης
Α. — πεί&εα&αι Ν ρΓ. — νπ' εμοϊ Ν. — τοις βονλ.'] τούτοις β.
οί. 3. — γέρων μεν γαρ ηιαί. Μγ. — εμαυτώ] εκείνφ Ι. βρβοίο-
8ΪΠ8 φΐΆΐη νβπιιβ.

80. γαρ εκίά. ΝΑΒ ΒΙγ. (οί. Ε.). — δεδογμένον οί. Χ; ίρββ
πιαϋπι ουπι Ραηΐϊο (δεΐν) πεί&ειν (μεν μη πεί&ειν Ζ θϊ ν. αηίβ
Ε.). — γίγνηται 80Γ•: γενηται. — τε οπι. ρΓ. Α Μ Ζ.

81. τοις τών άπο τών Α ρι\ — διαπράσεσ&ε Ν. — ε£ς αηίθ
τά «|ω άβΐ. Βΐί. Εβδροηάβί εις Ιοοηϋοηί τά εις — ην,οντα (,,φίοά.
Β,ΐίίηβΐ αά").

88 Αντιφώντος ρ. 748-749 κ.

82 χρή δε και εις τα Ιδια ταϋτα μεγιύτα κα\ πιστότατα
ήγεΐΰ&αι. οίμαι γαρ υμάς ετιίύταύ&αι οτι πολλοί ήδη
αν&ρωποι μη κα&αροϊ χείρας ή άλλο τι μίαΰμα έχοντες
ΰυνειΰβάντες είς το ΐίλοϊον ΰυναπώλεβαν μετά της αυτών
ψυχής τους οΰίως διακείμενους τα προς τους &εούς'
τοϋτο δε ηδη έτερους άπολομενους μεν ου, κινδυνεύ-
ΰαντας δε τους εΰχάτους κίνδυνους δια τους τοιούτους
άν&ρώπους' τοϋτο δε ι^ροΓ^ παραΰτάντες πολλοί δη
καταφανείς εγενοντο ούχ οΰιοι οντες, [καϊ\ διακωλύοντες

83 τα ΐερά μη γίγνεΰ&αι τα νομιζόμενα. ε'^ιοί τοίνυν εν
πάΰι τούτοις τα εναντία έγένετο. τοϋτο μεν γαρ ο6οις
ΰυνεπλευΰα, καλλίΰτοις εχρήόαντο πλοΐς' τοντο #δ
οΛου ιεροΐς παρέΰτην, ουκ εύτιν οπού ούχϊ κάλλιΰτα
τά ιερά εγενετο. α εγώ άζιώ μεγάλα μοι τεκμήρια είναι
τής αιτίας, οττ6 ουκ άλη&ή μου οΰτοί- κατηγορούβι ....
τούτων μάρτυρες.

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

84 Έπίβταμαι δε καϊ τάδε ώ άνδρες δικαΰταί, οτι ει
μεν εμοϋ κατεμαρτύρουν οΐ μάρτυρες, ώς τι άνόΰιον
γεγενηται έμοϋ παρόντος εν πλοίω ή εν ιεροΐς, αντοϊς
γε τούτοις ίΰχυροτάτοις αν εχρώντο, και πίΰτιν τής

82. χείρας (οντες^ Ρ., (οντες τάς^} χείρας ΓιιΙιγ. — [το]
πλοΐον Ό. 3. — <(καΓ> τους οαίως οί. Κ. — τοντο δε ίεροΐς] του
δε ιεροΐς Ν. — καϊ αηΐβ διαν,ωλ. άβΐ. 8. — γίνεΰΟ'αι Ν ρΓ., γί-
γνεα&ε Α ρΓ. (οογγ.2). — τά νομιζόμενα άθΐ. Ηί. Βθά Ιο ο,ιιϊ^τιγ
ογ. άθ θΐ8 ίαηί,υπι 83,ογΪ8, ςυαβ πιοΓβ βυηΐ;; ίη αΐϋδ 8ΐ ςμιίά ίη-
ίαιίδίί αοοϊίΐθΐ'θΐ, ίά. ροϋιΐ8 οοηοΐυάθΐκΐιιιιι βτο,ϊ, γθπι οΐ> φίαπι
1ϋειΐ>ειίίϊΐΓ άίδ ηοη ρΙαοβΓβ.

83. οΰοις] οβίοις Α ρΓ. (οογγ.2). — ζκαί μοι άνάβητε) τού-
των μάρτυρες 8ΐ;βρ1ι.; νβΐ Ιιοο νβί είσϊ δε μοι Υ,αϊ ίηββΓ. οί. Κ.

84. άνόΰιον] άπαίοιον ϋοΙ)Γ. ; άβΐ. οί. ^.

ρ. 749-750 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 89

αιτίας ταύτην ΰαφεΰτάτην άπεφαινον , τα ΰημεΐα τα
από των &εών' νυν δε των τε ΰημείων εναντίων τοΓ§
τούτων λόγοις γεγενημένων , των τε μαρτύρων α μεν
εγώ λέγω μαρτυρούντων άλη&ή είναι, α $' ούτοι κατ-
ηγορονβι ψευδή, τοις μεν μαρτυρούαιν άπιΰτεϊν υμάς
κελεύουβι, τοις δε λόγοις ους αυτοί λεγουΰι πιΰτεύειν
υμάς φαΰϊ χρήναι. καϊ οι μεν άλλοι άν&ρωποι τοις
εργοις τους λόγους ελεγχουΰιν, ούτοι δε τοϊί? λόγοις τα
έργα ξητούΰιν απιΰτα κα&ιΰτάναι.

"Οΰα μεν ούν έκ των κατηγορηδέντων μέμνημαι 85

ω άνδρες, άπολελόγημαι' οϊμαι δε καϊ υμών άπο-

ψηφίΰαΰ&αι. ταύτα γαρ εμε τε ΰωζει, και ύμΐν νόμιμα
καϊ εϋορκα γίγνεται. κατά γαρ τους νόμους ωμόΰατε
δικάΰειν' εγώ δε κα& ους μεν άπήχ&ην, ούκ ενοχός ■
είμι τοΓ^ νόμοις, ων δ' εχω την αίτίαν, άγων μοι νό-
μιμος υπολείπεται, εί δε δύο έζ ενός αγώνος γεγενη-
α&ον, ούκ εγώ αίτιος, αλλ* οί κατήγοροι, καίτοι ού δη
που οί μεν εχ&ιότοι οι εμοϊ δύο αγώνας περί εμού πε-
ποιήκαΰιν, ύμεΐς δε οί τών δικαίων ί'ΰοι κριται προ-
καταγνώΰεΰ&έ μου εν τώδε τω άγώνι τον φόνον. μη 86
ύμεΐς γε ώ ανδρες' άλλα δότε τι καϊ τω χρόνω, με&'
ού όρ&ότατα εύρίβκουβιν οι την άκρίβειαν ξητούντες

εναντίον ρΓ. Α (οογγ.2). — γεγενημενων Υΐ. : γιγνομενων. —
εμοϊ μαρτνρονσιν ΑΙά. ηιπη τοις μεν μάρτνοι τοις εμοϊ μαρτν-
ροΰαινΊ οί. 6, 28; ΟββεηιβΓ. 8,Γ£. βΧ οοηίΐΓ. ρ. 243. — ψααϊ χρήναι
Ν «Γ.: χρ. φ. — τά έργα ζητονοιν ΝΜγ. : ζητονσι τα $ργα.

85. καϊ αηίθ νμών οπι. Ν. — οίμαι. σ εϊναι υμών άποιρ.
δοϊιβίββ; Ι&οτιηαιη ροδί νμών Θ88Θ δίαϊυίΐ δοΐιοβηι. (οϊμαι 8ε καϊ
νμ. αντών ένεκα δείν ν μας εμον απ.); (προς) νμών <^είνα(/>
Κ.; δέομαι ρΓΟ οϊμαι Ό. — αγώνος] άγώνε ΟοΙ». — εχ%Ίθτοί
μοι δ. ά. προς εμον Ηβΐ'ίΐ. — κριται] ν,ριτοϊ Α. — μου] με Ν. —
άγώνι οι. Μγ.: λόγω, φΐοά άβί. Γγ.

90 Αντιφώντος ρ. 750—753 κ.

τών πραγμάτων. ήζίουν μεν γάρ εγωγε περί των τοι-
ούτων ω άνδρες είναι την δίκην κατά τους νόμους,
κατά μέντοι (τούτους) το δίκαιον ως πλειΰτάκις ελεγχε-
6&αι. τοΰούτω γάρ άμεινον αν εγιγνώΰκετο' οΓ γάρ
πολλοί αγώνες ττ} μεν άλη&εία ΰύμμαχοί είΰι, τή δε

87 διαβολή πολεμιώτατοι. φόνου γάρ δίκη και μη ορ&ώς
γνωΰ&εΐΰα ίΰχυρότερον του δικαίου και του άλη&οϋς
έΰτιν' ανάγκη γάρ, εάν νμεΐς [μου] καταψηφίΰηΰ&ε,
και μη οντά φονεα μηδ9 ενοχον τω έργω χρήΰ&αι ττ%
δίκη και τω νόμω' και ουδείς αν τολμήόειεν ούτε την
δίκην την δεδικαϋμενην παραβαίνειν πιΰτεύβας αύτώ
οτι ουκ ενοχός έΰτιν, ούτε ζυνειδώς αντώ τοιούτον
έργον είργαΰμένω μη ου χρήό&αι τω νόμω' ανάγκη δε
της ζτε) δίκης νικα6%•αι παρά το άλη%•ές, αύτοϋ τε του

88 άλη&οϋς, άλλως τε και εάν μη η ο τιμωρήΰων. αυτών
δε τούτων εΐνεκα οι τε νόμοι και αϊ διωμοΰίαι και τά
τόμια καϊ αί προρρηΰεις, και τάλλα οπόΰα γίγνεται τών
δικών ένεκα τον φόνου, πολύ διαφέροντα εΰτιν η \καϊ\
έπι τοις άλλοις, οτι καϊ αυτά τά πράγματα, περί ών οι
κίνδυνοι, περί πλείΰτου έΰτϊν όρ&ώς γιγνω6κε6%•αι'

όρ&ώς μεν γάρ γνωΰ&έντα τιμωρία έΰτι τω άδικη-
$έντι, φονεα δε τον μη αίτιον ψηφιΰ&ήναι αμαρτία και
άΰεβειά εΰτιν εί'ς τε τους &εούς και εις τους νόμους.

86. τών 8»ηΐβ τοιούτων οπι. ρΓ. Α. — τούτους αά<1. 8. —
αμεινον αν ΝΜγ. : αν αμεινον.

87. γαρ] δε Κ,. — καϊ αηίθ μη όρ&ώς οπι. ΑΙά. (οί. 6, 3);
άβΐ. βίίαιη ΕΊ\ — Ιοχνροτέρα ΑΙά. (οί. 6, 3). — μου άβΐ. ^.
(ο£. 6, 4). — τε αηίθ δίκης αάά. Βγ. οοΐΐ. 6, 5, φΐο Ιοοο άιιοβ
(οί. βέί&πι 6, 4) βίίαπι άλλως τε άβΐ 8ρ.

88. εί'νεκα ΝΜγ.: ένεκα ύονά, 6, 6. — τ&ΧΧα οαα Ν 3. βίου!;
βχδίαΐ 6, 6; ταλλ' οπόΰα οβϊϊ. — καϊ ρθ8Ϊ η άβΐ. Μγ. Ττιγγ.
οοΐΐ. 6, 6.

140

(φ**Γ+Λ0

ρ. 753—754 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 91

καϊ ουκ ί'ΰον έΰτϊ τόν τε διώκοντα μη όρ&ώς αίτιάΰα- 89
6&αι καϊ υμάς τους δικαβτάς μη όρ&ώς γνώναι. ή μεν
γαρ τούτων αίτίαΰις ουκ έχει τέλος, «Λλ' εν ύμΐν έΰτι
καϊ ττ] δίκτ]' ο τι δ αν ύμεις εν αντί] τή δίκη μη όρ&ώς
γνώτε, τούτο ουκ εΰτιν οποί αν τις άνενεγκών την
αμαρτίαν άπολύΰαιτο. πώς αν ούν όρ&ώς δικάΰαιτε 90
περί αυτών; ει τούτους τε έάΰετε τον νομιζόμενον
ορκον διομοΰαμένους κατηγορήΰαι, κάμε περί αυτού
τού πράγματος άπολογήΰαΰ&αι. πώς δε εάΰετε; εάν
νυνι άποψηφίβηβ&έ μου. διαφεύγω γαρ ούδ' ούτω τάς
υμετέρας γνώμας, άλλ' ύμεΐς έΰεβ&ε οι κάκεΐ περί εμού
διαψηφιζόμενοι. και φειϋαμένοις μεν ύμΐν εμού νύν
εζεΰτι τότε χρήΰ&αι ο τι αν βούληΰ&ε, άπολέΰαόι δε
ονδε βουλεύΰαΰ&αι ετι περί εμού εγχωρεΐ. καϊ μην ει 91
δέοι άμαρτεΐν τι9 το αδίκως άπολύΰαι οΰιώτερον αν εί'η
τού μη δικαίως άπολέΰαι' το μεν γαρ αμάρτημα μόνον
έΰτί, το δε έτερον καϊ άΰέβημα. έν ω χρή πολλην πρό-
νοιαν έχειν, μέλλοντας άνηκεΰτον έργον εργάζε6&αι. έν

89. αΐτιαΰ&αι Α ρΓ. ΕιιΙιγ. — τούτων] τούτον 3. — αίτίασις]
οί. ΡοΙΙ. 3, 138: Ά. #ε και αίτίαοις εί'ρηκεν. — αμαρτίαν] αίτίαν
6, 6.

90. δικάΰαιτε Β1ς.: δικάαητε. — διομοβομένονς Ν. — κάκεΐ
ΑΙά.: κακοί οοάά. — φεισαμένοις Ν «Γ.: ψηφισαμένοις οβϊϊ. οοάά.,
άποψηφια. ΑΙά. — αν βούλησ&ε ϋ. (?)ΐ.: α δη βούλεσ&αι ΝΑ,
ό*ϊϊ βονλεβ&ε Βίτ. — άπολέαασι δε ϋοΙ>Γ. (Μγ. Τιιγγ.): άπολο-
γήσα6&αι.

91. νν. εΐ δέοι — άΰέβημα αίϊβΓί; 8£οΙ). ΰοΓ. 46, 19. —
άμαρτεΐν τι, το οί. Μγ. : τι άμ. το 8ίθΙ>., άμ. επί τω Β1ς., άμ.
έπϊ τω οοάοΐ. — αν εί'η τον Τ)θ\>τ. (Μγ.) : αν η το οοάά. (αν % τον
ν.), τον 8ίοΙ). Α Β γο., η το δίοβαβί γθΙΙ. (αν η το 8. Τιιγγ. ; άμαρτ.,
ίπϊ τω άδ. απ. 6σ. αν η τω Επιρ.). — μη δικαίως] αδίκως 8ίοΙ>.
— άμ. μόνον ΝΜγ. : μόνον άμάρτ. ν., οηι. μόνον ΜΖ 8£θΙ). —
το δε έτερον καϊ] το δε αδίκως άποκτειναι 8ίοΙ). (καϊ οιη.
βίί&ιη Α ρΓ.). — άνήκεατον ο. 8ίβρ1ι. Ε. : άνηκέΰτερον.

92 Αντιφώντος ρ. 754—756 β.

μεν γαρ άκεύτω πράγματι καϊ οργή χρηΰαμένονς καϊ
διαβολή πι&ομένονς έλαΰβόν έ<5τιν έξαμαρτεΐν' μετα-
γνονς γαρ ετι αν όρ&ώς βονλενΰαιτο' εν δε τοις άνη-
κέότοις πλέον βλάβος το μετανοεΐν και γνώναι έξ-
η μαρτηκότ ας. ηδη δε τιΰιν υμών και μετεμέληΰεν
άπολωλεκόΰι. χα£τοι οπον νμΐν τοΓ£ έξαπατη&εΐΰι με-
τεμέληΰεν, ή καϊ πάνυ τοι χρην τους γε εξαπατώντας

92 άπολωλέναι. έπειτα δε τα μεν άκονΰια των αμαρτη-
μάτων έχει ΰνγγνώμην, τα δε έκούΰια ονκ έχει. το μεν
γαρ άκονβιον αμάρτημα ω άνδρες της τύχης έΰτί, το δε
εκονΰιον της γνώμης, έκούβιον δε πώς αν εϊη μάλλον
η εί' τις, ων βονλην ποιοΐτο, ταντα παραχρήμα έξερ-
γάξοιτο; καϊ μην την Ϊ6ην γε δύναμιν έχει, οΰτις τε αν

93 ττ\ χειρϊ άποκτείντ^ αδίκως και οβτις τγι ψήφω. εν δ*
ί'ΰτε οτι ονκ αν ποτ ήλ&ον εις την πόλιν, εί' τι ξνν-
ηδη έμαντω τοιοντον' ννν δ\ πιΰτενων τω δικαίω, ον
πλέονος ονδέν έΰτιν άξιον άνδρι 6νναγωνίζε6&αι, μηδέν
αντω ΰννειδότι άνόΰιον είργαΰμένω μηδ' εις τονς &εονς
ηΰεβηκότι' έν γαρ τω τοιοντω ηδη καϊ το ΰώμα άπειρη-
κος η 'ψνχη ΰννεξέΰωΰεν, έ&έλονύα ταλαιπωρεΐν δια

άχ,εστω οιιπι δίβρίι. Ε.: εκάστω. ο£. Β. Α. ρ. 202: άκεστω
τω ίαΰίμω και Φεραπενοίμω πράγματι, (*Γ.). — πι&ομενονς Οοο.
3.: πει&ομένους. — ελαττον εατι ΒΚ.; ελααοον ίρ8β Γββίίίαί. —
ετι αν όρ&ώς βονλ.] (αν τις το γεγονός) επανορ&ώΰαιτο
βρβοίοβθ 01). — άπολελων,όΰΐ Ν. — οπον — η καί Βπρρβάΐίανϋ;
Ρ. 1*60, οιιιη 8θπρ8Ϊ88βιη εί ούτω — καί: ονπω — εΐ και οοάά.
— τοι οοάά. Γγ. : τι. — χοήν &£*•'• χρή• — άπολωλέναι ΝΜγ. :
άπωλωλέναι Α, άπολωλεχέναι ν.

92. γαρ οιη. Ν. — ροδί γνώμης αάά. ίΰτίν Ν. — εξεργά-
ξοιτο ΝΜγ. : έργάζοιτο.

93. ξννηδη ^.: ξ,νντιδειν. — εατι άξιον Ν 3. — είργααμένον
ΑΒΖΜ. — μηδ' ¥ι.: μήτ' ((μήτ') άνόσ. — μήτ' Ρ.). — σνν-
εξέωαεν Ν, αννεζ . αωαεν Α ρΓ. (,,βΓαδίιιη αι Β,νώ ω" 3.).

<νι

ρ 756-758 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΗΡ&ΙΔΟΤ ΦΟΝΟΤ. 93

το μη ζυνειδέναι εαυτή" τω δε ζυνειδότι τοϋτο αύτο
πρώτον πολέμων έΰτιν' ετι γάρ καϊ τον ΰώματος ισχύ-
οντος η ψυχή προαπολείπει , ηγουμένη την τιμωρίαν
οί ηκειν ταύτην των αΰεβημάτων' εγώ δ* έμαυτώ τοι-
ούτον ουδέν ζυνειδώς ηκω εις υμάς. το δε τους κατ- 94
ηγόρους διαβάλλειν ουδέν έβτι &αυμα6τόν. τούτων γαρ
έργον τοϋτο, υμών δε το μη πεί&εΰ&αι τα, μη δίκαια,
τοϋτο μεν γάρ εμοϊ πει&ομένοις υμΐν μεταμελήόαι εΰτιν,
καϊ τούτου φάρμακον το αύ&ις κολάΰαι, τον δε τούτοις
πει&ομένους εζεργάΰαΰ&αι α ούτοι βούλονται ουκ εΰτιν
ί'αύις. ούδε χρόνος πολύς 6 διαφέρων, εν ω ταύτα
νομίμως πράζε&' α νυν υμάς παρανόμως πεί%ου6ιν οι
κατήγοροι ψηφίΰαβ&αι. ον χοι τών έπειγομένων εβτϊ
τα πράγματα, άλλα τών εύ βονλενομένων. ννν μεν ούν
γνωριΰται γίγνεΰ&ε της δίκης, τότε δε δικαΰταϊ τών
μαρτύρων ννν μεν δοζαΰταί, τότε δε κριται τών αλη-
θών. 'Ράΰτον δέ τοί εΰτιν ανδρός περί θανάτου φεύ- 95
γοντος τα ψευδή καταμαρτυρηΰαι. εάν γάρ το παρα-
χρήμα μόνον πείύωβιν ώβτε άποκτεΐναι, άμα τω αώματι

εατιν οτι [γάρ] Ν&υοϊ:. — καϊ ροβί γάρ ο πι. ρι\ Α. — την
αηΐβ τιμωρ. άβΐ. Μι*. 8. «Τ., άβί. 8οηοβπι. Ι/ίηάθΓ. — άΰεβημάτων
ΝΒΙι.: άβεβηκότων οβίύ. οοάά.

94. το #« ΑΙά. : τω (τω) οοάά. — τούτων (μεν) άιίβίί&ηίβΓ
οί. Ιά. — εργψ Α Β. — μη δίκαια ΝΑΒ Β]ί. (οί. Ε.): δίκαια. —
εμοϊ] υμΐν ρΓ. Α. — πιδομένοις βϊ ιηοχ πι&ομένονς? — ύμΐν\
ημΐν Α. — του δε ΝΑΒ Ε.: τους δε. — πράξεσ&' Ν, οοη*. Α,
Β. — α νΰν\ αν νυν Ν. — ούτοι ΝΑΒ Ζ Βίε. (οί. Β.): ούτι. —
τών μαρτύρων ρθ8Ϊ δο'ξαοταί ίΓαηβρ. 8. (Ε. ογ. ρ. 118), άθΐ. Ι.;
γν. γ. τών μαρτ., τότε δε δικ. της δίκης οί. Μγ. ; της δίκης άθΐ.
Επιρ. ; αάά. τών άδηλων ροδί δοζ. Κ,., τών εικότων Κ. — δοξα-
οταί] Ηβδ^οηίυβ : δοξαοταί' δικααταί (Χ).

95. ραοτον δέ τοι Όούτβι 68Ϊ οοηίβοίυΓΣΐ (Μγ. Τυπ\): οίοι.
Ν ίη Ιίΐουηα VIII ίβΓβ 1ί4*ί?; ο&ραοί; άραΐατώνδετοι Α γθΙΙ.

94 Αντιφώντος ρ. 758—760 ε.

καϊ η τιμωρία άπόλωλεν. οντε γαρ οι φίλοι ετι &ελή-
ύονβιν νπερ άτίολωλότος τιμωρεΐν' εάν δε καϊ βον-

96 λη&ώΰιν, τι %6ται πλέον τω γε άπο&ανόντι; νυν μεν
ονν αποψηφίΰαο&έ μου' εν δε ττ] τον φόνου δίκη ούτοι
τε τον νομιξόμενον οοκον διομοΰάμενοι εμού κατηγο-
ρήΰονΰι, καϊ νμεΐς περί εμού κατά τους κείμενους
νόμους διαγνώΰεΰ&ε, καϊ έμοϊ ουδείς λόγος Ιβται Ετι,

ΐ4ΐ εάν τι πάΰχω, ως παρανόμως άπωλόμην. ταύτα τοι
δέομαι υμών, ούτε το ύμέτερον εύΰεβες παρεϊς οντε
έμαυτον άποβτερών το δίκαιον εν δε τω νμετερω ορκω
καϊ η εμη ΰωτηρία έ'νεΰτι. πει&όμενοι #ε τούτων οτω
βονλεΰ&ε, άποψηφίΰαΰ&έ μου.

ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ.

ΤΠΟΘΕΣΙΣ.

Πόΰοι μεν ειΰιν 9Λ&ήνηϋι χορηγοί, και τίνος προβάλ-
λονται χάριν, και πόΰους τρέφειν αναγκάζονται παΐδας, εκ
των Λημοΰ&ένους ακριβώς εγνωμεν λόγων, το μέντοι νυν
ϊν τοις χρόνοις Αντιφώντος του ρητορος χορηγός τις είναι
λαχών της αυτοϋ φυλής Έρεχ&ηίδος, και προΰέτι Κεκροπί-

96. μου] με ρΓ. Α. — εν δε] εάν δε Ν. — κατηγορήαωΰΐ Ν
οογγ. — διαγνώσηοΟ'ε Ν ρΓ. — ί'σται Α Β ΒΙς. : εατι Ν, οπι. ν. —
εάν τι Βίε.: εάν γε. — πάσχω ΝΑΒ Βίτ. (οι. Κ.): πάσχων. —
παρανόμως Κ.: παράνομος. — άπωλόμην ΝΑ Β&.: άπόλωμαι ν.,
άπόλλυμαι οί. Β&. Ηί. — παριεις Γιιπγ. — πι&όμενοιΊ — οτω]
όποτέρωΐ — 8\ιθίοϋ Ν υπέρ τον Ήρώδου φόνου.

Ογ. VI. Ιη8θπρϋοηΐ8 Ιοοο υπό&εσις του εξής Α. — ΤΠΟΘ.]
το μέντοι νΰν 80Γ. : ό μέντοι νυν ΝΑ (ό μεν τοίνυν ν., εν τοίνυν
τοις χρ. οί. «Γ.). — εν αηίβ τοις χρ. οπι. Ν. — Έρεχ&ηίδος 8οα1ΐ£. :
Έρεχ&ίδος.

<η

ρ. 760-762 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΪ. 95

δος, τους χορευειν μέλλοντας επί της οικίας έτρεφε παΐδας.
τούτων εις ευφωνίας χάριν επιε φάρμακον , και πιών τε-
&νηκεν. ο ονν_παν§ρ τον τε&νεώτος παιδος κατηγορεί του
χορηγού ως αυτοϋ πεποιηκότος τον φόνον. απολογείται δε
ο χορηγός αρνούμενος τον φονον. Η ΰταΰις ΰτοχαβμός.
αδηλον (γαρ^> του εγκληματας οντος, βημεΐον φανερον ο
κατήγορος λαμβάνει το εν τη οικία του χορηγού γυμνάζε-
ΰ&αι τους παΐδας' όπερ εΰτιν άνευ&υνον μεν, πι&ανον <Γ εις
υποιρίαν.

Ήδιΰτον μεν ώ άνδρες δικαβται άν&ρώπω οντι μη
γενεΰ&αι μηδενα κίνδυνον περί του ΰώματος, καϊ ευ-
χόμενος αν τις ταύτα εϋζαιτο' ει ζδ') άρα τις και άναγ-
κάξοιτο κινδυνεύειν, τούτο γοϋν ύπάρχειν, όπερ μεγιΰτον
εγώ νομίζω εν πράγματι τοιούτω, αντον εαυτώ 6υν-
ειδέναι μηδέν έζημαρτηκότι, αλλ1 εΐ' τις και ΰυμφορα
γίγνοιτΟ) άνευ κακότητος και αίβχύνης γίγνεΰ&αι, και
τύχγι μάλλον η αδικία, και τους μεν νόμους οι κείνται 2
περί των τοιούτων πάντες αν επαινεβειαν κάλλιΰτα νόμων
κεΐΰ&αι και οΰιώτατα. υπάρχει μεν γαρ αύτοΐς άρχαιο-
τάτοις είναι εν τή γή ταύτη, έπειτα τους αυτούς αίεϊ
περί των αυτών, όπερ μεγιΰτον ΰημεΐον νόμων καλώς
κείμενων ο χρόνος γαρ καϊ η εμπειρία τα μη καλώς
έχοντα διδάΰκει τους ανθρώπους, ώΰτ ου δει υμάς εκ
τών λόγων του κατηγορούντος τους νόμους μα&εΐν ει

χορηγού βί 6 χορηγός 8ραηη. : χορευτοΰ &ϊ χορευτής Κοπ,
νίϋο βίίατη ρΓθθβπιίθ£Γ3,ρ]π ίηβοίίίαιη δυρθΓαηίβ. δίο βί ίηίτα
χορευτον Κοη, χορηγού ροβίυΐ. Τιιγγ. — νν. απολογείται — τον
φόνον οιή. Ν. — ρΓ&βπήΐϋίϋΓ ΟΓαίίοηί άντιφώντος (ηοο οπι. Α)
περί τον χορευτοΰ ΝΑ.

1. ω οπι. Ν. — ί' 8.ηίθ αρα αάά. Α1ά. — όπερ ΝΜγ.: ο Α,
ο ν. — αυνειδότι ρΓ. Α.

2. επαινέαειαν Ν (Κ. Βΐί.): επαινέοειεν (επαινέοαιεν Τιιγγ.).
οϊ. § 51. — νόμων απάντων 5, 14. — η ειηΐβ εμπειρία οηι. Ν.
— δει υμάς ΝΜγ. (βίουί; βεΐ; 5, 15): υμ. ροδί κατηγοροϋντος ν.

96 Αντιφώντος ρ. 762-764 ε.

καλώς εχονΰιν η μη, άλλ' εκ των νόμων τονς τούτων
λόγους, ει όρ&ώς νμάς και νομίμως δυδάβκονβιν η ου.

3 'Ο μεν ονν άγων εμοϊ μεγιΰτος τω κινδννεύοντι και
διωκομένω' νιγούμαι μεντοι γε καϊ νμιν τοις δικαΰταΐς
περί πολλού είναι τας φονικάς δίκας όρ&ώς διαγιγνώ-
ΰκειν, μάλιότα μεν των δεών ένεκα καϊ τον ενβεβούς,
έπειτα δε καϊ νμών αυτών, εΰτι μεν γαρ περί τον τοιού-
τον [αντού^] μία δίκη' αντη δε μη όρ&ώς καταγνω-
ΰ&εΐΰα ίΰχνροτερα εΰτϊ τού δίκαιον και τού άλη&ούς.

4 ανάγκη γαρ, εάν νμεΐς καταψηφίΰηΰ&ε, και μη οντά
φονεα μηδέ ενοχον τω έργω χρήΰαΰ&αι τη δίκη, και
νόμω εΐργεΰϋ-αι πόλεως ιερών αγώνων ανοιών, άπερ
μεγιΰτα καϊ παλαιότατα τοις άν&ρώποις. τοΰαύτην γάρ
ανάγκην 6 νόμος έχει, ώΰτε και αν τις κτείνη τινά ων
αντος κρατεί καϊ μη εΰτιν 6 τιμωρηΰων, το νομιξόμενον
και το &εΐον δεδιώς άγνενει τε εαντον καϊ άφεζεται
ων εί'ρηται εν τω νόμω, έλπίξων όντως αν άριΰτα πράζειν.

5 εΰτι μεν γάρ τά πλείω τοις άν&ρώποις τού βίον εν ταΐς
έλπίΰιν' άΰεβών δε καϊ παραβαίνων τά εις τονς &εονς
και αντης αν της ελπίδος, όπερ μέγιΰτόν εΰτι τοί<? άν-

3. γε άβΐ. 3. (οί. 5, 19). — δίκας οπι. ΑΙά., α.άά. οί. Κ. — τον
τοιούτου ΝΑϋοββ. Μγ..Τιιπ\ : τοιούτον. — (τον) αντον δοΐιβίββ
(ί. β. βίιΐδάβιη Ιιοιηίηίδ); άθΐ. αντον Μι*.

4. γάρ ρθ8ί ανάγκη ίη Γ&8. Α (,,ρΓ. #£ ιιΐ; νίά." 3.). — νόμω
ΝΑΒ Β&.: τω νόμω ν. (Τιιιτ.), υί Θ8Ϊ; ογ. 5, 87. νόμω άθί.
Τνίίαιη. — ιερών αγώνων &νσιών ΝΑ: άγ. ίερ. &νσ. Β; &νσ.
ίερ. άγ. ΑΙά. ρΐΌ ΰνσιών πι&Ι. όοίων ϋ., ίερ. και οσίων καϊ των
άλλων οοΐΐ. 6, 62 οί. 3. οί. ϋβιη. 23, 37. — παλαιότατα] τιμι-
ώτατα ναΐοΐι., σπονδαιότατα οί. 3. (οοΐΐ. Ι^ο. Ι<θοογ. 131), κά-
ναγκαιότατα Λνίίειιη. (Ρΐιίΐοΐ. ϋηίβΓΒ. Ι ρ. 48). περί πλείστον
εστϊν άν&ρώποις βδί 5, 62; οί. βϋ&πι 6, 25. — άγνενσει οί. Ε.
— τε αντον Ν ρΓ. — πραξαι 3. (,,νβΐ άθί. αν νβΐ 1. πράί-οα" ϋ.).

5. μέγιστόν εστί ΝΜι\, τοις αάά. Ή 3. : εστϊ μέγ. (εστί άθί.
\νϋίΐπι.). '

;. / Ρ-?

;:>'■' :

(Γ*

Β Μ ύ

' ' '■

<-*

• η

)

■

ρ. 764-765 Β. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 97

δρώποις άγα&όν , αντος αντον άποΰτεροίη. καϊ ουδείς
αν τολμήΰειεν οντε την δίκην την δεδικαΰμένην παρα-
βαίνειν πιΰτεύΰας οτι ονκ ένοχος έΰτι τω έργω, οντ
αν βννειδώς αντος αντω έργον είργαΰμένος τοιούτον
μη ον χρήβ&αι τω νόμω ' ανάγκη δε της τε δίκης νικά-
6&αι πάρα το άλη&ές, αντον τε τον άλη&ονς, καν μη
6 τιμωρήόων ?}. αντών δε τούτων ένεκα οϊ τε νόμοι 6
καϊ αϊ διωμοοίαι καϊ τα τόμια και αί προρρήβεις, καϊ
τάλλα οΰα γίγνεται των δικών τον φόνον ένεκα, πολν
διαφέροντα έΰτιν η επί τοις άλλοις, οτι καϊ αντα τα 142
πράγματα, περί ων οι κίνδννοι, περί πλείβτον έΰτϊν
όρ&ώς γιγνώΰκεϋ&αι' όρ&ώς μεν γαρ γνωο&έντα τι-
μωρία έΰτϊν νπερ τον άδικη&έντος, φονέα δε τον μη
αίτιον ψηφιΰ&ήναι αμαρτία και άβέβεια εις τε τονς
&εονς καϊ τονς νόμονς. καϊ ονκ ί'ΰον έύτϊ τον τε διώ-
κοντα μη ορδώς (αιτιάΰαΰ&αι καϊ νμάς τονς δικαΰτας
μη όρ&ώς) γνώναι. η μεν γαρ τούτον αίτίαΰις ονκ
έχει ννν τέλος, αλλ9 έν νμΐν έΰτι καϊ ττ} δίκγι' δτ* ά'
αν νμεΐς μη όρ&ώς γνώτε, τοντο ονκ έβτιν οποί αν
άνενεγκών τις την αίτίαν άπολύΰαιτο.

Έγώ δε ω άνδρες ον την αντην γνώμην έχω περϊ 7
της απολογίας, ηνπερ οί κατήγοροι περϊ της κατηγορίας.
ουτοί. (μεν) γαρ την μεν δίωξιν ενΰεβείας ένεκα φα6ι

οντ αν την Ν. — δεδικααμένην (πιπί 8ί. Βίε. οοΐΐ. 5, 87:
δεδοηιμαομένην (δεδοκισμαομένην Α.). — νικ,άαϋ'αι] δικάα&αι
Ν. — (καϊ) ηαρα το άλ. Ε. Ι;βο. — άλλως τε καϊ εαν βχ 5, 87
1θ£. οί. Ε.

6. διωμοοίαι] δημοαίαι Ν. — αυτά τα Α1ά.: αυτά ταντα. —
όρ&ώς μεν γαρ] γαρ οτα. Ν. — τόν τε διώκοντα Ν Ε. Βίε.: τον
γε διώ*. — αίτιάοαο&αι Β1γ. οοΐΐ. 5, 89: αίτιάο&αι Α1ά., ηπί
αάά. νν. αιτ. — όρ&ώς, ίη οοάά. οππ88α. — ννν υηοΐβ ίηοΐ. Κ.
«Γ. οοΐΐ. 5, 89. — αν άνενεγκών Ε. οοΐΐ. 5, 89: αν ενεγν,ών (άν-
ενεγκών Β)ί.). — αίτίαν] άμαρτίαν ογ. 5.

Αντιρηον, εά. Εγ. Β1&88 7

98 Αντιφώντος ρ. 765—767 ε.

ποιεΐβ&αι καϊ τον δικαίου , την δε κατηγορίαν άπαΰαν
πεποίηνται διαβολής ένεκα και απάτης, όπερ άδικώτατόν
έΰτι των εν άν&ρώποις , και ουκ ελεγ%αντες, εϊ τι αδικώ,
δικαίως με βονλονται τιμωρεΐΰ&αι, άλλα, διαβαλόντες,
και ει μηδέν αδικώ, ξημιώβαι και ε%ελά(5αι εκ της γης

8 ταύτης, εγώ δε άζιώ πρώτον μεν περί αΰτον τον πρά-
γματος άποκρίνεΰ&αι, καϊ διηγήΰαΰ&αι έν νμΐν τα γε-
νόμενα πάντα' έπειτα περί τών άλλων ών ούτοι κατη-
γορονβιν, εάν νμΐν ηδομενοις, βονληΰομαι άπολογηΰα-
ύ&αι. ηγονμαι γάρ μοι τιμήν καϊ ώφέλειαν αυτά οί'ΰειν,
τοις δε κατηγόροις καϊ το^ επηρεάζονόιν αίΰχννην'

9 επεί τοί γε καϊ δεινον ώ άνδρες' ϊνα μεν ε\ην αντοΐς,
εί' τι ηδίκονν ίγώ την πόλιν η εν χορηγία η εν άλλοις
τιΰίν, άποφήναΰι και ε%ελεγ%α<$ιν άνδρα τε έχ&ρον
τιμωρη6α6&αι και την πόλιν ώφεληβαι, ενταν&α μεν
ονδεϊς πώποτε οίος τε εγενετο αυτών ούτε μικρόν ούτε
μέγα εζελέγζαι άδικοϋντα τόνδε τον άνδρα το πλή&ος
το ύμέτερον' εν δε τούτω τω άγώνι, φόνον διώκοντες
καϊ τον νόμον όντως έχοντος, εις αντο το πράγμα
κατηγορεϊν , μηχανώνται επ εμο\ λόγονς ψενδεΐς ΰνν-
τιδεντες και διαβάλλοντες τά είς την πόλιν. καϊ τή
μεν πόλει, εί'περ αδικείται, κατηγορίαν άντϊ τιμωρίας

7. ει τι Βίε. οοΐΐ. 9. 10: εϊ γ*. — διαβαλόντες Βαίΐ. : δια-
βάλλοντες (διαβαλλόντες Α ρι\).

8. ζαπο^κρίνεΰ&αι (Ια., θ. άπολογεΐβ&αι οί. 14. 18) Κ.; άπο-
Ηρίνα6&αι Εθίιίζθΐ. — ηατηγορονβιν ΝΑΒ Ταγί. : κατηγορήσονοιν.
— ηδομένοις (ύι) ΑΙά. Β^. — μοι οιη. ρΓ. Α.

9. γε ροθΐ; τοι άβΐ. ^. — εξήν ΑΙά.: εξή Ιίβπ. — εί' τι] ο τι
Α ρΓ. — ήδίκονν εγώ ΝΜγ.: εγώ ήδίκονν. — τιμωρήσεΰ&αι
οοάά.; βιη. ΑΙά. — οϊος εγενετο οί. 3. — έζελέγξαι ΝΜγ.: ελεγ-
ξαι. — ζπάν) μηχαν. νβί διαβάλλονσι Ό. — επ εμοϊ 80Γ. (οί.
36. 48): επ εμε. — εί'περ 80Γ.: εϊ μεν.

ρ. 767—768 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΪ. 99

άπονέμονΰιν, αντοϊ δε ων την πόλιν φαβιν άδικεΐ6&αι9
τούτων ιδία άξιονβι δίκην λαμβάνειν, καίτοι ανται αί 10
κατηγορίαι οντε χαρ^το^ αζιαι οντε πίΰτεως. οντε γαρ
δη ον η πόλις ελάμβανεν αν δίκην εί' τι ήδίκητο, εν~
ταν&α την κατηγορίαν ποιείται, ωΰτε χάριτος ο&,ιον είναι
τγι πόλει' οντε οβτις [ονκ\ άλλα κατηγορεί η α διώκει
εν πράγματι τοιοντω, πιΰτενβαι δήπον αντώ άζιώτερόν
εΰτιν η άπιΰτηβαι. έγώ δε ύχεδον επίΰταμαι την νμε-
τεραν γνώμην, οτι οντ αν καταψηφίύαιΰΘ'ε οντ αν
άπο'ψηφίβαιύ&ε έτερον τίνος ένεκα μάλλον η αντον τον
πράγματος" ταντα γαρ και ούια και δίκαια, άρχομαι
δε έντεν&εν.

Έπειδη χορηγός κατεΰτά&ην εις Θαργήλια και 11
ελαχον Παντακλεα διδάβκαλον καϊ Κεκροπίδα φνλην
προς τή εμαντον, [τοντεότι τή Έρεχ&ηίδι^ εχορήγονν ως
άριΰτα εδννάμην και δικαιότατα, και πρώτον μεν διδα-
ΰκαλεΐον (η) ην επιτηδειότατον της εμής οικίας κατε-
όκεναύα, εν ωπερ και Λιοννβίοις οτε εχορήγονν εδίδα-

ών 80Γ. : ω (εν ω Ε..). — τοντων Ιδία 80Γ., τοντον Ιδία Βΐί.:
τούτον είδεί Α ρΓ., τοντονϊ δη ΝΑ οοιτ. ν.

10. ιηαΐ. καίτοι αί τοιανται. — δη] δη πον δοΐιαβίθΓ. —
ηδικειτο ϋί. «Γ. — ^νταΰΌΌ; . . . (εστίν Ιδία. νβΐ βίηιίΐβ ςαϊά) τ.
κατ. ποιεΐσ&αι 3. ηοη Γβοίθ. — άξιον] ηιιιη άξίαν? — ονκ άβΐ.
Τ&γ\. ΒΚ., ονν ϋοββ. Ττιγγ., εις Ε. Ιιβο οοΐΐ. § 9. — οπ οντ
Τιιγγ.: ότι ουκ. — καταψηφίσαισ&ε βί άποιρηφίσαισ&ε Βίτ. : —
εσ&ε Ν βΐ ρΓ. Α, — ησ&ε ν. — οντ αν άποψ. οι. Β/. — τίνος οπι.
ρΓ. Α, ϊΐθπι Υ,αϊ ροδί γαρ. — όσια και δίκαια ΝΜγ. : δίκαια και όσια.

11. ελαχον] ελεγχον Ν. — Παντ.] οΓ. ΗαΓροοΓ. διδάσκαλος:
Ά. εν τω περί τον χορεντον ,,ίίλαχον" φησϊ ,,Παντακλέα διδά-
σκαλον". ,,νϊά. ΚίΓοΜιοίΓ 0. Ι. Αϋ. Ι ρ. 179" 3. — ροβΐ * εμαντον
ίη Α XII νβΐ XIII ΙίΜ. θϊϊΐδαθ (,,ηΐ ΜΙογ προς τη εμαντον11 3.% &\>
άθίηάβ προς τή ίμ. Γβρθίϋιιπι ρηηοΐίδ ηοΐαίππι ββί. — τοντέστι
τη" 'Ερεχ&.] βοίιοΐίιιπι ΐιοο Θ88Θ (οί. § 13)^ ίαπι Β. βηβρίοίΐίιΐδ θβί.
— διδασκάλων Ν βί ρι\ Α. — η η* ν Βίτ.: ην (# Α1ά.). — εδίδασκεν
8θί1. ό διδάσκαλος^

100 Αντιφώντος ρ. 768— πο κ.

ΰχον' έπειτα τον χορον βυνέλεζα ως έδυνάμην αριότα,
ούτε ζημιώΰας ονδένα ούτε ενέχυρα βία φέρων οντ
άπεχ&ανόμενος ονδενί, αλλ* ώβπερ αν ηδιΰτα και επι-
τηδειότατα άμφοτέροις εγίγνετο, εγώ μεν έκέλενον καϊ

12 ητούμην, ου δ' εκόντες και βονλόμενοι επεμπον. έπεϊ
δε ηκον οΐ παίδες, πρώτον μέν μοι άΰχολία ην παρεΐναι
καϊ έπιμελεΐΰ&αι' ετύγχανε γαρ μοί. πράγματα οντά προς
Άριότίωνα καϊ Φιλΐνον, α εγώ περί πολλον έποιονμην,
επειδή περ είϋήγγειλα, όρ&ώς καϊ δικαίως άποδεΐζαι τη
βουλή καϊ τοΓ^ άλλοις Ά&ηναίοις. εγώ μεν ονν τούτοις
προΰεΐχον τον νουν, κατέΰτηΰα δε έπιμελεΐΰ&αι , εϊ τι
δέοι τω χορω, Φανόΰτρατον, δημότην μεν τοντωνί των
διωκόντων, κηδεΰτην δ' εμαυτοϋ, ω εγώ δ έδωκα την
θυγατέρα, καϊ ή%ίουν αντον (ως) αριΰτα επιμελεϊΰ&αι'

13 ετι δ\ προς τούτω δύο άνδρας, τον μεν Έρεχ&ήδος
143 9Αμυνίαν, ον αυτοί οί φνλέται έψηφίΰαντο ΰνλλέγειν

καϊ έπιμελεΐϋ&αι της φυλής εκάΰτοτε, δοκοϋντα χρηΰτον
είναι, τον δ' έτερον της Κεκροπίδος, οβπερ εκάΰτοτε
εί'ω&εν ταύτην την φυλην ΰυλλέγειν' ετι δε τέταρτον
Φίλιππον, ω προΰετέτακτο ώνεΐΰ&αι καϊ άναλίΰκειν εϊ
τι φράζοι 6 διδάΰκαλος η άλλος τις τούτων, όπως Κως)
αριΰτα χορηγοΐντο οι παίδες καϊ μηδενός ενδεείς εϊεν

14 δια την έμην άΰχολίαν. κα&ειΰτήκει μεν η χορηγία
ούτω. και τούτων ει τι ψεύδομαι προφάΰεως ένεκα,
εξεΰτι τω κατηγορώ έζελέγζαι εν τω ύΰτέρω λόγω ο τι

ιβτονμην οί. Βίτ. (Τιιγγ.): ηγονμην.

12. επιμέλεβ&αι ηοίαηβ «Γ; ίΐβιη § 13.

13. ΈρεχΟ"ηδος 80Γ. : Ερεχ&ηΐδος. — Άμννίαν ον~] άμηνιανον
ΝΑ. ρθ88θ βίίαηι Άμεινίαν ίυίδΒβ ιηοηβΐ; ΪΓ. — έτερον] ,,ηοιηβη
ομϊ βχοίάίΐ; ατιί Ι&ϊβϊ ίη έτερον" Τηη*. — τούτων ίη Γ9,8. III
Γθγθ Ιΐίί., όπως ίη πι§•. Α. — καΌ•. μεν~\ ονν αάά. οί. Ε.

14. ένεκα ίη ηΐ£. Α.

ρ. 770—772 Κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 101

αν βονληται [είπεΐν\ έπεί τοι όντως έχει ώ άνδρες'

πολλοί των περιεΰτώτων τούτων τά μεν πράγματα ταντα

πάντα ακριβώς επίΰτανται, και τον ορκωτού άκούονΰι,

και έμόί προΰέχονΰι τον νονν άττα εγώ αποκρίνομαι,

οις εγώ βονλοίμην αν δοκεΐν αυτός τε ένορκος είναι

καϊ υμάς τάλη&ή λέγων πεΐΰαι άποψηφίΰαΰ&αί μον.

πρώτον μεν ονν αποδείξω νμΐν οτι οντε εκέλενΰα πιεΐν 15

τον παΐδα το φάρμακον οντ ήνάγκαΰα οντ έδωκα καϊ

ονδε παρή οτ έπιεν. και ον τούτον ένεκα ταντα ζοντώ)

ΰφόδρα λέγω, ως έμαντον έζω αιτίας καταβτήβω, έτερον

δε τίνα εις αίτίαν άγάγω' ον δήτα έγωγε, πλην γε της

τύχης, ήπερ οιμαι καϊ άλλοις πολλοίς άν&ρώπων αιτία

εΰτιν άπο&ανεΐν' ην οντ αν εγώ οντ άλλος ονδεϊς

οίος τ αν εί'η άποτρέψαι μη ον γενεΰ&αι ηντινα δεΐ

εκάοτω

ΜΑΡΤΤΡΕΣ.

Μεμαρτύρηται μεν ονν ώ άνδρες περί τον πρά- 16

γματος α εγώ νμΐν νπεΰχόμην' ε'ξ αυτών δε τούτων χρη

ΰκοπεΐν α τε ούτοι διωμόΰαντο και α εγώ, πότεροι

άλη&έΰτερα και ενορκότερα. διωμόΰαντο δε ούτοι μεν

άποκτεΐναί με Λιόδοτον βονλεύΰαντα τον θάνατον,

εγώ δε μη άποκτεΐναί, μήτε χειρϊ εργαύάμενος μήτε

είπεΐν «ΐ βχ έπεί ηαίαηι άβΐ. Ό. (ειπώνΐ 8.) — βονλοίμην
Ό.: εβονλόμην.

Ιδ. πιεΐν τον παΐδα Ν (οί. § 17): τον παΐδα πιεΐν. — καϊ
ονδε Κ. 8. (Ερ. ογ.): οντε Ζ Μ Βΐι., ηαί οντε ΝΑΒ βϊ ν. αηίβ
Βΐί. — παρη «Γ.: παρην. — έ'πινεν ίχϊβΙ. ΜΫ. — οντω οφόδρα οί.

Β. — άγάγω] άγάγω η Ν, άγάγεΐν Α. — άποτρέ'ψαίΌοΙΰΐ'.: άπο-
βτρειραι. — ροθί ετιάΰτω ΐηίβΓθίάΪ88β νίάβίιΐΓ ν,αί μοι άνάβητε
τούτων μάρτνρες', ο£ 9,ά 5, 61.

16. εργασάμενος ΌοΤου. (εργασάμενον Υολοΐί.) οοΐΐ. Αηάοο.
1, 94: άράμενος 00(1(1. Βίε. ηίβί, φΐοά ίάβιη Όοοτ. οί., χείρα άρά-
μενος ίχιίΐ.

102 Αντιφώντος ρ. 772—773 κ.

17 βουλεύΰας. αίτιώνται δ\ ούτοι μεν εκ τούτων, ώς
* ούτος έκέλευΰε πιεΐν τον παΐδα το φάρμακον η ηνάγ-
καβεν η έδωκεν' εγώ δ' έ% αυτών τούτων ων αίτιώνται
ούτοι άποφαίνω οτί- ουκ ένοχος είμι' ούτε γάρ εκελευΰα
ούτ ηνάγκαΰα ούτ έδωκα' καϊ έτι προΰτί&ημι αύτοΐς
ότι ουδέ παρεγενόμην ιιίνοντι. και εί' φαΰιν άδικεΐν
εί' τις εκέλευβεν, εγώ ουκ αδικώ ' ου γάρ εκελευΰα. καϊ
εί' φαΰιν άδικεΐν εί' τις ηνάγκαΰεν, εγώ ουκ αδικώ ' ου
γαρ ηνάγκαΰα. καϊ ει τον δόντα το φάρμακον φα<?π/

18 αί'τιον είναι, εγώ ουκ αΐτιος' ου γάρ έδωκα, αίτιάΰα-
ΰ&αι μεν ούν και καταψεύΰαΰ&αι έζεβτι τω βουλομένω'
αυτός γάρ έκαΰτος τούτου κρατεΐ' γενεοδαι μεντοι τά
μη γενόμενα και άδικεΐν τον μη άδικούντα ουκ εν τοις
τούτων λόγοις ηγούμαι είναι, άλλ' εν τω δικαίω καϊ
τω άλη&εΐ. οπόΰα μεν γάρ λά$ρα πράττεται και έπϊ
δανάτω βουλευ&έντα, ων μη είΰι μάρτυρες, ανάγκη
περί τών τοιούτων ε% αυτών των λόγων τών τε τού
κατηγόρου καϊ του άποκρινομένου την διάγνωΰιν ποιεΐ-
6%αι και Φηρεύειν καϊ έπϊ ΰμικρόν ύπονοεΐν τα λεγό-
μενα, καϊ εικάζοντας μάλλον η ΰάφα είδότας ψηφίζεό&αι

19 περί τών πραγμάτων οπού δε πρώτον μεν αυτοί οι

17. ώ$] καϊ ρΓ. Α. — οντος~\ αίτιος ος 8., ούτος ένοχος ος
ΕΊιηΓ, ώς οντος ενοχός εατι τω φόνω ος οί. «Τ.; ΐρβθ ηι&1. ώ§
(ενοχός εοτι τω φ.)> ει τις. — εκέλενΰε Β&ίί;.: κελενσειε. —
άποφαίνω 80Γ. : άποφωνώ Ν, άποφανώ Α Γβΐΐ. — οντ' ήνάγκασα
οντ' ϊδωκα Όοογ. (Τυη'. Μγ. ): οντ' έδωκα οντ' ηνάγν,αοα. —
ετι ποοατ. ΑΙά. : επιπο. οί. 3 β 10. — οτι ονδε 80Γ. : ότι ον.
οί. 15; ϋβπι. 19, 45, φίβηι Ιοοπιη οοιηρ. Τν. — νν. εηελενοεν

— εί' τις &άά. Α Βίε.

18. τοντον ΝΑΒ Βΐί. (οί. Β.): τοντο. — καί τω άλ. Ν «Γ.:
καϊ εν τω άλ. — λά&ρα 80Γ. : λά&οα. — επϊ &αν. βονλ. άβΐ. ϋ.

— τον Ή.ατηγ.'] τον ΒΐιρΓα νβΓ8. Α. — νπονοεΐν] νπο οία. ρΓ. Α.

19. οι ροβί; αυτοί οπι. ρΓ. Α.

' Ι/*<

Ργ

ρ. 773—775 κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 103

κατήγοροι ομολογούΰι μη εκ προνοίας μηδ' εκ παρα-
σκευής γενέΰ&αι τον θάνατον τω παιδί, έπειτα τα
πραχ&έντα φανερώς άπαντα πραχ&ήναι και εναντίον
μαρτύρων πολλών, και ανδρών καϊ παίδων, και ελευ-
θέρων και δούλων, εξ ώνπερ καϊ εί' τίς τι ήδίκηκε,
φανερώτατος αν εί'η, καϊ εί' τις μη άδικονντα αίτιωτο,
μάλιβτ αν εζελέγχοιτο.

"Α\ιον #' έν&υμη&ήναι ω άνδρες αμφότερα καϊ 20
της γνώμης τών αντιδίκων καϊ οϊω τρόπω έρχονται
επί τα πράγματα, ε'ξ αρχής γαρ ούδεν ομοίως οντοί τε
προς έμε πράττουβι καϊ εγώ προς τούτους, ελεξε μεν 21
γαρ Φιλοκράτης ουτοΰι άναβάς εις την ηλιαίαν την
τών &ε6μο&ετών, τη ημέρα ή 6 παις έζεφέρετο, οτι
άδελφόν αυτού άποκτείναιμι εγώ εν τω χορώ, φάρμακον
άναγκάΰας πιεΐν. επειδή δε ούτος ταύτα ελεγεν, άναβας
εγώ εις το δικαϋτηριον τοϊί? αύτοΐς δικαΰταΐς ελεζα
οτι *τιν μεν νόμον ού δίκαιον ου προκα&ιΰταίη Φιλο-
κράτης κατηγορών και διαβάλλων εις το δικαΰτήριον,
μελλόντων εΰεΰ&αί μοι αγώνων προς Άριΰτίωνα καϊ
Φιλΐνον αϋριον ζχαϊ) τη ενη, ώνπερ ένεκα τους λόγους

απαντ' ζπράχ&η οί. 3. (δθά οί. 29). — αν εΐη~\ τ αν ειη
Ν. ηππι ταν εί'η νοί γ' αν εΐη? — μη οπι. ρι\ Α. — μάλιστ' αν
8. Τπγγ. : μάλιστα. — αροάθ8πι άββ88β ρυίανίΐ Ε.

21. ηλιαίαν ΤαγΙοΓ .Γ.: ηλιακην. 0. Ι. Αϊϊ. IV 27 β> ν. 75 οοηί.
3. — πιεΐν\ ποιεΐν Ν ρΓ. — #« ροδί επειδή αάά. οοάά. Βίτ. (οί.
Κ.). — τον μεν νόμον χτλ.~\ άβάί Ιβοίίοηθίη οοππιρΐαιη οοάίοίβ
Ν, ηίδί φΐοά ί!)ί β8Ϊ προκά&ισται η βΐ αΐΐθπιιη ου ίη ου πιιιία-
ίυτη ββί. Α Ιιοο ού βαρΓα νθΓ8. Ιιαββί;, άθίηάβ προκα&ήσ&αι εί.
Κ.: το μεν όλον ού δίκαιον ούδε προσήκον ποιεί Φιλ.; Ό. ίβΓβ:
τών μεν νομίμων ού δικαίως προαγορεύοι εί'ργεσ&αι Φιλ.; 8.:
τον μεν ν. ού δίκαιον εί προφασίζεται Φιλ., αίφΐβ αΐϋ αϋίθΓ.
ίθΓΪ. Ιαίθΐ νβΛυιη προσταίη, οί. προΐστασϋ'αι βί προστασία 2^1;
ϋβιη. 30, 5. 30, βϊ ού προίκα, φΐοά οί. Βο,&θ. — εσεσ&έ ρΐ'. Ν
(οοιτ.2). — καϊ α,ΩΪβ τη ενη {εννη Α, ενη Ταγί. 3.) ο. Ε. αάά. Τυιτ.

104 Αντιφώντος ρ. 775—773 β.

22 τούτους | λέγοι' α μενχοί αίτιώτο καϊ διαβάλλοι, ραδίως
144 εζελεγχ&ήΰοιτο ψευδόμενος, εΐεν γαρ οι ΰυνειδότες

πολλοί, και ελεύθεροι καϊ δούλοι, και νεώτεροι καϊ
πρεΰβύτεροι, ΰύμπαντες πλείους η πεντήκοντα, οι τους
τε λόγους τους λεχ&έντας περί της πόΰεως του φαρμά-
κου και τα. πραχ&έντα καϊ τα γενόμενα πάντα ήπίΰταντο.

23 και είπόν τε ταύτα εν τω δικαότηρίω, και προύκαλού-
μην αυτόν ευθύς τότε, καϊ αύθις τή υβτεραία εν τοΓ^
αύτοΐς δικαΰταΐς, καϊ ίέναι έκέλευον λαβόντα μάρτυρας
οπόΰους βούλοιτο έπι τους παραγενομένους, λέγων
αύτω ονόματι εκαΰτον, τούτοι;^ ερωτάν και έλέγχειν,
τους μεν ελευθέρους ως χρη τους ελευθέρους, οι 6φών
(τ αυτών) ένεκα και του δικαίου εφραζον αν τάληθή
και τα γενόμενα, τους δε (ϊονλον<?? ει μεν αύτω ερω-
τώντι τάληθή δοκοΐεν λέγειν, ει δε μη, έτοιμος η εκ-
διδόναι βαΰανίζειν τους τε εμαυτού πάντας, καϊ εί' τινας
τών αλλότριων κελεύοι, ώμολόγουν πείΰας τον δεΰπό-
την παραδώύειν αύτω βαΰανίζειν τρόπω όποίω βούλοιτο.

24 καϊ ταύτα εμού προκαλουμένου καϊ λέγοντος εν τω δι-
καύτηρίω, ου και αύτοϊ οι δικαοταϊ και έτεροι ίδιώται

λέγοιΝΜν.: λέγει.

22. εΐεν Μγ., ει *εν Ν, ει . . Α ρι\ (βυρβΓ ει ϊοτϊ. αοοοηΐιΐβ
οίΓΟϊίπιβ. βΐ'£ΐ8ΐΐ8): είοϊΆ οογγ. ν. — οΓ αηίο ον μπάντες οιιπι β.
ειάά. Μγ. V. Κπιβ£6Γ αά Τΐιυο. Ι, 107, 4. — τονς τε] τοντονς νά>
νΐά. ρΓ. Α. — γενόμενα οί. Ε. (&ηΙ άβΐ. καϊ τά λ.): λεγόμενα.
— επίοταιντο (Ια,οο Γβο. ^.) νβΐ επίστανται πιαί. Μγ.

23. αντω ονόματι οοάά. βί άβίοηά. Τιιγγ. οοΐΐ. § 40: αντών
ονομαατϊ οπιη Κ. Β&., αντω ονομαατϊ Μγ. — και ο,ηίβ τοντονς αάάί
ηΐ3,1. 8. — τ' αντών αάά. 8., αντών Κ. — διδόναι ρο8Ϊ ερω-
τώντι αάά. οοάά., οπι. ΑΙά. — ετ. ή εκδιδόναι βΟΓίρβΐ, ετ. ή διδ.
5.: ετ. ειμί διδόναι Ν, έτοιμος εϊεν διδόναι Α ρΓ., έτοιμοι εΐεν
δ. οογγ. Α Γβΐΐ., έτοιμος εί'ην δ. Τ&^Ιογ Β1γ. , ετ. είναι δ. Ό. οί*.
§ 38. — κελενοι Β&. ίη Αάά. Μγ.: κελεύει.

!ΐν

ρ. 778—779 Β. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 105

πολλοί μάρτυρες παρηβαν, οντε τότε παραχρήμα οντε
νΰτερον εν παντί τω χρόνω ονδεπώποτε η&έληβαν
έλ&εΐν επι τούτο το δίκαιον, εν είδότες οτι ουκ αν
τούτοις κατ εμού έλεγχος εγίγνετο ούτος, άλλ' εμοί
κατά τούτων, οτι ονδεν δίκαιον ονδ' άλη&ες ψ,ιώντο.
έπίβταβ&ε δε ώ άνδρες, οτι αι άνάγκαι αύται ίβχνρό- 25
ταται και μέγιβταί εΐύι των εν άν&ρώποις , και έλεγχοι
εκ τούτων ΰαφέΰτατοι καϊ πιΰτότατοι περί τον δικαίου,
οπον ε'ιεν μεν ελεύθεροι ττολλοί οι βννειδότες, εϊεν δε
δούλοι, και έζείη μεν τονς έλεν&έρονς ορκοις καϊ πί-
ΰτεβιν άναγκάξειν , α τοις έλεν&έροις μεγιΰτα και περί
πλείΰτον έΰτίν, έζείη δε τονς δούλονς ετέρας άνάγκαις,
νφ' ων καϊ ην μέλλωβιν άπο&ανεΐΰ&αι κατειπόντες,
όμως αναγκάζονται τάλη&ή λέγειν" η γαρ παρούβα
ανάγκη εκάβτω ίβχνροτέρα εΰτι της μελλούοης εΰεΰ&αι.
εις πάντα τοίννν εγώ ταύτα προύκαλεΰάμην τούτους, 26
και ε'ξ ων γε χρη άν&ρωπον οντά τάλη&η καϊ τα, δίκαια
πνν%άνεβ$αι, ε%ην αντοΐς πνν&άνε6&αι, καϊ πρόφαόις
ουδεμία νπελείπετο. και εγώ μεν ο την αίτίαν έχων
καϊ άδικων, ως ούτοί φαόιν, έτοιμος ή αντοΐς κατ
εμαντον παρεχειν ελεγχον τον δικαιότατον' οι δ1 αιτ^ω-
^εν(Η καϊ φάϋκοντες άδικεΐΰ&αι αντοϊ ηΰαν οί ονκ
ε&έλοντες ελεγχειν εί' τι ηδικούντο. καϊ ει μεν εγώ 27
τούτων προκαλονμένων μη ή&εληΰα τονς παραγενο-

24. τώ ροδί παντϊ οιη. ρΓ. Ν βϊ ν. αηΐβ Βίε. (β,άά. οί. Ε.).

25. μεν ίλεν&εροι ΝΜγ.: ελενϋ: μεν. — εξείη μεν Ν:
εξείημεν οοϋ οοά. — εξείη δε Ν οοιτ. : εζείημεν δε Ν ρι\ βϊ
οβίΐ. οοά.

26. είς πάντα βογ. : εις πάν. — γε Α1ά.:_ σε. — πυν&άνε-
ο&αι και προ ϊη Γ&8. Α (ρΓ. οιη. πνν&άν.). — ή $.: ην. — αντοϊ]
οντοι ΗβΓΐ! οοΐΐ. § 27.

106 Αντιφώντος ρ. 779— 78ο κ.

μένους άποφήναι, (η) δεράποντας έ%αιτοϋ<5ι μη ή&ελον
εκδιδόναι, ή άλλην τινά πρόκληΰιν έφευγον, αυτά αν
ταύτα μέγιΰτα τεκμήρια κατ εμού έποιοϋντο οτι αλη-
θής ην η αίτία' έπει δ' εμοϋ προκαλουμένου οότο&
ήΰαν οι φεύγοντες τον ελεγχον, έμοϊ δήπου δίκαιον
κατά τούτων το αύτο τούτο τεκμήριον γενέΰ%αι, οτι

28 ουκ άλη&ής ην η αιτία ην αίτιώνται κατ εμού. έπί-
ΰταμαι δε καϊ τάδε ω άνδρες, οτι ει μεν τούτοις εμού
κατεμαρτύρουν οι μάρτυρες οι παραγενόμενοι, αύτοΐς
αν τούτοις ίβχυροτάτοις εχρώντο και πίβτιν ταύτην
ΰαφεβτάτην άπέφαινον, τους μάρτυρας τους καταμαρ-
τυρούντας' των αυτών δε τούτων μαρτυρούντων , ά
μεν εγώ λέγω, άλη&ή είναι, ά δε ούτοι λέγουΰιν, ουκ
άλη&ή, τοΓ<? μεν μάρτυΰι τοΓ<? (εμοι) μαρτυροϋβιν
άπιβτεΐν υμάς διδάΰκουΰι, τοΓ^ #£ λόγοις οίς αύτοι
λέγουόι πιβτεύειν υμάς φαΰι χρήναι, ους εγώ ει ελεγον

29 άνευ μαρτύρων, ψευδείς αν κατηγορούν είναι, καίτοι
^επ/όν ει οι αύτοι μάρτυρες τούτοις μεν αν μαρτυ-
ροϋντες πιβτοι ήΰαν, φοι #£ μαρτυροϋντες άπιΰτοι
εΰονται. και ει μεν πάνυ μη παρεγένοντο μάρτυρες,
εγώ δε παρειχόμην, η τους παραγενομένους μη παρει-
χόμην, ετέρους δέ τινας, είκότως αν οΐ τούτων λόγοι
πιβτότεροι ήΰαν των έμών μαρτύρων" οπού δε μάρ-
τυρας τε ομολογοϋΰι παραγενέΰ&αι, καϊ εγώ τους παρα-

27. άποφήναβ&αι ρΓ. Α. — η αάά. Βΐί. — εψευγον] εφευγεν
Ν ρΓ. (οογγ. ί£. 2) βΐ; Α ρΓ. υί νϊά. — η αίτία' επεϊ δ'] οπι. η
Α Β. — ίη βχίΐ'. § αυί ην άβΐ. &νά> 1β§. ητιώντο Χ

28. μαρτυρούντων ρΓ. Α ΒΙς. : καταμαρτυρούντων. — εμοϊ
α,τιοίοΓθ Κ. αάά. Βΐι.

29. μάρτυρες τούτ. μεν ΝΜι\: μεν μάρτ. τούτοις. — μη
παρειχόμην 8ΐβρ1ι.: μη παρεοχόμην Ν, μή παρευχόμην Α, μη
παρεχόμην Μ ΑΙά.

ρ. 780—782 κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 107

γενομένους παρέχομαι, ζκαϊ) εύ&ύς άπο της πρώτης
ημέρας καϊ αύτος εγώ καϊ ου μάρτυρες άπαντες φανεροί
έΰμεν λέγοντες απερ νυνϊ προς υμάς, πό&εν χρη ω
άνδρες η τάλη&η πιΰτά η τα μη άλη&ή άπιΰτα Λο^Γν
αλλο&εν η εκ των τοιούτων; οπού μεν γαρ λόγω τις 30
διδάΰκοι περί των πραχ&έντων , μάρτυρας δε μη παρ-
έχοιτο, μαρτύρων αν τις τους λόγους τούτους ενδεείς
φαίη είναι" οττον #£ μάρτυρας μεν παρέχοιτο, τεκμήρια
δε αύ τοις μαρτυροΰβιν όμοια μη άποφαίνοι, τοιαύτα
αν τις £%θί ειπείν, ει βούλοιτο. εγώ τοίνυν τους τε 31
λόγους υμιν είκότας άποφαίνω , και τοΓ(? λόγοις τους
μάρτυρας ομολογοϋντας καϊ τοΓ^ μάρτυϋι τα έργα, καϊ
τεκμήρια έ% αυτών των έργων, και έτι προς τούτοις
δύο τώ μεγίΰτω καϊ ίόχυροτάτω, τούτοις (ών αυτούς
τε υπο υφών αυτών έζελεγχο μένους και υπ εμού, έμε
δε υπό τε τούτων και υπο έμαυτού άπολυόμενον' οπού 32
γαρ εμού έ&έλοντος ελέγχεσαι περί ων ητιώντο ούτοι
μη η&ελον ελέγχειν (ει τι) ήδικούντο, έμε μεν δήπου
άπέλυον, αυτοί δε κατά υφών αυτών μάρτυρες έγένοντο,
οτι ούδεν δίκαιον ούδ' άλη&ες ητιώντο. καίτοι ει προς
τοϊί? έμαυτού μάρτυΰι τους αντιδίκους αυτούς μάρ-

(καίΛ εν&νς Ε. Τιιγγ. — της 8νρτ& νθΓ8. Α. — άπαντες
ΝΜγ.: πάντες.

30. διδάσκει Α οογγ., Β, ΑΙά. — ηυιη τους τούτον λόγονςϊ —
μεν παρέχοιντο (ίία βίίαπι Ν ρΓ.) βί άποψαίνοιντο Α Β Μ Ζ; άπο~
φαίνοιτο Ν ν., άποφαίνοι Κ. (ίη ίηά. £Γ.) 3. — αν τοις Κ.: αν-
τοΐς. — τοιαύτα 8θπρ8Ϊ, ταντα οοάά. ^. ( βοίΐ. το τεκμήρια τον-
τον μη άποφ.): ταντά. ηβιηρθ ΑΠΟΦΑΙΝΟΙΤΟΙΑΤΤΑ %Χ)\\ϊ ΐη
ΑΠΟΦΑΙΝΟΙΤΟΤΑΤΤΑ.

31. δνω Α Τηγγ., ο£. 5, 49.

32. εμον ε&έλ. ελέγχ. ΝΜγ.: ε&. ελ. εμον. — νν. οντοι μη
— ήτιώντο οηι. Ν. — ει τι ήδικονντο] ήδίκονν και. (αδι-Λονντα
Β.; ο£ § 26).

108 Αντιφώντος ρ. 782—783 κ.

τυράς παρέχομαι, ποϊ ετι ελ&όντα δει η πό&εν άπο-
δείξαντα της αίτιας άπολελύβ&αι;

33 ' Ηγούμαι μεν ούν και εκ των είρημένων και απο-
δεδειγμένων ω άνδρες δικαίως αν μου άποψηφίΰαΰ&αι
υμάς, καΐ έπίβταΰ&αι απαντάς οτ^ ουδέν μοι προ^'κβί.
της αίτιας ταύτης, ίνα δ7 ετι καϊ αμεινον μά&ητε, τού-
του ένεκα πλείω λέξω, καϊ αποδείξω ύμΐν τους κατη-
γόρους τούτους επιορκοτάτους οντάς και άΰεβεΰτάτους
άν&ρώπων , καϊ άξιους ου μόνον ύπ' εμού μι6εΐ6&αι,
άλλα και ύφ' υμών πάντων και των άλλων Λολπτώι/

34 της δίκης ένεκα ταυτηΰί. Ούτοι γαρ τη μεν πρώτη
ημέρα η άπέϋ'ανεν 6 παις, και τη ύΰτεραία η προέκειτο,
ούδ' αύτοι ηξίουν αίτιάΰ&αι εμε ούδ' άδικεΐν εν τω
πράγματι τούτω ουδέν, άλλα 6υνή6αν ήιοί- καϊ διελέ-
^οντο* τη δε τρίτη ημέρα η εξεφέρετο 6 παις, ταύτη δη
πεπεισμένοι ήΰαν νπο των έχ&ρών των έμών, και παρ-
εΰκευάζοντο αίτιάΰ&αι και προαγορεύειν εί'ργεΰ&αι των
νομίμων, τίνες ούν ήΰαν οι πείΰαντες αυτούς-, και
τίνος ένεκα καϊ πρό&υμοι έγένοντο πεΐ6αι [αυτούς"];

35 δει γάρ με καϊ ταύτα υμάς διδάξαι. κατηγορηΰειν εμελ-
λον Άριΰτίωνος καϊ Φιλίνου και Άμπελίνου καϊ του
ύπογραμματέως των &εΰμο&ετών, με&' ονπερ όυνέκλε-
πτον, περί ων είΰηγγειλα είς την βουλην. και αύτοΐς
εκ μεν των πεπραγμένων ουδεμία ην έλπϊς άποφεύξε-

33. αά&ητε~] πά&ητε Ζ βϊ νβίί. βά. (οογγ. Ταγίοΐ").

34. υΰτέρα Ν. — ούδ' (ουτ') αυτοί ήξ. άδικεΐο&αι ονδ' (ουτ')
εμε άδικεΐν οι. 1. — ταντ#] ταύτη Ν, ταντϊ ΑΒΜΖ. — δη
ΝΑΒ Τηγ^Ιογ: #ε. — ροδί πεπεισμ. ήσαν ν. τίνες ειάάθΙ)3,ίιΐΓ,
φΐοά άβΐ. ϋ. Μγ. Τιιγγ. — τίνες οοάά. Το,γλ.: τίνος.

35. καϊ αηΐθ του υπογο. 8υ8ρ. ^. — αύτοίς αηίβ ελπϊς ϋ&ν&ϊ
Α ρΓ.

ρ. 783—784 κ. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 109

6&αι — τοιαύτα αρ' ην τα ηδικημενα — ' πείβαντες
δε τοιττοι^ άπογράφεβ&αι καϊ προαγορεύειν εμοϊ εί'ργε-
6&αι των νομίμων, ηγηΰαντο ταντην ΰφίΰιν εβεΰ&αι
ΰωτηρίαν καϊ άπαλλαγην των πραγμάτων απάντων. 6 36
γαρ νόμος όντως έχει, επειδάν τις απογραφή φόνου
δίκην, εί'ργεα&αι των νομίμων και οντ αν εγώ οιός τ
η έπεζελ&εΐν είργόμενος των νομίμων, εκείνοι τε εμον
τον είΰαγγείλαντος και επιβταμένον τα πράγματα μη
έπεζιόντος ραδίως έ'μελλον άποφεν%εΰ&αι καϊ δίκην ον
δώβειν νμΐν ών ηδίκηβαν. και τούτο ονκ επ εμοϊ
πρώτον έμηχανηΰαντο Φιλΐνος και οί έτεροι, άλλα και
επί Ανΰιβτράτω πρότερον, ως αντοϊ νμεΐς ηκονβατε.
καϊ οντοι τότε μεν πρό&νμοι ήΰαν άπογράφεβ&αί με 37
εν&νς τη νΰτεραία η 6 παις έ&άπτετο, πρϊν την οίκίαν
κα&ήραι καϊ τα νομιζόμενα ποιηΰαι, αντην ταντην
φνλάζαντες την ημέραν εν $ εμελλεν ο πρώτος εκείνων
κρι$η6εΰ&αι, όπως μηδέ κα& ενός αντών οίος τε γε-
νοίμην έπεζελ&εΐν μηδ' ενδεΐζαι τω δικαΰτηρίω τάδι-
κήματα' επειδή δε αντοΐς 6 βαΰιλενς τονς τε νόμονς 38
άνεγνω, καϊ ζτον) χρόνον έπέδειζεν οτί- ονκ έγχωροίη
άπογράψαΰ&αι καϊ τάς κληύεις καλεΐ6%•αι ο6ας έδει, καϊ
εγώ τονς ταντα μηχανωμενους είΰάγων εις το ί^κα-

αρ'] γάρ Β&ίϊ. — νν. καί προαγορ. — νομίμων βυδρβοΐα Ό.

36. η 3.ί ην. — νμΐν] εμοϊ Α ρΓ. — πρώτον] μόνον Α ρΓ.

37. τότε μεν πρό&νμοι ΝΜγ. : μεν πρό&. τότε. — νατεραία
η η Βϋάϊ. οί. Τιπτ. ειά Ιι^δ. 19, 22. — καΦήραι. 8. : καΦάραι. —
οΐος τε οοάά. Κ,.: οΐός τε με. — εγενόμην Α ρΓ. — ενδεΐξοα]
έπιδεΐξαιΊ

38. αντοΐς ίη πΐ£. Α, αντ ... Ν ρι\, πι. 2 αντός. — τονς
τε] τοντονς Α ρι\ — χρόνον 8ίβρη., ζτόν) χρ. Μγ. : χρόνονς.
— επέδειξε Ν Ι.: απέδειξε. — οτι Ό. Μγ.: τι.

110 Αντιφώντος ρ. 784— 786 β.

βτήριον εϊλον απαντάς, καϊ έτιμή&η αντοΐς ών νμεΐς
επίΰτα6&ε, και ούτοι ών ένεκα έλάμβανον χρήματα
ονδεν αντοΐς οιοί τε ήΰαν ώφελήΰαι, τότε δη προΰ-
146 ιόντες αντω τ έμο\ και τοις φίλοις εδέοντο διαλ-
λαγήναι, και δίκην έτοιμοι ήόαν διδόναι των ήμαρτη-

39 μένων, καϊ εγώ πειΰ&ε\ς νπο των φίλων διηλλάγην
τούτοις εν τη πόλει εναντίον μαρτύρων, οΐπερ διήλλατ-
τον ημάς προς τω νεω της Ά&ηνάς' καϊ μετά τούτο
ΰννήΰάν ^ο^ καϊ διελεγοντο εν τοί^ ιεροΐς, εν τη αγορά,
εν τη εμη οικία, εν τη ΰφ ετέρα αυτών καϊ ετέρω&ι

40 πανταχού, το τελενταΐον, ώ Ζεν και &εοϊ πάντες, Φιλο-
κράτης αντος οντοϋϊ εν τω βονλεντηρίω εναντίον της
βουλής, εΰτώς μετ εμού επί τον βήματος, άπτόμενος
εμού διελέγετο, ονόματι ούτο(? έμε προΰαγορεύων , καϊ
εγώ τούτον, ώΰτε δεινόν δόξαι είναι τη βονλη, επειδή
μοι επύ&ετο προειρημένον εΐργεΰ&αι των νομίμων νπο
τούτων, ονς εώρων μοι τη προτεραία ΰννόντας καϊ

41 διαλεγομένονς. 6κέψαΰ&ε δε καί μοι μνήΰ&ητε ω άν-

αυτοΐς οίοι τε κτε.] αυτούς ΓβδοήββΓβ ίη ρΓοηιρίιι ββΐ;. ,,ροί-
βτ&ϊ 3,136886 αυτούς" ^. ο£. 5, 18.

39. εν ττ} πόλεί] εν άιιπολείοις δοΐιβΐββ οοΐΐ. Ηαχρ.: Διι-
πόλεια' εορτή τις ην Ά&ήνηαι τα ΔιιπόΧεια' Ά. εν τω περί
τον χορευτού. Τθίπρυβ 89-ηβ ϋπροϋοπιπι οοηνβηίΐ;, δθά ηΐδΐ
βιτανϋ Ηαχρ. (βχβίαί ά. ογ. 2 ί 8), άβ θχίΓβιηα ροΐΐιΐδ ραΐ'ΐβ
ΟΓ&ίίοηίδ, φΐ&θ ιηαηοα 688β νίάβίπΓ, οο^ϋαηάυπι βήΐ. — και
εν τη αφ. εαυτών Ν. — ετέροΰΊ ΑΜΑΙά.

0 ΤΙ

40. ούτος ΝΜγ.: 6 τοιούτος (ΟΝΟΜΑΤΙΟΤΤΟΟ νβΐ ΟΝΟ-

ΤΙ

ΜΑ0ΤΙΟΤΤΟ0 αηϋφΐΗυβ ίΐΐθπΐ;). ούτως αυτός τ οι. ΛΥ\ ηυιη
ουτός ζτε^? — μοι ροδί επειδή 1ΐ3.1)τιϋ; ρΓ. Α, ροδί εί'ργεβ&αι
αάά. οογγ. (ν.); αηίθ εί'ργεα&αι οοΐΐοο&ηΐ; ΝΜγ. — εώρων Ν Ι. :
εώρα. — προτεραία Τιιγγ.: πρότερα. — α,ηίβ § 41 ίηίβΓοΐάίβδθ
ΜΑΡΤΥΡΕΣ βτίδρ. 8.

ρ. 786_787 Ε. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 111

(5ρ££* ταύτα γαρ ου μόνον μάρτυΰιν νμΐν αποδείξω,
άλλα καϊ ε% αυτών των έργων α τούτοις πεπρακται
ραδίως γνώΰεΰ&ε οτι άλη&ή λέγω. καϊ πρώτον α τον
βαΰιλεως κατηγορούΰι καϊ δια την εμήν ΰπουδήν ον
φαΰιν έ&έλειν αύτον άπογράφεΰ&αι, την δίκην, τοΰτο
#£ κατ αυτών τούτων έΰται τεκμηριον οτι ουκ άλη&η
λέγουΰΐ. έδει μεν γαρ τον βαΰιλεα, επειδή άπεγράψατο, 42
τρεις προδικαΰίας ποιήΰαι εν τριΰι μηΰί, την δίκην δ'
είΰάγειν τετάρτω μηνί, ώΰπερ νυνί' της δ' αρχής αντώ
λοιποί δύο μήνες ήΰαν, Θαργηλίων και Σκιροφοριών.
καϊ οντ είΰάγειν δήπον οίος τ αν ην εφ' εαυτόν, ούτε
παραδοϋναι φόνου δίκην εζεΰτιν, ούδε παρεδωκεν
οΰ^ει^ "Λωποτε βαΰιλεύς εν τή γή ταύτΐ]. ην τίνα ονν
μήτε είΰάγειν μήτε παραδονναι εζήν αύτώ, ουδ άπο-
γράφεΰ&αι ήζίου παρά τους υμετέρους νόμους, καϊ 43
οτ& ουκ αδικεί αυτούς, μεγιΰτον ΰημεΐον' Φιλοκράτης
γαρ ούτοΰϊ έτερους (μεν) τών υπευθύνων εΰειε καϊ
εΰυκοφάντει, τούτου δε του βαΰιλεως, ον φαΰι δεινά
και ΰχετλια είργάΰ&αι, ουκ ήλ%•ε κατηγορήΰων εις τάς
εύ&ύνας. καίτοι τί αν υμΐν τούτου μείζον τεκμηριον
άποδεί%αιμι, οτι ουκ ήδικειτο ού& υπ εμού ού& υπ

ρ. 297

41. μεν ροδί πρώτον &άά. ϋοΙ)Γ., οοηίΓ3, άίοίϊ Οτβϊ). Ιιγα.
97. — ε&έλειν αυτόν ΝΜγ.: αντον ε&έλειν. — τοντο δη

42. εΐ δη άπεγρ. ~ν?. — προδι%ααίας~\ οϊ. ΡοΙΙ. 8, 24: προ-
δικασία ως Αντιφών (Ρΐιοί. ρ. 452 οοηί. δϋΐιοθΐΐ). προδιαδικααίας
ΝΑ, προδικασίας Α ρΓ. (Βίε.); διαδικασίας ν. — γαρ&ηλιών Α Β.
— Σκιροφοριών ΝΑΒΜγ. : Σκιρροφοριών. — οΐός τ αν ην]
ην οπι. ρΓ. Α; αν άβΐ. Βΐί. ϋοΐ)8. Τιιγγ. — οντε παραδονναι ο.
Β,. Βίε.: ονδε παρ. — δίκην ροβί φόνον αάά. ΝΜγ. — ύμετέρονς
ΝΑϋοβδ. Μγ.: ημετέρονς.

43. ήδίκει οαιη Β. ΒΙς. Τιιγγ. — τούτου μείζον ΝΜΖΜγ.:
μειζ. τούτου.

112 Αντιφώντος ρ. 787—789 κ

44 εκείνον; επειδή δε οντοβι 6 βαβιλενς είΰήλ&εν, έζόν
αντοΐς άπο της πρώτης ημέρας άρζαμένοις τον *Εκα-
τομβαιώνος μηνός τριάκον&' ημέρας ύννεχώς τού-
των γι τινι εβούλοντο άπογράφεΰδαι, άπεγράφοντο
ονδεμια' καϊ αν&ις τον Μεταγειτνιώνος μηνός άπο της
πρώτης ημέρας άρζαμένοις ε%6ν αντοΐς άπογράφε6&αι
ΎΙ τινι «βουλοΐ'το, ονδ' αν πω ενταν&α άπεγράψαντο,
άλλα παρεΐόαν καϊ τούτον τον μηνός *εί'κοΰιν ημερας'
ώϋτε αί ΰύμπαΰαι ημεραι εγενοντο αντοΐς πλέον η
* πεντήκοντα έπϊ τούτον τον βαΰιλέως, εν αϊς έ%6ν αν-

45 τοις άπογράψαΰ&αι ονκ άπεγράψαντο. καϊ οΓ μεν άλλοι
άπαντες οΰοις επί τον αντον βαβ ίλεως 6 χρόνος μη

εγχωρεΐ , ούτοί- $' επισταμένοι μεν τονς νόμονς

απαντάς, ορώντες δ* έμε βονλεύοντα και είΰιόντ ε£ς
το βονλεντήριον — καϊ εν αντω τω βονλεντηρίω Λιος
βονλαίον καϊ Ά&ηνάς βονλαίας ιερόν εΰτι, καϊ είΰιόν-
τες οι βονλενταϊ προσεύχονται, ων κάγώ είς ή, ος ταντα
πράττων, καϊ είς τάλλα ιερά πάντα είΰιών μετά της
βονλης, καϊ &ύων καϊ ευχόμενος νπερ της πόλεως ταύ-

44. #« Οβί). &τ§. βχ οοηίΐΓ. 295: γαρ. — άρξαμένονς ρΓ.
Α. — τριάκον&' ημέρας] τρ. ημέραι 6 (ί. β. ΗΜΕΡΑΚ) ΝΑ,
τρ. ημέρας 6 Β. — άπογρ. η τινι] η οτοα. Ν Α Β. — αν πω
δοπρδί, αν Βίτ. : αντω ΝΑ, αντό ν. — παρεΐσαν Νϋ. Ταιτ. :
παρηααν. — εϊκοΰιν &\, πλέον η πεντήκοντα οοηπρΐα 688β
νίάθπιηΐ δαιη. ΡβίίΙυδ (Οοιηηι. ίη 1&§. Αΐύ. ρ. 49) βΐ Μγ., οοΐΐ.
§ 45 πρντανενσας κτε. ¥ονϊ. πέντε η ε§ (1ι. β. ε' η £') βΐ πλέον
η πέντε καϊ τριάκοντα Γβδοήββηάο, Βΐηΐ. — ημέρας] ημέραι,ς Ν
βϊ οοη*. Α, ημέραι ρι\ Α. — πλειν η Γγ.

45. οΰοις] ιιϋ ΙίίίβΓΟ. ίη ΐ'8,8. Α, οβοι Ν. — ό χρόνος οτα.
ρΓ. Α. — εγχωρεΐ Ό. (Οβ\). ρ. 178) 3.: εχώρει Ν, ένεχώρει Α
ν. Ιι&οπηαηι ίηάίο. Ε. — είβιόντ είς ΝΜγ. : είοιόντ ες ΑΚ.
(δίπιίΙϋβΓ 8οα1.?) Βίτ., είοιόντες ν. — ή $.: ην. — 8$ ταντα
δοπρδί (καϊ τ. 8.): ό ταντα. — ιερά πάντα ΝΜγ.: πάντα ιερά.

ρ# 789—791 Β. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ. 113

της, καϊ προς τούτοις πρυτανεύΰας την πρώτην πρυτά-
νευαν άπαβαν πλην δυοΐν ημέραίν, καϊ ίεροποιών και
&ύων υπέρ της δημοκρατίας, και επιψηφίζων καϊ λέγων
γνώμας περί των μεγίΰτων καϊ πλείΰτου άζιων τγι πά-
λει φανερός η' καϊ ούτοι παρόντες καϊ επιδημούντες, 46
ε%6ν αύτοΐς άπογράφεΰ&αι καϊ εί'ργειν εμε τούτων
απάντων, ουκ ήζίουν άπογράφεβ&αι' καίτοι Ικανά γ*
ην νπομνηΰαι και έν&νμη&ήναι, εί'περ ήδικοϋντο, αμ-
φότερα και 6φών αυτών ένεκα καϊ της πόλεως, δια τι
ούν ούκ άπεγράφοντο; δι* ο τι 6υνη6αν καϊ διελέγοντο'
ύυνήβάν τε γάρ μοι ούκ άζιούντες φονεα είναι, καϊ
ούκ άπεγράφοντο τούτου αυτού ένεκα, ούχ ηγούμενοι 147
με άποκτεΐναι τον παΐδα ούδ' Ενοχον είναι του φόνου
ούδε προΰηκειν /^<η τούτου του πράγματος ουδέν,
καίτοι πώς αν αν&ρωποι όχετλιώτεροι η άνομώτεροι 47
γένοιντο; οϊ τίνες απερ αύτοι όφάς αυτούς ούκ επει-
6 αν, ταύ^ υμάς άζιούΰι πεΐ6αι, και α αύτοι έργω
άπεδίκαβαν, ταύτα υμάς κελεύουΰι καταδικάβαι' καϊ
οι μεν άλλοι άν&ρωποι τοΐς £ργοις τους λόγους ε%-
ελέγχουβιν, ούτοι δε τοΐς λόγοις ξητούΰι τα έργα άπιβτα
καταΰτηΰαι. καίτοι εΐ μηδέν άλλο μήτε είπον μήτε 48
άπεφηνα μήτε μάρτυρας παρεδχόμην, άλλα ζαύτα)

πρυτανεύων οί. Μγ. — η 3.: ην.

46. έζον~] Ι| ων Α Β. — καίτοι ααοί;. Β. Βίε.: καϊ. — νπο-
μνηα&ήναι Ρ. — αντών οπι. ρΓ. Α. — ούν ονκ άπεγρ. Β. Βίε.:
οπού κατέγρ. — δια τι συνηααν Β. Βίε., δι' ο τι ανν. Ό. : διά
τι αυνηεβαν.

47. γένοιντο; (τβοαηβΓ (βτοά γένοιτο, βϊ ιηοχ καταδιχάβαΐ]).

αν
— αντονς οπι. ρΓ. Α. — καταδικάβειν Ν, καταδικάααι Α. —
απιατα Κ. Βίε. : πιβτά.

48. καίτοι εί] καίτοι οί Ν ρι\ (οογγ.2).

ΑΝΤΙΡΗΟΝ, βά. ΡΓ. Β1&38. 8

114 Αντιφώντος ρ. 791—793 ε.

ταντα νμιν απέδειξα , τοντονς οττου μεν χρήματα λαμ-
βάνοιεν έπ εμοί, αίτιωμενονς και προαγορενοντας,
οπον δ\ μη εί'η 6 δώΰων, ΰννόντας και διαλεγομένονς,
ικανά ην και αντά ταντα άκονΰαντας άποψηφίΰαΰ&αι
και τοντονς νομίξειν επιορκοτάτονς και άνοΰιωτάτονς

49 πάντων ανθρώπων. οΰτο& γαρ ποίαν δίκην ον δι-
κάΰαιντ αν η τίοΐον δικαΰτήριον ονκ έζαπατήβειαν ή
τ ίνας ορκονς ονκ αν τολμήΰειαν παραβαίνειν , οι τίνες
και ννν τριάκοντα μνάς επ εμοΧ λαβόντες παρά των
ποριΰτών και των πωλητών και των πρακτόρων και
των νπογραμματεων οϊ τοντοις νπεγραμμάτενον, εξ-
ελάΰαντές με εκ τον βονλεντηρίον, ορκονς τοιοντονς
διωμόΰαντο, οτι πρντανενων πν&όμενος αντονς δεινά
και ΰχετλια έργάζε6$αι εΐβήγον εις την βονλήν, καΧ

50 εδίδα%α ως χρή ξητονντας επεζελ&εΐν τω πράγματι, και
ννν δίκην διδόαΰιν ων ήδικήκαβιν αντοί τε καΧ οι
μεύεγγνηΰάμενοι, [καϊ] παρ* οίς έτε&η τα χρήματα,
και τα πραχ&έντα φανερά γεγένηται, ωβτ οΰά' αν
οντοι βονλωνται άρνεΐβ&αι ραδίως οίο^' τ εύονται'

51 όντως αντοΐς πέπρακται τά πράγματα, ποιον ονν
δικαΰτήριον ονκ αν ελ&οιεν εζαπατήΰοντες, η τ ίνας

μόνον ροδί ταντα αά<3. Κ. — τοντονς Α1ά.: τούτοις. —
ικανά αν ην Ό. — ο,ηίβ νθΐ ροδί ακουσ. α<1ά. πεί&ειν νμάς
εμον Β>. ; μον ροδί άποιρ. βίί&ιη 3. άβΒίάβν&ϊ.

49. πωλητών Κ.: πολιτών. — έγραμμάτενον Α ρΓ. δβο. 8ΐ£§•.
(860. «Γ. τοντοις νπεγραμμ. θχ τοντονοεραμτ Α). — διωμόβαντο
Β,.: διομόσαντος Α βϊ ρι•. Ν, οογγ.8 διομόΰκντες. — είβήγον']
είσηγγελλον Βαίιβ. — πράμματι Α Β.

50. μεσεγγνηοάμενοι Ν βϊ οογγ. ΑΒ&.: μετεγγνηβ. Α ρΓ. γθΙΙ.
— και ροδί μεσ. άβΐ. ΡΙ&ΐϋβΓ (Ργοο. υ. Κ1α£. II ρ. 364).

51. ϊοϊάϊω. Ιιο,ηο § άβΐ. βδδβ δΐΐδρ. Ρΐιίΐϊρρί (ά. ΑΓβορ. α. ά.
Ερίΐθίβη ρ. 32 δη.).

ρ. 793 Β.

ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΧΟΡΕΤΤΟΤ.

115

όρκους ουκ αν τολμήβαιεν παραβαίνειν οντοι οι άν-
οΰιώτατοι, οΐτινες και υμάς είδότες ενΰεβεΰτάτους των
Ελλήνων δικαΰτας καϊ δικαιότατους και εφ' υμάς
ηκονΰιν έζαπατήΰοντες ει δνναιντο, όρκους τοιούτους
διομοΰάμενοι.

οντάς ροδί διπαιοτ. ίη βά. Ι αάάίάί. — Ιφ' άβΐ. ΟβΙ). (3.Γ&.
βχ οοηΐι*. ρ. 20). — τοιούτους Μι*, οοΐΐ. § 49 (οί. βϊϊ&νο. 5, 15):
τοσούτους. — ΕΐιΜοϋ Ν φόνου απολογία, άβθβδβ ς[ϋίΐβάαιιι Γβοίβ
δυδρίοαή νίάβίυΓ Μγ.

ΕΚΑΟΜΕΝΤΑ.

Α. ΓΚΑΟΜΕΝΤΑ ΑΝΤΙΡΗΟΝΤΙ8
ΟΕΑΤΟΚΙ8.

Ι. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.

V. Ρΐα&τοΐι. V. Αηϋρΐι. §§ 11. 20 φΐ&βφΐβ αά Ιιτιηο Ιοοαπι

αάηοΐανί.

1. Σταΰιώτης' 9Α. εν τω περί της μεταΰτάύεως'
περί τοίννν ων*Απόλη%ις χατηγόρηχεν9 ώς ΰτα-
ύιώτης % ζκαϊ) εγώ χαι 6 πάππος ο έμός. εοιχε
νυν ο ρητωρ ιδίως επί τον δορυφόρου κεχρήβ&αι τω
ονόματι* εν γοϋν τοις έξης φηΰιν ότι' ούχ αν τους
μεν τυραννοΰντας ήδυνή&ηΰαν οι πρόγονοι χο-
λάβαι, τους δε δορυφόρους ηδυνάτηΰαν. Ηβ,Γρ.

2. διαΰτήΰαι αντί του διαταράζαι καϊ οίον
αδύνατον ποιηΰαι Ά. εν τω π. τ. μεταβτ. Η&Γρ.

3. Ά. εν τω περί της μεταβτ: χ αϊ τους ε μπ ο-
δών εχολάΰατε, άντϊ του τους έμπεβόντας. Η&Γρ.
8. ν. εμποδών, οϊ. Εΐ^πι. Μ. ρ. 336, 35.

4. έπεΰκηψατο — — λέγεται δε ενίοτε χατα
το βπάνιον χα\ επί του εγχαλεΰαι φόνου, ώς Ά. εν τω
π. τ. μεταΰτ. ΗαΓρ. ο£. Ε^ιη. Μ. ρ. 355, 36.

5. Ήετιώνεια' Ά. εν τω π. τ. μεταΰτ. Ηα,ΓροοΓ.

1. η 8θπρ8ΐ: ην. — κολάσαι, Ώ. Β.: καλέβαι. — 6. ήετιωνεία
Α Α1ά., ήετιονεία ϋ, ηετιωνία οβίΐ;., ήετιωνεία Ρΐιοί;., Ήετιωνεία
8πίά. 8ίβρ1ι. Β^ζ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 117

β. τετρακόύιοι' Ά. έν τω π. τ. μεταΰτ. Ηατροοι*.
Αά β&ηάβηι ΟΓ&ΐίοηβπι £γ£. 77 (ίοτϊ. βϋ&ηι 79) τβ-
ΓβΓβηάαιη β88β νίάβΐ,ηΓ.

Π. ΠΕΡΙ ΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΤ.

7. Έπειδη γαρ άπωκίΰ&ην Ά&ήναξε καϊ
άπηλλάγην της κληρουχίας. Β. Α. ρ. 352, 29 (Βαοηηι.
Αηβοά. ρ. 40, 19).

ΠΙ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΤΣ ΓΡΑΦΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ.

Οι. Ρίπΐ. νϋ Αηϋρη. § 20: 6 προς Λημοβ&ένην
τον ΰτρατηγον παρανόμων.

8. "Αλλος δε έβτιν Αλκιβιάδης ον μνημονεύει
'Λντιφών έν τη προς την Λημοΰ&ένους γραφην άπο-
λογία' — — εΰτι δε Φηγούΰιος, Άλκιβιάδου ζένος.
Η&Γρ. 8. ν. 'Λλκιβ.; οί. ΒβΙίΙίβΓ. Αηβοά. ρ. 378, 22.

9. άποτειχίΰαι το άπολαβεϊν τείχει και άπο-
κλεΐΰαι^της έζόδου, άποτετειχιΰμένος δε 6 ανει-
λημμένος καϊ άποκεκλειΰμένος τω τείχει' Αντιφών ίν
τη προς την Αημ. γρ. άπολ. καϊ Θουκυδίδης. ΗαΓρ.;
οί. ΒβΗε. Αηβοά. ρ. 437, 28.

10. δεκατευτάς άντϊ του τελώνας τους την δε-
κάτην εκλέγοντας Ά. εν τη προς Αημ. γρ. άπολ. Ηατρ.

11. κελέοντες' Ά. έν τη προς Αημ. γρ. άπολ:
ϊνα τους κελέοντας κατέπη\εν. κυρίως μεν κελέ-

7. άπωκίο&ην 8.: άπωηεις την. — 8. την οιη. Β ΟΡΗ. —
γραφής ΒΟΗ. — ξένος] ανεψιάς δυο ίπΓβ οί. 8. βϊ Ναοβπΐδ
οοΠ. Χβη. ΗβΠ. 1, 2, 13. — 9. την οιη. Ο Ρ. — δημ,οβ&ένην Ο,
δρόμους Ρ. — γραφην άπολ. οιη. ΑΒΟΡ ΑΙά. (αάά. ΜαυδβαουΒ).
— 10. δημοσ&ένην γραφή οιη. άπολ. ΑΒΟ; γραφή βίί&πι Α1ά.;
οιη. άπολ. βϋαηι Ι ΑΙά. — 11. προς (τον &άά. Ρηοί. 8υίά.)
Λημ,οσ&ένην γραφή (οπι. άπολ.) Ρηοί. 8ηίά.

118 Αντιφώντος ρητορος

οντές είΰιν οΐ ιότόποδες — — * μεταφορικώς δε ννν
6 ρήτωρ λεγοι αν τα ορ&ά ζνλα. Ηατρ.

12. ύκαφίον' Ά. εν τή προς την Αημ. γρ. άπολ.
οτι δ\ το ύκαφιον είδος κούρας, καϊ Άριύτοφάνης
Γηρα. Ηειχρ.

13. ύννήγοροι' Άντ. εν τη προς την Αημ. γρ.
απολ- καϊ εν τω περί τον Αινδίων φόρον. ΗαΓρ.

14. 'Άνδρων' Ά. έν τή προς την Αημ. γραφην
απολογία. "Ανδρωνά φηΰιν είναι, Κρατερός έν 0•' των
ψηφιόμάτων τον γράψαντα το ψήφιΰμα το περί Αντι-
φώντος του φήτορος. ην δε εις τών υ' ο "Ανδρών.
ΗαΓρ.

ιν. επιτροπικός <κατα> κααλιςτρατοτ.

15. οτι οΐ ποιητοι παίδες έπανελ&εϊν εις τον πα-
τρώον οίκον ουκ ηΰαν κύριοι, ει μη παΐδας γνηΰίονς
καταλίποιεν έν τω οί'κω τον ποιηΰαμένον, Ά. έπιτρο-
πικώ ζκατα) Καλλιστράτου καϊ Σόλων έν κα Νόμων.
ΗαΓρ.

ν. επιτροπικός τιμοκρατει.

16. Σπάρτωλος' Ά. έν τω έπιγραφομένω Επι-
τροπικός Τιμοκρατει. Η&Γρ.

VI. ΚΑΤΑ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΤΣ.

Οί. Ρΐιύ. νϋ. Αηϋρΐι. § 21 φΐαβφΐβ &ά βπια Ιοουπι

ίατόποδες ΜειυβΒΒ,ο.: ίνόποδες (Ινοπώλιδες νβΐ βίιη.). —
12. την Λημ,.~\ διογένους ΒΟ€τ. — 13. έν τ#] εν τω Ο, οιη. Β (τ.

— άπολ. οπι. Β 00 Α1ά. (Α?); &άά. Μο,υβδαοιίδ. — 14. τ# 0:
τω. — γραφην απολογία, οτιιη 8. ϋά.: οιη. Α, άντιγραφήν ν.

— <9•'] ε' Μβίηβ&β. — 15. κατά Άάά. 8.: ηίβί Καλλιοτράτω
\ύ, Τιμοκρατει Ιβ^βηάιιπι ββί. — 16. τψοπράτης Α Α1ά., τιμο-
κράτω Β.

ΑΠΟΣΙΙ ΑΣΜΑΤΙΑ. 119

άβ Ιβοίίοηβ οοάίοαια (τον ιατρού βτρατηγον) βϊ νίΓΟΓίιιη
άοοίοπιηι άίδδθΠδΐοηθ αάηοίανί.

νπ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΟΤ ΕΝΔΕΙΒΙΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ.

17. αντί δε τον άποδεδόμε&α διε&έμε&α είπεν 18
'Λ. εν τω προς την Καλλίον ενδειζιν. ΗαΓρ. 8. ν.
διά&εβις.

18. έρμα η~ νφαλος πέτρα' Ά. εν τή προς Καλλίον 19
ενδειζιν απολογία. ΗαΓρ.

19. γι ΰ μεν αντί τον ηδειμεν. Ά. προς την Καλλ. 20
ενδ. άπολογία' ημείς μεν ονν οντε ναντικον
ήΰμεν οπόβον δέοι. ΗαΓρ.

20. μοιρολογχηΰαι αντί τον μερονς μεταλαβεΐν 21
Ά. εν ττ} προς Καλλίον ενδ. άπολ. ΗαΓρ. οί. ΡΗοί.

ρ. 275, II; ΡοΙΙ. 4, 176.

νΠΙ. ΚΑΤΑ ΑΑΙΣΠΟΔΙΟΤ.

21. απιοτειν αντί τον απει%εϊν Ά. κατά Λαι- 22
<7ΛΟ#ίθυ. ΗαΓρ.

22. Γαληψός' Ά. κατά Ααιΰποδίον. ΗαΓρ. 23

23. έπίΰκοπος' Ά. εν τω περί τον Λινδίων φό- 24
ρον καϊ έν τω κατά Ααιΰποδίον. εοίκαΰιν εκπέμπεΰ&αί
τίνες νπο ^ Αθηναίων είς τας νπηκόονς πόλεις επισκε-
πτόμενοι τα παρ έκάΰτοις. ΗαΓρ.

17. άπεδόμε&αΊ — διε&έμε&α] διά &έμε&α Α1ά., δοώμε&α
Β, δη διώομε&α ΑΙ. — 18. έρμα η Βίοηιβθΐά. 8. (έρμα ΎβΙβά.):
ερμάν (ερμιάν, ερμάν) οοάά. — 19. ^ομεν ναΐοΐίβη. 8.: ηαμεν
Β, οβϊ. 7]εμεν νβΐ ηεμεν. — άπολογίαν Α Α1ά. — όπόοον ρο-
δΐιιίαΐ; 8.; ηίβί νβΛυιη ροκί δέοι βχοίάίϊ. — 20. μοιροδικήσαι
εοάά. ΗαΓρ., μοιροδοηήσαι 8υίά. Ρΐιοί.; αρ. ΡοΙΙ. μοιρολοχηααι
Α (φΐοά ΗαΓροοΓαϋοηί Γβδϋί. ν&1β8.), μοιρολαχηααι αΐϋ, μοι-
ρολογχηΰαι ναΐοΐι. βί; αρ. Ηαι*ρ. ϋά. — 21. λαιαπονδίου Α,
Χαιαπονδίον οβίΐ:.

120 Αντιφώντος ρητορος

25 24. Οίΰνμη' Ά. εν τω κατά Ααιύποδίον. ΗαΓρ.

χ IX. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΛΓΝΔΙ&Ν ΦΟΡΟΤ.

26 25. Άμφίπολις' Ά. περί τον Αινδίων φόρον.
ΗαΓροοΓ.

27 26. άπειπεΐν άντϊ τον άποκαμεϊν καί άδννατη-
ΰαι Ά. εν τω περί τον Αινδίων φόρον, καϊ άντϊ τον
άπαρνήΰαΰ&αι πάρα τω αντω. ΗαΓρ.

28 27. αττα (Ία. 1. αττα βοίΐ.) άντϊ μεν τον οβα η
άτινα Ά. εν τω περί τον Αινδίων φόρον. ΗαΓρ.

29 28. δι9 ένιαντον αντί τον δι όλον τον ένιαν-
τον Ά. περί τον Αινδίων φόρον. ΗαΓρ.

30 29. επαγγελία" — — λέγεται δε — το έπαγ-
γέλλεύ&αι καϊ άντϊ τον προΰτάττειν η αίτεΐ6&αι, ως
παρά τε Άντιφώντι ίν τω περί τον Αινδίων φόρον καϊ
Ακ\μο6%ένει εν τω περί πρεόβείας. ΗαΓρ.

31 30. επίόκοποξ. V. ίτ. 23.

32 31. προΰφορα άντϊ τον πρόβοδος Ά. εν τω περί
τον Αινδίων φόρον. ΗαΓρ.

33 32. βννήγοροι. V. ίτ. 13.

34 33. τριβωνενόμενοι' Ά. εν τω περί τον Αιν-
δίων φόρον. ήτοι άντϊ τον τριβας εμποιονντες, η άντϊ
τον τεχνάζοντες από τον τρίβωνες είναι πραγμάτων.
ΗαΓρ.

24. λαΐΰπονδίον 0 (Β ?>, λεαηονδίον Α. — 25. Ιηναίων φόρου Μ,
λιναίον (ληναίον Α1ά\) φόρου Α, ληνοαοφόρον 0, ληναιφόρον ΒΡ;
Αινδίων φ. ν&ΐββίιΐδ. Αϊ; Λιμναίων φόρον 8., ηοναπι ΟΓαΐίοηβπι (IX)
ίηάβ βίβοΐβηθ. — 26. Αηίθ καί άντϊ 8. β οοΐΐαίίοηβ 8ακ1αβ 8.
ν. άπείπατο βί ΟαπιβΓ. Αηβοά. IV ρ. 490, 5 &1ίφΐίά βχοίάίδβθ
βυβρΐο&ίιιτ , ίη Ιιαηο ιηοάυιη αϊ; τω αντω &ά Ι^δίαπι ί&πι ι•β-
ΓβΓβηάαιη 814. — 27. τον] των Α Β Ρ Αΐά\ — λιδίων Ρ. — φό-
νον Α. — 28. λινδών ΑΒ^ ΑΙά. — 31. προφορά Α. — 32.
τον] των Α ΑΙά. — 33. λινδίον 0.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΊΊΑ. 121

Χ. ΤΠΕΡ ΜΤΡΡΟΤ. XI

34. 35. Αντιφών τω αττα κέχρηται άντϊ τον 35
ατινα εν τη απολογία τον Μνρρον' ο ν γάρ πω έπε-
πόν%η ταύτα, αττα νύν πέπον&α νπο τούτον,
καϊ αύ&ις' Οι γαρ αν&ρωποι αττα αν ορώύι τή 36
όψει πιΰτότερα ηγούνται η οίς εις αφάνες ηκει
6 έλεγχος της άλη&είας. 8υκΙ. 1, 1 ρ. 822, 15
Ββπύΐ.

XI. ΠΡΟΣ ΝΙΚΟΚΛΕΑ ΠΕΡΙ ΟΡ£Ν. χπ

36. άργνροκοπεΐον' Ά. έν τω προς Νικοκλέα. 37
οΛον κόπτεται το νόμιΰμα' ο νύν ΰημαντηριόν τίνες
καλούΰι. Η&Γρ.

37. δια μέβον τεΐχος' Ά. προς Νικοκλέα. τριών 38
όντων τειχών εν τγι * Αττική — — , τού τε βορείον καϊ
τού νοτίου καϊ τού Φαληρικού, δια μέβον τών παρ9
εκάτερα έλέγετο το νότιον. Η&τρ.

38. οτι δε και Έρμων ΰτοά τις ελέγετο, δεδη- 39
λωκε και Ά. εν τω προς Νικοκλέα. Ηαιρ. 8. ν. Έρμαϊ.

39. εν&νωρον το κατ εν&εΐαν Ά. έν τω προς 40
Νικ. Η3χρ.

40. Κεραμεικός' Ά. έν τω προς Νικ. περί ορών. 41
οτι δύο είοϊ Κεραμεικοί, ως καϊ 6 ρητωρ φηΰίν, 6 μεν

ένδον της πόλεως, 6 δε έτερος έξω , δηλοΐ Καλ-

λικράτης η Μενεκλης έν τω περί Ά&ηνών. Ηο,Γρ.

34. Μγρου Ε β* Μβά. — ου γάρ πω 0ο\>. Ν. Ιι. ρ. 277:
ου γάρ εγώ. — επεπόν&ειν ν., πέπον&α Ε; έπεπόν&η Οο\>. —
ταϋτά] τότε ιη&Ι. 8. — 36. ο£. ΡοΙΙ. 2, 57 βχ Αηΐίρΐιοηίιβ : ττ}
όψει, ήγουν τοις όφ&αλμοΐς. — άφανες~] άοφαλες Β. — 37. τεί-
χους (του τείχους Α) οοάά., φΐοά άβΓθηάίΐ; 8.; τείχος ροδί Βπιη-
οΐίΐαιη ϋίηάοΓί. βί Βθγ^Ις. (ββά Ώά. ίη βά. Η&Γρ. τείχους). —
38. Έρμων 81υίίβΓ 8.: Θρονιών.

122 Αντιφώντος ρητορος

42 41. λέΰχαι' Ά. έν τω προς Νικοκλέα. λέύχας ελε-
γον δημοβίους τ ίνας τόπους, έν οις ΰχολην άγοντες
έκα&έζοντο πολλοί. ΗαΓρ.

43 42. παράβυΰτον. όντως έκαλεΐτό τι των παρ
Ά&ηναίοις δικαστηρίων, εν φ έδίκαξον οί ια' Ά. έν
τω προς Νικ. περί ορών. Η&Γρ.

44 43. πρντανείας' Ά. έν τω προς Νικοκλέα. εΰτι
δε άρι&μος ημερών η πρυτανεία ήτοι λς' η λε' , ας
έκάΰτη φυλή πρυτανεύει. ΗείΓρ.

45 44. Στεφανηφόρος' Ά. έν τω προς Νικοκλέα.
Στεφανηφόρου ηρώον, ως έΌί-κθν, ην έν ταΐς Ά&ήναις.
ΗαΓροβΓ.

46 45. 'Τπέρβολος' Ά. έν τω προς Νικοκλέα. ην δε
δημαγωγός. Η&Γρ.

χίπ XII. ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ.

47 46. Ναυμάχους ως περί δωρεών μεν ειπείν
κατάγειν δεϋρο. δτιίά. 1, 1 ρ. 1217, 16.

XIV XII. ΠΡΟΣ ΠΟΑΤΕΤΚΤΟΝ.

48 47. άνάδεξαι' οίον έγγύηΰαι. Ά. προς Πολνευ-
κτον. Αηϋ&ίϋο. Β. Α. 82, 29.

XV XIV. ΚΑΤΑ ΠΡΤΤΑΝΕ&Σ (ΕΙ ΓΝΗΣΙΟΣ).

49 48. ΐΰως δε και κατά τούτο ρητορικά! γραφαί
τίνες καλούνται, ότι κατά διαφόρους νόμους αί ζκατα}

41. οί πολλοί Τοιιρΐυδ 8. — 43. λ£'] λή Α. — ας 8.: κα*.
— 45. τω] τ% Α. — XII. Ε,θοίβ δ&υρρ. Ιιαηο ΟΓαϋοηβπι άίβ-
οβπήΐ) αΙ> θα ψλΒ,β ΐνάϊ προς Λημοβ&ένην παρανόμων , φΐαουπι
οοηϊιιάίΐ; \ν"θ8ΐ;βπηειηηιΐ8. — 46. ίν§. οΟΓΠιρίυπι. 8. οι.: εκ ναυ-
μαχίας ώς περί δωρ. αννειπεΐν κατάγει δενρο. — XIV. &η
Πρυτάνεωςΐ — 48. κατά ο,ηίβ των ρητ. &άά. ΡβίϋπίΒ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 123

των ρητόρων γραφαι είΰάγονται, ως Ά. εν τω κατά
πρυτάνεως, ει γνήΰιος, υποΰημαίνει. Η&Γρ. 8. ν. ρη-
τορική γραφή.

XV. ΠΕΡΙ ΤΟΤ ΣΑΜΟΘΡΑΙΚ&Ν ΦΟΡΟΤ. χιν

49. Σαμοθράκη — φαβϊ δε Σαμίους οίκίΰαντας 50
αυτήν το όνομα δέβ&αι τοντο' καϊ ϊύτι παρά Άντι-
φώντι εν τω Σαμο&ρακικω λόγω όντως είρημενον' καϊ
γαρ οι την αρχήν οίκίΰαντες την νήΰον ήβαν
Σάμιοι, ε% ων ημείς εγενόμε&α. κατωκίβ&ηΰαν
δε ανάγκη, ουκ ετιι&υμία της νήΰου' εζέπεβον
γαρ νπο τυράννων έκ Σάμου καϊ τύχη εχρή-
ΰαντο ταύτη ** καϊ λείαν λαβόντες άτιο της
Θράκης άφικνοϋνται εις την νηΰον. 8πίά.

*50. Ή (μεν} γαρ νήβος, ην εχομεν, δήλη 51
μεν και Ίΐόρρω&εν (οτι} εΰτιν υψηλή καϊ τρα-
χεΐα' καϊ τα μεν χρήΰιμα καϊ εργάΰιμα μικρά
αυτής έΰτι, τα δ' αργά τιολλά, μικράς αυτής
ου 6η ς. ΌβπιβίΓ. π. ερμην. § 53; ΟΓαϋοηίδ ηοηιίηβ ηοη
Ά,άάϋο.

51. Καίτοι ουκ αν τής μεν των άλλων %ο- 52
λιτών ταλαιπωρίας προύΰκέψαντο, τής δε 6φε-

49. Αηίβ καϊ γαρ ηαβο ίβτβ Εηίβοβββθηιηί: (ημείς γαρ χα-
λονμε&α μεν Σαμο&ραχες'"}. — οΐχίοαντες Βοβοΐιη. οιιπι Ε οοιτ.
βί) Β. Α. ρ. 305, 10 (8.): οΐχήβαντες. — ΑβΐβΓΪδΟΟΒ ροδί ταύτη
ρθ8ΐιϋ 8. — %αϊ Β,τιϊβ λείαν οπι. Αν Ε Μβά. — νπο ρτο άπο Α.
— 50. ¥τ§. ηηο Γθϋυΐίί; νίοΐ;οπιΐ8. — μεν ροδί: η &άά. Οαρ-
ρβΓΟηβΓίαβ; ηοο θηίπι ο,άίοϋ Γηβίοτ: τρισϊ (δνσϊ ιηαΓ^ο οοά. Ι))
γαρ τοις μεν αννδέαμοις εΐς 6 δ ε ανταποδιδόταν. — ην εχομεν
\\\>ν\ πι Ι) νίοίοΓΠ: οβίθΓΪ ην ίχομένη νβΐ άνεχομένη. — οτι
αάά. 8. (Ιβτιν οτι δρβη^βΐ.). — 51. Εκλογείς άίοί νίάβηίυΓ; οί".
ϊτ. 52.

124 Αντιφώντος ρητορος

τέρας αυτών ΰωτηρίας ουκ ένε&νμή&ηβαν.
Ρπδοίαη. 18 § 280 ^Α. Σαμο&ρακικω).

53 52. εκλογείς οι εκλέγοντες καϊ είβπράττοντες τα
οφειλόμενα τω δημοβίω. Ά. εν τω περί τον Σαμ. φό-
ρου' φρέ&ηβαν γαρ εκλογής παρ' ήμΐν οίς πλεϊ-
6τα έδόκει χρήματα είναι. Ηαι-ρ.

54 53. άει αντί τον εως παρ' Άντιφώντι Ζαμο-
δρακικω. Η&Γρ.

55 54. αποδιδόμενοι Ά. εν τω π. τ. Σαμ. φόρον
αντί τον αποδίδοντες. εξής δε φηβιν αποδιδόμενα
ήτοι αντϊ τον αποδίδομεν η αντί τον πιπράβκομεν.
Η&Γρ. ο£ Β. Α. ρ. 427, 18.

56 55. από ταξί ς το χωρίς τετάχ%αι τονς πρότερον
άλλήλοις ύνντεταγμένονς είς το νποτελειν τον ωρι-
ΰμένον φόρον' Ά. έν τω π. τ. Σαμ. φόρον. Η&Γρ.

57 56. ΰνντελεΐς οί βννδαπανώντες καϊ ΰννειΰφέρον-
τες' το δε πράγμα ΰνντέλεια καλείται, ως εβτιν ενρεΐν
έν τω Αντιφώντος π. τ. Σαμ. φόρον. Λημοβ&ένης έν
τω νπερ Κτησιφώντος. ΗαΓρ.

χνπ XVI. ΠΡΟΣ ΕΡΑΣΙΣΤΡΑΤΟΝ ΠΕΡΙ Τ£Ν ΤΑ£Ν.

0£. Ρΐηί. νϋ ΑηϋρΗ. § 20.

58 57. Άντιφώντι δ\ τω ρήτορι λόγος μεν γέγραπται

Σαμο&ραηηιφ (ΒοβοΜι) VII.: οιμοεοαχικων Μ ββο. 8ρ. (σα-
μοεραηικωί 8Θ0. Ηθγη.), όλιγαρχικω 0 ΡιιίδϋΙι. — προναηειραντο
8ρβη§θ1: πονΰκειραντο Κ Μ, πονοηαντο V. — σφετέρας 8ρ. θί
Εν": φετερας Μ, ουτερας 0. — ΰωτηρίας 8ρ.: ατηριας Κ Μ,
ατιιριας οογγ. βχ ατ . . ριας V, άγεριας 0. — ενε&νμή&ηοαν
ΚΓβΜίτΐ8: ενε&νμν&νααν Μ, ενε&νμηΰη6αν Κ, ενε&νμή&ην 0,
εν&&νμηβαν V. — 52. εκλογής 80γ.: εκλογείς. — 53. ίίνρ' αεί
νβΐ ϊοΐβ φΐίά αρ. Αηΐ θχδίίϋΐ;, ν. Όά. — 56. συντελείς ββϊ αρυά
Όβιη. § 104; βχ Αηίΐρΐιοηΐβ ηίΐιίΐ ηίβί ΰνντέλεια αίΓβΓΪΐΐΓ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΊΊΑ. 125

έχων επίγραμμα περί ταών, και έν αύτω τω λόγω ουδεμία
μνεία τον ονόματος γίνεται, ορνεις δε ποικίλους πολ-
λάκις εν αύτω ονομάζει, ψάΰκων τούτους τρέφειν Αη-
μον τον Πυριλάμπους, και πολλούς παραγίνεβ&αι κατά
πό&ον της των όρνί&ων &εας εκ τε Λακεδαίμονος κα\
Θετταλίας και ΰπουδην ποιεϊβδαι των ωών μεταλαβεΐν.
περί δε της ιδέας αυτών λέγων γράφει' εϊ τις έ&έλοι
καταβαλεΐν εις πόλιν τους ορνι&ας, οίχηύον-
ται άναπτόμενοι' έάν δε τών πτερύγων άποτέμφ,
τ6 κάλλος άφαιρήΰεται' τα πτερά γαρ αυτών το
κάλλος έΰτίν, άλλ' ου το 6 ω μα. οτι δ\ καϊ περι-
ΰπούδαΰτος ην αυτών η &έα, εν τω αύτω λόγω πάλιν
φηΰίν' άλλα τάς μεν νονμηνίας ο βουλόμενος
είβτιει' τάς δ' άλλας ημέρας ει τις ελ&οι βουλό-
μενος &εάΰαΰ$αι, ούκ εϋτιν οΰτις έτυχε, καϊ
ταύτα ούκ εχ&ες ούδε πρώην, αλλ* ετη πλέον η
τριάκοντα εϋτιν. ΑΐΗ. IX ρ. 397 ΟΌ.

58. έτιμώντο δε τον άρρενα καϊ τον %ηλυν δρα- 59
χμών χιλίων, ως Ά. εν τω προς Έραΰίΰτρατον λόγω
φηΰί. Αβίί&ηυβ Η. Α. 5; 21.

59. εύοφ&άλμως αντί του εύπρεπώς Ά. έν τω 60
περί ταώνων. Η&Γρ.

57. Λήμον τον Πυριλάμπους] Ιιπο ΓθίβΓβηάα Η&τρ. £ΐθ888.
(ίτ. 61 8.): Πυριλάμπης' Ά. εν τω περί τών τοίών. όνομα ηύ-
ριον. — άλλα τάς μεν νονμηνίας κτ«.] 8αιιρρ. οοηΓβΐΎΐ ίηββί
ΑθΙ. Η. Α. 5, 21 ; Ειιβίαίΐι. αά Ιΐίαά. 2, 782. — 58. χιλίων] μυ-
ρίων Μο &ϊ πΐ£. ν. (ΗβΓϋΙιβΓ), ώριων ί>ν. Μυρίων ροβΐ άρρενα
αάάβηάυιη β88β οί. 8. — 59. ταών Όά.

126 Αντιφώντος ρητορος

χνΐπ XVII. ΤΠΕΡ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΕΤΘΕΡΟΝ ΠΑΙΔΑ

ΤΒΡΕ&Σ. (?)

62 60. άζιο ι αντί τον νομίζει Ά. υπέρ της εις τον
έλ. παΐδα ζνβρεως}. Η&Γρ. <£ Β. Α. 412, 28.

XIX XVIII. ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΝΟΤ.

0£. ογ. VI § 12. 21. 35.

63 61. ΰήτες και δητικόν' Ά. εν τω κατά Φιλίνου
φηβέ' τους τε &ήτας απαντάς οπλίτας ποιήΰαι.
ΗαΓρ.

64 62. άκροάΰ&αι αντί του υπακουειν Ά. έν τω
κατά, Φιλ. Η&Γρ.; οί. Β. Α. ρ. 366, 28.

65 63. άπολαχεΐν αντί απλού τον λαχεΐν'Λ. έν τω
κατά, Φιλ. Η&Γρ.; οί. Β. Α. ρ. 430, 9; Βαοΐιιη. Αηβοά. 1
ρ. 127, 9.

66 64. διάλη%ις. διαλαγχάνειν μεν εΰτι το κλήρω
διαιρεΐβ&αι, διάληζις δε το πράγμα" Α. έν τω κατά.
Φιλίνον. Η&Γρ.

XX XIX. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΙ ΓΝΗΣΙΟΣ.

67 65. δημοτευόμενος. δημοτεύεΰ&αί έβτι το τονδέ
τίνος δήμου κοινωνεΐν καϊ χρηματίζειν απ* αύτοϋ' Ά.
έν τχι προς Φίλιππον άπολ., ει γνήΰιος. Η&Γρ.

60. Ιιγβί&β ηοπιβη 3,ηίθ ΟΓ&ίίοηΐΒ ίηβΟΓΪρίΐοηβπι ίηίθΓοίάίδδβ
ρυίαΐ Μθίβηΐ8: ηβιηρβ βρίίοπιβ βϊ Β. Α. ίϊ& η&ηο £ΐθ883,ιη βχ-
ηίββηί: άξιοι Άντ. %αϊ Λυαίας αντί τον νομίζει. Ιί&φΐβ ϊ&,τώ.
ίηοθΓίαιη η£, Αηίίρηοηίίδηβ &η Ιιγδίαβ ηαβο ΟΓα,ίίο ίαβιϋ —
νβρεως Β,άά. αηοηγπι. αρ. (τΓοηονππη, οιη. οοάά. — 62. φιλ-
οίνον Γ. — 63. φιλοίνου Γ. — 64. οί. &. 138. μεν εατι &άά.
βρίί. ΑΙά. — 65. δημοτενόμενοι ΒΟ, οιη. ΑΙά. — XX. δθοιιη-
άυηι ΡΙπίαΓοηυιη (οΐ. βχίΓβηια βίαβ νβΓοει) η&βο £πΗ ΟΓαίίοηίβ
ϊηδοήρΐίίο: (κατ') 'Λλκιβιάδον λοιδορίαι, βΐ ηοο -ρτΆβϊβτϊ 8.; 8β-
ευηάυπι αηίθΐη ΑΙηβηαθί οοάίοββ: ν,ατ' 'Λλκιβ. λοιδορίας, ίά φΐοά
ΜβϊβΓΟ πια^ίβ ρΐ&οβί. ϋ. άβΤνΊ1&ϊηο\νίΙζ-Μθ6ΐΐ6ηάθΓ£(ΗθΓηι.ΧΙ, 296)
β&ηάβπι ΟΓαί. β&αιη Πολιτικόν νοοαίαηι 6886 οβηΒβΙ; (ν. ητ. XXVI).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 127

XX. ΑΑΚΙΒΙΑΔΟΤ ΑΟΙΔΟΡΙΑΙ. χχι

66. Έν δε ταΐς Αντιφώντος λοιδορίαις γέγραπται, 68
οτι παις ων έκ της οΙχία§ άπέδρα προς δημοκράτη
τινά των έραβτών, βονλομενον δ' αντον άποκηρύττειν
Άρίφρονος Περικλής ουκ εΐαόεν ειπών, ει μεν τέ&νη-
κεν, ήμερα μια διά το κήρυγμα φανεΐΰ&αι πρότερον,

ει δε 6 ως έΰτιν, αΰωβτον αντω τον λοιπόν βίον εΰε-
6&αι' καΐ οτί. των άκολον&ούντων τίνα κτείνειεν εν τη
Σιβυρτίου παλαίΰτρα ζνλω πατάτας, αλλά τούτοις μεν
ουκ αζιον ί'ΰως πιΰτεύειν, α γ ε λοιδορεΐΰ&αί τις αντω
δι9 εχ&ραν ομολόγων εϊπεν. Ρίπΐ. ΑΙοίΙ). ο. 3.

67. Επειδή έδοκιμάΰ&ης νπο των έπιτρό- 69
πων, παραλαβών παρ* αυτών τα ΰαντον χρή-
ματα, ωχον αποπλέων εΙς'Άβνδον, οντε χρέος
Ι'διον όαντον πραζόμενος ούδεν οντε προξενιάς
ουδεμιάς ένεκα, αλλά ττ} 6αντον παρανομία καϊ
άκολαΰία της γνώμης ομοίους έργων τρόπους
μα&ηΰόμενος παρά τών έν Άβύδω γυναικών,
όπως εν τω ίΛ^λο^Λω βίω όαυτοϋ εχοις χρήΰ&αι
αύτοις. ΑίΗ. XII ρ. 525 Β (^Α. έν τω κατ Άλκιβ.
λοιδορίας).

XXI. ΠΡΟΟΙΜΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΑΟΓΟΙ. χχπ

68. Έγραψάμην ταύτην την γραφήν ήδι- 70
κημένος νπο τούτου νή Αία πολλά, ετι δ\ καϊ
πλείω νμάς ηύ^ημένος ήδικημένονς και τονς

66. ασωοτον~\ άβίωτον Οθ\). — 67. £ογ!;. εδοχ. <(καί απηλ-
λάγης) άπο τ. ίπ. — ένεκα βοπρβί: ένεκεν. — παρανομία] ιηο,ΐβ
παοοινία ΚιΛηΙίβη; ν. Τΐιυο. VI, 15. — βίω ζτω) σαντονί άώ.
σαντοΰ'βίωϊ — 68. ϊτι δε (μείξω) κα}? Β,η άβΐ. καί?

128 Αντιφώντος ρητορος

άλλους Λολίτας. 8ηίά. 1, 2 ρ. 54, 10 (Α. εν προοι-
μίοις), οί. Β. Α. ρ. 359; 6.

71 69. αλλ εΐ το τε πράγμα μοί κρεΐττον φαί-
νεται αμα τε μαρτυρίας ακριβείς παρέχομαι.
8ιιί<1. 1, 1 ρ. 255 (εν Προοιμίοις).

72 70. Αντιφών δε — τω μεν μοχ&ηρω εχρήΰατο
ουκ επι του κάκου ανδρός και είύαγομενου είς δικα-
ΰτήριον ίνα κατηγορηδή, αλλ* επί πατρός δίκην λα-
χόντος υπέρ άπεΰφαγμένου παιδος τον μοχ&ηρον εταζεν'
και φηΰιν ούτως εν Προοιμίοις καϊ έπιλόγοις' κάγώ
μεν ο μοχ&ηρός, οντινα εχρην τε&νηκέναι, ξώ
τοις έχ&ροΐς κατάγελως. Ρΐιοίίπδ ρ. 278, 1; 8υίά. 2,
1 ρ. 896.

ΧΧΙΗ ΧΧΠ. ΡΗΤΟΡΙΚΑΙ ΤΕΧΝΑΙ ΑΒΓ

,ΕΙ ΓΝΗΣΙΑΙ.

73 71. Α. τε έν ταΐς ρητορικαΐς τεχναις τ 6 μεν τα
παρόντα £φη και υπάρχοντα καϊ παρακείμενα
αιΰ&άνεύ&αι κατά, φύΰιν είναι ήμΐν' πάρα φύ-
ΰιν δε το φυλάττειν αυτών εκποδών γενομένων
εναργή τον τύπον. ΙίΟη^ίη. 8ρ. Κΐι. Οτ. Ι ρ. 318, 9
(IX, 576 ^.).

74 72. ΰημεΐον καϊ τεκμήριον διαφέρει. Ά. εν τγι
τέχνη τα μεν παροιχόμενα βημείοις πιύτοϋό&αι,
τα δε μέλλοντα τεκμηρίοις. Αηιπιοη. π. διαφ. λέζ.

69. τό τε 8ρθΠ£θ1. 8.: τότε. — μαρτυρία αρετής πράζομαι
οοάά.; μαρτυρίαν της αρετής παρέχομαι ΒβπιΙι&Γά^ ; μαρτυρίας
8., ακριβείς Α. 8ο1ιαβ£βηΐ8 ρΓοβαηίθ 8. 8βά παρέχομαι οχπώ.
φαίνεται πιαίβ οοηνβηίί;; οΐίβπιΐπιπι πιιιίαηάυηι ββδβ ριιΐο. —
70. ούτως 8πίά.: ούτος Ρΐιοί — 71. καϊ τα υπάρχ. ΒΟ Βοάΐ.
νβη. Α. — τον τύπον Είηοΐ&ίιΐδ : τον πό&ον. — 72. μεν αάά.
ΕΓαηίυβ. — παρωχημένα ΕΓαηίαβ 8. — πιατοΰα&αι ΕτΒ,π. 8.:
πΐΰτεΰεα&αι Απιπιοηκίδ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ.

129

ρ. 127 ναΐοΐϊ. αϊ. ΕΓαηίιΐδ ΡΗϋο ρ. 173 Υαΐοΐί., φΐί ηοηιβή
80ΠρίθΓ18 οπιίδίί;.

73. άότοργία, φιλοβτοργία, ΰτοργη' Ά. ίν 76
όεντέρω τί. της ρητ. τέχνης, ΑΏ.ϋΜιο. Β. Α. ρ. 78, 6.

74. άπαραΰκεναύτον' 'Α. τρίτψ ρητορικής τέχνης. 76
Αηίίαΐΐ Β. Α. 79, 1. άτιαραύκεναΰτον δε εν ταϊς
ρητορικαΐς τέχναις' δοκονόι δ' ον γνήύιαι. ΡοΙΙ. VI

§ 143.

75. όλιγοφιλίαν' Ά. τρίτψ. Αηϋαϋίο. Β. Α. 110, 77
33. τίολνφιλίαν δε καϊ όλιγοφιλίαν Αντιφών.
ΡοΙΙ. III § 63.

*76. οτν δ\ καϊ αντος εκαΰτος των τιερϊ λόγους 78
εχόντων ηζίου τιοιεΐν ονόματα κίαι/α, δηλοΐ μεν και Ά.
ικανώς, ος γε όπως αυτά τιοιητέον έκδιδάΰκει. (Μβη.
ε%ηγ. των Ίτιποκρ. γλωΰΰών 19, ρ. 66 ΚΰΗη.

ΧΧΠΙ. ΑΠΑΡΑΣΗΜΑ.

77. Περί τον μη έλεεΐν νμας εμε έδεή&η,ΙΒΙ
δείΰας μη εγώ δάκρνΰι καϊ ικετείαις αειρώμαι
νμας ανατιείδειν. διιίά. 1, 2 ρ. 977.

78. Τοντο δε τονς νόμονς είδώς πατρίονςΙΖ§
καϊ Ίίαλαιονς οντάς νμιν. 8ιιίά. 2, 2 ρ. 146.

79. Τέως μεν γαρ 6 πολνς χρόνος τον όλίγον1±2
πιύτότερος ην. διιίά. 2, 2 ρ. 1073, 16.

76. Αά αΓίβιιι Γθΐίυΐϋ 3. Ιοηδΐυβ. — ΧΧΠΙ. Ηιιο βο, ΐ&ηΐιιπι
ίτει^πιβηία ΓβΉιιϋ, <ριαβ οβΓίίβ ίηάίοπδ ογ&ϊογϊ Αηϋρΐιοηΐί νίη-
άίοαΓβηΙπΓ; οοίιϊυβ, ΐη φΐίουβ άαΐοίί^ίοηί 1οοιΐ8 Γβ1ίης[ΐΐθΓβίυΓ
§1θ889,8(ΐιΐ6 οπιηβ8 αά ίτα^ιη. απιοί^ιια (0) Γβίβοί. — 77. Αά ογ.
Ι ΓβίβΓθηάυιη ρηΐ;ο; οί. 1*£. 1. — μη αηίβ έλεεΐν αάά. Βθγπ-
Ιί&γοΙ^ οτιΐϊΐ *ν. — 79. μεν γάρ] μεν ονν Ε, οπι. 7^9 V. ϋυο
ψΐΒ,ο αρυά 8αίά. δβηιιιιηΐιΐΓ βχθχηρίο.: Υ,αΧ αν&ις' άποκαλνιραντες
τά οηλα τέως εοκεπασμένα. καί αν&ις' καϊ διέφθειρε τονς
τέως νενινηκότας, ηοη νίάβηίτΐΓ Αηϋρΐιοηίίδ β88β (δαυρρ.).

Αντιρηον, βά. Γγ. ΒΙαδβ. 9

130 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

Β. ΓΕΑβΜΕΝΤΑ ΑΝΤΙΡΗΟΝΤΙ8
80ΡΗΙ8ΤΑΕ.

XXIV. ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΛΟΓΟΙ β'.

0£. άβ ηίβ εϊ άβ βίδ φΐαβ δβφΐηηίυΓ βίνβ ΟΓαίίοηί-
ΐ>ιΐ8 8βιι ροίίιΐδ Ιίοθΐΐίδ ρηίίοδορηίοίδ Ηβπηο^. π. ιδεών
Β ρ. 414 8ρ. Ιη Ιίοπδ άλη&είας, φΐοδ ουηι ρΓοία^ΟΓβο
Κογο, οαί ίηδοήρίιιπι βτ&ϊ Άλή&εια η περί τον οντος,
3-ρίθ οοπιροηίί 8αυρρίιΐ8, άβ γθπιπι ηο,ίητα δβπηοηβηι
ίηδίϋαίΗπι £ηίδ8β βχ £ι•&§ιηβηϋ8 αρραΓθί. Αΐφΐβ ίη ρπηιο
^ηίάβιιι Κογο ^βηβΓ&Ιβδ φΐαβδϋοηβδ ρβΓίτ&οΐ^Ιαβ βΓ&ηί;
αΙίβΓ ίη βχρΙίοΒ,ηάίδ δίη^ηΐίδ φΐ&β ίη Γβπιιη ηαίηΓ3, ηηηί
νβΓδαοαίιΐΓ.

98 80. άδέητος 6 μηδενός δεόμενος καϊ πάντα έχων.
Ά. εν α'Άλη&είας' δια τούτο ονδενος δεϊται, ονδε
προΰδέχεται ονδενός τι, άλλ' άπειρος καϊ άδέ-
ητος. 8ηίά. 1, 1 ρ. 94; ο£. Ηο,Γρ. 8. ν. άδέητος; Β. Α.
ρ. 341, 3; Ρηοΐ.

99 81. μέμνημαι δε καϊ περί τον της γνώμης ονό-
ματος ειπών ως επί τών παλαιών εν ί'ΰω εΐ'τε τω δια-
νοίας εί'τε και έννοήΰεως έλέγετο' — — ώύπερ καϊ
ο Άντ. εν τω πρώτω περί της 'Λλη&είας' [εν τω λόγω\

80. ονδε ΒβΐΏΐαα,ΐάγ: οντε. — άπειρος"] ενπορος Καίιηΐίθη.,
είπηρος οι. 8. — ϋβ ϋβο Ιιαβο άίοίια β88β υΐβΓφΐβ βυδρίοαίιΐΓ.
— 81. περί ροδί πρώτω οτη. βά. βαβίΐ. , ίν τω περί τε Ιιαββΐ;
οοά, ραήδ. 1849. 8., ςτιαπι ο,ηίθθ. περί δΐΐδίτιΐίδββΐ; βϊ εν τω λόγω
άβίβηάα βββθ οοηΐβοίδββί, ηυηο (άβ Αηϋρΐι. βορίιίδία ρ. 10) ρπ>-
ροηίί εν τω π. τ. Ά. πρώτω λόγω. ΒβπιαγΒ ρΓΟ εν τω λ. ντε.:
ενί τε λόγω, τανταδϊ νους εί'σεταΐ' εν τε ονδεν αντω' οντε
ονν οιρει ορά μαχρ. οντε αν γνώμη γιγνώΰηοι 6 μακρ. γιγν.
(Κη. Μιΐ8. IX, ρ. 256). 8. ηιιηο: ταντα δε (τον τάδε θά. 1)3.8Ϊ1.)
γνώαει εν τε ονδεν το αντό' οντε ονν (οντε ην αηίβα) οιρει

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 131

ταντα δ\ γνονς εις εν τε ονδεν αύτώ οντέων
όψει ορα μακρότητα οντεην γνώμη γιγνώΰκει 6
μακρότητα γιγνώ&κων. καϊ' πάβι γαρ άν&ρώ-
ποις η γνώμη του ΰώματος ηγείται και εις υγίει-
αν καϊ νόβον και εις τα άλλα πάντα. Ο&ίβη. 18, 2
ρ. 656 Κπΐιη.

82. καϊ γαρ το ρήμα δια&έβ&αι λέγουόιν επιΙΟΟ
τον διοικηβαι' Ά. 'Λλη&είας α'' γνμνω&εΐβα δε
αφορμής πολλά αν καϊ καλά κακώς δια&εΐτο.
Ηοτρ. ν. διά&εΰις.

83. εμβιος' 'Α. *Αλη$είας α' καϊ η ΰηπεδώνίΟί
τον ζνλον έμβιος γένοιτο, άντϊ τον εν τω ζην,
τοντεΰτι ξήΰειε και μη ζηραν&είη μηδ' άπο&άνοι.
Ηο,Γρ. — δοκεΐ δ*- η φν6ις καϊ η ονβια τών φνΰει όν-
των ενίοις είναι το πρώτον έννπάρχον εκάΰτω άρρν&-
μιΰτον καδ* εαντό, οίον κλίνης φνΰις το \νλον, άνδρι-
άντος δ' ο χαλκός, ΰημεΐον δε φηΰιν Αντιφών οτι εί'

τις κατορνζειε κλίνην καϊ λάβοι δνναμιν η ΰηπεδών ^1,
ώΰτ αν είναι βλαΰτόν, ονκ αν γενέΰ&αι κλίνην άλλα
\νλον, ως το μεν κατά ΰνμβεβηκος υπάρχον, την κατά
νόμον διά&εΰιν και την τεχνην, την δ' ονΰίαν ονΰαν
εκείνην η καϊ διαμένει ταντα πάϋχονΰα ΰννεχώς. ει
δε καϊ τούτων εκαΰτον προς έτερον τι ταντο τοντο
πέπον&εν, οίον ό μεν χαλκός και 6 χρνΰος προς νδωρ,

ορά 6 ορών (όψει οραν Βαβίΐ., οψι ορών οοά. ρ3,ΓΪ8.) μακρ. οντε
ονν (οντε ην Σΐηίβα) γν. γ. 6 γιγνώοκων, 8ΐιρρ1βη8 β\> αά όρων
βί ειά γιγνώακων νοοβπι ταντα η. β. Γβδ δίη^υΐο,δ. Οοηιρ&ΓΣΐΙ;
ΒθΓηα^β ϋίθ£. Κ VI, 53. όψει] ο£. £τ£. 35 βϊ 174. — και• πάαι
8.: καϊ ηάοι. — είς αηίθ τα αάά. Τοείβΐΐ. — 82. #ε] ονν Β. —
καλά οπι. Β. — δια&οΐτο «Γ. ΑΙά. — 83. η βηπεδών] η γη οηπ.
ΗαΓρ. Α; η ίμπεδών (τ. — γένοιτο οπι. 0. — αρ. Αηβίοί ρΐ'Ο
κατά νόμον ρΓ&βββηΐ κατά ρν&μον δίπιρϋα (γρ) βϊ Ρηίίορ. (γρ).

ι ? .

132 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

τά δ1 όβτά και ξύλα προς γήν, ομοώ»£ #£ καϊ των
άλλων οτιοϋν, εκείνα την φύΰιν είναι καϊ την ονβίαν
αυτών. Απδίοί. φυΰ. άκρ. 2 ρ. 193 α 9 Βΐί.

102 84. άναποδιζόμενα αντί του εξεταζόμενα η αντί
του άνωθεν τα αυτά πολλάκις λεγόμενα η πραττόμενα
'Α. Αληθείας α . Ηατρ. — και άναποδιξόμενα Ά.
τά πάλιν εξεταζόμενα. ΡοΙΙ. 2 § 196.

103 85. ανήκει παρ* Ά. Αληθείας α' αντί απλού του
ηκει, η οίον άνεβιβάΰ&η καϊ προελήλυ&εν. Ηατρ.
— ανήκει Ά. μεν αντί του κα&ήκει, 'Λμειψίας δε
ανήκω άντϊ του άναβέβηκα καϊ προελήλυ&α έφη.
Β. Α. ρ. 403, 5 β* διπά.

104 86. άοπτα άντϊ του αόρατα καϊ ουκ όφ&έντα άλλα
δόξαντα οράΰ&αι Ά. Άλη&είας α . Η&Γρ. Β. Α. ρ. 414,
6 ο£ Ροΐΐπχ 2, 58.

105 87. άπα&ή αντί του τά μη ως άλη&ώς γεγονότα
πά&η *Α. Άλη&είας α. Ηβ,Γρ.

106 88. Αφροδίτης άντϊ του άφροδιΰίων. ούτως Ά.
εν Άλη&είας πρώτω. Β. Α. ρ. 472, 14.

107 89. δεήΰεις άντϊ του ένδειας Ά. 'Λλη&είας α.
Η&Γρ. οϊ. ϊΐ. 80.

108 90. έπαλλάξεις άντϊ του ΰυναλλαγάς ή μίξεις Ά.
'Λλη&είας α'. ΗαΓρ.

109 91. 6ο^^ν^Ο•ί5^α^ άντϊ του έπι&υμήΰαι Ά. 'Λλη-
δείας α'. ΗαΓρ.

110 92. Όταν ούν γένωνται εν τω αέρι ομβροι
τε και πνεύματα υπεναντία άλλήλοις, τότε 6υ-
ύτρέφεται το ύδωρ και πυκνούται κατά πολλά.

91. όριγνησ&ηνοα Α ΑΙά.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 133

ο τι γαρ αν των %νμπιπτόντων κρατηθή, τοϋτ
έπνκνώθη καϊ βννεΰτράφη υπό τε τον πνεύμα-
τος είλονμενον και νπο της βίας. (Μβη. XVII, 1
ρ. 681 ΚϋΗη. (παρ' Ά. κατά το δεύτερον της Αλη-
θείας).

93. γρνπάνιον' Ά. Αληθείας β'' καΐον γαρΙΙΙ
την γην καϊ ΰνντηκον γρνπάνιον ποιεί, καϊ Με-
λάνθιος έν β' Ατθίδος ειπών όειύμον γεγονέναι φηΰϊ
„καϊ έγρνπεν η γη". Η&Γρ. β£ Ε. Μ. ρ. 242, 11. —
γρνπανίξειν' ΰείεϋθαι την γην παλλομένην και
ώΰπερ ρνΰονΰθαι άπο ύειβμον. όντως Αντιφών. Ε. Μ.

ρ. 242, 7.

94. διάΰταύις' Ά. Άληθ. β'' περί της ννν\ΙΖ
κρατονόης διαότάόεως, άντϊ τον διακοβμήΰεως τών
όλων. Η&Γρ. οί. 8υκΙ. 8. ν. διάθεβις (1, 1 ρ. 1279),
ηβί ίη βηβ Ιιαβο αάάιιηίιιπ έν τω δεντέρω της Αλη-
θείας ο αντος κεχρηται αντω καϊ επί της διακοΰμήΰεως.
V. Άά £γ£. 160.

95. δίνω αντί τον δινηύει Ά. Αληθείας /3'.114
ΗαΓρ. ρ. 53, 3 Βΐί. 85, 17 ϋά.

96. φορίνης' Ά. Αληθείας β '. οτι καϊ έπ αν- 115
θρωπείον δέρματος ελεγετο η φορίνη, καϊ ^Αριστομένης
έν Γόηΰι δηλον ποιεί. Η&Γρ. — οτι γαρ και έπ
ανθρώπων τάΰόονΰι την φορίνην, δηλον ποιεί Ά.

92. ϋβ ^ταηάίηβ ββπηοηβιη ίυΐ88β Γβοίβ δίαίιιϋ 8. — ότι 8.:
οτι. — 7«ρ] $' οοάά. — κρατηθή 8.: κράτηση. — 93. %αίων βί
ονντηκων βρίίοιη. (8υί<1.) β£ Ε. Μ. 8αΙ)ίθοΐυηι ββηΐβηίίαβ το
πυρ Γυβηί;. — ην Β,ηίβ την αάά. 8υίά. — 94. Αά ίρδυπι ϊηίϋιιπι
ϋοή 8βοιιηάΐ γθΓθγΙ; 8. — 95. δείνω (βίο Τουρ. ρΓΟ δεινώ) —
δεινήΰει ν.; δινώ — δινηαω Ν.; δίνω — δινήαει ροδί Όά. 8.
— 96. φορίνης] φορίνη 0(τ βί; βρίίοπίΘ Όά.

134 Αντιφώντος ςοφιςτοϊ

έν β' Άλη&είας. Η&ι-ρ. ν. πεφοριώβ&αι ε£. Ε. Μ.
ρ. 798, 34.
116 97. άειεΰτώ' Ά. την άί'διότητα και το έπϊ των

αυτών άεϊ εΰτάναι. η λε\ις παρά τω Αιογενιανώ.

εν Αληθείας δευτέρω. 8ιπά. 1, 1 ρ. 124, 5 οί. 1, 2 ρ. 22,
13 βί; Η&Γρ. ν. άειεΰτώ, ηαί βχίΓ6πΐ3, νβΛα ή λέζις κτέ.
οηπίϋί.

117 98. καν Αντιφών, άλλος ρητωρ νομιξόμενος είναι,
καϊ την πρόνοιαν άναιρών εν τοις έπιγεγραμμένοις
περί 'Λλη&είας παραπληΰίως τη ΚέλοΌυ επιγραφή.
Οπ§βη. αάν. Οθΐθ. IV ο. 25, νοί. Ι ρ. 518 Ό ϋβίειπιβ.

118 99. άγειν' — — Ά. & εν τω περί άλη&είας
φηΰί' τους νόμους μεγάλους άγοι, αντί του ηγοΐτο.
Ηατρ. ν. άγοι οί. Β. Α. 330, 2.

119 100. άβιος' πλούύιος, ως Ά. εν Άλη&εία. Ηβ-
δγοίιίπδ 1 ρ. 17. άβιος, τον άβιον Ά. έπϊ του πολύν
βίον κεκτημένου εταζεν, ως "Ομηρος άζυλον ϋλην λέγει
την πολύζυλον. Η&Γρ. Ροΐΐιιχ 6, 196.

101. Αντιφών δ' έν τοί<? περί άλη&είας καϊ ανά-
πηρα εί'ρηκεν. ΡοΙΙ. 2, 61.

120 102. άπαραόκεύω γνώμη έν τοις περί άλη&εέας
Ά. ειπεν. ΡοΙΙ. 6, 143.

*103. άμα δ' ουδέ λυειν άπαντα προΰήκει, αλλ1
η οΰα έκ τών αρχών τις έπιδεικνυς ψεύδεται, ο6α δε

8. ν. πεφορ. Β ΙιεΛβΙ; εν β' περί άλ. — 97. &Ηθγο Ιοοο &ρ.
8ιιϊά. εν Άλ. δεντ. τον Αντιφώντος βχδίαί. — 98. αναιρών 8.;
&Τ&Ϊ άναίρων. — 99. τον ς] και τονς Κ. — μεγάλως διιίά. —
άγει Β. — ήγειτο Γ, ηγείται. Β 00 Η. — 100. αρ. Ηαιρ. πολύν
τον βίον βρι*. Όά. — 103. οί. 8. αά £γ£. 101 8., άβ Αη%1ι.
8θρ1ι. ρ. 13, ς[ΐιί 011111 ΖβΠβΓΟ αά ΙΠηταπι βθο. ΓβίβΓί.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 135

μη, οϋ' οίον τον τετραγωνιΰμον τον μεν δια των τμη-
μάτων γεωμετρικού διαλύϋαι, τον $' Αντιφώντος ου
γεωμετρικού. Απδίοί. φυό. άκρ. 1 ρ. 185 ει 17 οί. 8ορ1ι.
βΐ. ρ. 172 & 3. — πολλοί πολλαχώς περί του τετραγω-
νισμού διέλαβον — — ό $' Αντιφών δια της διχοτο-
μίας τον εγγεγραμμένου εις τον κύκλον τετραγώνου
τών πλευρών, δίπιρίίο. Τν&ίΐζ ρΐ'Είβί. ειά Απ'δίοί;. Ογ£.
ρ. 50. Κβοίίαβ Τΐιβιηίδΐίπδ &ά φυό. άκρ. 1. ο. (IV ρ. 32 7 1) 36) :
προς Αντιφώντα δε οΰκετί- αν εχοι λέγειν 6 γεωμέτρης,
ος εγγράφων τρίγωνον ίΰόπλευρον εις τον κύκλον, και
έφ' εκάΰτης τών πλευρών έτερον ίΰοΰκελες ύυνιΰτάς
προς τή περιφέρεια του κύκλου, καϊ τούτο εφεξής
ποιών, ωετό ποτέ εφαρμόόειν του τελευταίου τριγώνου
την πλευράν εύ&εΐαν ούΰαν τη περιφέρεια, οϊ. 8ίπιρ1.
ιβά. ρ. 327 3. 36: 6 άδ Ά. γράψας κύκλον ενέγραψε τι
χωρίον εις αύτον πολύγωνον τών εγγράφεσαι δυνά-
μενων (δβφΐίΐιΐΓ Ιειουηα).

* 103 ει. ' Αντιφών (δοίΐ. τον ηλιόν φηΰιν είναι)
πυρ επινεμόμενον μεν τον περί την γήν ύγρον αέρα,
ανατολάς δε καϊ δύΰεις ποιούμενον τω τον μεν επι-
καιόμενον άει προλείπειν, του δ' ύπονοτιξομένου πάλιν
άντέχεΰ&αι. 8ΐοΙ). Εοΐ. Ι7 25, 1.

*104. Αντιφών ίδίω φέγγει λάμπειν την 6ελήνην'ί2ί
το δε απόκρυπτα μεν ο ν περί αυτήν ύπο τής προΰβολής
του ηλίου άμαυρούΰ&αι, πεφυκότος τον ίόχυροτέρου
πυρός το άΰ&ενέΰτερον άμαυρούν' ο δή ΰυμβαίνειν καϊ

αρ. Τΐΐθΐηίδΐ. εηάοτης 8.: βνΆΪ εκάατον. — 103 α. αάά. 8.
άβ Αηί. εορίι. ρ. 11, Γθοΐβ θίάθηι 1ίΐ>Γ0 νίηάΐοαηΒ. — 104. ίδίω
μεν φέγγει 1>γά., Ιδιοφεγγή μεν (οιη. λάμπειν) δίοβ. — πυρός]
φωτός οοά. Ρΐυΐ ΜείΓοίαιιιΐδ βί Ι/ράηβ; οιη. 8£οΙ>. 8. — συμ-
βαίνει Ι/ράυβ, Ευβθβϋ 0, Οαΐ., ΡΙαί.

136 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

περί τα, άλλα αΰτρα. Ρίπΐ πιογ. ρ. 891 ϋ, Ο&ίβη. άβ 1ιΐ8Ϊ.
ρΐιϋ. 19 ρ. 281 Κΐίΐιη., 8ίοΚ Εοΐ. Ι, 26, 1, Ιο. Ι#ά. άβ
πίθηδ. 3, 8. — Άλκμέων Ηράκλειτος Αντιφών (βοίΐ.
τας της ύεληνης εκλείψεις γίγνεΰ&αί φαΰιν) κατά την
τον όκαφοειδονς βτροφην καϊ τας περικλίύεις. 8ΐοΙ).
Εοΐ. Ι, 26, 1.

*105. Ά. δ\ (την δάλαΰβάν φηύιν είναι βοίΐ.)
ιδρώτα τον &ερμον, εξ ον το περιληφ&εν νγρον άπεκρί-
&η, τω κα&εψη&ήναι παραλνκίόαν , όπερ επί παντός
ίδρώτος ύνμβαίνειν. Ρΐηί. ιιιογ&Ι. ρ. 897 Α βί Ο&ίβη.
(1β Ηίδΐ. ρΗίΙοδ. 19, ρ. 299 Κϋΐιη.

*105&. Αντιφών και Κριτόλαος νόημα η μετρον
τον χρόνον, ονχ νπόβταΰιν. 8ΐοΙ>. Εοΐ. 1,8, 40.

χχν XXV. ΠΕΡΙ ΟΜΟΝΟΙΑΣ.

0£. Ρίπίοδΐτ. V. 8ορ1ι. ρ. 500 01.: λο^οι $' αντον
δικανικοί μεν πλείονς — , ύοφιΰτικοϊ δε καϊ έτεροι
μεν, 6οφι6τικώτατος δε 6 νπερ της ομονοίας, εν ω
γνωμολογίαι τε λαμπραϊ και φιλόύοφοι, όεμνή τε απαγ-
γελία και επην&ιΰμένη ποιητικοΐς όνόμαύι, και τα άπο-
τάδην ερμηνενόμενα παραπλήσια τών πεδίων τοΓ^ λε«)^.
Ιη Ιιοο αυίβπι ΗΒγο, δίοπί £Γ3,§ηιβιιΪ3, άοοβηί, θβ πιο-

ο,ΙίθΓΟ Ιοοο άντίφαντος Α 8ίοΙ)Β,βί; οογγ. ΗββΓβη. — Έϊ 104
βΐ 105 αά 8βο. 1ίΙ)Γΐιηι ΓβίβΓβηάα ουιη 8. — 105. τον αηίβ
&ερμον βχ ΕιΐδθΙ). 9,(1(1. ϋίβίδ; 86(1 ίάβπι τον &ερμον νίχ 89,ηυηι
ρηίαΐ:. — περιλειφ&εν ΡΙυί&ΓοΙιί ΑΒ Ευ8βΙ>. Ο-αΙβη. — παραλν-
κίσαοα Α Β ΡΙυία,ΓοΙιί βαΐ. Ευββΐ)., παρακνλίσασα ΡΙαίείΓοΙιί 0,
παροίλναίοαντα Χγΐ. 8.; παραΧνκίααν οοΓΓβοίοι* νοδδίαηί. ,,άβ-
1)θΙ)αηΐ 06ΥΪ& παραΧνκ,ιο&ήναι" Όίβίβ. — ΰνμβαίνειν 8.: ανμ-
βαίνει. οϊ. ίτ. 104. — 105 9,. 9,άά. 8. άβ Αηίάρΐι. 8θρ1ι. ρ. 12.
— Αντιφών οοά. Εαπιβδ. (οι. Μθΐηβΐΐθ) : Αντιφάνης. — ούχ\ ονδ'
Α. — άβ Ιοοίδ ςιυΛπδάο,πι Ροΐΐηοίδ, φΐί αά Β,τϊβιοα. πιβάίοαπι
8ρβοΪ9,ηί;, οί. αάηοΐ. ίηίχ9, ροδί ίτ§. 182.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΊΊΑ. 137

ΓΐΙ)ΐ18 80ρ1π8Ϊ3, (3ΐ88βΓβΙ)3,1; (Ιβφΐβ νίί&β 1)Γβνίΐ&ΐθ βί 3,6-

ΐ'απιηίδ, ΓβΏΐραΙ>1ίθ3Πΐ νβΓΟ οίγΐιιιηνβ οοηοοΓάίαηι ηυδ-
φίαπι αίϋ^ίΐ.

106. άνα$εβ$αι' Ά. εν τω περί ομονοίας' άνα- 84
&έβ&αι δε ωΰπερ πεττον τον βίον ουκ εΰτιν,
αντί τον άνω&εν βιώναι μετανοηύαντας επί τω προ-
τερω βίω. Η&τρ.

107. διά&εΰυς' — — καϊ αντί τον διοίκηΰις 6 85
αύτος εν τω περί ομονοίας' άλλα, είδότες την διά-
&ε6ιν άκούουΰιν. Ηατρ.

108. δεαιδέβτατον' &εον ίδεαν έχον. είπε δε 86
Ά. εν τω περί ομον. οϋτως' αν&ρωπος, ος φηΰο
μεν πάντων θηρίων &εαιδέΰτατον γενέβ&αι.
Ρΐιοϋπδ Ιθχ. ρ. 81, 19. 8υίά. 1, 2 ρ. 1120, 5. Ε. Μ.

ρ. 444, 14. Εαβίβ,Μι. αά Ηοηι. II. 3, 36.

109. Πολλοί δ* έχοντες φίλους ου γιγνώ- 87
όκουΰιν, άλλ' εταίρους ποιούνται &ώπας πλού-
του καϊ τύχης κόλακας. 8υίά. 1, 2 ρ. 1199, 8.

110. ιν α οπού. Α. εν τω περί της ομονοιας' 88
όκνεϊν, ίνα ούδεν έργον όκνειν, Υ\οϊ. ρ. 108, 5;
8υίά. 1, 2 ρ. 992, 9.

111. αθεώρητος αντί του ά&έατος παρ* Άντι- 89
φώντι εν τω περί ομονοίας. Ηατρ.

106. Ιν τω αάά. βρίύ. — προνοίας βρίί. 8υίά. — πεττον
τον] επϊ τον περιττόν ΒΟ. — 107. διοικήοας Α, διοικήσεις Β «Γ.

— 108. δεαιδέοτατος 8υίά. (ρναθίβΓ ΒνΕ), Ε. Μ. — έχων
8ηίά. (ρΓαβίθΓ Β πι. 8βο.), Ε. Μ., Ειΐδίο,ίη., Β. Α. ρ. 263, 31. —
μεν οπι. Ρηοί., Ε. Μ., Ευβΐ. — Φεαιδέοτατον 8.: δεαιδέοτατος.

— 109. δώκας Β Ε. οοηιπια ροβί η. ν. άβΐ. \7. — 110. όκνεΐν
ρπΟΓθ Ιοοο οπι. Ρηοί.

138 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

90 112. ανδρεία η των ανδρών ηλικία' Ά. εν τώ
περί ομονοίας. ΗαΓρ. Βιιίά.

91 113. ανλιξόμενοι αντί τον κοιμώμενοι Ά. περί
ομονοίας. ΗαΓρ. οί. Β. Α. ρ. 463, 24.

92 114. βαλβΐύιν αντί τον ταΐς άρχαΐς' Ά. περί
ομονοίας. ΗαΓρ.

93 115. ευηνιώτατα' Ά. εν τω περί ομονοίας, ενή-
νιος ο πράος και μέτριος καϊ μη ταραχώδης. ΗαΓρ.

94 115. Μακροκέφαλοι' Ά. εν τω περί ομονοίας.
£&νος εύτϊν οντω καλούμενον. ΗαΓρ.

95 117. Σκιάποδες' Ά. εν τω περί ομονοίας, ε&νος
έΰτϊ Αιβνκόν. ΗαΓρ.

96 118. νπο γην οίκονντες' λύγοι αν τονς νπο
Σκνλακος εν τω Περίπλω λεγομενονς Τρωγλοδντας καϊ
τονς νπο Ήΰιόδον εν γ Καταλόγου Κατονδαίονς ονο-
μαζόμενους. Ά. εν τω περί ομονοίας. ΗαΓρ.

97 119. φηλώματα' Ά. εν τω π. ομονοίας εζαπάτας'
φηλονν γαρ το ε%απαταν. ΗαΓρ. ο£. 8ο1ιο1. Απδΐορίιαηίδ
Ραο. 1165.

XXVI. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ.

ι ΟοπιραΓαί 8αυρρίπ8 Ιιπηο Ιίβπιπι οιιπι Ρΐ'οία^οΓβίβ

φΐί ίπθΓπηί περί πολιτείας βί περί της εν αρχή κατα-
ϋτάΰεως.

112. εν τώ &άά. δαυρρ. Ώά. οιιπι βρϋ. — 114. ίία 8.: βαλ-
βΐΰιν άντϊ του ταΐς άρχαίς οππββο εοηρίοήβ ηοππηβ βρΐίοπίθ,
Ε. Μ., βαλβίς' Ά. περί όμον. ή αρχή νυ1#ο. — 116. μακροχε-
φάλους Β0 βί Ρηοΐ. — 119. Αντιφών] άντϊ του 0, φΐΐ οιώ.
εξαπατάς. — XXVI. ϋ. άβ λνϋαπιογήΐζ ίιυηο Ιίβπιπι Αη&ρηοηίί
οΐΆΪοτί νίηάίοαΐ:, Β,ΗβΓαπιςιιιβ βίυΜβπι ίηδοπρϋοηβιη £αΐ88θ ρυίαί
Άλκιβιάδου λοιδορίαι (ην. XX).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 139

120. "Οτι δη τα πράγματα τα εαυτόν η τα 79
των φίλων κατηρίότηκεν. ΑΉι. Χ ρ. 423 Α.

121. Μήτε φιλοπότην κλη&ήναι και δοκεΐν 80
τα πράγματα καταμελεϊν νπο οίνου ήΰΰώμενον.
Ρπδϋ. 18 § 230.

122. άπει&αρχία' Ά. Πολιτικό. ΑηϋαΜ. Β. Α. 81
78, 20.

123. ενβνμβολος αντί του ραδίως και ευ 6υμ- 82
βάλλων, τουτεΰτιν άγα&ος ΰυμβάλλειν' Ά. Πολιτικά.
Η&Γρ. ο£ Ε. Μ. ρ. 398, 27.

124. ήμιολιαΰμός' Ά. Πολιτικω' διτιλαΰια- 83
Ομού και ημιολιαΰμοϋ, αντί τον το ημιόλιον δούναι

εν τοις λογιΰμοΐς. Ηατρ. — διηλαΰιαΰμου δε Ά.
εϊτιεν. ΡοΙΙ. 4, 164.

ΧΧνΠ. ΑΠΑΡΑΣΗΜΑ.

Οιιιη βχ Ηβπηο^βηίδ Ιοοο ιπγθ οοηοΙυάαίυΓ , ηίΗίΙ
ρΓαβίβΓβΒ; ΑηϋρΗοηϋδ βορΙπδΐΒ,β βχδίϋΐδββ θΓ3,ΐίοηίδ
δίπιίΐθ, δβηαΐΐιΐΓ πί Ιιαβο ίτα^πιβηία. άχχϊ 3,(1 Κβπιηι άβ
οοηοοΓοΙία άμϊ ο,ά Ροΐίΐίοιιιη ΓβΓβΓβηάα. δίηΐ;; ηαηι άβ
Ιίβπδ Αληθείας οο^ίΐα-π ηβφΐϋ

125. Νόΰος δειλοιΰιν εορτή' ου γαρ εκΛο-12ό
ρεύονται επι ιΐρά\ιν. 8ίοΙ>. βοπί. 8, 18.

126. Οι δε εργαζόμενοι μεν καϊ φειδόμενοι12$

120. οτι δη τα Μβίηβ^θ: οτ αν τι οοάά., όστις τα (τ. Βίη-
άοτί, ο ς δη τα ηυηο 8. — πράγματα] χρήματα πι&1. Μβίηβΐίβ.
— η τα] καϊ τα 0. ΜΰΙΙβΓ. — 124. πολιτικών Β. — ήμιολιασμον
8ο1ιηθίάθΓΠ8 8αχο 8.: ημιολίατον. — τον το ημιόλιον δούναι 8.
(ηιιηο τον το διπλάαιον καϊ το ημ. δονναι νθΐ ροίίαδ ^ειναι):
τον (τον των Α) ημιολίων ν., τον ημιόλιον (ημιόλια ϋ, τα ημι-
όλια Ρίου. 8ιιίά.) δονναι βρϋ — 125. Νονβπι ρπΟΓα ίτ§. ΙΛή
π. ομονοίας ίιιίβββ οοηΐοίο; 8. βϊ ίρβο. ειά Πολιτικόν τβΐβίί.

140 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

καϊ ταλαιπωρούντες και προΰτι&έντες ηδονται,
οια δη τις αν είκάΰειεν ηδεΰ&αι' άφαιρούντες
δε καϊ χρώμενοι άλγούΰιν , ωβπερ από των βαρ-
κών αφαιρούμενοι, δΐοβαβ. βοηΐ. 10, 40.

127 127. Είΰί τίνες ο? τον παρόντα μεν βίον
ου ζώόιν, αλλά παρασκευάζονται πολλή 6που-
δη, ώς έτερον τίνα βίον βιωΰόμενοι, ου τον
παρόντα, καϊ έν τούτω παραλειπόμενος ο χρό-
νος οί'χεται. 8ύοΙ>. Αοηΐ. 16, 19. Οί. π. όμον. ίτ§. 106.

128 128. "Εΰτι δε τις λόγος, ως αρα ίδών άνήρ
άνδρα έτερον άργύριον άναιρούμενον πολύ
εδεΐτό οι δανεΐΰαι επί τόκω, 6 δ7 ουκ ή&ελη6εν9
αλλ* ην οίος άπιΰτεΐν τε και μη ώφελεΐν μη-
δενα, φέρων δ7 άπέ&ετο οποί δη' και τις κατα-
μα&ών τούτο ποιοϋντα ύφείλετο, ύατερω δε
χρόνω ελ&ών ούχ ηύριύκε τα χρήματα 6 κατα-
δέμενος. περιαλγών ούν τη ΰυμφορα τά τε άλλα
καϊ οτι ουκ εχρηΰε τω δεομένω, ο αν αύτω καϊ
ΰώον ην και έτερον προβέφερεν, άπαντήύας δη
τω άνδρι τω τότε δανειζόμενα) άπωλοφύρετο
την ΰυμφοράν, οτι έζήμαρτε καϊ οτι οι μεταμέ-
λει ου χαριβαμένω , άλλ' άχαριΰτήΰαντι, ώς
πάντως οί άπολόμενον το άργύριον. ο ά' αυτόν
έκέλευε μη φροντίζειν, άλλα νομίζειν αυτω εί-
ναι και μη άπολωλέναι, κατα%εμενον λί$ον εις

128. οηοι δη δοπρβί: ποι δη. — ηνρισχε 80ΐ\: εύρισκε. —
ιηο,ΐΐιη ΰών. — άπαντησας δε οοάά.; άβΐ. #ε 8., δη οί. Μθίηβΐΐθ.
— άχαρίΰτηβαντϊ] ο,ϊ. ΗείΓρ. Β. Α. ρ. 473, 17: άχαριοτεΐν άντϊ
τον μη χαρίζεσ&αΐ' όντως Αντιφών. — ώς πάντως~\ %αϊ πάντως
οοάά. — εκέλενβε Β. — αντω είναι 8.: αντω είναι Δ Β ία.
8θθ., αυτό είναι ν. — και μη άπολωλ. οπι. Τήηο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 141

το αντο χωρίον πάντως γάρ ονδ' οτε ην 6οι
έχρώ αντώ, όθεν μηδέ ννν νόμιζε ότέρεΰ&αι
μηδενός, οτω γάρ τις μη εχρηβατο μηδέ χρηΰε-
ται, όντος η μη όντος αντώ ονδεν οντε πλέον
οντε ελαΰύον βλάπτεται, όταν γαρ 6 θεός μη
παντελώς βονληται αγαθά διδόναι άνδρί, χρη-
μάτων πλοντον παραΰχών, τον φρονεΐν δε κα-
λώς πένητα ποιηΰας, το έτερον άφελόμενος εκα-
τερων άπεύτερηΰεν. 8ίοΙ>. βοπί. 16, 29 οί. 104, 19.

129. "Οότις δε ίων επι τον πληΰίον κακώςΐ29
ποιηΰων δειμαίνει, μη α θέλει ποιηβαι, άμαρ-
τών τούτων, α μη θέλει άπενέγκηται, ύωφρο-
νέΰτερος. εν ω γάρ δειμαίνει, μέλλει' εν ω δε
μέλλει, πολλάκις 6 δια μέΰον χρόνος άπέύτρεψε
τον νουν τών θελημάτων και εν μεν τω γεγενη-
ΰθαι ονκ ενεύτιν , εν δε τω μέλλειν εν-
δέχεται γενέύθαι. όΰτις ^ δράΰειν μεν οϊεται
τονς πέλας κακώς, πείΰεόθαι δ' ον, ον ύωφρο-
νεΐ. ελπίδες δ' ον πανταχού αγαθόν πολλούς
γάρ τοιαύται ελπίδες κατέβαλον εις άνηκέΰτους
ϋνμφοράς,α δ' έδόκονν τονς π ε λα ς ποιηόειν, πα-
θόντες ταύτα άνεφάνηΰαν αντοί. ΰωφροΰννην
δε ανδρός ονκ αν άλλο όρθότερόν τις κρίνειεν, η

όταν . . βονληταί] οτω . . βονλεται 8., τω γάρ (ϊϊβ, Α νθ88.
Τήηο., ω γαρ ν.) . . βονλεται 8ίοΙ>. £ογ. 104, 19. — φρονεΐν δε
καλώς 8.: καλώς φρ. (φ&ονεΐν Α) 104; φρ. καλώς ν. — «πά-
τερων] αμφοτέρων 104. — 129. νουν 8.: νόον. — ονκ ενεατι
(μη γενέσ&αι) οί. 8. — πείσεσ&αι δε ον, ον ^9,^ο1^8 8.: η. δε
μηδέν, ον (χθβηβΓ, π. δε μη, ον (χ&ΐδϊοτά. , η. δι' α ον {η. δ'
ου νίηάοΐ).) οοάά. — τονς πέλας Μβίηβ&θ: τοις πέλας. — ονκ
αν άλλο 8.: ονκ αν άλλος.

142 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

οΰτις τον &υμού ταίς παραχρήμα ήδοναΐς εμ-
φράΰβει αυτός εαυτόν κρατεΐν τε καϊ νικάν ήδυ-
νήδη αυτός εαυτόν ος δε &έλει χαρίΰαβ&αι τω
&υμω παραχρήμα, &έλει τα. κακίω αντί των άμει-
ν όνων. 8ίοΙ). βοπί. 20, 66.

124 130. "Οβτις δε των αίβχρών η των κακών
μήτε επε&ύμηΰε μήτε ήψατο, ουκ εΰτι βώφρων'
ου γαρ ε6& οπού κρατήΰας αυτός εαυτόν κό -
ΰμιον παρέχεται. 8ίοο. βοπί. 5, 53 βί 8. Μαχίπιαδ
άπομνημ, ρ. 167 βά. ίυπα

130 131. Φέρε δή προελ&έτω ό βίος εις το πρό-
ο&εν καϊ γάμων καϊ γυναικός έπι&υμηΰάτω.
αϋτη ή ήμερα, αυτή ή νύ% καινού δαίμονος άρ-
χει, καινού πότμου' μέγας γαρ άγων γάμος άν-
δρώπω. ει γαρ τύχοι μη επιτήδεια γενόμενα, τί
χρή τη ΰνμφορα χρήΰ&αι; χαλεπαί μεν έκπομ-
Ο^ παί, τουςφίλους εχ&ρους ποιήΰαι, ί'ΰα φρονοϋν-

τας Ϊ6α πνέοντας, άξιώΰαντα καϊ άζιω&έντα'
χαλεπόν δε κεκτήο&αι κτήμα τοιούτον, ^οκοΰί/-

τάς παραχρ. ήδονάς εμφράΰΰων [αντος εαυτόν] κρατεΐν
ηιιηο 8. — τω <&νμωΊ παραχρ. 8.; 8βά ο£. βυρΓα τον &νμον ταις
παραχρήμα ήδοναΐς. ΜαΗπι αυίβπι τω παραχρ. δνμω. — 130.
#ε οπι. Α; ή των κακών βχ Α ο,οοβδδίί. — οπού 8.: οτον. οι.
ίτ. 129: ηρατεΐν τε καϊ νικάν ήδννή&η αντος εαντόν. 8βά ρΓαβ-
ίβΓβα παρέσχετο δοήβθηάυπι νίάβΐυχ. — 131. Άντιψάνονς Τπηο.
— προελ&έτω 8.: προβελ&έτω. — ααινον δαίμονος αρχ« ηαινον
πότμον] νβΓ8Π8 αηαρΕίβδίίοοδ 8£ηθ8(3. Οο,ίβίοΓά βί; Νααοΐί (£γ.
ίΐ&§. αάβδρ. 456); βίίαπι ν^^_ γαρ άγων γάμος άν&ρώπω βυη-
άβπι ηαιηβηιπι ρΓ&θββηί. οβίβπιπι αρχή δαίιηαβ. — τνχοί] τύχη
Α. — γενόμενα] γενομένη οοάά. ; ή γαμονμένη βί επιτήδεια 8. ;
Ιιοο βί ή αγομένη Μβΐηβΐίβ. — ΐϋα ψρονειν ί'ΰα βαίνειν αηίβα,,
ί'βα φρονονντας ϊβα βαίνοντας ηυηβ 8. — άξιώΰαντα Α Β Οβ8Π.
ια§. : έξ,ίώο. (έξώΰαντα και εξωο&έντα Ταβοββ).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 143

τα ηδονάς κτάΰ&αι λύπας άγεΰ&αι. φέρε δη,
μη τα παλίγκοτα λέγωμεν, γενέύ&ω τα πάντων
έπιτηδειότατα. τί γαρ ηδιον άν&ρώπω γυναι-
κός κατα&υμίας; τί δε γλυκύτερον, άλλως τε
και νεω; εν τω αύτώ δε γε τούτω, εν&α το ηδύ,
ενεβτι πληόίον που και το λυπηρόν' αϊ γαρ ηδο-
ναι ουκ επί βφών αυτών εμπορεύονται, αλλ
άκολου&ούόιν αύταις λύπαι καϊ πόνοι, επεϊ και
όλυμπιονϊκαι καϊ πυ%Ίονΐκαι και οι τοιούτοι
αγώνες και αοφίαι και πάΰαι ηδοναϊ εκ μεγά-
λων λυπημάτων έ&έλουΰι παραγίγνεο&αι' τι-
μαϊ γαρ και ά&λα, δελέατα α 6 &εος εδωκεν αν-
%•ρώποις, μεγάλων πόνων καϊ ιδρωτών εις ανάγ-
κας κα&ιΰτάβιν. εγώ γάρ, εϊ μοι γένοιτο βώμα
έτερον τοιούτον οίον εγώ εμαυτώ, ουκ αν δυ-
ναίμην ζην, ούτως εμαυτώ πολλά πράγματα
παρέχων υπέρ τε της ύγιείας τού ΰώματος υπέρ
τε τού κα#' ημέραν βίου ές την ζυλλογην υπέρ
τε δόζης κοα ϋωφροΰύνης καϊ εύκλείας καϊ τού

αγεσ&αι] αδεα&αι Β. — φέρε δε ηιιηο 8. — γενέσ&ω~] λε-
γέο&ω οοάά. οί. βυρΓα ει τνχοι μη επιτήδεια γενόμενα. — νέα.
Α, νέας Β; υηάβ νεάξοντι οί. Μβίηβΐίθ. — νν. εν%•α το ηδν
ιΐδφΐβ αά λνπαι και πόνοι βχβΐαηί; βϋαιη 6, 7. — έ'νεστι] εστί
6. — έπϊ αφών] εκ 6φών 6. — εκπορεύονται 6. — τιμαϊ γάρ
γ.αϊ 8.: τ. γάρ δυρθΓβοήρίο καϊ Α; οιη. γάρ Β, οπι. και ναΐσ.
— #ελε'ατα, α] α δελέατα οί. Μθίηθ^β. — καδίΰτάβιν 8.: καΦ-
ιατώσιν. — ροβΐ; εγώ γάρ νβΛα εΐ μοι γένοιτο ιΐδφΐβ &ά εμαντω
άβίβηί 8. Μβίηβΐίβ; βίάβπι αηίβ όντως αάάυηΐ; μη. 8θά Ιιαηο
β88θ δβηίβηϋαπι ρυίο: Ε^ο βηίπι 8ΐ ιηϋιί αΐΐβπιπι οο-Γραβ οοη--
ϊϊξξβτίϊ, νΐνβΓθ ηοη ροββίπι, ς[ΐιίρρβ φΐί ηυηο φΐοφίβ ΐαιη πιαίία
πιϋπ ΠΘ&0&8, ρΓαβ^βΕπι 6. ς[. 8. (^ιπά ί^ίίιΐΓ, 8ΐ, φΐβπΐίΐ(1πιθ(1ιπιι
άίχΐ, αΐίβπιιη φΐοφίβ οοηρυβ ηιίΐιΐ οοηϋ^βήΐ; β. η. 8. — οίον
εγώ] οίον εχω Υί. ηυπι οίον £χω το έμαντονΊ — υγείας τιΙγο^
1)ί(1ιΐΘ οοάά. — ίς την ξνλλογήν άβΐ. 8. Μβίη. — και τον εν

144 Αντιφώντος ςοφιςτοτ

εν ακονειν. τι ονν, εί' μοι ^δνοιτο ΰώμα έτερον
τοιούτον, ο γέ μοι, όντως επιμελές εΐη; ονκονν
δήλον, οτι γννη άνδρί, εάν η κατα&νμία, ονδεν
ελάβΰονς τάς φιλότητας παρέχεται καϊ τάς όδν-
νας η αντος αντω νπέρ τε της νγιείας διΰΰών
ΰωμάτων νπέρ τε τον βίον της ΰνλλογης νπέρ
τε της ύωφρούννης και της ενκλείας. φέρε δη
και παίδες γενέβ&ωΰαν' φροντίδων ηδη πάν-
τα πλέα και εζοίχεται το νεοτηΰιον ΰκίρτημα εκ
της γνώμης και <^το^> πρόδωπον ονκέτι το αντό.
8*οΙ>. Ποπί. 68, 37.

131 132. Ενκατηγόρητος πάς 6 βίος ΰανμαΰτώς
ώ(ς} [μακάριε], και ονδεν έχων περιττον ονδε
μέγα και ΰεμνόν, αλλά πάντα 6μικρά καϊ άΰ&ε-
νη και ολιγοχρόνια και αναμεμιγμένα λνπαις
μεγάλαις. 8ΐο1). Πογ. 98, 56.

132 133. Γό ζην εοικε φρονρα έφημέρω, τό τε
μήκος τον βίον ημέρα μια, ως έπος ειπείν, ην
αναβλέψαντες προς το φως παρεγγνώμεν τοΓ<?
επιγιγνομένοις έτερος. 8ΐο1>. ϋοι*. 98, 63.

133 134. Πρώτον οϊμαι των εν άν&ρώποις έΰτϊ
παίδενΰις' όταν γάρ τις πράγματος καν οτον-

άκονειν άβΐ. νιιΐί Μβίη. — τι ονν] τι αν Α Β (τι ονν αν λΥ".).
— εί' μοί] ει μη Α Β. — όδννας] ώδΐνας Β. — ανλλογης καϊ νπέρ
οοάά. ; άοΐβί και 8ν — καϊ ζτο^> πρόοωπον 8. — 132. Αντιφάνης
Α. — Ο'ανμαατώς ώ μακάριε οοάά.; &ανμαατον ω μακάριε ονδεν
έχων καϊ περιττον Β,ηίβα οί. 8. ; &ανμα6τώς άβΐ. Μθίηβΐίβ ; &ανμα-
οτώς ως ώ μακάριε ηπηο 8. — πάντα 8.: ταντα. — 133. το τε
μήκος . . μ(.ά ηυηο άβΐ. 8. — η ν] η Β, η Οαίδί. — 134. των εν
άν&ρώποις 3. Ρβυ^ΐί 8.: των ε1 ν ουρανοΐς. — Ηοο βϊ δβφίβηδ
&£. αά Ροΐΐΐΐοιιπι ΓβίθΓΟ; θχ βοάβπι Ιοοο υΐπιπίφΐβ ρβίϋιιιη 688β
&ρρ&τβ£.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 145

ούν την αρχήν όρ&ώς ποιήΰηται, εικός καϊ την
τελεντήν όρ&ώς γίγνε6&αι. καϊ γαρ τη γη ο^ον
αν τις το βπέρμα έναρόβη, τοιαύτα και τα εκ-
φορά δει προΰδοκάν, καϊ ίν νεω Οωματι όταν
τις την παίδευύιν γενναίαν εναρόύη, ζη τούτο
καϊ βάλλει διά ιιαντος του βίου καϊ αύτο ούτε
ομβρος ούτε ανομβρία αφαιρείται. 8ίο1). ίίοι*. &ρ-
ρβηά. £ογ. 16, 36 (4 ρ. 37 α&ΐβ£.).

135. Αναρχίας δ* ουδέν κάκιον άνδρώποιςΊΒΔ
τούτο γιγνώΰκοντες οί πρόβ&εν αν&ρωποι ά%ο
της αρχής εΐ&ιξον τους παΐδας αρχεΰ&αι και
το κελευόμενον ποιεΐν, ίνα μή εζανδρούμενοι
είς μεγάλην μεταβολήν ίόντες εκτΐλήΰΰοιντο.
8ίο\>. Μά. 37.

*135α. Αί νεαι φιλίαι άναγκαιαι μεν, αϊ δε
παλαιαϊ άναγκαιότεραι. Εχο. νίηάοΙ>. 44 (8ίοΙ>.
Μβίη. Ι Υ ρ. 293), ιιβί Αντιφάνης ρΓ&βπιίίϋίπΐΓ; Αηίί-
ρΐιοηίίβ ηοπίθη βϊ Μβίηβΐάιΐδ βί 8&υρρίιΐ8 Γβροηβικϊυιη
άυουηΐ (ο£. ηυαθ αάηοίαία 8ΐιη£ αά ίτ£. 131. 132).

136. Γηροτροφία γαρ προΰεοικε Λαιδοτρο-\Ζ§
φ ία. Οΐβιη. Αΐβχ. 8<τοηι. 6 ρ. 265, 45 &?&. (III, 141
Όά.'); δοΐιοΐ. Αγ. ΝυΙ>. 1419.

137. Ούτω δ' ούν τον Άντώνιον ήρπαΰεν (01βο-ΐ44
ραίΓ3.) ώΰτε — — μειρακίου ύχολήν άγοντος διατρι-
βαϊς και παιδιαΐς χρώμενον άναλίΰκειν και κα&ηδνπα-
&εΐν το τΐολυτελέΰτατον, ώς Αντιφών ειπεν, άνά-
λωμα, τον χρόνον. ΡΙυί&ΓοΗ. Αηίοη. α 28.

135. άπο της αρχής] άπό της πρώτης (Ια., β. άπό της ατής)
Μβίηθίΐθ.

Αντιρπον, βά. Εγ. Β1αδ5. 10

146 Αντιφώντος

Ο. ΓΚΑβΜΕΝΤΑ ΑΜΒίαϋΑ.

136 138. Λιαλαχεΐν δε το διανείμαό&αι ου ρήτορες
είρήκαβι. Άντιφών' οπότ άνθρωποι /3ονλ(κντο
χρήματα διαλαγχάνειν. 8πίά. 1, 1 ρ. 611, 16.

138 139. Κακός δ' άεϊ έπ άπονΰι μεν καϊ μέλ-
λονβι τοϊς κινδννοις τγ/ γλώττγ} δραύννεται καϊ
τω &έλειν επείγει, το δ* έργον αν παρή, οκνεΐ.
8υΐά. 2, 1 ρ. 1074, 19.

140 140. Κλαζομένιον (ύχήμα βοίΐ.) ώς το πορεύομαι
ϋνν άγώνι αντί τον εις αγώνα. — — ώς το ΰυν
πατρίδι εβη αντί τον εις την πατρίδα" όντως Αντι-
φών. Ιιβββοη&χ π. 6χημ. ρ. 180 Υαΐοΐί.

141. άγλωττίαν δε Ά. εϊρηκεν. ΡοΙΙ. 2, 109.

145 142. *Α. δ\ επί τούτον (αγνοίας) και άγνωμο-
βννην λέγει. ΡοΙΙ. 4, 9. — άγνοών. Ά. δ\ καϊ άγ ν ώ-
μων λέγει. ίά. 5, 145.

146 143. αδνναμία έρεις ώς Λημοΰ&ένης, κα\ αδν-
ναΰία ώς Άντ. και Θονκνδίδης. Β. Α. ρ. 345, 26.

147 144. άδιάΰτατον το μήπω διεΰτηκος μηδέ δια-
κεκριμένον Ά. είπεν. Ηατρ. Β. Α. 341, 27.

138. οπότ' ΒβπιΙιαΓάγ 8.: οπόταν. — διαλαχεΐν 8. — ήπια
βχ οτ&ϊ. κατά Φιλίνον Ιιαβο α£ΓθΓυηί;υΓ? οί. ίτ£. 64. ιιΐ>ί £ογ£.
Γβδΐίΐυθηάππι : διάληξις ζ%αί διαλαγχάνειν). διαλαγχάνειν μεν
■κτε. — 139. κακός Α Β, κακώς οβίΐ;., κακών οιιπι Ηβπη&ηιιο 8.
— άεϊ επ'] αν εΐ οοάεΐ.; άεϊ βο,ίδίοΓά.; ονν , εν ΗθΓπιειηϋ.; αν
εΪΎ\ επ' δ&ιιρρ. — Ο'ραΰννεΰΟ'αι ουια ΗβΓηιϊΐηΏ. 8. — επείγειν
οοάά. 8., ν,αϊ επ. Ηβπηαηη. — ον,νεΐν ΑΒΕ βϊ ουπι Ηθπηαηη.
8. — 140. εβη 8α1πΐ3,8. 8.: εαγ}. — 143. αδυναμία Ιι&ββΐ; Αηίί-
ρΐιοη ογ. 5, 2, ιΛί άδννααία ροδίυΐαΐ δαυρρΐυβ. — 144. αά 1ίΙ)Γ08
π. Άλη&είας 8υο ΐϋΓθ Γβ£βΗ; 8αυρρ., οοΐΐ. £γ. 94.

Ι* 9

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 147

145. ά&νμονΰιν ώς Αντιφών. ΡοΙΙ. 2, 230. 148

146. άχαρη αντί τον μικρόν η ονδεν παρ* Ιίν-149
τιφώντι. ΗείΓρ. Β. Α. ρ. 363, 31.

147. ακόλουθα Ά. τα επόμενα καϊ ΰνμφωνα.160
Β. Α. ρ. 367,31.

148. καϊ άμβλωμα, ώς Ά. ΡοΙΙ. 2, 7. 151

149. Ά. δε άντιλογονμενοι. ΡοΙΙ. 2, 120. 152

150. άπάλαμνον, άμηχανον' όντως Ά. Β. Α. ρ. 153
418, 6.

151. Ά. δε άπαρτιλογία, ώΰπερ καϊ ΉρόδοτοςΛδϊ
ΡοΙΙ. 2, 120. 8θά ΗΒ,Γρ.: άπαρτ. Λνΰίας εν τω προς
Άρέΰανδρον καϊ Ηρόδοτος άντϊ τον άπηρτιΰ μένος και
πλήρης άρι&μός. οί. 8ιιί<3. 8. ν. άπαρτίαν Β. Α. ρ. 416, 20.

152. άπεγένετο άντϊ τον άπέ&ανεν. όντως !^.155
καϊ Θονκνδίδης. Β. Α. 419, 18. 8υίά. 1, 1 ρ. 537, 9.

153. άπελν&η, ώς Αντιφών. ΡοΙΙ. 8, 68. 156

154. άπόκριΰις η απολογία" οντω Λνΰίας καϊ
Αντιφών. 8ιιίά. 1, 1 ρ. 609, 13. Β. Α. 429, 18.

155. τό πράγμα άχαριΰτία, αδικία, άγνωμοβννη,ΐϊδ
καϊ ώς'Α. άποΰτέρηΰις (θϋίΐ. χάριτος). ΡοΙΙ. 5, 141.

146. άχαρη 8. ουιη Ν Τ βί το. Ε: άκαρεί ΟθΙΛ., άααρ οιιπι
8ραϋο ρΓ. Ε, αηαρ 8υίά. ΖοηαΓ. Β. Α. — 149. ,,αά 11. άλη&είας
ΓβίυΙβΓίιη" 8. — 153. άπελογή&η, οιιπι ρΓειβοβά&ΐ; άπελογήσατο,
οί. 8αυρρ., οοΐΐ. 2, 119 Αηίίρη. 2 γ 1. 8βά δβ^πυηίιΐΓ άπέφνγεν,
άπελνσατο τάς αιτίας; ίίαφίβ ίηοβΓία Γ68. οί. αά ογ. 5, 70. —
154. <3τ1θ883, βχ Η&τροοΓ. ρβϋία, θ[ηί οιη. καϊ Αντιφών. — Αάάίί
8. ίτ. 157: άποδιν,εΐν άντϊ τον άπολογειοϋ'αΐ' όντως Αντιφών
(Β. Α. 427, 9 8υίά.; 8βά υΐήφΐθ Αντιφάνης βοπρίηπι Γβρβπίιπ") ;
ροιτο 158: άπόψηφοι εγένοντο τον άπον,τειναΐ' σημαίνει τό
οίον ουκ ηνεγηαν <ψήφον. το άτίμ,ως (^Αντιφών οί. 8.) χρώ παν-
ταχού (Ρηι^ηίοΐι. Β. Α. 9, 21), βί 159: άρρηοία παρά Άντι-
φώντι (ΪΪΒ, οοά. Α, 8βά οοίβπ ΒθΙίΙίβΓΐ Νικοφώντί) η σιωπή
(ΡοΙΙ. 2, 128).

10*

148 Αντιφώντος

160 156. άφηκοντος' Ά. άντϊ τον διήκοντος. Β. Α.
ρ. 470, 25.

161 157. βάΰανος' Αντιφών, λί&ος οντω καλείται,
η το χρνύίον παρατριβόμενον δοκιμάζεται. ΗείΓρ.

162 158. καϊ *Λ. βάψιν χαλκον καϊ ΰιδήρον. ΡοΙΙ.
7, 169.

163 159. βιομήχανοι ώς Ά. ΡοΙΙ. 7, 189.

165 160. Ά. δ\ τγι δια&έΰει εχρήΰατο έιά γνώμης η
διανοίας, ο αντος και έτά τον δια&εΐναι λόγον, τοντ-
εύτιν επι τον έζαγγεΐλαί τι. 8ιπ<1. 1, 1 ρ. 1279; ϋΐρίειη.
3,ά ϋβπι. 2, 16.

165* 161. καϊ διοπτενειν Κριτίας καϊ Αντιφών, Αν-
τιφών δ\ καϊ εί'ΰοπτοι. ΡοΙΙ. 2, 58.

162. δοκηΰίόοφος, ώς Ά. εφη. ΡοΙΙ. 4; 9.

166 163. δνΰάνιος' Αντιφών. 6 έπι παντϊ άνιώμε-
νος, καν μικρόν καϊ ενκαταφρόνητον ή. Η&Γρ.

167 164. είΰφρήόειν αντί τον είΰάζειν, ε£ΰδε%εΰ&αι'
*Α. και Λημοΰ&ένης εν η Φιλιππικώ. Η&Γρ.

168 165. εμβραχν αντί τον απλώς καϊ εν κεφαλαίω

Ά. ΗβΧρΟΟΓ.

169 166. και έν ταϊς ΰιτοδοΰίαις έγίνοντο βίτον επι-
γράφεις, ως *Α. ΡοΙΙ. 8, 103.

170 167. Ά. δ\ επι&νμημα. ΡοΙΙ. 6, 183.

157. Β,ά 11. ΆληΟ: γθ£ογ* 8. ρ. 277. — 169. βιομηχανία ντιΐ^ο
Β,ηίθ Βίε. — £τ. 164 8. (θ ΡοΙΙ. 2, 129) ροβ* Βουβή οπγβ,β ίαπι
βναηαί*. — 160. δβςμιίϋτΐΓ 3,ρ. 8αΐά.: εν τω δεντέρω της Αλη-
θείας 6 αντος •κτε. (ν. £τ. 94). 8. νβΛα εν τω δεντέρω τ. Ά.,
Βίοιιϋ 6X8*3,1} &ρ. ϋΐρ., ουιιι ρποήοηβ οοηίιιιι^ϋ;, ηονυιη ίηάβ
£τ£. ΗΙ)γο Ββοτιηάο άβ νβΓΪ*α*β νϊηάΐοαηδ. — 165. εμβραχν Όά.
οιιιη Ν οογγ.: εν βραχεί (έμβραχει ίαιη 8. ρΓθρ*βΓ ΟΓάίηβιη
ΗΙάβΐΏχαπι Γβ8*ί*πθΓαί). — &. 172 8. βχ βίβάβηι Γ&*ίοηίοιΐ8 3,*φΐβ
164 άθίβηάυηι βτο,ϊ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ. 149

168. ώς Ά. επινόημα. ΡοΙΙ. 2, 228. 171

169. κακόνους ώς Ά. ΡοΙΙ. 6, 169. 173

170. το δε λι&οκόπος άδόκιμον, ει και Ά. λεγει.174
ΤΗοπι. Μ&%. ρ. 221, 7 Ε. — λι&ουργούς Θουκυδίδης,
λι&οκότιους Ά. Μοβιϊδ ρ. 203, 2 Βίε.

171. με& έο ρτο ι ή με ρ α ι κατά Άντιφώντα.Πδ
ΡοΙΙ. 1, 34.

172. καϊ ώς Ά. ηδυλόγος και μετριολόγος.Πβ
ΡοΙΙ. 2, 123.

173. παρά δε Άντιφώντι μόνω όδμάς καϊ ευ -177
οδμίαν εύροι τις αν. ΡοΙΙ. 2, 76.

174. Ά. δε καϊ το όψόμενον είπε. ΡοΙΙ. 2, 57. 178

175. Α. δε καϊ έζεληλάΰ&αι πανοικεΰία εφη.ΐίί
ΡοΙΙ. 6, 163.

176. ό των ναυτών άρχων, 6 επί τοις οΐα%ινΠ9
έβτώς, καϊ κατ Αντιφώντα ο ποδοχών, η μάλλον
κατ' έμε 6 ποδηγών. ΡοΙΙ. 1, 98.

177. και πολιτ οκοπ εΐν παρ9 Άντιφώντι.180
ΡοΙΙ. 9, 26.

178. καϊ βυμμετρίας Ά. — καϊ δυβμέτρητονΐ82
Ά. ΡοΙΙ. 4, 167.

172. ηδνλόγως — μετριολόγως βοά. Τηη^βΓίηαηηί. — 173.
όδμ. θί ενοδμ. Γθβίίί. ίι. ΏΪΏάοτί., βτ&ϊ όσμάς βί ενοαμίαν. —
174. όψόμενον Βίτ. ; οψόμενος 8. (^υαβ αρικί Ροΐΐιιοβιη αάάυηΐιΐΓ:
τή όψει, 6πττ\ρ, αοπτα, θα Γβρβπυη^Γ ίτ§. 35; ογ. 5, 27, ίτ.
86. — 175. φληλάαΦαι 8.: εξαλάσ&αι Βίτ. — £τ. 181 8αυρρ.
(προδίΗΜβίας) βχβίίΐΐ; ογ. 6, 42. — £γ. 186: τρίτφ Μ,αϊ τετάρτω
ετεν' αντί τον προ τριών καϊ τεττάρων ετών οντα>ς Αντιφών
(Ρΐιοί;. 605, 23) 8,ρ. δπίάαιη ΑηϋρΙΐΒ,ιιί ίήοτιϋπΓ, ίάβπίφϊβ ηοπιβη
οοηβοΐοΓ αηίίίΐυυβ Ρΐιοίίο Γβδίίίυΐί;. 8αηβ 8ΐ ίρβα νβτοο, βοπ-
ρίοήβ Β,ίΓβΓΓΐ βίαίυβηάιιιη βΒββί;, Αηϋρΐιοηϋ, ηοη Αηϋρΐιαηί
ροβίαβ ίτ£. νίηάίοαπ άβοβΓβί.

150 Αντιφώντος αποςπαςματια.

183 179. η μεν γαρ Αντιφώντος ταλάντωΰις το
βάρος δηλοΐ. ΡοΙΙ. 9, 53.

184 180. τελεΰ&ήναι το άναλω&ήναι' όντως Ά.
ΡΗο*. ρ. 574, 13. Β. Α. 114, 28. 8αίά. 2, 2 ρ. 1061, 2.

185 181. τ ι μ ιο ν άντϊ τον εντιμον' όντως Ά. ΡΗοΐ;.
590, 11.

143 182. και ώς Ά. φιλοχρηματεΐν. ΡοΙΙ. 3, 113.
187 183. χρημάτων — κείται δε η λε'ζις κα\ ετά

αράγματος η προΰώπον η λόγον, ώς 'Λντιφών. 8ιιίά.

2, 2 ρ. 1669, 3.

ρ. 9ΐ β. ΓΟΡΓΙΟΤ ΕΛΕΝΗΣ ΕΓΚ&ΜΙΟΝ.

1 Κόΰμος κόλει μεν ενανδρια, ύώματι δε κάλλος,

ΈίΨν%ν ^ 6οφία, πράγματι δε αρετή, λόγω δε άλή&εια•

182. φιλοχρ. Βίτ., μη φιλοχρ. 8 (φιλοχρηματεΐΰ&αι οοά. Α).

δααιρρϋ βχβιηρίηπι ίη ηοο φίοςμιβ ββοηΐυβ βππι, ηυοά βα
ίτΆ§τηβΏ.ΐΆ ίη οΓίϋηβπι ηοη Γβοβρί, φΐαβ νβΐ ο,ά δ,Γίβπι ηΐθάίοειιη
βρβοία,ΓθηΙ; (ΡοΙΙ. 2, 41. 215. 223. 224) νβΐ ο,ά. α^πουΙίιίΓαιη (Ά.
περί γεωργικών, Αίη. XIV ρ. 650 Ε) νβΐ άθηϊςηβ Β,ά Ιΐοπιιη
περί κρίαεως ονείρων; η&βο βηίηι οιιιη οτεά,οτβ ηυΐΐαηι οοιη-
ιηυηΐοηβηι Ιια,ββηί; ηβς[Πθ ίηίβι• βίηβ ορθΓα Β,η&φΐίίαβ βχδίαοαηί.
Νίβΐ φΐοά ίά 83.ηβ ρπ> οθγϊό αίβπΕ&π. ηθηηΐΐ;, ίΓΟ,^ηιβηία. ίΐΐα ηυα,β
8ΐιηί αρπά Ροΐΐαοβπι ϊη Ιίοι-ίβ άβ νβηίαίθ ηυΐΐυηι Ιοοηηι η&οηίββθ;
ηβπιρβ βίουί Ρίειίο ίη Τίιηαβο, ίϊ&, Αηίίρηοη φίοςιιιβ οοΓροπβ
Ηυπιαηί ρβ,Γίββ ίη ϊ&Ιί 1ίΙ>Γ0 άβ8ϋΐ•ίΙ)βι*β ροίυϋ (^ιιοά αηΐθπι
δειηρρΐαδ Κ,ηηηΐίβηίυιη βθοαίυβ β ρβοηΐία,ή Ηογο ηυΐ ίηβοπρίυδ
β88θί: βννοιρις των κατ' αν&ρωπον, ηαβο ίτο,^ηιβηΐα, ρβΐίία (Ιίοίί,
63, Γβ8 άαοϋίΐίίοηί πιει,χΐηιβ οοηοχία θβΐ}. Ιιβ^αηΐπΓ Κυηηΐίβηίο
Ιβδίθ ίη Ροΐΐτιοίδ οοάίοθ ΑηΐννΌΓρϊβηβί II, 224 ροδί νβΓΟΟ, Αντι-
φών δε αντόν καϊ άρρενικώς καΐ ονδετέρως καλεί, α,άάίία ηαβο:
εν των&α οννσψις τών κατ3 άν&ρωπον, η. β. ενταΰ&α βνν. κτε.
(εν τω &' αννόιρεως Μβΐηβΐίθ ρΓΟΟ&ηίβ 8.). (^πβ,θ οηηι ρι*ορθ
βηβηι άβδοήρϋοπίβ ηυαιη οοΓροήδ ηυηια,ηί βχηΛθί Ροΐΐυχ αά-
βοήρία βίηΐ;, υθγθογ ηβ &ά ηο,ηο ροίίηβ ΓβΓβιτβ άβοβαιηαδ.

ΓΟΡΓΙΟΤ ΕΑΕΝΗΣ ΕΓΚ&ΜΙΟΝ.

Οοάά. Ββ^βή Α θΐ βχ βο άβπν&Ιϋβ Β (ουίηβ Γα,ϋοηθπι ηοη
ηα,οβοο); Χ βϊ θχ βο άβηναίί ΟΕΙΚΜΝ, ομιίουβ ροδί Βίτ. 3,0-

> Η ^ Α

ρ. 91—92 κ. ΓΟΡΓΙΟΤ ΕΑΕΝΗ. 151

τα δ* εναντία τούτων άκοΰμία. άνδρα δε καϊ γυναίκα
και λόγον καϊ έργον και πόλιν καϊ πράγμα χρή το μεν

α\ιον επαίνου επαινώ τιμάν, τω δε αναζίω μώμον 680
έπιτι&έναι' ί'ΰη γαρ αμαρτία καϊ άμα&ία μέμφεΰ&αί τε
τα επαινετά καϊ επαινεϊν τα μωμητά. τον δ' αντον 2

ανδρός λε%αι τε το δέον όρ&ώς καϊ ελέγζαι

(έλέγζαι) τους μεμφομένους Έλένην, γυναίκα περί ης
ομόφωνος καϊ ομόψηφος γεγονεν ή τε των ποιητών
.... ζτι τε των} άκουΰάντων πίότις, η τε τον ονόμα-
τος φήμη των ϋυμφορών μνήμη γεγονεν. εγώ δε βού-
λομαι λογιΰμόν τίνα τω λόγω δους την μεν κακώς
άκούουΰαν πανϋαι της αιτίας, τονς δε μεμφομενονς
ψευδόμενους έπιδείζας καϊ δείζας τάλη&ες πανΰαι της
άμα&ίας.

"Οτι μεν ούν φνΰει και γένει τα πρώτα τών πρώ- 3
των ανδρών και γυναικών η γυνή περί ης οδε 6 λόγος,

ΟΘ88Ϊ1; Μθ8φΐβη8ΐ8 (ο); ροιτο ΗΒ,ν^νΥ, φΐίοιίδ αοοββδίΐ; Ρ&γ.
2955 (α), (χ = Χ βΐ; οοάά. βχ βο άθήν&ίί νβΐ οπιηθδ νθΐ ρΐβπ-
φΐβ; 1ι = Η οβίβπφΐβ ίβΓίίαβ οίο,δβίδ οοάά. νβΐ οιηηθΒ νθΐ
ρΐβπφίβ.) Α1(ϋη8, β(ϋΐίο βχ αΐΐθϊα οίαβδβ άθήναΐ» ββί;.

1. λόγω οοάά. Κ.: λέγω ΑΙά. — καϊ ροδί; πάλιν οιη. χ
(ρΓαβίβΓ 03) η (ρΓαβΙ^Γ Υ). — επαίνου ίπαίνω Α Βίτ.: επαίνων.
— έπιτι&έναι χ βί ν. αηίθ Β)ζ. : επι%ειναι. — μέμφεα&αί] μω-
μάβ&αι "ννβίάηβΓ.

2. ηιαί. τον αντον (ταντον) δ' ανδρός (ρΓΟρίβΓ ηίαΐιιπι). —

Ιαοιιη&ηι ροδί ελέγξαι Υΐάίϊ Ό., φΐί αάάϋ; το ψεύδος (το αδι-Λον

οοίως αάά. ΤΥβίάπ.). — ομόφωνος καϊ ομό'ψνχος Α: ομό'ψνχος
καϊ ομόφωνος, 8βά ρΓΟ ομό'ψνχος χ δμόψηφος (Χ ρΓ. ομό'ψνχος,
οογγ.1); ομόφ. καϊ ομό'ψηφος Βίε. — ρπυ8 γεγονεν οιη. "ν\ΓΕ Τ Ν
ΑΙά. (8.). — άκοναάντων] απάντων 8. βίηβ Ι&οιπια, φΐ&πι 8ΐ£ΐή-

βοανίΐ ΐ>. (ποιητών [ ή τών] ακονσ.). — φήμη ο τών α. Α ;

φ. γεγονεν η τε τών 8., οιη. γεγονεν ίη βηβ δβηίβηίίαβ. —
επιδείξας καϊ δείξας βΟΓΪρδί: επιδεΐξαι %αϊ δεΐξαι. — τταυσα*
80Γ.: η πανσαι (καϊ π. ^Μ"VV" ο).

3. τε ροδί ανδρών αάά. Η (αϊ. Κ..). — καϊ γνναΐΥ,ών οτα.
ρι\ Α.

152 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 92-94 κ

ουκ άδηλον ούδ' ολίγοις, δήλον γαρ ως μητρός μεν
Λήδας, πατρός δε τον μεν γενομένου &εον, λεγομένου
δε θνητον, Τννδάρεω και Α ιός, ων 6 μεν δια το εί-
ναι εδοζεν, ο <5ε δια το φάναι ελέχθη, και ην υ μεν

4 ανδρών κράτιΰτος, ο #£ πάντων τύραννος, εκ τοιού-
των δε γενομένη εύχε το ίΰόθεον κάλλος, ο λαβονΰα
[καϊ] ον λαθονΰα έ'ΰχε, πλείότας δε πλείΰτοις επιθυ-
μίας έρωτος ένειργάϋατο, ενι δε 6ωματι πολλά ΰώματα
ΰννήγαγεν ανδρών επι μεγάλοις μεγάλα φρονούντων,
ων οί μεν πλούτου μεγέθη, οί δε ευγενείας παλαιάς
ευδοζίαν, οί δε αλκής οικείας εύε%ίαν, οί δε ΰοφίας
επικτήτου δύναμιν εΰχον, και ήκον άπαντες υπ ερω-

5 τός τε φιλονίκου φιλοτιμίας τε ανίκητου, οΰτις μεν
ούν καϊ δι ο τι καϊ όπως άπεπληΰε τον έρωτα την
Ελενην λαβών, ον λέζω' το γαρ το?^ είδόβιν ά ίϋαόι
λέγειν πίβτιν μεν έχει, τέρψιν δε ον φέρει, τον χρό-
νον δε τω λόγω τον τότε ζτώ) νυν υπερβάς έπϊ την
αρχήν του μέλλοντος λόγου προβήύομαι, καϊ προθήοο-
μαι τάς αίτιας δι' ας είκός ην γενέύθαι τον της * Ελέ-
νης εις την Τροίαν ότόλον.

6 *Η γαρ τύχης βουλήμαΰι και θεών βουλεύμαΰι καϊ

ουκ άδ. ούδ' (ουδέ Χ) ολίγοις δήλον. (δήλον) γαρ οι. Ε.

— λεγομένου δε Α 8.: τον δε λεγομ. — φάναι εδοξεν &ϊ εϊναν
ηλέγχ&η οί. 8. (βά. 1); ήλέγχθη οοάά. ρΓΠ,βίβΓ Κ, ηιιί ήλέχ&η,
θί οογγ. Ν, ηυί ελέχθη. ΡθΓρβίυιΐΒ οΐιίαβηιιΐδ, δΐουί η. 1., βίΐαιη
Ραΐα,ηι. § 1 80[. ΓβρβΓΪίυΓ.

4. #δ ρθ8ί τοιούτων οπι. Α. — καϊ ροεΊ; λαβοναα άβΐ. 8. —
μεγάλοι] μέγα Α Βΐί. — οίκείας] ίδιας Α. — φιλονίκου Βαϋ}.:
φιλονείκου.

δ. ά ί'βαβί] καϊ ί'βαοι Α. — προβήσομαί] προ . . ομαι Α ρΓ.

— τήν αηίβ Τροίαν οπι. ρΓ. Α.

6. βονλήμασι Α (η ο, οογγ.) Κ 8.: βονλήματι. — βονλεύμααι
Α (ευ Β, οογγ.) 8.: κελενϋματι.

ρ. 94 Κ. ΕΛΕΝΗ. 153

ανάγκης ψηφίΰμαβιν | επραζεν ά επραζεν, η βία άρπα- 68ΐ
ΰ&εΐΰα, η λόγοις πειΰ&εΐΰα, η ερωτι άλονΰα. Ει μεν
ονν δια το πρώτον , άξιος αιτιάται Ό αίχιώμενος'
&εον γαρ προ&νμίαν ανθρωπινή προμη&εία αδύνατον
κωλνειν. πεφνκε γαρ ον το κρεΐβύον νπό τον ηΰύονος
κωλνεΰ&αι, άλλα, το ήΰΰον νπο τον κρείύΰονος άρχε-
ύ&αι κα\ άγεΰ&αι, και το μεν κρεΐύόον ήγεΐΰ&αι, το
δε ηύΰον επεβ&αι. &εος δ' άν^ρώπον κρεΐύύον καϊ
βία και ύοφία και τοΓ£ αλλοίξ. *1 ονν τή τνχτ] και τω
&εω την αίτίαν άναδετέον , την *Ελένην της δνβκλείας ^
άπολντέον.

Ει δε βία ήρπάΰ&η και άνόμως έβιά<5$η και άδί- 7
κως νβρίΰ&η, δηλον ότι ο (μεν) άρπάβας ώς νβρίΰας
ηδίκηΰεν, η δε άρπαΟ&εΐύα ώς νβριύ&εΐύα έδνΰτνχη-
6εν. άξιος ονν 6 μεν έπιχειρηύας βάρβαρος βάρβαρον
επιχείρημα και λόγω και νόμω καϊ έργω λόγω μεν
αιτίας, νόμω $' ατιμίας, έργω δε ζημίας τνχεΐν' η
δε βιαΰ&εΐΰα καϊ της πατρίδος 6τερη&εΐ6α και των
φίλων 6ρφανι6&8ϊ6α πώς ονκ αν είκότως έλεη&είη
μάλλον η κακολογη&είη; 6 μεν γαρ εδραΰε δεινά,

'ψηφίσμασιν Α 8.: ιρηφίσματι. — η ερωτι άλονσα αάά. πι§.
Υ ΒΙϊ. — άξιος] ουκ άξιος ΟΒΙί. ίοιί. βί αίτιάσ&αι {\ϊ& ίαπι
Ε.) βΐ; αιτιω μένος (βοΐΐ. ο &εός; αίτιος οι. Ό.) ραββίνβ «.οοΐρίβικίει
δΰπί;. — το ησσον~\ το ί'σον Α. — χοείσσονος Α Υ Βΐι. : κρείτ-
τονος. — άοχεσϋ'αί τε ΗαίΉ.1Ϋ (ο£. § 3). — το δε ήσσον ΟΗ
Βΐι. : το ό*ί ΐσον Α, το δε ήττον ν. — ει ονν οιιιη Ε. 8.: η ονν.
— άνα&ετέον] ρπαβ ? 3> οογγ. Α. — την \Ελ. Ό. 8.: η την ιΕλ.
(καϊ την Έλ. Ε.)• — της . . Ηλείας ρΓ. Α.

7. ώς νβοιΰ&εΐσα Α 1ι: η νβοισ&εΐσα. ψι&τβ &ϊ ας νβρίαας
δΟΓίρδί ρΐ'Ο η νβςίσας. ο£. § 12. — λόγω και νόμω Α 8.: νόμω
καϊ λόγω. — λόγω μεν αίτιας νόμω δ' άτ. Α 8. : νόμω μεν άτ.,
λ. δ' αίτιας. — η κακολ.] . ηολ . . &είη ρι\ Α. — ή δε επαΰεν
(ελεεινά) Τοβηβ οί. ΛΥ".

154 ΓΟΡΓΙΟΤ Ρ. 94— 9δ κ

η δε έ'πα&εν' δίκαιον ονν την μεν οΐκτΐραι, τον δε
μιβήόαι.

8 Εί δε λόγος 6 πείΰας και την ψνχην άπατήΰας,
ονδε προς τοντο χαλεπόν άπολογήΰαβ&αι καϊ την αί-
τίαν άπολνΰαΰ&αι, ωδε. λόγος δννάΰτης μέγας εΰτίν,
ος ΰμικροτάτω βώματι καϊ άφανεύτάτω %ειότατα έργα
άποτελει' δνναται γαρ καϊ φόβον πανΰαι και λνπην
αφελεϊν καϊ χαράν ενεργάύαύδαι και ελεον επαν%η<$αι.

9 ταντα δε ώς όντως έχει δείζω' δει δε και δεΐζαι καϊ
δόζαι τοις άκονονύιν. την ποίηΰιν απαύαν καϊ νομίζω
καϊ ονομάζω λόγον έχοντα μετρον' ής τους άκονοντας
είύηλ&ε καϊ φρίκη περίφοβος και έλεος ΐίολνδακρνς καϊ
πόδος φιλοπεν&ής, επ αλλότριων τε αραγμάτων και
αωμάτων ενπραγίαις και δνΰπραγίαις ίδιον τι πά&ημα
δια των λόγων επα&εν η ψυχή. φέρε δη προς άλλον

10 απ άλλον μεταΰτώ (λόγον) λόγον. αί γαρ εν&εοι

682 δια, λόγων έπωδαι επαγωγοί ηδονής, άπαγωγοι λύπης

γίγνονται' ΰνγγιγνομενη γαρ τγι δόζη της ψνχής η δν-

ναμις της έπωδης ε&ελζε καϊ επειΰε και μετεΰτηοεν

αντην γοητεία, γοητείας δ\ και μαγείας διΰΰαί τεχναι

οίκτιραι βογ., οίητείραι 03Υ~ΦΐΥ 8 ΑΙά. Β1ς.: οΐκτείρειν
(οίκτίρειν ΥχήΐΎ).

8. λόγος ην 6 ΑΙά. (οι. § 15). — αμικροτάτω ΑΧ 8.1.: μι-
ηροτάτω ν. Β1ς. — τω σώματι Η\ν (βά. Ι). — ελεον] το &αρ-
σαλέον ΐ)βηβ οί. "Ψί. (οι. § 14).

9. καϊ #£ί|;αί. καϊ δόξ,αι βογ.: ηαί δόξτ) δεΐξαι (#ο'ξ# οπι.
Υ α). — ης τους Χ 8,1. ΑΙά. Βΐί. : ης ώς Α 3,1. — άχούοντας κτε.]
Αήδίοί. Ροδί. ο. 14 ρ. 1453 1) 4 80[. οοηίθΗ 0. ΒβΗΐη8Γάί;. — πό&ος
Α Βΐί. : φίλος {ζήλος ΟΥ 8, οπι. ΑΙά.). — εύτυχίαις καϊ δυσ-
ηραγίαις Α Β1ϊ.; ευτυχίας %αί δυσπραγίας ν.

10. επωδαϊ Α Β&. : ηδοναϊ. — μεν βί; #ε ροβί επαγωγοί βϊ
άπαγωγοι (επαγοιγοι Α) οαπι οοάά. οπι. Βίτ. — αυτήν 3άά. Α Βίε.
— γοητεία ηυπι άθ1.? η3πι 80 επωδαΐς ηίο γοητεία βί ^ια^εια
άίδΟθΓηιιηίιΐΓ.

ρ. 95—96 κ. ΕΛΕΝΗ. 155

ηύρηνται, αϊ είβι ψυχής αμαρτήματα καί δόξης άπατή-
ματα. οΰοι δε οΰους περί όΰων καϊ επειόαν και πει- 11
ΰονβι δε ψευδή λόγον πλάΰαντες! ει μεν γαρ πάντες
περί πάντων είχον των ζτέ) παροιχομένων μνήμην
των τε παρόντων (έννοιαν) των τε μελλόντων πρό-
νοιαν, ουκ αν ομοίως όμοιος ων 6 λόγος ήπάτα' νυν
δε ούτε μνηβ&ήναι το παροιχόμενον ούτε βκέψαβΰαι
το παρόν ούτε μαντεύβαβ&αι το μέλλον εύπόρως έχει,
ωότε περί των πλείΰτων οΓ ^λ^Γ^το^ την δόζαν όύμ-
βουλον τή ψυχή παρέχονται, ή δε δόξα 6φαλερά καϊ
αβέβαιος ουΰα ΰφαλεραΐς καϊ άβεβαίοις τύχαις περιβάλ-
λει τους αυτή χρωμένους. τις ούν αιτία κωλύει καϊ 12
την Έλένην νμνος ήλ&εν ομοίως αν ου νέαν ούΰαν
ωΰπερ ει βιατήριον βία ηρπάβ&η. το γαρ τής πει&οϋς
ε%ήν ο δ\ νους καίτοι ει ανάγκη ο είδώς εξει μεν ούν,

ηνρηνται 80Γ.: ενρηνται.

11. πείαοναι βογ.: πεί&ονβι. — εννοιαν Β,άά. Β. — όμοιος
ων] ομ. ην Α 8. ^δεινός ην οί. 8.). — ήπατα" ννν δε Πίθο ροδί
ϋ.) 80Γ.: ή τα (ήτα Χ οογγ.1, είτα ρΓ.) ννν γε (επεϊ τα ννν γε
8.). — τνχαις θοχ.: άτνχίαις ν.; εντνχίαις ΙΓυπΓ β Ιιβχ. νίηάοο.
149, 13: αφ. καϊ άβ. εντνχίαις π α ρ α βάλλε ι τον ς αυτή χρωμένονς.
Γοργίας.

12. Γβΐίφΐί Ιίογοπιπι Βοπρίυΐ'ειπι οοΓΓαρίίββΐπι&πι, οαίιΐ3 οβΓ- Ι
ϊ&ίά πιβάβίαπι ηοη ίηνβηΐο. καϊ ροδί κωλνει οπι. Η. νμνος ήλ&εν]
λόγον ελ&όντα 0; ίάβιη ρΓΟ αν ον ηειοβΐ; ανονν; οπι. αν ον
νέαν ονααν Υΐ, αν ον νέαν ίη Ιαο. οπι. Η. βιατήριον] βατήριον
Η\ν, βιαοτήριον Μ. ήρπάα&η] άρηάααι 0. Ηαβο ίθΓβ ΐηββδβ
ρηίεινβππι: τί ονν κωλύει καϊ τήν \Ε. ομοίως έλ&εΐν ακονααν
ωοπερ ει βία ήρπάΰ&η; ϋίίΐο^ΓΟ,ρηί&πιιη οπιηϊα ρίβηα νίάθηΐπΓ
(νμνος — ομοίως, ανοννεαν — ανονβαν). — έξ,ήν Α: εξειν
(έοχεν 0). ό #£ νονς οπι. ρΓ. Α, #£ οπι. 0. εί] ή νβΐ ή π. μεν
ροβί ανάγκη &άά. Β» Υ ει. 6 είδώς Α: όνειδος, εξει 6 μεν Χ.
ονν] ον ΟΕ. ΑρβΓίει ββί; άίϋο^Γειρπία (πειθΌνβ)ε%εινοδενονο —
(ειδωσ)ε£ειομενονν; ηπηι ί^ίίιΐΓ: το γαρ τής πει&ονς (τ. γ. τ.
πει&. εΐδος) έ'χει μεν όνομα εναντίον ανάγκη, τήν δε ίννα^ιν
κτε.Ί

156 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 96—98 Β.

την δε δύναμιν την αντην έχει. λόγος γαρ ψυχην 6
πείΰας, ην έπειβεν, ηνάγκαΰε καϊ πι&έΰ&αι τοΓ^ λεγο-
μένοις και ΰυναινέύαι τοϊζ ποιουμένοις. 6 μεν ούν
πείΰας ώς άναγκάβας αδικεί, η δε πειβ&εΐόα ώς άναγκα-

13 ΰ&εΐΰα τω λόγω μάτην ακούει κακώς, ότι ό' η πει&ώ
ΐίροΰονΰα τω λόγω καϊ την ψνχην έτυπώβατο όπως
εβονλετο, χρη μα&εΐν πρώτον μεν τους τών μετεωρο-
λόγων λόγους, οΧτινες δόξαν αντί δόξης την μεν άφ-
ελόμενοι την δ' ενεργαΰάμενοι τα απιΰτα καϊ άδηλα
φαίνεΰ&αι τοις της δόξης όμμαΰιν έποίηΰαν' δεύτερον
δε τους αναγκαίους δια λόγων αγώνας, εν οις εις λό-
γος πολύν όχλον έτερψε και έπειΰε τέχνη γραφείς, ουκ
άλη&εία λεχ&είς' τρίτον φιλοσόφων λόγων άμιλλας,

683 εν αις δείκνυται και γνώμης τάχος ζκα\ ^> ώς

14 ενμετάβολον ποιούΰι την της δόξης πίΰτιν. τον αυτόν
δε λόγον έχει η τε του λόγου δύναμις προς την της
ψυχής τάξιν η τε τών φαρμάκων τάξις προς την τών
ΰωμάτων φύΰιν. ώϋπερ γαρ τών φαρμάκων άλλους
άλλα χυμούς εκ του σώματος εξάγει, καϊ τα μεν νόΰου

γαρ ιρνχην Α: γαρ την ψ. — ην Υ Βΐί. : ήν. — πι&έσ&αι
Βοτ.: πεί&εσ&αι. — άναγκασ&εΐσα] ά ........ δεΐσα ρΓ„ Α. τω

αηίβ λόγω αάά. Α ΒΊϊ.

13. προσονσα βογ. : προσιοϋσα. — και αηίθ την ιρ. οιη. 0.
— εργασ. Ο^Γ ΑΙά. (ενεργ. οί. Β.); ενερ γασάμενος Χ. —
άπιστα καϊ άδηλα Α 8. : άδηλα και άπιστα (άπειστα ΑΙά.; άπι-
στα Κ.). — δεύτερον δε . . . τους Α ρΓ. — άναγκαίως Α. ίιά]
... Α. ρι•. — έτερψε] έτρερψε ρΓ. Α, έτρεψε ΑΙά. (βά. Ι). —
τρίτον] τρίτον δε 0. — 3.η£θ νθΐ ροβΐ καϊ γν. τάχος Ιάομώλ Θ88β

νίάθίηΐ' (κοτί. γλώσσης ?). — ως οπι. ΗΤ\Γ (οί. Ε.); »$ . . Α

ρΓ. — μετάβολον Χ ρΓ. (οογγ.1). — ποιονσι 8βτ. : ποιούν (ποιεί
8.). — τήν~\ τ. ν Α ρΓ.

14. του λόγον-] τον νόμου χΉ,Ύ. — της οιη. Χ Ε Ε. —
τάξιν] εξιν Ό. — τάξις] στάξις οι. ΤΥ\, ηράσις οϊ. Β. — άλλα
χνμονς 0 Βΐί.: άλλαχον οβϊϊ. οοάά. — ίκ άπϊβ τον σώμ, οηι. 0.

£ <7 7,,

ρ. 98—99 Κ. ΕΛΕΝΗ. 157

τα δε βίου παύει, οντω και των λόγων οί μεν έλνπη-
6αν, οι δε έτερψαν, οί δε έφόβηΰαν, οί δε εις &άρΰος
κατέΰτηβαν τους άκονοντας, οι δε πει%Όϊ τινι καχ#
την ψυχην έφαρμάκευΰαν και εζεγοήτευΰαν.

Και οτι μεν, ει λόγω έπείΰ&η, ουκ ηδίκηβεν αλλ9 15
ητύχηΰεν, εί'ρηται' την δε τετάρτην αίτίαν τω τετάρτω
λόγω διέζειμι. ει γαρ έρως ην 6 ταύτα πάντα πράζας,
ου χαλεπώς διαψεύδεται την της λεγομένης γεγονεναι
αμαρτίας αίτίαν. α γαρ όρώμεν, £χει φνΰιν ονχ ην
ημείς %•έλομεν, αλλ* ην εκαβτον £τνχε' δια δε της όψεως
η ψνχη καν τοΓς τρόποις τυπούται. αντίκα γαρ όταν 16
πολέμια όώματα [καϊ] πολέμιον επί πολεμίοις οπλιύδτι
κόΰμον χαλκού καϊ ΰιδήρου, τον μεν άλεζητήριον τού
δε προβλήματα, εν&έως η οψις έταράχ&η και ετάραζε
την ψνχην, ωΰτε πολλάκις τον κινδύνου μέλλοντος
[οντος] φενγονΰιν εκπλαγέντες ίΰχνρώς' η γαρ άλή&εια
τού νόμον δια τον φόβον έζωκίΰ&η τον άπο της όψεως,
ήτις έλ&ούβα έποίηΰεν άμεληύαι και τού καλού τού δια
τον νόμον κρινομένον καϊ τού άγα&ού τού δια την

«κ 3η1;β των λόγων Η,άά. Α. — έτρεψαν Α. — εξεφαρμάν,.
και εγοήτενααν Α.

15. λόγοις £πεί6&η ? οΓ. § 6. — πάντα Β,άά. Α. — γε-
γονεναι, οηι. Η\Υ". — α γαρ Α 1ι Β1ς.: %αϊ γαρ. — ε"χει φνβιν
&άά. Α Βίε. (β%ει . . . φνβιν Α ρΓ.). — εκαατον Β)ί.: έκαστος. —
ή ψνχη] ή ονα. ΧΊΙΥ &.

16. επί πολεμίοις Α 1ι, επί πολεμί Χ, ί. πόλε μία 8. —
δπλίΰ&η 80Γ.: οπλίϋει Α, ρΓ. Χ, Κ α (8.); οπλίβη Χ οογγ.1. —
τον μεν . . τον δε] 3ηίθ3 ουπι Β. τον μεν . . τον δε θογ. —
άλεξιτήριον ΑΧ 3,1. — εν&έως 80Γ.: &εάαηται 8., ει &εάαεται
οοάά. {εΐ δεάβαιτο 0). — ετάραζε] ί . . άραξε Α ρΓ. — πολλ.
κινδννον (άκινδ. Β, Υ 3 Βίε.) τον μέλλοντος οντος οοάά.; π.
ν,ινδ. μέλλ. ονδέπω οντος ΑΙά. — Ισχνρώς' η γαρ βογ.: Ιϋχνρά
(Ιβχνρώς Αλά.) γαρ η. ηιιιη αυίβιη αϊσχρώςΐ — νόμον] λόγον Ε
(θά. Ι). — εζωκίο&η ο. Β. 8.: είβωκίΰ&η. — άμεληοαι οί. Βΐι.
(8.): άσμενίααι (αμνημονήααι οί. Β.). — τον ρθ8ί άγα&ον ονα. ρΓ. Α.

158 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 99-101 κ.

17 νίκην γιγνομενον. ηδη δε τίνες ίδόντες φοβερά κα\
τον παρόντος εν τω παρόντι χρόνω φρονήματος έζέΰτη-
ΰαν' όντως άπέύβεύε και έζήλαβεν 6 φόβος τ6 νόημα.
πολλοί ό*£ και ματαίοις πόνοις και δειναϊς νόόοις και
δνΰιάτοις μανίαις περιέπεύον' όντως εικόνας των ορω-
μενων πραγμάτων η οψις ένέγραψεν εν τω φρονήματι.

684 και τά μεν δειματονντα πολλά μεν παραλείπεται,
όμοια δ έβτι τα παραλειπόμενα οιάπερ τά λεγόμενα.

18 αλλά μην οί γραφείς όταν εκ πολλών χρωμάτων και
βωμάτων $ν ύώμα και 6χήμα τελείως άπεργάύωνται,
τέρπονΰι την ο'φιν. η δε των ανδριάντων ποίηβις και
η των αγαλμάτων έργαΰία οΰην ηδονήν παρέύχετο τοΓ§
ομμαΰιν! οντω τά μεν λνπεΐν τά δε ποϋεΐν ζποιεΐν)
πέφνκε την ο'φιν. πολλά δε πολλοίς πολλών έρωτα και

19 πό%ον εν εργάζεται πραγμάτων και ύωμάτων. ει ονν
τω τον Αλεξάνδρου βώματι το της ^Ελένης όμμα ήΰ&εν
προ&υμίαν καϊ αμιλλαν έρωτος τη ψυχή παρέδωκε, τί
δανμαβτόν; ος ει μεν ϋ'εος (ων έχει} &εών δείαν δν-

νίκην 80Γ. : δίηην.

17. χρόνω οιη. ^χ. — ματαίοις πόνοις και δειναΐς νόοοις
Α ΒΙς.: ματαίαις νόσοίξ καϊ δεινοΐς πόνοις. — περιέπεσαν Α.
— αηίθ είιιόνας αάά. οί. Κ., άνεηνίπτονς νβΐ δυσεξιτήλονς; βίπι-
ρΐίοίυβ εναργείς. — φρονηματί] νοηματι ρι\ Χ (οογγ.2) Ν, φΐοά
ρΓθ1). δοΐιοβίΐ. — τά &ηϊβ λεγόμενα ουιη Ον αάά. Β1ς.

18. γραφής 80ΓΪΙ)βη<1ιιπι βίί. — σωμάτων] σχημάτων β£0 βά. Ι.
8βά "εν σώμα ,,υηίνβΓβίΐαδ" ββί. — οσην ηδονην 80Γ.: όσον ηδεΐαν
ν. (όσον ηδεΐαν ο'φιν Κ 3., δπόσην τινά τέρψιν Η); ροβΐ; ομμασιν
ο,άά. ο'φιν ΑΙά., την ο'φιν &άά. οί. 8.; νόσον ηδεΐαν οί. Ό. —
ποιείν αάάίάί; 8. ρΓΟ πέφ. τ. ο. οί. πεποίηηε. — την β,τά,β ο'φιν
αάά. ΑΗ^\Γ Βΐί. — εργάζονται Α. — και σωμάτων &άά. Α Β1ϊ.

19. όμμα] σώμα ΑΕΕΥ α. — ων 3,άά. οί. Κ., -9"£0? ών
%•είαν έχει δνν. Ώ., ροδί &εών ίηβ. ϊχει 8. (Φεόδ κατά &εών
Κ Υ α, ουιη Οοίΐιαιιο).

£ Η-

(τ

■ϊύΛ Ιλ-ΗΛ€ *>άτ***« * *

€.Γ*^ ν

6λ*α ■ £

ρ. 101—102 Ε. ΕΛΕΝΗ. 159

ναμιν, πώς αν 6 ηβύων εί'η τούτον άπώβαΰ&αι και
άμύναβ&αι δυνατός; ει δ' εΰτιν άν&ρώτιινον νόόημα
καϊ ψυχής άγνόημα, ούχ ως αμάρτημα μεμπτέον αλλ
ώς ατύχημα νομιΰτέον' ήλ&ε γαρ οίς ήλ%•ε τύχης άγρεύ-
μαβιν, ου γνώμης βουλεύμαΰι, καϊ έρωτος άνάγκαις,
ου τέχνης παραΰκευαΐς.

Πώς ούν χρή δίκαιον ήγήβαβ&αι τον της ^Ελένης 20
μώμον, ήτις εΐτ έραό&εΐΰα εί'τε λόγω πειβ&εΐΰα εΐ'τε
βία αρπαΰ&εΐΰα εϊτε ύπο δείας ανάγκης άναγκαβ&εϊύα
έπραζεν α έπραξε, πάντως διαφεύγει την αίτίαν;

Άφεϊλον τω λόγω δύύκλειαν γυναικός, ενέμεινα .
τω νόμω ον έ&έμην εν άρχγι του λόγου, έπειρά&ην
καταλύομαι μώμου άδικίαν και δόξης άμα&ίαν, εβου-
λή%•ην γράψαι τον λόγον * Ελένης μεν έγκώμιον, έμον
δε παίγνιον.

ΓΟΡΓΙΟΤ

ΤΠΕΡ ΠΑΛΑΜΗΔΟΤΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑ.

*Η μεν κατηγορία και [ή απολογία] κρίοις ου αέρι
θανάτου γίγνεται' θάνατον μεν γαρ η φύΰις φανερά

ο ησαον Ο, οί δυνατόν ΟΕ; ιιηάβ το ηασον — δυνατόν &§ο
βά. Ι οοΐΐ. § 6. — τούτον] τούτων Χ ρι\ (οογγ.1) Κ Μ Ν. — νο-
μιοτέον δΐιβρβοίυπι : οίκτιβτεον οί. λΥβίάπΟΓ; (άξιον ελέου) νομιατ.
Κ. — οΐς 80Γ.: ώς. — τύχης ουπι Ε. 8.: ψυχής.

20. ξπραξεν α αάά. Α Βΐί. (οί. Β,.).

21. νόμω] μώμω Α. — ον ε&έμην] ίί-8. βϋαιη Α ρΓ., ον
ενε&έμην οογγ. — εν αρχή ΑΒΙτ. (οί. Ε.): εη αρχή. — μώμου <τ']>?

ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ] Οοάά.Ββ&ΙίθΓί Α β* θχ εο άβπν&ΐί ΒΙ,Ζ [ΜΡ],
ηυοπιπι ίη υηίνβΓδυπι Γαϋοηβιη ηοη 1ΐ3,οβΐ3θ.

1. γίγνεται ΑΙά. Βϊ:.: γίγνεσ&αι οοάά. 8., φΐΐ ρΓΟ ηρίβις
31. ϊοιν,εν νθΐ 8Ϊηιί1β ς[ΐιίά. — φανερω"τώ Α ρΓ.

160 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 102—103 κ.

τν ψήψφ πάντων κατεψηφίβατο των θνητών, ηπερ
ήμερα (τις) έγένετο' περί δε της ατιμίας καϊ της τιμής
6 κίνδυνος εβτι, πότερα με χρη . . . δικαίως άπο&ανεΐν,
η μετ όνβκ^ώι/ μεγίύτων καϊ της αίβχίΰτης αιτίας

2 βιαίως άπο&ανεΐν. διΰΰών δε τούτων όντων τον μεν
νμεΐς όλον κρατείτε, τον δ9 εγώ, της μεν δίκης εγώ,

685 της δε βίας νμεις. άποκτειναι μεν γάρ με δννήΰεΰ&ε
βονλόμενοι ραδίως' κρατείτε γάρ καϊ τούτων, ων ον-

3 δεν εγώ τνγχάνω κρατών. Ει μεν ονν 6 κατήγορος
Όδνΰβενς η ΰαφώς επισταμένος προδιδόντα με την
Ελλάδα τοΓί? βάρβαρο ις η δοζάξων οντω ταντ εχειν
εποιεϊτο την κατηγορίαν δι εννοιαν της ^Ελλάδος, άρι-
στος αν ην [6] άνήρ' πώς γάρ ζονχ} ο γε ΰώζων πα-
τρίδα, τοκέας, την πάΰαν Ελλάδα, ετι δε προς τούτοις
τον άδικονντα τιμωρούμενος; εΐ δε φ&όνω και κακο-
τεχνία και πανονργία ύννέ&ηκε ταύτην την αίτίαν,
ώΰπερ δι' εκείνα κράτιΰτος αν ην άνήρ, οντω διά

4 ταντα κάκιστος άνήρ. Περί τούτων δε λέγων πό&εν
άρξωμαι; τί δε πρώτον εϊπω; ποΐ δε της απολογίας
τράπωμαι; αίτια γάρ άνεπίδεικτος εκπληζιν εμφανή

% περ ημέροί] ,,βοΐΐ. έκαστα". Κ. — ροδί χρη άβββββ νκΙθηίιΐΓ
φΐαβ Γβδροηάβαηΐ ϋΐίβ μετ' ονειδών %τε.

2. όλον νμεΐς οοάά. ; όλον άβΐ. αποίοΓβ Β. Β&. — μεν ροδί
άποητ. ουπι ρΓ. Α οπι. Βΐί. 8βά φΐαβ Ββφΐηηΐαι* ηιαίβ πιαϋΐαία
Θ88β αρρο,Γβί. Γογϊ. κρ. γάρ καϊ τον (οώματος και των όντων
απάν^των' τον δε εγώ τ. κρ.

3. δοζάζων βΟΓίρβΐ, δοξάζων γε αυο£. 8£βρ1ι. Κ.: δοζάζοντά
με. — ον αάά. αποί. δίβρίι. Κ.; ο γε σωξων βοήρδί ρΓΟ ος γε
αωζει, οοΐΐ. τιμωρούμενος. — ηΐίΐΐίπι την *Ελλ. πάοαν (ρΓΟρίθΐ'
ΗιαΙυπι). — καϊ κατιοτεχν. καί 8θήρ8Ϊ: ή κακοτ. η (ο. ΙιίίΐϋΙπίδ).

4. περί τούτων, εγώ δε οοάά. (π. τούτων δ' §γώ λέγων οί.
Ε., π. τ. δε εγωγε 8.). — Ιιίαίυυιη ΐτίηιη θ[υΐ 8ΐπ)ί ίη Ιιαο §
οβΓίαπι πιβάβίαπι ηοη Γβρβπο.

ρ. 103-105 Ε. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 161

εμποιεΐ, δια δε την έκπληζιν άπορεΐν ανάγκη τω λόγω,
αν μη τι παρ* αυτής της αληθείας καϊ της παρούΰης
ανάγκης μά&ω, διδασκάλων επικινδυνότερων η πορι-
μωτερων τυχών, "Οτι μεν ούν ου ΰαφώς (είδώς) ο 5
κατήγορος κατηγορεί μου, ΰαφώς οιδα' ΰύνοιδα γαρ
έμαυτώ ΰαφώς ουδέν τοιούτον πεποιηκώς' ούδ' εοιχ
όπως αν είδείη τις είναι το μη γενόμενον. ει δ* οίό-
μενος ούτω ταύτ έχειν εποιεΐτο την κατηγορίαν •9 ουκ
άλη&ή λέγειν δια διΰΰών ύμιν επιδείξω τρόπων, ούτε
γαρ βουλη&εϊς εδυνάμην αν ούτε δυνάμενος εβουλή-
&ην εργοις επιχειρεΐν τοιούτοις.

Έπι τούτον δε τον λόγον είμι πρώτον, ως άδύνα- 6
τός είμι τούτο πράττειν. έδει γάρ τίνα πρώτον άρχην
γενέΰ&αι της προδοΰίας, η δ' άρχη λόγος αν εί'η' προ
γάρ τών μελλόντων έργων ανάγκη λόγους γίγνεΰδαι
πρότερον. λόγοι δε πώς αν γενοιντο μη ΰυνουΰίας
τινός γενομένης; ΰυνουΰία δε τίνα τρόπον γένοιχ αν
μητ εκείνου προς ε με πέμψαντος μήτε ζτου) παρ
εμού προς εκείνον ελ&όντος; ούδε (γαρ) παραγγελία
δια γραμμάτων άφίκοιτ αν άνευ τού φέροντος. Αλλα 7
δη τούτο τω λόγω δυνατόν γενέΰ&ω. καϊ δη τοίνυν

5. ε ιδώ ς βμοϊ. Ε. αάά. 8. — ουδέ ονχ όπως αν είδείη
(ειδ. Α ρι\) τις $ (ή. Α ρΓ.) το κτε. οοάά.; ουδέ έστιν άβΐ. ονχ
β£ η Κ; ουδέ που εατιν άβΐ. # δ. (ίιιοά 6£0 ΒΟΓίρβί ϋ& βχ-
ρΐίοαηάιιιη : ονδ' εοικεν είναι όπως αν ειδ. τις το μή γενόμ. —
αν ρθ8ΐ εδυνάμην οιη. ρΓ. Α.

6. τούτο] ηοηηβ ταύτα ύζτά, § 13. 17. 19. 20 ? ■ — μτ}τεμοΰ
οιη. παρ' ρΓ. Α. του ροδί μήτε ίρ8θ ο,άάίάί (,,βυοαυάί τινόςί1 Κ.)•
8. Ιιίο φΐαθάαιη ίηΙθΓοίάίδδθ ρυΐαΐ: μήτ' εκείνου προς ε με (ελ-
&όντος μήτ' εμοΰ προς εκείνον, μήτ' αγγελον εκείνου προς εμε)
πέμψ. κτε. — (γάο) ^<ϋ<ϋ (γαρ αγγελία οί. Β.)• — γραμματ.
ων ρΓ. Α, ιιηάβ γραμματειών οοηίθϋβΐΊβ. — άφίκοιτ αν βοτ.:
άψΐκται.

7. γενέο&ω Βίε.: γενέο&αι.

ΑΝΤΙΡΗΟΝ, βά. ΕΓ. Β1Ε183. 11

162 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. ιοδ-106 κ.

ϋύνειμι καϊ βύνεβτι κάκεΐνος εμοϊ κάκείνω εγώ. τίνα
τρόπον; τίνι τις ων; "Ελλην βαρβάρω. πώς άκούων
καϊ λέγων; πότερα μόνος μόνω; αλλ* άγνοήΰομεν τους
αλλήλων λόγους, άλλα με&' έρμηνέως; τρίτος άρα

8 μάρτυς γίγνεται των κρύπτεΰ&αι δεομένων. Άλλα δή
καϊ τούτο γενέο^ω, καίπερ ου γενόμενον. έδει δή μ
επί τούτοις πίΰτιν δούναι καϊ δέζαΰ&αι. τίς ούν αν
ην ή πίΰτις; πότερον όρκος; τίς ούν εμοϊ τω προδότη
πιΰτεύειν εμελλεν; άλλ' όμηροι; τίνες; οίον εγώ τον
άδελφόν εδωκ' αν, ου γάρ είχον άλλον, 6 δε βάρβαρος

686 τών υιεων τινά' πιΰτότατα γάρ αν ην ούτως έμοί τε
παρ* εκείνου κείνω τε παρ* εμού. ταύτα δε γιγνόμενα

9 πάΰιν ύμΐν αν ην φανερά. Φήΰει τις ως χρήμαύι
την πίΰτιν έποιούμε&α, κείνος μεν διδούς, εγώ δε λαμ-
βάνων, πότερον ουν ολίγοις; άλλ' ουκ εικός αντί με-
γάλων ύπουργημάτων ολίγα χρήματα λαμβάνειν, άλλα
πολλά; τίς ούν (αν) ην η κομιδή; πό<70£ $' αν έκόμι-
ααν; (εις) ή πολλοί; πολλών (μεν) γάρ κομιζόντων
πολλοί αν ήΰαν οί μάρτυρες της επιβουλής, ενός δε

10 κομί,'£οντο£ ουκ αν πολύ τι το φερόμενον ήν. πότερα
ά' έκόμιΰεν ημέρας ή νυκτός; άλλα πολλαϊ και πυκναί

τίνα τρόπον; άβΐ. Κθ8ΐ)£. — πιαίίπι κάγώ κείνω βί ρ&υΐΐο
ροβί μόνω μόνος. — άγνοήοωμεν ΑΙ;.

8. δή μ' επϊ τούτοις 80Γ.: ό*« μετά τούτους (δε με τούτοις
8ί;., ό*£ μετά ταύτα νβΐ $«' με τούτω οί. Ε., ό** εμε τούτων 8.).

— όμηροι; τίνες; 80Γ,: ομηροί τίνες. οί. § 11. — εγώ (μεν)? —
αν ροδί πιΰτότατα γάρ &άά. Α ρι\ ΒΙς. — παρ' εκείνω ΑΒΙ;Ζ.

— κείνω 80Γ.: εν,είνω. ίίθΐη κείνος §9. — πι&ΐίπι γεγενημενα.

9. πόοοι δ* αν εκόμιααν Βοήρδΐ: πώς δ' αν εκόμιαεν. —
εΐς ά,μοϊ. 8£βρ1ι. &άά. 8.

10. εκόμιαεν βογ.: έκόμισαν. δβ^αΐίιΐΓ κείνος 6 φέρων. —
νυκτός; (νυκτός); άλλα Σΐυοί. Κ. Βίε. ; νυκτός; άλλα νυκτός Υΐ.
ϋθΗ. § 13.

ρ. 106-107 Β. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 163

φυλακαί, δι ών ουκ εΰτι λα&εΐν. άλλ' ημέρας; αλλά
γε το φώς ΛολεμεΙ τοις τοιούτοις. είεν. εγώ δ' έζελ-
&ών εδεζάμην, η κείνος 6 φέρων είΰηλ&εν; αμφότερα
γαρ άπορα, λαβών δε δη πώς αν έκρυψα καϊ τους £ν-
δον καϊ τονς εζω; πού δ' αν ε&ηκα; πώς δ9 αν έφν-
λαζα; χρώμενος δ' αν φανερός εγενόμην' μη χρώμενος
δε τί αν ώφελούμην απ αυτών; Καϊ δη τοίννν γε- 11
νέΰ&ω καϊ τα, μη γενόμενα. ΰυνηλΰΌμεν, εί'πομεν,
ηκούϋαμεν , χρήματα παρ* αυτών ελαβον, ελα&ον λα-
βών, έκρυψα, έδει δηπου πράττειν ών ένεκα ταύτ'
εγενετο. τοντο τοίνυν ετι τών ειρημενων άπορώτερον.
πότερα μεν γαρ αυτός «τραττον η με&' έτερων; αλλ*
ούχ ένος η πράζις. άλλα με&' έτερων; τίνων; δηλον-
ότι τών ΰυνόντων. πότερον ελευ&έρων η δούλων;
ελευ&έροις μεν γαρ υμΐν ύύνειμι. τις ούν υμών %ύν-
οιδε; λεγέτω. δούλοις δε πώς ουκ απιΰτον; εκόντες
(τέ) γαρ έπ' ελευθερία χειμαζόμενοι τε δι ανάγκην
κατηγορονΰιν. η δε πράζις πώς ζαν) εγενετο; δηλον- 12
ότι τους πολεμίους είύαγαγεϊν έδει κρείττονας υμών
όπερ αδύνατον, πώς (β9) αν ούν είΰηγαγον; πότερα
δια πυλών; αλλ* ούκ έμον ταύτας ούτε κλγιειν ούτ
άνοίγειν, άλλ' ηγεμόνες κύριοι τούτων, άλλ' ύπερ

κείνος ΒΟΓίρβΐ: εκείνος. — χρωμ. μεν γαρ οί. Ε.

11. ειπωμεν ρΓ. Α. — παρ' αντων] παρ' αντον 8. οιπη
Ιπ&ΐιι. — ϊλαβον οαπι Ε. 8.: ελάβομεν. — πότερα μεν 80Γ.:
πράττομεν οοάά. , πράττων μεν ν. — αυτός] οντος ΑΙ* Ζ. —
επραττον άκοϊ. δΐβρίι. Κ.: επραττεν. — ΰυνόντων Ε. 8.: νυν
όντων. — απιοτον] ηπίστουν ιηαΐ. Ε., 8βά οί. β. §γ. Απδίορίι.
1*78. 629. — τε ροβί εκόντες Άάάί ίχιΐοβϊ Ε.

12. εμόν αυοί. Ε. Βϊ:.: ίμοϊ. — ταύτας αηο^ΟΓβ 8ίθρ1ι. Ε.:
ταύτα. — αλγειν βογ.: χλείειν. — άλλ' οί ηγεμόνες ατιοί. 8ί;βρ1ι.
Ε. Βΐί. 8., 8βά ο£. II. IX, 80 βς^.

11*

164 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 107-109 β.

τειχών (δια) κλίμακος; ούκούν άπαντα γαρ

πλήρη φυλακών, άλλα διελών τον τείχους; άπαΰιν
άρα φανερά γένοιτ αν. υπαίθριος γαρ δ βίος' 6τρα-
τόπεδον γάρ εΰτιν (εν) οπλοις, εν ω (πάντες) πάντας
ορώΰι και πάντες υπό πάντων ορώνται. πάντως άρα
και πάντγι ταϋτα πράττειν αδύνατον ήν μοι.

13 Σκέψαΰ&ε τοίνυν και τόδε. τίνος ένεκα προΰήκε
(μοί) βουλη&ήναι ταύτα πράττειν, εί μάλιΰτα πάντων
εδυνάμην; ουδείς γάρ βούλεται προίκα τους μεγίΰτους
κινδύνους κινδυνεύειν ούδε την μεγίΰτην κακότητ

687 είναι κάκιΰτος, αλλ1 ενεκά του. (τίνος αν) ούν;
καϊ αύ&ις προς τόδ' επάνειμι. πότερον (αν του) τυ-
ραννεΐν; υμών η τών βαρβάρων; αλλ* υμών αδύνατον
τοίίοντωι/ καϊ τοιούτων, οις υπάρχει πάντα (τά) μεγι-
6τα, προγόνων άρεταί, χρημάτων πλή&ος, αριΰτεΐαι

14 (μαχών), άκμη φρονημάτων , βαβιλεία πόλεων, άλλα
τών (βαρβάρων); 6 δε παραδώΰων τίς; εγώ δε ποία
δυνάμει παραλήψομαι "Ελλην βαρβάρους, εις ων πολ-

τειχών ΒΟΓ.: τειχέων. — δια &Ό.ΟΪ. Ε. αάά. ΒΙς. — ΐί. ούκοϋν
καϊ τοΰτ' άπορον. Βΐί. ρπ) ούκουν (ίϊο, Ιίβπ) οί. ου μεν ονν,
φΐοά Γβο. 8.; άλλ' ούχ οίον τε λα&είν οί. "^Γ. — φυλακών βογ.
οοΐΐ. § 10: φυλάκων. — χηαΐίπι φανερον εγένετ' αν. — ίν Άΐαϊβ
οπλοις οιη. οοάά.; 3-η εστ' εν οπλοις (= εστέ)? — εν ω βοπρβί:
ίν οΐς. — πάντες άό,οϊ. Ε. αάά. 8. — πάντας βοπρβί: πάντα.
— ταύτα οί. Ε.: πάντα.

13. τοίνυν οί. Κ*.: κοιντ}. — και Άηϊβ μάλιατα Β,άά. Α1ά.,
οπι. οαιη οοάά. Βίε. — άλλ' ενεκά του. τίνος αν ούν; οί. Ε.;
άλλ' ένεκα του; 8. Οοάά. άλλ' ένεκα τούτων. — του αηίβ τυ-
ραννεΐν αυοΐ Ε. Β,άά. 8.; ίρδβ αν αάάίάί, ν. αά § 26. — άλλ'
αηίθ αδύνατον ίί;θΓ3<η1; Α Β. — πάντα 80Γ. : άπαντα. — τά αηΐβ
μέγιστα αάάίάί οοΐΐ. § 20. — Β,ηίβ άριβτεΐαι §θηβίίνιιπι άβδί-
άβΓαβαΐ) λν.; 8βά βϋα,πι Ιιίαίυί ιηθάβηάυπι βΓοώ. — άκμη βογ.:
άλκη. — βαοιλεΐαι Ε. Ι<θο.

14. βαρβάρων αά(3. δΐβρίι. — παραλάβοιμ' άνΊ

ρ. 109—110 Ε. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 165

λούς; πείόας ή βιαβάμενος; ούτε γάρ εκείνοι πειύ&ήναι
βούλοιντ αν, ούτ εγώ βιάΰαΰ&αι δυναίμην. άλλ'
ί'ΰως έκόντες έκόντι παραδώΰουΰιν (εαυτούς), μιΰ&όν
τής προδοΰίας αντιδιδόντες; αλλά γε ταύτα πολλής μω-
ρίας καϊ πιΰτεύόαι καϊ λέ\αϊ τίς γαρ αν ελοιτο δον-
λείαν αντ ελευθερίας, αντί του κρατίΰτου το κάκιΰτον;
Εί'ποι τις αν οτι πλούτου και χρημάτων εραΰ&εις έπε- 15
χείρηΰα τούτοις, άλλα χρήματα μέτρια μεν κέκτημαι,
πολλών δ' ουδέν δέομαι, πολλών γαρ δέονται χρημά-
των οί πολλά δαπανώντες, αλλ* ούχ οί . . . . , (ούδ'
οι) κρείττονες τών της φύΰεως ηδονών, αλλ1 οί δου-
λεύοντες ταΐς ηδοναΐς καϊ ξητοϋντες από πλούτου καϊ
μεγαλοπρέπειας τάς τιμάς κτάβ&αι. τούτων δ1 έμοϊ
πρόΰεΰτιν ουδέν, ως δ' αληθή λέγω, μάρτυρα πιΰτόν
παρέχομαι τον παροιχόμενον βίον ' τω δε μάρτυρι μάρτυρες
ύμειςέΰτε' ΰύνεΰτε γάρ μοι9 διό ΰύνιΰτε ταύτα. Καϊ μην 16
ούδ' αν τιμής ένεκα τοιούτοις εργοις άνήρ έπιχειρήύειε
και μέΰως φρόνιμος, απ αρετής γάρ άλλ* ουκ άπο κακό-
τητος αίτιμαί' προδότη δε τής'Ελλάδος άνδρι πώς αν γέ-
νοιτο τιμή-, προς δε τούτοις ούδε τιμής ετύγχανον ενδεής
ών' έτιμώμην γάρ επί τοϊ^ έντιμοτάτοις υπό τών εν-
τιμότατων, ύφ1 υμών έπϊ ΰοφία. Και μην ούδ' άΰφα- 17

εαυτούς αάά. οί. Κ. — λέξαι 80Γ.: δέξασ&αι. — ίλευ&ερίας"]
βασιλείας Α Β. ΓογΙ;. ί§ίίιΐΓ βασιλείαν ρΓΟ δονλείαν οΐίηι ίυίΐ;.

15. $ΐποι 8.: εΐπη. — μέτρια μεν βοπρδί: μεν μέτρια. —
ουδέν δέομαι 8. : ον&εν δ. — άλλ' ούχ οί . . . ζούδ' οί) βογ. :
...ούχ-οί Α ρΓ., ούχ οί ν. — πρόσεστιν ουδέν 8. οηπι Ζ:
πρόσεστιν ου&έν. — εατε βογ.: ητε (β,ό. αν ε'ΐητεϊ).

16. επϊ τοις ρΓαββπηίβ δίβρίι. οί. Ε. (Βίε.) : §ν τοις Α Β,
οιη. ν.

17. ούδ' ασφαλείας βοπρβί: ουκ ασφαλές, ων (ςιηίβιιβ 86Γ-
ναΐίδ 8. ρΓΟ ούνεκα βογ. ούν ένεκα).

166 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 110—112 Ε.

λείας ούνεκά τις αν ταύτα πρά%αι. πάΰι γάρ ο γε
προδότης πολέμιος, τω νόμω, τή δίκη, τοις θεοΐς,
τω πληθει των ανθρώπων, τον μεν γε νόμον παρα-
βαίνει, την δε δίκην καταλύει, το δε θείον ατιμάζει,
το δε πλήθος διαφθείρει, τω δε τοιούτω βίω περί

18 κινδύνων των μεγίύτων ούδ' έχει άΰφάλειαν. Άλλα
δη φίλους ώφελεΐν βονλόμενος η πολεμίους βλάπτειν;
και γαρ τούτων ενεκά τις αν άδικηΰειεν. εμοϊ δε πάν
τουναντίον εγίγνετο' τους μεν φίλους κακώς εποίουν,
τους δ* εχθρούς ωφελούν, αγαθών μεν ούν κτηΰιν
ούδεμίαν εϊχεν η πράζις' κακώς δε παθεΐν ούδε εις

19 επιθυμών πανουργεΐ. Το δε λοιπόν εβτιν, η τίνα φό-
βον η πόνον η κίνδυνον φεύγοντα πρά%αι ταύτα'
ζτούτων) δ* ουδείς αν ειπείν εχοι τί ^ο^ προΰηκεν.
διΰΰών γάρ τούτων ένεκα πάντες πάντα πράττουβιν,
η κέρδος τι μετιόντες η ξημίαν φεύγοντες' ο(>α #£ τού-
των έ'ξω πανουργεϊται <^ο'(?α ^£^> κακώς φαντόν

«τοιονν ταύτα πράττων, ουκ άδηλον' προδιδούς γάρ

688 την Ελλάδα προύδίδουν εμαυτόν, τοκεας, φίλους,

δε αηίβ δίκην Β,άά. Α Βίε. (Ε.). — το #ε πλή&ος διαφθ.,
το δε θείον άτιμ. οοάά. ν. — ονδ'] ούδεν Ε. οί.; ΐάθηι βίίαιη
κίνδυνος περί των μεγίστων ούδ'; 8. δοπρδϊί; περί (Ια., β. περί-
εστι) -κινδύνων τ. μ. ούδ'. &η τ. ό\ τ. βίος επϊ (νβΐ πλήρης οιιιη
Γ. Ιίβοηθ) κινδύνων τ. μ. οΰδ' έχων άσφ.?

18. κτησιν ϋί. Ε.: εκτισιν.

19. η τίνα .. φεύγοντα πράξαι βΟΓίρδί: εϊ τίνα. — φεύγων
έπραξα (ζητεΐν νβΐ σκοπεΐν αηίιβ εϊ αάά. οι. Ε.), οϊ. § 24. —
ταντα' (τούτων} οί. Ε.; ο£. § 6. (12.) 13. 17. 19. 20. -- ουδείς
8.: ού&εϊς. — ϊχει ΒΙιΖ βϊ ίθΓΪ). Α. — προσηκεν δΟΓΪρβί (προσ-
ήκει οί. Λν.): προσηκειν. — πανουργεϊται ως δε κακώς Α1ά.;
οπι. ως δε ΙϊΙουΊ. 8. Ιιαβο ίθΓβ βχοί<1Ϊ886 ρυίαΐ;: μανίας εστίν,
"όσα δε, βί βίιηίΙϋβΓ Ε. — γάρ αηίθ πράττων &άά. Α Β Ι; Ζ, οιη.
ΑΙά. Βίε. — προδιδούς ααοί. Ε. 8.: προύδίδουν.

ν*ή/ΐΛ4.Λ4ΙΤ\

ρ. 112—113 Ε. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 167

αξίωμα προγόνων, ίερά πατρώα, τάφους, πατρίδα την
μεγίΰτην της Ελλάδος, α δε πάΰι περί παντός έβτι,
ταντ αν τοις άδικη&εϊβιν ενεχείριΰα. Σκέψα6&ε δε 20
καϊ τάδε. πώς ουκ αν αβίωτος ην 6 βίος μοι πράζαντι
ταύτα; ποΐ γαρ τραπέύ&αι με χρην; πότερον εις την
Ελλάδα; δίκην δώοοντα τοις ηδικημένοις; τις δ' αν
άπείχετό μον τών κακώς πεπον&ότων; άλλα μενειν εν
τοις βαρβάροις; παραμελήΰαντα πάντων τών μεγίΰτων,
εΰτερημένον της καλλίύτης τιμής, εν αίΰχίΰττ) δνόκλεία
διάγοντα, τους εν τω παροιχομενω βίω πόνους επ
αρετγι πεπονημενους άπορρίψαντα; καϊ ταύτα δι' έμαν-
τόν, όπερ αίΰχιΰτον άνδρί, δυΰτυχεΐν δι' αυτόν, ου 21
μην ουδέ παρά τοις βαρβάροις πιΰτώς αν διεκείμην'
πώς γάρ, οίτινες άπιΰτότατον έργον ϋυνηπίβταντό μοι
πεποιηκότι, τους φίλους τοις εχ&ροΐς παραδεδωκότι;
βίος δ' ου βιωτος πίύτεως έΰτερημένω. χρήματα μεν
γάρ άποβαλών (η) τυραννίδος έκπεΰών η την πατρίδα
φυγών άναλάβοι τις άν' ο δε πίΰτιν άποβαλών ουκ αν
έτι κτήΰαιτο. οτι μεν ούν ούτ αν ζεδυνάμην ούτ
αν) έβουλόμην προδονναι την Ελλάδα, δια τών προ-
ειρημενων δέδεικται.

Βούλομαι δε μετά ταύτα προς τον κατηγορον δια- 22
λε%%•ηναι. τίνι ποτέ πιΰτεύΰας τοιούτος ων τοιούτου

προγόνων ίη ρΓΟοϋνί θβί ροβί; τάφους ίΓ8,η8ροηβΓθ, 8βά οϊ.
§ 13. — μεγίστην] „&\ή, &άάβ &τά> 8αί>αυάί οβΓίβ πόλιν" Κ. —
ενεχείρηαα ρΓ. Α βϊ ΙιΖ.

20. τις δ3 αν\ ηηιη τις γάρ αν? — παραμεληοαντα βϊ
εοτερημένον α,ηοϊ. Κ. 8.: παραμεληοαντι βϊ εστερημένω.

21. ουνηπίαταντο] . . νηπίαταντο ρι\ Α. — προδεδωκότι πι&Ι.
8. — άποβαλών η\ έχπεοών, φυγών ΟΛίοί. Κ. 8.: άποβαλόντα,
εχπεοόντα, φυγόντα. — αναλάβω ΑΒΙ<Ζ. — οντ' αν] ούδ' αν
ΑΙά. Βίτ. — εδυνάμην ουτ3 Β,άάϊ ίυββΐ; 8. (ε#. βουλόμενος ουτ
αν δυνάμενος 3,άά. Γ. Ιιβο 0θΠ. § 5).

168 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 114-115 Ε.

κατηγορείς; άζιον γάρ καταμα&εΐν, οίος ων οία λέ-
γεις, ώς ανάξιος άναξίω. πότερα γάρ μου κατηγορείς
είδώς ακριβώς η δοζάξων; ει μεν γαρ είδώς, οϊΰ&'
ίδών η μετέχων η τον (μετέχοντος) πν&όμενος. ει
μεν ονν ίδών, φράΰον τούτοις (τον τρόπον), τον τό-
πον, τον χρόνον, πότε, που, πώς είδες' ει δε μετέχων,
ένοχος ει ταΐς αύταΐς αίτίαις' ει δε του μετέχοντος
άκονΰας, οΰτις εΰτίν, αντος ελ&έτω, φανητω, μαρτν-
ρηβάτω. πιΰτότερον γαρ όντως εΰται το κατηγόρημα
μαρτνρη&έν' επει ννν γ9 ουδέτερος ημών παρέχεται

23 μάρτνρα. φηΰεις ί'6ως ί'ΰον είναι το ΰέ τε τών γενο-
μένων, ώς ΰυ φής, μη παρέχεσαι μάρτνρας, τών τε
μη γενομένων έμέ. το δ9 ονκ ί'ΰον εΰτί' τα μεν γάρ
άγένητα πώς (ονκ) αδύνατα μαρτνρη&ήναι; περί δε
τών γενομένων ον μόνον ονκ αδύνατον, αλλά και ρά-

διον, ονδε μόνον ράδιον, αλλά ΰοϊ μεν ονν ην

οίον (τε) μόνω (μη μόνον) μάρτνρας αλλά και ψεν-
δομάρτνρας ενρεΐν, εμοϊ δ9 ονδ έτερον ενρεΐν τούτων

24 δννατόν. "Οτι μεν ονν ονκ οί6& α κατηγορείς , φανε-

22. οΐος ων οΐδάς γε ί'οως ανάξιος άναξίω οοάά.; οΐος οΐφ
ώνείδιΰας, ώς άνάξ. άν. ^Γ&οοβδ; οΐος οΐω εγκαλείς, ώς άν. άν.
οί. 8. 8βά ΟΙΔΑ0Γ6Ι0030 ρβΓρβΓ&πι οΐίηι Ιβοίηπι βδββ νκΙθίιΐΓ
ρΓΟ ΟΙΑΛ6Γ6ΙΟ00Ο. — οϊΰΟ•3 βοήρδί ρΓΟ οΐβ&α; 8βά ΓογΙ;. οΐσ&ας
νβπιπι, ν. Αηϋδίΐι. Οά. 3. ϋθΐη § 24. — ονν ίδών οοάά. 84. : ο.
είδώς. — πυ&όμενος'] π. . &όμενος Α ρΓ. — ει δέ του μετ. 80ΐ\:
ει δε του μετέχ.

23. Γσον οί. Κ.: αον. — το οέ τε βοπρβί: τους γε (οε μεν
τών γενομ. οι. Κ.). — τών τε βοΐ'ίρδΐ: τών δε. — (ουκ) αδύ-
νατα 80Γ. : αδύνατα 00(1(3. (.αδύνατα Α ρτ.), αν εΪΎ\ δυνατά
ΑΙά. Β&. — αλλά (και δίκαιον καί ηάνυ άναγκαιον) οι. Κ. —
ούν οί. Ε/.: ουκ. — οϊόν (τε") μόνω (μη μόνον) βοήρδί: οίον
μόνον Α1<3. 8., ου μόνον οί. Ε. — νν. εμοϊ — ευρεΐν ίη να§. Α.
— δυνατόν ατιοΐ. Ε. 8.: αδύνατον.

24. οΐσ&αςϊ ν. &ά § 22.

ρ. 115—116 κ. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 169

ρόν' το δη λοιπόν (ονκ) είδότα 6ε δοζάξειν. είτ , ω
πάντων ανθρώπων τολμηρότατε, δ όζη πιΰτενΰας, άπι-
ύτοτάτω πράγματι, την άλή&ειαν ονκ είδώς, τολμάς
άνδρα περί θανάτου διώκειν; ω τι τοιούτον έργον είρ-
γαΰμενω ύννοιΰ&α; άλλα μην τό γε δοζάβαι κοινόν
άπαΰι περί πάντων, και ονδεν εν τούτω ύύ των 689
άλλων ΰοφώτερος. αλλ* οντε τοΓ^ δοζάζονβι δει πι-
ΰτενειν άλλα τοις είδόβιν, οντε την δόζαν της αλη-
θείας πιΰτοτεραν νομίξειν, άλλα τάναντία την άλή&ειαν
της δόξης.

Κατηγόρηΰας δε μον δια των είρημένων λόγων 25
δυο τάναντιώτατα, βοφίαν και μανίαν, ώπερ ονχ οιόν
τε τον αντον άν&ρωπον εχειν. οπού μεν γάρ με φ%ς
είναι τεχνήεντά τε και δεινον κα\ πόριμον, ΰοφίαν μον
κατηγορείς, οπον δε λέγεις ως προνδίδονν την Ελλάδα,
μανίαν' μανία γάρ εΰτιν εργοις έπιχειρεΐν άδννάτοις,
άΰνμφόροις, αίΰχροΐς, άφ' ων ζτις) τονς μεν φίλονς
βλάψει, τονς δ' έχ&ρονς ώφεληΰει, τον δ' αντον βίον
ε;τον£^(>τοι/ και ΰφαλερον καταΰτηΰει. καίτοι πώς
χρη άνδρϊ τοιοντω πιΰτενειν, οδτις τον αντον λόγον
λέγων προς τονς αντονς άνδρας περί των αντών
τάναντιώτατα λέγει; Βονλοίμην δ' αν παρά ΰον πν&έ- 26
6&αι, πότερα τονς όοφονς άνδρας νομίζεις άνοητονς

τό δη λοιπόν ΑΒ: τό #« λοιπόν, οι. ββΙ)8,πθΓ. Ιιγ8. ρ. 251.

— ζον%) είδότα 8.: μη είδότα Α1<3. Βίτ. — σννοΐΰ&ας ? — άλλα
μην τό γε δοί-. κτε.] βαάβπι Βθηΐθηίίαβ οοηίοπηαίίο ββί ο,ρ.
ϋβηΐ08ί1ι. 18, 192. — οντε την ΑΙά. ΒΚ.: ονδε την.

25. τάναντιώτατα 80Γ.: τα εναντιώτατα. ίίβπι ίηίΐΒ,. — ωπερ
οογγ. 1^ (οι. Κ) Βίε. : ώπερ Ζ, όπερ Ι< ρΓ. βϊ ΑΒ, ωσπερ ΑΜ.,
απερ νβΐ άαπερ 8ίβρίι. — τις ροδί άφ' ων αάά. ΑΙά. (οπι. ΒΙς.).

— ηιιιη άνδρϊ χρή?

26. πότερα Βοπρβί: πότερον. οοπβίαηίθΓ (χ. ίΐΐα ίοηηα Β,ηίβ

170 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 116—117 κ.

η φρόνιμους, εί μεν γαρ ανόητους, καινός 6 λόγος,
άλλ' ουκ άλη&ής' εί δε φρονίμονς, ου δήπου προΰήκει
τους γε φρονοϋντας εζαμαρτάνειν τάς μεγίβτας αμαρ-
τίας και μάλλον αιρεΐΰ&αι κακά, προ των άγα&ών. εν
μεν ούν είμι ΰοφός, ονχ ήμαρτον' εί δ' ήμαρτον, ον
ΰοφός είμι. ωΰτε δι9 άμφότερ' αν ει'ης ψευδής.

27 Άντικατηγορήβαι δε 6ου πολλά καϊ μεγάλα κα\
πάλαια καϊ νέα προΰόντα δυνάμενος ου βονλομαι'
(βούλομαι) γαρ ου τοις 6οΐς κακοΐς άλλα, τοις έμοΐς
άγα&οΐς άποφεύγειν την αίτίαν ταύτην. προς μεν ούν
6ε ταύτα.

28 Προς δ' υμάς ώ άνδρες κριταϊ περί εμαυτοϋ βού-
λομαι (λόγον) είπεΐν έπίφ&ονον μεν άλη&ή δέ, (μή)>
κατηγορημένου μεν ονκ άνεκτόν, κατήγορου μένω δε
προσήκοντα, νυν γαρ εν υμΐν ευ&ννας καϊ λόγον
υπέχω του παροιχομένου βίου. δέομαι ούν υμών, αν
υμάς ύπομνήΰω των έμοί τι πεπραγμένων καλών, μη-
δένα φ&ονήΰαι τοις λεγομένοις, αλλ1 άναγκαΐον ήγή-
βαΰ&αι κατηγορημένον δεινά καϊ -ψευδή καί τι τών
άλη&ών άγα&ών είπεΐν εν είδόΰιν ύμΐν' όπερ ηδιΰτόν

οοη8θηαη1:θηι, ΙαΆο αηίθ νοοαίβιη τιϋίτίΓ. οί. §§ 1. 7. 10. 11. 12.
22; 8. 9. 11. 20. ηο,πι § 13 Ιαουηα βεί. — καινός 8.: κενός. —
τους γε ΑΙά. Βίε.: τονς τε. — προ βογ. : πρότερον (αη προ το-
σούτων άγ. 8θπΐ3βηάαιη? ο£. § 19). — ειης~\ εϊι\ Α.

27. μεγάλα ζκακα^Ί — προΰόντα βοπρβί: πράααοντος. —
βονλομαι αίύβπιιη οηι. ΑΒΙ;Ζ.

28. εμαντον βοπρβί: έμον. — άλη&ή θ£ άνεκτόν δοπρβί:
άλη&ες βΐ; ανεκτά. — μη κατηγορημένον βοπρδί: κατηγορημένον
ΑΙά. ΒΙς. , κατηγορημένα» οοάά. — κατηγορονμένω δε βογ. οαιη
ΑΙίΖ: κατηγορονμένον 8ε ον. — νπομνηΰω ., εμοϊ πεπρα-
γμένων ρΓ. Α. — δεινά αυοί. δΐβρίι. Ε. : δειν. — όπερ ηδιατον
Ε,.: νπερηδιατον.

ρ. 117—118 κ. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 171

μοι. πρώτον μεν ονν καϊ δεύτερον και μέγιΰτον, δια 29
παντός απ αρχής εις τέλος άναμάρτητος 6 παροιχόμε-
νος βίος εότί μοι, καθαρός πάβης αίτιας" ονδεις γαρ
αν ονδεμίαν αίτίαν κακότητος άλη&ή προς υμάς περί
εμον ειπείν εχοι. καϊ γαρ ονδ' αντός 6 κατήγορος
ονδεμίαν άπόδειζιν εί'ρηκεν ών εί'ρηκεν' οντω λοιδο-
ρίαν ονκ εχονΰαν ελεγχον 6 λόγος αντω δύναται, φή- 30
ΰαιμι δ αν, καϊ φήβας ονκ αν ψενβαίμην ονδ' αν
ελεγχ&είην, ον μόνον άναμάρτητος άλλα καϊ μέγας
ευεργέτης νμών καϊ των Ελλήνων καϊ των απάντων
άν&ρώπων , ον μόνον των ννν όντων άλλα ζκαϊ) των
μελλόντων , είναι, τίς γαρ άλλος έποίηβε τον άν&ρώ-
πινον βίον πόριμον εξ άπόρον καϊ κεκοβμημένον έ%
άκόΰμον, τάζεις τε πολεμικάς εύρων, μέγιΰτον εις
πλεονεκτήματα, νόμονς τε γραπτούς, φύλακας τον 69°
δίκαιον, γράμματα τε, μνήμης όργανον, μέτρα τε καϊ
ΰτα&μά, ΰνναλλαγών ενπόρονς διαλλαγάς, άρι&μόν τε,
χρημάτων φύλακα, πνρΰούς τε, κρατίΰτονς καϊ ταχί-
βτονς άγγέλονς, πεΰΰούς τε, ύ χολής άλνπον διατριβήν;
τίνος ονν ένεκα ταν%^ νμάς νπέμνηΰα; δηλών (μεν^ 31
οτι τοις τοιούτοις τον νονν προΰέχω, βημεΐον δε ποιού-

29. καί αηίβ μέγιΰτον &άά. Α Β Βίε. (οί. Ε..). — ηαπι περί
εμον προς νμάς?

30. των (αΠων) ιΕΗ.? — ον μόνον των ο,ιιοϊ. Κ. 8.: ον-
κουν των. πιαίίπι β,υίβηι ρΓΟ ου ονδε οοΐΐ. § 23. — %αϊ ρο8Ϊ
άλλα. αάάϊάί ααοί. Ε. — των ζϊΰεΰ&αι) μελλ. οί. Κ. — άλλος
8.: αν. — πολεμίΥ,άς Α1ά., βίουί; ββί; ΑΙοίά. Οάγ88. 22: πολέμιας
οοάά. Β1ς. — πλεονέκτημα Ζ, &ί οί. Β. — φνλακα? τον 3/αοί.
Β. Βΐί. : φνλακάς τε τον. — ονναλλαγών\ ονλλαβών Α ρΓ. δι-
αλλακτάς οί. Β. βΐ ναΐο&βηαβι•. Οβίβπιπι νβΓβιπιηι ίαπιβίοοπιπι

ίη 1ΐΪ8 νβΒίί^ΙΒ, ίΉ,ΟΐΙβ 3£Π08038.

31. δηλών οτι τοις τοιοντοις τον νονν προΰέχω οί. Β.: δή-
λον ον τ. τ. τ. ν. προσεχών.

172 ΓΟΡΓΙΟΤ ρ. 118—119 κ.

μένος οτι τών αίΰχρών καϊ των κακών έργων άπέχο-
μαι' το γαρ έκείνοις τον νουν προο έχοντα τοίς το^ου-
τοις προΰέχειν αδύνατον, άζιώ δ' , ει μηδέν αύτος

32 υμάς αδικώ, μηδ' αντος νφ' υμών άδικη&ήναι. καϊ
γαρ ούδε των άλλων επιτηδευμάτων ούνεκ άζιός ειμί
κακώς πάΰχειν, ον& ύπο νεωτέρων ον& ύπο πρεσβυ-
τέρων. τοΓ^ μεν γαρ πρεΰβυτέροις άλυπός είμι, τοις
δε νεωτέροις ούκ άνωφελής' τοις εύτυχούΰιν ού φθο-
νερός, τών δυβτυχούντων οίκτίρμων' ούτε πενίας
νπερορών , ούτε ίτλοντον αρετής αλλ9 άρετην πλούτου
προτιμών' ούτ εν βουλαΐς άχρηΰτος οϋτ έν μάχαις
αργός, ποιών το ταΰβόμενον, πει&όμενος τοΓ^ άρχου-
Οιν. άλλα γαρ ουκ έμόν εμαυτον επαινεϊν' ο δ\ παρών
καιρός ηνάγκαΰε καϊ ταύτα, κατηγορημένον πάντως
άπολογήΰαΰ&αι.

33 Λοιπός δε περί υμών προς υμάς έΰτί μοι λόγος,
ον ειπών παύΰομαι της απολογίας, οίκτος μεν ούν
κα\ λιταΐ και φίλων παραίτηΰις εν οχλω μεν οϋόης της
κρίΰεως χρηΰιμα' παρά δ' ύμΐν τοΓί? πρώτοις ούΰι τών
Ελλήνων και δοκούΰιν, ού φίλων βοη&είαις ούδε λι-
ταϊς ούδ' οϊκτοις δει πεί&ειν υμάς, άλλα τω ΰαφεΰτάτω

το γαρ οοάά. Β&.: τον γαρ Α1ά. — ίοτϊ. αδύνατον
άξιων δ'.

32. ο£. Αηϋρΐι. 3 β 10: ονδε τών §πιτηδενμάτων εΐνεκα
δίκαιοι τοιούτων κακών άξιονο&αί εομεν. — ά?*νπος] λ α οοη*.
Α. — ούτε πενίας βΐ; ούτε πλοντον οί. Κ.: ονδε π. βϊ ονδε πλ.

— αργός αιιοΐ;. Β. 8.: άργώς. — προοταοσόμενον άλχο,ϊ. Κ. Β1γ.

— και πει&όμενος 8. — και (εις) ταντα κατηγ. οί. Κ. δπβίϋΐί
ίηίβΓρυηοΐ;. ο,ηίθ και βΐ πάντως, ο,αάΐάί ροδί ταντα. ηυπι (δέον)
πάντως ?

33. λοιπόν Α Ζ, φιοά άβίβηάί ροίβΒί οοΐΐ. § 19. 24. — Ιιταϊ]
τι ΑΒΙι. — χρηοιμα' παρά δ' νμΐν ΑΙά. Βΐι.: χρήμαοι παρά δν-
ναμιν. — ονσης &άάί πιαί. Ε.

ρ. 119—121 κ. ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. 173

δικαίω, διδάξαντα τάλη&ές, ονκ άπατηΰαντά με δει
διαφνγεΐν την αιτίαν ταντην. νμάς δε χρη μη τ(Η£ 34
λόγοις μάλλον η τοΓ<? εργοις προΰέχειν τον νουν, μηδέ
τάς αιτίας των έλεγχων προκρίνειν, μηδέ τον ολίγον
χρόνον τον πολλον ΰοφώτερον ηγεΐβ&αι κριτην, μηδέ
την διαβολην της πείρας πιΰτοτέραν νομίξειν. άπαντα
(μεν) γαρ τοις άγα&οΐς άνδράΰι μεγάλης ευλάβειας
άμαρτάνειν, τα δ' άνήκεΰτα των άκεΰτών ετι μάλλον'
ταντα γαρ προνοηΰαβι μεν αδύνατα, μετανοηΰαΰι δ*
ανίατα, των δε τοιούτων εΰτίν, όταν άνδρες άνδρα
περί θανάτου κρίνωΰιν' όπερ εΰτι νυν παρ* νμιν. ει 35
μεν ονν ην δια των λόγων την άλη&ειαν των έργων
κα&αρώς γενέο&αι τοις άκονονΰι φανεράν, βυΛορο^ αν
η κρίόις ην άπο των είρημένων' έπειδη δ' ονχ όντως
έχει, το μεν ΰώμα τον^όν φνλάξατε, τον δε πλείω
χρόνον επιμείνατε , μετά δε της άλη&είας την κρίΰιν
ποιηΰατε. νμιν μεν γαρ μέγας 6 κίνδννος9 άδίκοις φα-
νεΐύι δόζαν την μεν καταβαλεΐν, την δε κτηΰαΰ&αι.
τοις δ* άγα%Όΐς άνδράΰιν αίρετώτερος θάνατος δόξης
αίΰχράς' το μεν γαρ τον βίον τέλος, η δε τω βίω νόύος.
εάν δ' αδίκως άποκτείνητέ με, πολλοίς γενηβεται φα- 36

άπατη ααντα] άπα . . . . ήΰαντα ρΓ. Α (άπαοαιτήοανταϊ).

34. μεν ροδί άπαντα &άάί ΐηΙ>. Κ. — μεγάλοις Α. — άηε-
βτών αυοί;. 8ίβρ1ι. Ε/.: άνηκέοτων. — αδύνατα 8.: δυνατά (φυ-
λάξαβ&αι δυνατά οϊ. Κ). — οι. αιιίβιη Αηϋρΐι. 5, 91. 9 %Α&λ

35. Ηΐ8 φΐοητιβ δΐιηίΐία ρΓοίθΓΐ; ΜγϋΙβηαθίΐΒ αρ. Αηί. 5, 86.
— κα&αοώς 8.: Ή,α&αράν γε οοάά., ηα&αράν Α1ά. — η κρίβις
■ην άπο Βοήρθΐ: εί'η κρ. ηδηάπό Α, εϊη κρ. η δια ν., η κρ. εΐη
δια οί. Κ. — την μεν ζούσαν) ηαταβ., την δ' (ονκ ουσαν)
Υ,τηο. Κ. — τό μεν] ο μεν ΑΙά. Βίε. — τω βίω] του βίου
Α ρΓ.

174 ΓΟΡΓΙΟΤ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ. Ρ. 121 κ.

νερόν' εγώ τε γάρ ζονκ) άγνώς, νμΐν τε (ααρα) τίά-
6ιν"Ελλη6ι γνώριμος ή κακότης και φανερά, καϊ την
αίτίαν [φανεράν] άπαΰαν νμεΐς εζετε της αδικίας, ονχ
6 κατήγορος ' εν νμΐν γαρ το τέλος έότϊ της δίκης,
αμαρτία δ' ονκ αν ^ενο^το μείζων ταύτης, ού γαρ μό-
νον εις εμε καϊ τοκεας τονς εμονς άμαρτήΰεβ&ε δικά-
ΰαντες αδίκως, αλλ9 νμΐν αντοΐς δεινον ά&εον άδικον
ανομον έργον ΰννεπιότήΰεβ&ε πειιοιηκότες, άπεκτονό-
τες άνδρα ΰνμμαχον, χρήΰιμον νμΐν, ενεργετην της
* Ελλάδος, "Ελληνες "Ελληνα, φανεράν ονδεμίαν άδικίαν
ονδε πιΰτήν αίτίαν ά%οδεί%αντες.
37 Εϊρηται τα ΐίαρ εμον, καϊ ιΐανομαι. το γαρ

ντΐομνήβαι τα δια μακρών είρημενα ΰνντόμως προς
μεν φανλονς δικαΰτάς έχει λόγον' τονς δε τιρώτονς
των τιρώτων "Ελληνας Ελλήνων ονκ άξιον ονδ' άζιώ-
ΰαι μήτε τίροΰεχειν τον νονν μήτε μεμνήβ&αι τα
λεχ&έντα.

36. ονκ άγνώς οιιιη 8ίβρ1ι. Ε,. 8.: αγνός. — παρά οτα.
ΑΒΙιΤι 8., φή ρΓΟ νμΐν οι. εκείνον (Η. β. ΤΙΙίχίβ). — οαιη 1ιΪ3
οοηίβΓαβ φΐο,β Ρΐαίαββηδββ άΐοιιηί αρ. Τΐιικ^ά. 3, 57: ον γάρ
αφανή κρινεΐτε την δίκην τήνδε, επαινονμενοι δε περϊ ονδ'
ημών μεμπτών. — απααιν ατιοί;. 8ίβρ1ι. Ε. 8. {εν απαβιν ιηαΐ.
Ε.); β£0 φανεράν ροίίαβ ββοΐιιάβηάιιιιι άιιχί. — εβτϊ οι. Ε. (νβΐ
£'χω): £χει. 8. βχ βΐιιβάβπι οοηί. η δίκη ρΓΟ της δίκης Βϋηρδίύ.
8ίιηί1ίΐ:•θΓ ο,ηΐβηι Αηίίρΐιο 5, 89 βί; 6, 6: η μεν γάρ τοντων
αίτίαΰΐς ονκ έχει τέλος, άλλ' εν νμΐν εΰτι καϊ τή δίκη. —
άπεκτενότες ΑΙι.

ρ. 52—53 Κ. ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΤΣ ΑΙΑΣ. 175

ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΤΣ ΑΙΑΣ.

663

Έβονλόμην αν τονς αντονς ημΐν δικάξειν οϊπερ 6
καϊ ίν τοις πράγμαΰι παρήΰαν' οιδα γαρ οτι έμε μεν
έδει ΰιωπάν, τούτω δ' ονδεν αν ην πλέον λεγοντυ' 664
νυν δε οι μεν παραγενόμενοι τοις εργοις αντοις άπει-
6ιν, νμεις δε οι ονδεν είδότες δικάζετε, καίτοι ττοια
τις αν δίκη δικαΰτών μη είδότων γένοιτο , καϊ ταντα
δια λόγων; το δε πράγμα εγίγνετο έργω. Το μεν ονν 2
ΰώμα τον Άχιλλέως εκόμιΰα εγώ φέρων, τα δε όπλα
οδε, επιότάμενος οη ον των οπλών μάλλον έπε&νμονν
οί Τρώες άλλα τον νεκρον κρατηύαι. τον μεν γαρ ει
εκράτηΰαν , ήκίΰαντό τ ε αν το ΰώμα και τα λντρα τον
"Εκτορος εκομίΰαντο' τα δε όπλα τάδε ονκ αν άνέ&ε-
6 αν τοΓ<; &εοΐς αλλ9 άπέκρνψαν , δεδιότες τόνδε τον 3
άγα&ον άνδρα, ος και πρότερον ιεροΰνληΰας αυτών το
άγαλμα της &εον ννκτωρ ώΰπερ τι καλόν έργαΰάμενος
έπεδείκνντο τοΓ^ Άχαιοις. κάγώ μεν άζιώ λαβείν Χν
αποδώ τα όπλα τοΓ§ φίλοις, οντος δε Χν άποδώται,
επεϊ χρήΰ&αί γε αύτοΐς ονκ αν τολμηΰειε' <^λό§ γαρ
ονδεϊς αν έπιΰημοις οπλοις χρήΰαιτο, είδώς οτι την
δειλίαν αντον εκφαίνει τα όπλα.

Σχεδόν μεν ονν εότιν άπαντα όμοια, οϊ τε γαρ 4

Αντισθένης. Οοάά. Ββΐ&βή χ β* βχ βο άβήναϋ οιμν [Ρ],

φΐιβιιβ αοοθάϋ; Ι).

ΙηβϋΓ. ΑΙΑΣ οοάά. Β]*.: ΛΟΓΟΣ ΑΙΑΝΤΟΣ {Αίας η Αϊαντος
λόγος ϋΐθ£. 1*3,. 6, 15).

1. τοις ε"ργοις αύτοΐς οί. Β.: τοις αύτοις ε. (αύτοις τοις ε.
ααοΐ. Βίε.. 8., ατιοά ρι-ορίβΓ ^Γ&νβπι Ιιίαίυηι ηυηο Γβίβοί). — ποία
τις] ποία ποτ ΟββατιβΓ αι*£. βχ οοηίΐΓ. ρ. XVI.

2. άλλα του 8.: άλλ' η τον.

3. αυτών] αυτόν ρι*. Χ (οοτγ.2).

176 ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΤΣ ρ. 54—55 Ε.

δια&έντες τον αγώνα ψάΰκοντες είναι, βαΰιλεΐς περί
αρετής κρίνειν επέτρεψαν άλλοις , οι τε ονδεν είδότες
δικάΰειν νπιΰχνεΐΰ&ε περί ων ονκ ί'ΰτε. εγώ δε επί-
ΰταμαι τούτο, οτι ονδεϊς αν βαύιλενς ικανός ων περί
αρετής κρίνειν επιτρέψειεν άλλοις μάλλον ήπερ άγαμος
ιατρός διαγνώναι νοβήματα 'άλλω παρείη.

5 Καϊ ει μεν ην μοι προς άνδρα ομοιότροπον, ονδ'
αν ήττάύδαί μοι διεφερε' νυν δ' ονκ εΰτιν ο διαφέρει
πλέον εμον και τονδε. 6 μεν γαρ ουκ εΰτιν οτι αν
δράΰειε φανερώς, εγώ δε ονδεν αν λά&ρα τολμήΰαιμι
πράζαι. κάγώ μεν ονκ αν άναΰχοίμην κακώς άκονων,
ονδε γαρ κακώς πάΰχων, ο δε καν κρεμάμενος, ει κερ-

6 δαίνειν τι μέλλοι' οΰτις γε μαΰτιγονν παρείχε τοις
δονλοις καϊ τνπτειν ζνλοις τα νώτα και πνγμαΐς τό
πρόΰωπον, κάπειτα περιβαλόμενος ράκη, της ννκτος
εις το τείχος είΰδνς τών πολεμίων, ίεροΰνλήΰας άπήλ&ε.
καϊ ταντα ομολογήσει ποιεΐν, ί'ΰως δε και πείΰει λέγων
ώς καλώς πέπρακται, έπειτα τών Άχιλλεως οπλών οδε
6 μαΰτιγίας καϊ ιερόΰνλος αξ^οΓ κρατήΰαι;

7 Έγώ μεν ονν νμϊν λέγω τοΓ^ ονδεν είδόΰι κριταΐς
και δικαΰταΐς, μή εις τονς λόγους όκοπεΐν περί αρετής
κρίνοντας, άλλ' εις τα έργα μάλλον, καϊ γαρ 6 πόλε-
μος ον λόγω κρίνεται άλλ' έργω ' ονδ' άντιλέγειν έζεΰτι

4. φάΰκοντες εΐναι βασ. ίβτη&Ιβάϊ (οΐ)8. Αηϋρΐι. ρ. 19}:
ονκ οντες εΐναι βαβ. οοάά. , βασ. εκόντες είναι ΑΙά. Βίε. , ονκ
οντες ικανοί βαβ. οι. Β., εκόντες είναι οπι. βαβ. 8.

5. ην μοι] αθάί νυΐί δίβρίι. άγων (ό λόγος Κ, ϋ£. Οάγ88.
§ 1), "ννίηοΐιβίπιαηη διαφορά; 8. οοηίβΓΐ; ΙδΟΟΓ. 4, 12. — ονκ
εβτιν α διαφέοειΊ — κακώ? πάσχων, ούδε γαρ ζαν^ κ. άκούων
3βνηΒίβάί (ο\)8. Αηίίρΐι. ρ. 19). ηυιη γ' αν ρΓΟ ^άρ Γβροηβηάαιη ?
νβΓδίιβ Θ8Ϊ δθηαιίιΐδ κακ. ακ. ούδε γαρ (γ' αν) πάΰχων κακώς
(οϊ. &ά 0%88. 9). — εΐ Χ<^ Ι): εϊ γε.

ρ. 55—56 Ε. ΑΙΑΣ. — ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 177

προς τους πολεμίους , άλλ' η μαχόμενους (δεΐ) κρατεΐν
η δουλεύειν ΰιωπη. προς ταύτα ά&ρεϊτε καϊ ΰκοπεΐτε'
ώς, ει μη δικάόετε καλώς, γνώΰεΰ&ε οτι ούδεμίαν έχει
λόγος προς έργον ίΰχύν, ούδ' εβτιν υμάς οτι λέγων 8
άνηρ ώφελήΰει, εϊβεΰ&ε δε ακριβώς, οτι δι άπορίαν
έργων πολλοί καϊ μακροί λόγοι λέγονται, άλλ' η 665
λέγετε οτι ου %υνίετε τα, λεγόμενα, καϊ άνίΰταΰ&ε, η
δικάζετε όρ&ώς. κα\ ταΰτα μη κρύβδην φέρετε, άλλα
φανερώς, ίνα γνώτε οτι καϊ αύτοΐς τοΓ§ δικάξουΰι δοτεα
δίκη εΰτίν, αν μη δικάΰωΰιν όρ&ώς. κάπειτ ί'ΰως
γνώΰεΰ&ε οτι ου κριταϊ τών λεγομένων άλλα δοζαβται
κά&ηΰ&ε. εγώ δε διαγιγνώόκειν μεν ύμΐν περί εμού 9
και τών εμών επιτρέπω, διαδοζάξειν δε άπαΰιν απαγο-
ρεύω, καϊ ταύτα περί άνδρος ος ούχ εκών άλλ' άκων
άφικται είς Τροίαν, και περί εμού ος πρώτος άει και
μόνος \καϊ\ άνευ τείχους τέταγμαι.

ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΪΣ ΟΔΤΣΣΕΤΣ.

Ου προς 6ε μοι μόνον 6 λόγος, δι ον άνεΰτην,
άλλα καϊ προς τους άλλους άπαντας' πλείω γαρ άγα&ά
πεποίηκα το ΰτρατόπεδον εγώ η ύμεΐς άπαντες, και

7. ΰν,οπεΐτε' ώς] ο£. β. £Γ. Αβ8θ1ι. Ργοιιι. 1030. — γνωσεσ&ε
0 Βίε. (οί. Κ,.): γνωσϋ-ήσεσ&ε (γνώσετε ^ΜΝ). — άνηρ βΟΓίρβί:
άνηρ.

8. οτι ον τιριταΐ τ. λ. αλλά δοξασταί ΧΟ,Π) Βίε.: οτι κριταϊ
τ. λ. άλλα μη δοξασται.

9. πιαίπη περί τ άνδρος νβΐ η. ά. ζ&'). — και 9-ηίβ άνευ
άβίβηάιιιη, οί. Οά^ββ. § 7.

ΟΔΤΣΣΕΤΣ. ΙηδΟΓ. ΑΝΤΙΣΘ. οιη. Χ (ίη φΐο Οδυσσεύς
ψ. 1)ί8 βοηρίππι ββ*); ΛΟΓΟΣ ΟΔΤΣΣΕΤΣ ΔΙά.; Όδυσσευς η
υπέρ Οδυσσέως Όίο§. ΙιΆ. 1. ο.

Αντιρηον, βά. Εγ. Β1α88. 12

178 ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΪΣ ρ. 56—57 Ε.

ταύτα καϊ ζώντος αν έλεγον Άχιλλέως, καϊ νυν τε&νεώ-
τος λέγω προς υμάς. ύμεΐς μεν γαρ ούδεμίαν άλλην
μάχην μεμάχηβ&ε, ην ουχί καϊ εγώ με&' ύμών' εμοϊ
δε τών ίδιων κινδύνων ουδείς υμών ούδεν ζννοιδε.

2 καίτοι εν μεν ταΐς κοιναΐς μά%αί-£, ονδε εί καλώς άγω-
νίξοιβ&ε, πλέον έγίγνετο ουδέν ' εν δε τοις έμοΐς κιν-
#ιήΌ££, ους εγώ μόνος έκινδννενον , εί μεν κατορ&ώ-
ΰαιμι, άπαντα ημϊν έπετελεΐτο ων ένεκα δ εύρο άφίγμε&α,'
εί δ7 έΰφάλην, έμον αν ενός ανδρός έΰτέρηό&ε. ου
γαρ ίνα μαχοίμε&α ιτοΓ<? Τρωβϊ δενρ' άφίγμε&α, αλλ9
ίνα την τε Έλένην άπολάβοιμεν και την Τροίαν ελοι-

3 μεν. ταντα #' έν τοις έμοΐς κινδύνοις ένην άπαντα,
οπού γαρ ην κεχρημένον άνάλωτον δίΐ/αί- την Τροίαν,
εί μη πρότερον το άγαλμα της &εον λάβοιμεν το κλα-
πεν παρ ημών, τις έΰτιν 6 κομίΰας δ εύρο το άγαλμα
αλλθ(? η έγώ; ον 6υ γε ιεροσυλίας κρίνεις, ΰύ γαρ ου-
δέν οΐΰ&ας, όΰτις τον άνδρα τον άναΰώϋαντα το άγαλ-
μα της &εού, αλί! ου τον ύφελόμενον παρ' ημών Άλέ-

4 %ανδρον, αποκαλείς ιερόΰυλον. καϊ την Τροίαν μεν
αλώναι άπαντες εϋχεΰ&ε, έμε δε τον έζευρόντα όπως
£ΰται τούτο αποκαλείς ιερόΰυλον; καίτοι εί'περ καλόν
γε ην έλεΐν το "ίλιον, καλόν και το εύρεΐν το τούτου
αίτιον, καϊ οι μεν άλλοι χάριν εχουΰι, ΰύ δε καϊ όνει-
δίζεις έμοί' υπό γαρ άμα&ίας ων ευ πέπον&ας ούδεν

5 οΐΰ&α. κάγώ μεν ουκ όνειδίζω 0οι την αμαΰίαν' άκων

2. ονδε εί βλχοϊ. Ε>. Βίζ.: ούτε εί. — ημΐν αιιοί;. Ε. 8.: νμΐν.
— #' εοφάλην 8ρβη£β1: #ε οφαλείην.

3. αν γάρ αυού. Ε. 8.: αν γε. — οί'β&ας Χ, οϊα&ας Μ Ν Ι):
οϊο&α.

4. ηυπι εί'περ καλόν ελεΐν το "ίλιον, καλόν γε ην ν,τε.ϊ

'• ι

μ,^/> ^4 *# **

ρ. 57-58 Ε. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 179

γαρ αντο καϊ ΰν καϊ (οί) άλλου πεπόνδαΰιν άπαντες"
άλλ' οτι δια τα ονείδη τα εμά ΰωξόμενος ονχ οίος τε
ει πεί&εΰ&αι, άλλα, καϊ προΰαπειλεΐς ώς κακόν δράΰων
τι τονΰδε, εάν εμοϊ τα όπλα ψηφίΰωνται. καϊ πολ- 666
λάκις γε απειληθείς και πολλά, πριν καϊ ΰμικρόν τι
εργάΰαΰδαι' άλλ' εΐπερ εκ των εικότων τι χρη τεκμαί-
ρεΰ&αι, νπο της κακής οργής οΐομαί 6ε κακόν τι ΰαν-
τον εργάΰεΰ&αι.

Και φοί μεν, δτί. τους πολεμίους κακώς εποίηΰα, 6
δειλίαν όνειδίξεις' ΰν δε οτι φανερώς έμόχ&εις καϊ
μάτην ηλίθιος ήΰ&α, δτ^ μετά πάντων τοντο εδραΰας,
οί'ει βελτίων είναι; έπειτα περί άρετης προς έμε λέ-
γεις; ος πρώτον μεν ονκ οίΰ&α ονδ' όπως έδει μά-
χεό&αι, αλλ* ώΰπερ νς άγριος οργβ φερόμενος τάχ αν
ποτέ άποκτενεις ΰεαντον κακώς περιπεΰών τω ζζίφει).
ονκ οίΰ&α οτι τον άνδρα τον άγα&6ν ον&' νφ αντον
χρη ον&' νφ' έτερον ον&' νπο τών πολεμίων κακόν
ονδ' οτιονν πάΰχειν; ΰν δε ώΰπερ οί παίδες χαίρεις 7
οτι ΰε φαΰιν οΐδε άνδρεΐον εϊναι' εγώ δε δειλότατόν

δ. οί α,χιοϊ. ΒΙς. 3x1(1. 8. — πεπόν&<* Χ (ί. β. πεπόν&ατε
νβΐ πεπόν&αβίν) ; πεπόν&ατε ^ (Βΐι.); ηεπόν&ατοα Μ, πέπον&α
Ν Ι». — δράΰων τι αιιοί. 8£βρ1ι. Κ: δράοαντι οοάά. — εγώ δ'
οΐδα ώς ρθ8ί; ψηφία, ουιη Ο &άά. Βίε. (οιη. 8.). — γε οπι. Ο
(Βΐί.) ; #ε 8. — εργάβεσ&αι Α1ά. : εργάβαο&αι Ιιίο φΐοφίβ οοάά.

(Βίε. 8.)•

6. τονς πολεμίους] Β,άάβ λά&ρα. — ε Ι τι φανερώς οί. Κ. —
οτι αηίβ μετά άβΐ. 8.; οϋιη η αάάίάί, οοπιπιαΐβ ροδί μάτην ρο-
βϋο, ρυηοίο ροδί ηα&α, ίηΙβΓΓ0§. δί^ηίβ ροδί είναι βί λέγεις. —
τοντο δράΰας Χ ν. 8.; τοντ' εδραοας Ο Κ. Βίε. (οί'ει τον τ ω β.
εΐναι οία. τοντο ΑΙά.). — αεαντον Χ: ΰαντον. — κακώ§ οοάά.:
κακω ΑΙά. Βίε. — περιπεΰών τω XII) ΑΙά. Βίε. (περιπεοόντα Ο,
περιπεΰώντων Μ). — καϊ &,ηΐβ ουκ οϊα&α αάά. 0 (ονδ' 8.). —
νφ' αντον 8ίβρη. Β;.: νπ' αντον. — αηΐθ ον&' νπο τών πολ.
άβδΐάβΓαίπΓ ονν νπο τών φίλων.

12*

180 ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΤΣ Ρ. 58—60 Ε.

γε απάντων τε και δεδιότα τον θάνατον μάλιβτα' οβτις
γε πρώτον όπλα έχεις άρρηκτα καϊ άτρωτα, δι' απερ
ΰε φαβιν ατρωτον είναι, καίτοι τι αν δράβαις, ει τις
6οϊ των πολεμίων τοιαύτα όπλα έχων προβέλ&οι; ή που
καλόν τι καϊ δαυμαβτόν αν εί'η, ει μηδετερος υμών
μηδέν δράόαι δύναιτο. «Τίπτα οί'ει τι διαφερειν τοι-
αύτα όπλα εχειν η εντός τείχους κα&ήβ&αι; και βόϊ
μόνω δη τείχος ουκ εΰτίν, ως 6υ φγις' μόνος μεν ουν
βύ γε επταβόειον περιέρχγι τείχος προβαλλόμενος εαυ-

8 τοϋ' εγώ δε άοπλος ου προς τα τείχη των πολεμίων
άλλ' εις αυτά είΰέρχομαι τα, τείχη, καϊ των πολεμίων
τους προφύλακας έγρηγορότας αύτοΐς οπλοιΰιν αιρώ,
καϊ είμϊ ΰτρατηγός καϊ φύλαζ καϊ 6οϋ και των άλλων
απάντων, κα\ οϊδα τά τ έν&άδε και τα εν τοις πολε-
μίοις, ουχί πέμπων καταΰκεψόμενον άλλον, άλλ' αυτός
(Ιών)' ώΰπερ (δε) οι κυβερνηται την νύκτα καϊ την
ημέραν ΰκοπούβιν όπως ΰώΰουΰι τους ναύτας, ούτω
δε και εγωγε καϊ 6ε και τους άλλους απαντάς ΰωζω.

9 ούδ' έΰτιν οντινα κίνδυνον εφυγον αίΰχρόν ήγηΰάμε-
νος, έν ω μελλοιμι τους πολεμίους κακόν τι δράβειν'
ούδ' ει μεν οψεΰ&αί με τίνες εμελλον, γλιχό μένος αν
τού δοκεΐν ετόλμων' αλλ9 εϊτε δούλος εϊτε πτωχός και

7. τε ρθ8ί απάντων ο\ιτώ. Ο οιη. Ε)ζ. ίγώ δε γε δειλότατόν
τε απάντων ΰε οί. Β. — ατρωτον ΧΟ: πρώτον ^ΜΝI^, ον τρω-
τον βάά. — δράααις] δράσης οοάά. — μηδέ έτερος Χ. — εχειν
&μοϊ. Ε.. 8.: έχων.

8. προς τα τείχη] προς τά τείχει Χ. — προσέρχομαι αηίβ
άλλ' είς αάάϊ ιηαΐ. Κ. — οπλοις Ο Βίτ. (πι&1. ίαπι 8ί;.). — πέμπω
Χ«ΝΙ>.

9. 81 άβΙβαίαΓ πτωχός^ βί νβΓβαβ βχίδίαί; βί οίϊβηδίο ίοΙΙ&ίιΐΓ,
ηυαπι ρΓαβββηΐ; πτωχός βϊ μαατιγ. ίιιηοίει &ϊ ν. δούλος ορροείΐα.
δθφΐιιηίιΐΓ οβτϊβ νβΐ'δπβ: ου γαρ δοκεΐν 6 πόλεμος άλλα δράν
αεί | καν ημέρα καν ννκτΐ _^_ φιλεΐ.

ρ. 60-01 Ε. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 181

μαΰτιγίας ων μέλλοιμι τους πολεμίους κακόν τι δρά-
6ειν, επεχείρουν αν, καϊ ει μηδεϊς όρωη. ου γαρ
δοκεΐν 6 πόλεμος άλλα δράν αεί καϊ εν ημέρα καϊ
εν νυκτϊ φιλεϊ τι, ουδέ όπλα εΰτί μοι τεταγμένα,
εν οίς προκαλούμαι τους πολεμίους μάχεΰ&αι, αλλ*
όντινα ε&έλει τις τρόπον, και προς ενα και προς 667
πολλοί έτοιμος είμ αεί. ουδ9 ηνίκ ζαν) κάμνω ιο
μαχόμενος, ώΰπερ ΰύ, τα όπλα έτέροις παραδίδωμι,
αλλ* οπόταν άναπαύωνται οΓ πολέμιοι, τότε αύτοΐς της
νυκτός επιτίθεμαι, έχων τοιαύτα όπλα α εκείνους βλά-
ψει μάλιΰτα. καϊ ουδ ε νύ% πώποτέ με άφείλετο, ώΰπερ
6ε πολλάκις μαχόμενον άΰμενον πέπαυκεν' άλλ' ηνίκα
αν ρέγχης ΰύ, τηνικαύτα εγώ ΰωζω ΰέ, καϊ τους πόλε- /Η •>μλα^
μίους άεϊ κακόν τι ποιώ, έχων τά δουλοπρεπη ταύτα :__■.,
όπλα καϊ τά ράκη καϊ τάς μάΰτιγας, δι ας Ου άΰφα-
λώς κα&εύδεις.

Συ δ9 ότι φέρων εκόμιΰας τον νεκρόν, ανδρείος 11
οί'ει είναι; ον εί μη ηδύνω φέρειν, δύο άνδρες αν
έφερέτην. κάπειτα κάκεΐνοι περί αρετής ί'ΰως αν ημΐν
ημφιΰβήτουν. κάμοϊ μεν 6 αυτός αν προς αυτούς ην
λόγος' ΰύ δε τί αν έλεγες άμφιΰβητών προς αυτούς;
η δυοΐν μεν ούκ αν φροντίΰαις, ενός δ1 αν αίΰχύνοιο
ομολόγων δειλότερος είναι; ούκ οϊΰ& ότι ου τού νε- 12
κρού τοΓ§ Τρωΰϊν άλλα τών όπλων εμελεν όπως λά-
βοιεν; τον μεν γαρ άποδώΰειν εμελλον, τά δε όπλα

ων~\ δοκών οί. Ε. — προκαλ. τους πολεμίους βμοϊ. Κ. 8.: .
πρ. τοΐς πολεμίοις. — ε&έλοι Α\ά. ; ηιαί. αν ε&έλτβ. — βθηαήιΐΒ
βίί; προς ενα τε προς πολλούς Ό1* ετ. είμ' αεί.

10. καϊ ονδε 8.: καϊ ούτε.

11. ί'οως βοπρβί: πως (πώς Χ). — τί αν] πιαίπη τί καν.

12. Ζμελεν] εμελλεν Χ.

182 ΑΝΤΙΣΘΕΝΟΤΣ ΟΔΤΣΣΕΤΣ. ρ. 61—63 κ.

άνα&ήύειν είς τά ιερά τοις &εοΐς. τους γάρ νεκρούς
ου τους ουκ άναιρουμένοις αίβχρόν, άλλα, τοις μη άπο-
διδοϋβι δάτιτειν. ΰυ μεν ουν τά έτοιμα εκόμιΰας' εγώ
δε τά όνειδιξόμενα άφειλόμην εκείνους.

Φ&όνον δε καϊ άμα&ίαν νοΰεϊς, κακών εναντιώ-

13 τατα αντοΐς' καϊ 6 μεν ΰε έπι&υμεΐν τίοιει τών καλών,
η δε άτίοτρειίει. άν&ρώπινον μεν ουν τι ΐίετιον^ας'
διότι γαρ ίΰχυρός, οί'ει καϊ ανδρείος είναι, καϊ ουκ
οίΰ&α οτι βοφία %ερ\ τιόλεμον και ανδρεία ου ταύτόν
έΰτιν ιΰχϋΰαι, άμα&ία δε κακόν μελάτοι/ τοις εχουΰιν.

14 οίμαι δε, αν τίοτέ τις άρα ΰοφός ποιητής περί αρετής
γενηται, εμε μεν ποιηΰει τιολυτλαντα και πολύμητιν
καϊ Λολυμήχανον και πτολίτιορ&ον καϊ μόνον την Τροίαν
ελόντα, 0ε δε, ώς έγωμαι, την φύΰιν άπεικάζων τοις
τε νω&έΰιν ονοις και βουβϊ τοις φορβάΰιν, άλλοις
Λαρεχουΰι δεΰμεύειν και ξευγνύναι αυτούς.

αναιρούμενους Χ 8βο. Ι^&πιρΓ.

13. κακώ ϊναντιωτάτω Ο Βίε. (οί. ο,ΐίηυαηάο Κ.). — διότι]
δότι X^Μι) (δια γαρ το είναι ιβχυρος Α1ά.). — εϊ ροβΐ (αχ.
οιιιη οογγ. Ν &άά. ΒΙς. — και αηίβ ουκ α<3ά. Ο Βίε. (ουκ οΐο&α
δε 3).

14. π. αρετής] ν,ρίνειν &άά. Κ. — ποίηση Χ. — πολύτλαντα
Βΐί. : πολντλαν τε. — ονοις] ν. Π. XI, 558. — ταΐς φορβ. ΑΙά.
Ε. Βίε. V. II. XIII, 703. — παρέχουαι ατιοΐ. Ε. βί Τοαρ. 8.:
υπάρχουαι. — αυτούς αιιεί. Ε. 8.: αυτούς.

ρ. 64—65 Ε. 183

[ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ] ΟΔΤΣΣΕΤΣ

ΚΑΤΑ ΠΑΑΑΜΗΔΟΤΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.

Πολλάκις ηδη ένε&υμή&ην καϊ έ&αύμαΰα ω άνδρες 667
Έλληνες τάς γνώμας των λεγόντων, τι ποτέ άρα βον-
λόμενοι ραδίως δεϋρο παριόντες ύυμβουλεύουύιν ύμΐν, 663
άφ ων ωφέλεια μεν ουδεμία έβτϊ τω κοινω, λοιδορίαι
δε πλεΐόται γίγνονται εν άλλήλοις, είκη τ ε λόγους άνα-
λίΰκουΰιν άκαιρους περί ων αν τύχωΰι. λεγουΰι δε 2
την αυτών δόζαν εκαΰτος βουλόμενοί τι λαβείν οι δε
καϊ μιΰ&6ν πραττόμενοι 6υναγορεύου6ι παρ* οΛοτερων
αν νομίξωΰι ΐίλείω λήψεό&αι. και ει μεν τις εν τω
ΰτρατοπέδω πλημμελεΐ η βλάπτει το κοινον χρήματα
εαυτω ποριξόμενος, τούτων μεν (ορώμεν) μηδενα τον
φροντίξοντα εΐναι' ει δε τις ημών αίχμάλωτον άγαγών
εκ των πολεμίων, η γέρας ζλαχών) εί'ληφε πλέον έτε-
ρος έτερου, τούτων <(<0 ένεκα μεγάλας διαφοράς εν
ημΐν αύτοΐς εχομεν δια τάς τούτων ΰπουδάς. εγώ δε 3
ηγούμαι τον άνδρα τον αγαθόν και δίκαιον μήτε εχ&ρας
ίδιας φροντίζειν, μήτε ίδίαν φιλεταιρίαν, φιλοτιμία

ΑΛΚΙΔ. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. Οοάά. ΒΙς. Α βΐ θχ βο άβήνειίΐ ΒΖ [ΧΜ]
(ηαοπιιιι ίη υηίνβΓβυπι ηυΐίαιη Γ&ϋοηθίη ηαοβοο), Χ βΐ βχ βο
άβήναϋ ΟΙΜΝ, φΐίουβ αοεβεδΐί; 1). (ϋβ ηοία χ ν. αά Οογ£. ΗθΙ.)

ΙηδϋΓ. ΟΔΤΣΣΕΤΣ ΑΧ Βίε.: Οδυσσέως ΜΝο (β* Χ ίη
ίηάϊοθ Οϊαίίοηυπι); λόγος Όδνσσέως ν.

1. λεγόντων] λεγομένων Α. — παριόντες] πάριτε Α. —
ωφέλεια μεν] μεν ώφ. υμΐν Α. — εν αηίβ άλλήλοις άβΐ. 8. —
τε λόγους Α 8. : λόγους τε. — ακεραίους Α.

2. ηηπι (ου) την αυτών $., (αλλ"} εκ. β. κτε.? — έκαστοι
οι. Ε. — πλείον Α Βίε. — ορώμεν Β,υοί. Κ. αάά. 8. — ημών]
υμών Α. — τ) αηίβ γέρας άβΐ. δοηβίϋθ; ίρδθ λαχών αάάβΓβ
ηι&ΐηί. — ένεκα Α^ Βίε.: ένεκεν.

3. Ιδίας φιλεταιρείαν (φιλ . . ταιρείαν ρι\) φιλοτιμία Α: Ιδία
φιλεταιρία (ίδιας φιλεταιρίας, φιλοτιμία 8., Ιδία φιλεταιρία ή
φιλοτιμία δοηβίοβ).

184 [ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ] ρ. 65— 66 Β.

χρηΰάμενον ένεκα ανδρός ενός, [χρήματα] περί πλείο-
νος ζαν) ποιήΰαΰ&αι, κα\ μη οτι αν μέλλη τω πλήξει

ΰυνοίΰειν ον μεν δη άλλα παραλιπών τους

αρχαίους πόνους τε καϊ λόγους, πειράζομαι Παλαμήδη

4 τόνδε εν υμΐν εις κρίόιν δικαίως καταΰτήβαι. έΰτι
δε το πράγμα, ως αν είδήτε, προδοβία' εφ1 γι δεκα-
πλάΰιαι ζημίαι των άλλων είβϊν έπικείμεναι. καίτοι,
ως υμεΐς ΐότε πάντες, φοί καϊ τούτω ουδεμία πώποτ
εχϋ-ρα ούδ' £ρις ενεγενετο περί ούδενός χρήματος, καϊ
μην ούδ' εν παλαίότρα ούδ' εν βυμποΰίω, εν&α φιλεΐ
έριδας πλείΰτας καϊ λοιδορίας γίγνεβ&αι. 6 δε άνήρ
εΰτι φιλόόοφός τε και δεινός, ου μέλλω κατηγορεΐν,
ώΰτε είκότως ζαν) τον νουν προύεχειν υμάς καϊ μή
άμελήΰαι περί των νυνι λεγομένων.

5 Σχεδόν μεν γαρ ΐΰτε καϊ αυτοί εν οΐω κινδύνω
εγενόμε&α, οτε ημών οί μεν εις τάς νανς καταπεφευ-
γότες ήΰαν, οί <ϊε εις τάς τάφρους, ενεπιπτόν τε εις
τάς ΰκηνάς οΓ πολέμιοι, πάΰά τε απορία ην ποΐ ποτέ
προβήΰοιτο ή του μέλλοντος κακού τελευτή. έχει δε
ώδε υμΐν. ετυγχάνομεν πληΰίον τών πυλών εν τω
αύτώ ΰυνταΰΰόμενοι εγώ τε και Διομήδης, πληβίον

6 $' ην Παλαμήδης και Πολυποίτης. ΰυνιόντων δε ημών

η χρήματα 8. — Ι&οηη&πι 6886 ροδί• συνοίσειν β ββφίβηϋβπδ
ρβΓδρίοίίυΓ. — δικαίως είς κρίσιν ΟΖ Βίε.

4. προδοσίας Α. — δεκαπλάσιας ξημίαι τών άλλων είσϊν
έπικείμεναι Α: δεκαπλάσια τών α. ζημία εστίν επικείμενη. —
ενεγενετο Α 8.: εγένετο. — χρήματος Α: πράγματος. — προσ-
σχεΐνΊ

5. μεν ροβΐ σχεδόν οιπ. Α ρΓ. ΑΙά. — ημών] υμών Α. —
τε εις βοπρβί: εις τε. — ποΐ Α Βΐί. : που. — ποτέ] τότε Α. —
έχει δε ωδε Α Βίε. : ως δ' (είχε δε ώδε υμΐν, καϊ ετνγχάν. 8.;
ϊοτϊ. είχε μεν δη ωδε νμ., ετ. δε). — πλησίον δ'] πλ. τ Α.

6. συνιόντων] νυν. Ιόντων Α.

ΙΛ>4 Οη^ΛΑ^Ύκ Ααο ******

ρ. 66-67 Ε. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 185

ομόΰε τοις άνδράβιν, εκδραμών τοξότης εκ των πολε-
μίων εΰτοχάΰατο τούτον, άμαρτών δε αντον βάλλει
εγγύς εμον' οντάς τε λόγχην άφίηΰιν επ αντόν, και
εκείνος άνελόμενος ωχετο εις το ΰτρατόπεδον. εγώ δε
άνελών τον (π'(>τόν δίδωμι Ενρνβάτΐ] δονναι Τενκρω,
ίνα χρωτο. ανοχής δε γενομένης άπο της μάχης ολίγον
χρόνον, δείκννΰί μοι τον οΐΰτον νπο τοΓ§ | πτεροΐς 669
γράμματα έχοντα, εκπλαγείς δε εγώ τω πράγματι, 7
προόκαλεύάμενος Σ&ένελόν τε καϊ Λιομήδη εδείκννον
αντοϊς τα ενόντα, ή δε γραφή εδήλον τάδε' ^Αλέξαν-
δρος Παλαμήδει. ούα ΰννέ&ον Τηλέφω, πάντα 6οι
εύται, ο τε πατήρ Καύάνδραν γνναΐκα δίδωβί ΰοι,
καδάπερ επέΰτειλας' αλλά τα άπο ΰον πραττε6&ω δια
τάχονς". ενεγεγραπτο μεν ταντα' και μοι προΰ-
ελ&όντες μαρτνρήΰατε οί λαβόντες το τόζενμα.

<ΜΑΡΤΤΡΕΣ.>
^Επέδειξα δε αν και αντο το τόξενμα νμΐν, ως 8
άλη&ες ην' ννν δε εν τω &ορνβω ελα&εν αντο Τεν-
κρος άποτοξενόας. δει δε με και τα λοιπά διελ&εΐν ως
έχει, μηδ' εικχι όντως άνδρα Ονμμαχον περί &ανάτον
κρίνειν, αίβχίΰτην αίτιαν προΰτι&έντα, καϊ ταντα πρό-
τερον εν νμΐν ηνδοκιμηκότα. Ήμεϊς μεν γαρ πριν 9

αντον] τούτον Α. — οίατον Μ Βίε.: οίατον. — δείκννΰί
μοι] βιιβΐβοίαιη άββίάθΓαΓβ νίάβίιΐΓ Κ. — οίστόν Μ Ζ Βίε.: όϊατόν.

7. προακαλέαας Α. — Διομήδη ΟΖ: Διομηδην. — καβοάν-
δραν Χ Βίε. 8. — κα&άπερ Α Βίε. : ωοπερ. — ενεγεγραπτο μεν
ταντα οπι. ρΓ. Α. — ΜΑΡΤΤΡΕΣ αάά. 0 Βίε. (οί. Β.)•

8. #8 ροδί επέδειξα 8,άά. Α 8. — άποτοί-ενσας Α Βίε.:
άπολέαας. — δει αυοί. Β. 8.: £δει. — μηδ' εική όντως Βίε.:
μηδ' εικός όντως Α, μη αδίκως χ Ζ (με νομίσητε ροδί κρίνειν
αάά. 0), μη δόζωμεν αδίκως ΑΙά. — προΰτι&έντα Α Ο ΜΙ) Βίε.:
προτι&έντα Χ, προτι&έντες ν. — νμΐν] ημίν Α. — ηνδοκιμ.
δοπρδί: ενδοκιμ.

186 [ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ] Ρ. 67—69 Ε.

έμβαλεΐν δ εν ρ ο πολνν χρόνον εν ταντω έγενόμεδα, καϊ
ουδείς ημών είδεν έχοντα τούτον ΰημεΐον εν τή άΰπίδι'
επειδή δε κατεπλεύΰαμεν δενρο, τρίαιναν επεγράψατο.
τίνος ένεκα; ίνα δήλος εί'η τω επιγράμματι, ο τε άντι-
τεταγμένος τούτον τοζεύοι δια το ύύν&ημα, οντάς τε

10 εις εκείνον έΰακοντίζοι. Τεκμαίρεσαι δε δεϊ εκ τού-
των είκότως καϊ την άφεΰιν της λόγχης, φημϊ γαρ
καϊ εν εκείνη γράμματα είναι, πηνίκα τε καϊ πότε
προδώΰει' πι6τά γαρ ην ούτω παρ' αλλήλων τα πεμ-
πόμενα, οΰτόί? τε ε'κε^ο^ ε'κεΓνο^ τε τοΰτω πέμποντες

11 δια τοιούτον εί'δονς καϊ μη δι αγγέλων. "Ετι δ\ και
τόδε ΰκεψώμε&α. ψήφιΰμα ημιν έγένετο, ος αν βέλος
τι λάβη εκ των πολεμίων, άποφέρειν προς τονς ηγε-

I μόνας, δια το ΰπανίοις αντοΐς χρήΰ&αι ημας' και οί

μεν άλλοι πει&αρχούΰι τοΓ^ έψηφιόμένοις, οΰτο§ σ*ε
βέλη άνελόμενος πέντε [τοζεύειν], φανερός έΰτιν ονδε
εν προς νμας ένηνοχώς, ώΰτε και δια ταύτα δικαίως

12 αν μοι δοκει %ανάτω ζημιω&ηναι. αρά γε εν&νμεΐΰ&ε
ω άνδρες "Ελληνες, οχι ταΰτα τού ΰοφιΰτού της δια-

9. καϊ ΆΏ&6 πρϊν &άά. Ο Β1ς. (οιη. 8.)• — πριν] πλην χ
(ρΓ&βίβΓ 0) Ζ, βϊάθΐη πιοχ υμών ρΓΟ ημών, ηοο Γθοίβ ίοτί. —
εϊδεν] οΐδε 0. — έχοντα τοντον Α ΒΙς. : τούτον έχοντα. —
επεγαα . α . το Α ρτ. — δ τε Βίτ. (ο τ' οί. Β.), ο,τε Ο, οτε Α:
δ'ταν (ότε δ τε ιηαΐ. 8.)• — ταη\. (ε£ξ) τούτον. — εβακοντίζοι
ΑΜΙ> {βΰάν,οντίζοι Χ) Βίε.: ειοαν.. ν.

10. #£ ροδί τεκμ. αάά. Αϋ Βίε. — «κ τούτων είκότως και
βοπρβί: και £κ τούτων είκότως. <^υαπΐφ.ΐ£ΐιιι βίίαπι είν,ότως
άίβρίίοβί. — πηνίηα τε] πηνίκα Α, πηνικάδε Α\ά. (πηνίκα τε
ί&πι β.). — πότε] πώς οί. Ε. — προδώοοι 0 Βίτ. — ούτος]
αυτός Α. — ε*κεΐνοί τε Α 8.: καϊ εκείνοι. — μη δυρί'ίΐ νβΓ8. Α.

11. βπανίοις Βΐι.: απανίως. — χαήΰ&αι Α Βίτ. : χοήσαο&αι.
— τοις ίιρηφιβμενοις οιη. ρΓ. Α. — ούτος δΟΓίρδί: αυτός. —
τοξεύειν άβΐ. 8. — ούδεν Α. — δοκή Α.

12. δτι αάά. Α Β1ς., ει 0.

'«"•' ''

?■/

Ρ.

: £ -.

4 Μ ί&Λ** ί<-Ί

Ι Μ |

**?

^ν*Ή «:ι;''

;

,^ ο

/Ζ»

ρ. 69—70 Ε. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 187

νοίας καϊ τον φρονήματος αντον τυγχάνει, ός φιλοΰοφών
έφ' οις ήκιΰτα έχρην αυτόν ταντα πράττει; Τά τε πρά-
γματα τα, περιεΰτηκότα καϊ την ΰτρατείαν Λαβαν επιδείξω
αίτιον γεγονότα ήμΐν τον τε πατέρα αντον καϊ τοντον αντόν.
ανάγκη δε καϊ δια μακροτέρων λόγων ρηδήναι τά γενόμενα.
Τούτω πατήρ εΰτι πένης, όνομα Ναύπλιος, τέχνην
έχων άλιείαν. ούτος πλείβτονς των Ελλήνων ήφάνικε, 13
χρήματα τε πολλά εκ των νεών νφήρηται, κακά τε
πλεΐΰτα τονς ναντίλονς εϊργαΰται, πανονργίας τε ου-
δεμιάς λείπεται' γνώΰεβ&ε δε προϊόντος του λόγου,
τάς άλη&είας άκούΰαντες των γενομένων. "Αλεω γαρ 14
τω Τεγέας βαΰιλεΐ άφικομένω εις Λελφονς έχρήΰ&η
νπο τον &εον, ότι αύτω £κγονος εκ της δνγατρός ει
γένοιτο, νπο τοντον δεΐν τονς νιονς αντον άπολέΰ&αι.
άκούΰας δε ταντα ο "Αλεως <^ά τάχονς άφικνεΐται οί'-
καδε, καϊ κα$ι6τη6ι την δνγατέρα ιέρειαν της Αθη-
νάς, ειπών, εϊ ποτέ άνδρι ΰνγγενήΰεται, &ανατώ<5ειν
αντήν. τύχης δε γενομένης άφικνεΐται Ηρακλής ΰτρα-
τενόμενος έπ Ανγέαν είς Ήλιν, και αυτόν ξενίζει 6 15

ο§ 8,η<;β τυγχάνει ροηίΐ Α Βίε., οπι. ν. — πράττει 80Γ.:
πράττειν. — τά τε] τον τε τά ΑΙά. Βίε., τά τε γάρ 8. (τον τε
γάρ οί. Β.). — πρ. τά περιεΰτηχότα οί. Β.: πρ. τά περηοτηκότα
Α, πρ. τά παρεατη%ότα Β $ Βίε., πρ. παρεοτ. Χ 8.1. — γενέο&αι
αηίβ καϊ την 3,άά. ΑΙά , αηίβ επιδείξω α,άά. Ο, οπι. 8., οοηίοίβηβ
πράγμ. ταντα παρεστηκέναι. — οτρατείαν Τι Βίε.: ΰτρατιάν. —
νμίν ΑΟ. — και ροδί ό*« £ίάά. Α.

13. Νανπλιος] ναντίλος Α. — άλιείαν Α Βίε. (οί. Κ.): άλεέαν.
— οντος] αντος Α. — πλείατονς ζτε) Γοπγ. — νφγ/ρηται Α Βίε.:
νφ7}ρη%ε. — τάς άλ. άκ. των γενομ. Α Βίε.: άηονοαντες μετά
άλη&είας των τότε γενομένων.

14. άλέω βϊ άλέος Α βί ηίο βί ίηίτα (ό άλέος % 14). ,,Ραιι-
δαηίαβ βδΐ; Άλεός, Αροΐΐοάοπ) "Λλεοξ" Βίε. — «κ της Α Βίε.: νπο
της. — δει ΑΙά. — εΙπών] εϊποτε ρΓ. Α.

15. στρατενόμενος οιη. Α. — ανγείαν 0.

188 [ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ] Ρ. 70—72 β.

"Αλεως εν τω ίερω της 'Λ&ηνάς. ίδών δε 6 Ηρακλής
την παΐδα εν τω νεω υπό μέ&ης ΰυνεγένετο. έπεϊ δε
κύουβαν αυτήν 6 πατήρ γιΰ&ετο "Αλεως, μεταπέμπεται
, τον τούτον πατέρα, πν&όμενος πορ&μέα τε είναι αυ-
τόν καϊ δεινόν. άφικομένον δε του Ναυπλίου δίδωΰιν

16 αύτω την παΐδα καταπόντιζαν, ο δ\ παραλαβών ήγεν
αυτήν, καϊ ως γίγνονται εν τω Παρ&ενίω όρει, τίκτει
Τήλεφον. άμελήΰας δε ων ο "Αλεως αύτω έπέΰτειλεν,
άγων αυτήν άπεδοτο καϊ το παιδίον ές Μυΰίαν Τεύ-
&ραντι τω βαΰιλεΐ. 6 δε Τεύ&ρας απαις ων την μεν
Αυγην γυναίκα ποιείται, τον δε παΐδα αυτής επονο-
μάΰας Τήλεφον τί&εται υίόν εαυτού, δίδωβίτε Πριάμω

17 αυτόν εις το "Ιλιον παιδεύβαι. χρόνου δε προϊόντος
Αλέξανδρος έπε%ύμη<5εν εις την Έλλάδ' άφικέβ&αι, τό
τε ιερόν τό εν Αελφοις &εωρή6αι βουλό μένος, αμα δε
και τό κάλλος τής Ελένης άκούων δηλονότι, και τήν
τον Τηλέφου γένεΰιν άκηκοώς, οπό&εν τε εί'η καϊ τίνα

67ΐ τρόπον καϊ υπό τίνος επρά&η. ωΰτε Αλέξανδρος
ούτω τήν άποδημίαν έποιεΐτο δια προφάΰεις τοιαύτας
εις τήν Ελλάδα, εν δε τω καιρώ τούτω οι Μόλου παί-
δες άφικνούνται εκ Κρήτης, δεόμενοι Μενελάου αυ-
τούς τε διαλλάξαι και διελεΐν τήν κτήΰιν αύτοϊς, ότι

νεω] ίερώ Α. — κυοϋοαν 0. — ό πατήρ 7]σ&ετο Α 8. : ηοΟ:
6 πατήρ. — τε εΐναι αύτον Α 8.: τε (τον 0) αύτον εΐναι. —
ναυτίλου Α.

16. ώς] οτε Α. — ο ο,ηίβ "Αλεως αάά. Α Βίε. — άπέατειλεν
Α. — αυτήν (τ) \Υ\ — είς Μυα. ΑΙά. — ά'πίας ων αποί. Β.
Βίε.: άπιδών. — αυτής ροδί παΐδα 1)18 ΙιειΤοθΙ: ρΓ. Α. — Πριάμω
αύτον 8.: πριάμω αύτω Α, αύτον Πριάμω ν. — είς το "Ιλιον
οί. Ε.: εΐς τι ολίγον Α, είς το όλ. ν.

17. γένεΰΐν Α: γέννηοιν. — προφάσεις τοιαύτας οί. Κ:
προφάαεως τοιαύτης.

1^!

ρ. 72-73 Β. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 189

εί'η 6 πατήρ τετελεντηκώς αυτοί τε βταΰιάξοιεν περί
των πατρώων χρημάτων, εϊεν' τι ονν γίγνεται; πλεΐν 1 8
αντω εδοζε, καϊ έπιβτείλας τή γνναικϊ και τοις άδελ-
φοΐς (αυτής) επιμελεΐβ&αι των ξένων, ίνα μηδενός
εΰοιντο ενδεείς, εως αν αντος ελ&γι εκ Κρήτης, 6 μεν
ωχετο' Αλέξανδρος δε αντοϋ την γυναίκα έξαπατήΰας,
εκ των οίκων λαβών οΰα πλεϊβτα έδννατο, αποπλέων
ωχετο, ουκ αϊδεΰ&εϊς ούτε Αία ζένιον ούτε δεών ου-
δένα, άνομα καϊ βάρβαρα έργα διαπραξάμενος, απιΰτα
πάΰι καϊ τοις έπιγιγνομένοις άκοϋΰαι. άφικομένον δε 19
αντοϋ, ζκαϊ) πάλιν εις Άΰίαν άγοντος τα χρήματα καϊ
την γυναίκα, εβτιν οπον άντελάβον τ^δ^ η βοήν εΰή-
μηνας τοις περιοίκοις ή βο^Ό^αν ΰννέλεξας; ουκ αν εχοις
ειπείν, άλλα περιεΐδες "Ελληνας νπο βαρβάρων νβρι-
ΰ&έντας. έπεϊ δ' επν&οντο οί"Ελληνες την άρπαγήν και 20
Μενέλεως γιύ&ετο, ήγειρε την ύτρατιάν καϊ διέπεμπεν
ημών άλλον αλλούε εις τάς πόλεις αίτήΰοντας ΰτρατόν.
και δή τούτον επεμψεν εις Χίον προς Οινοπίωνα καϊ
εις Κνπρον προς Κιννραν. ο δε Κιννραν τε Επειΰε μη
ύνύτρατενειν ημϊν, δώρα τε πολλά παρ αντοϋ λαβών

τε ροδί αντονς αάά. Α 8.

18. ελ&οι Χ αϊ. — καϊ αηίβ ό μεν &άά. Α. — «κ των οίκων
λαβών Α {οί'ν.ων βχίΐ'3, νθΓδυηι): καϊ λαβών εκ των οΙΉων. —
οαα Α Βίε.: α. — οντε &εών\ ον &εών οοάά. (ρι-αβίβΓ ΙΖ?). —
ου δ εν α 0Ζ8.: ον&ένα.

19. άφικομένον] βοίΐ. εις την Ελλάδα (ν. § 17), φΐοά ϊοτϊ.
αάάθηάαιη ββί;. — βοήν Α: βοή. οι. Αβδοη. Α^αηι. 1349 κηονσ-
αειν βοήν, βϊ 8υρρ1. 730. — ουκ άν εχοις είπεϊν οπι. Α.

20. ατοατόν] στοατιάς Α. — καϊ δή καϊ τούτον 0 Βίε. —
επεμψεν] επεμπεν Α. — οίνωπίωνα χ. — κινννοαν θί κινννρας
§ 21 Α. — Οβηορίοηΐ8 πιβηΐΐο ία δβςαβηΙΓβιΐδ &Θ£γθ άβδΐάβΓ&ΙιΐΓ:
ΐϊ. ίηϊβνοϊάονϋ ροδί; ήκονσαν § 21. — ανατοατενειν ΑΟ 8.1. (οί.
Κ.): βτοατενειν. — πολλά αάά. Α Βίε.

190 [ΑΑΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ] Ρ. 73—75 Ε.

21 αποπλέων ωχετο' και 'Αγαμέμνονι μεν άποδίδωΰι χαλ-
κοϋν δώρακα, ούτις ούδενος άξιος ην, τά δε άλλα αυ-
τός είχε χρήματα, άπήγγελλε δε οτι εκατόν ναυς απο-
πέμψει, 6 Κινύρας' οράτε δε και αυτοί ούδεμίαν παρ'
αντον ηκουβαν. ώΰτε καϊ δια ταύτα δικαίως αν μοι
δοκεΐ δανάτω ξημιω&ήναι, εί άρα γε κολάβαΰ&αι άξιον
έβτι τον βοφιΰτην, ος επι τοΓ§ φίλοις τα αΐβχιβτα μη-
χανώμενος πέφανται.

22 "Αξιον δε καταμα&εΐν α καϊ φιλοόοφεΐν έπικεχεί-
ρηκεν εξαπατών τους νέους καϊ παραπεί&ων , φάΰκων
τάξεις έξηυρηκέναι πολεμικάς, γράμματα, αριθμούς,
μέτρα, 6τα&μούς, πεττούς, κύβους, μου(?ικήν, νόμιΰμα,
πυρΰούς. καϊ ούδε αΐΰχύνεται όταν αύτίκα έλέγχηται

672 φανερώς εν ύμϊν ψευδόμενος. Νέΰτωρ γαρ οδε, πρε-
ΰβύτατος ζων) ημών απάντων, και αύτος εν τοΓ^ Πει-
ρί&ου γάμοις μετά Ααπιδών έμαχέΰατο Κενταύροις εν
φαλάγγι καϊ τάξει' Μενεΰ&εύς δε πρώτος λέγεται κοβμή-
ΰαι τάξεις καϊ λόχους και φάλαγγας ύυΰτηΰαι, ηνίκα
Εϋμολπος 6 Ποσειδώνος έπ Αθηναίους έΰτράτευΰε
Θράκας αγων' ώΰτ ου Παλαμηδους το έξεύρημά έΰτιν,

24 αλλ* άλλων πρότερον. γράμματα μεν δη πρώτος Όρ-

21. τά δε άλλα αυτός Α 8.: αυτός δε τά άλλα. — άπήγ-
γελλε οί. Β.: άπηγγέλλετο Α Α1ά.; επηγγέλλετο χ. — απόπεμψαν
Α. — και αηΐθ αυτοί Β,άά. Α Β^. — δοκεΐ Β.: δοκή ΑΟ, δο-
κοίη ν. εί. § 11. — εί αρα γε κολ. άζιόν εατι Α 8.: αζιον γαρ
κολάΰαι.

22. %αϊ ροδί #£ &άά. Α. — καϊ ροδί; α οώϊ. ρΓ. Α. — φά-
ον,ων οιη. ρΓ. Α. — τάζεις εξευρηκ. Α Βΐί. : εξευρηη. τάξεις. —
νόμιμα Χ. νν. μονοί*., νόμ. ίΓ&ηδροηβηοΙα 888Θ ροδί άρι&μονς
οί. 8. — πνρβοί ουδέ (οπι. και) Α.

23. οδε Α 8. : ό. — πρεαβύτερος Α 8. — υμών Α. — φά-
λακι Α. — καϊ §ν τάζει Χ.

ρ. 75—76 Β. ΟΔΤΣΣΕΤΣ. 191

φενς εζήνεγκε, παρά Μονβών μα&ών9 ώς καϊ τα έπι
τω μνήματι αντον δήλου επιγράμματα'

Μονύάων πρόπολον τήδ' Όρφεα Θρήκες ε&ηκαν,
ον κτάνεν ν'ψιμέδων Ζενς ψολόεντι βέλει,

Οίάγρον φίλον νίόν, ος Ηρακλή εζεδίδαζεν,
ενρών άν&ρώποις γράμματα κα\ όοφίην.

μονΰικήν δε Αίνος ο Καλλιόπης, ον Ηρακλής φονενει. 25
άρι&μονς γ ε μην Μονΰαΐος ο των Ενμολπιδών, Ά&η-
ναΐος, ώς καϊ τα ποιήματα αντον (^λοί*

ορ&ιον εζαμερες τετόρων καϊ εΐκοβι μέτρων. —
ώς δεκάτην γενεήν εκατόν βιοτενέμεν άνδρας.

νομίόματα δε ον Φοίνικες έζηνρον, λογιώτατοι και 26
δεινότατοι οντες των βαρβάρων; έ% ολοΰφνρον γαρ
ί'ΰον μεριβμον διείλοντο, καϊ πρώτοι χαρακτήρα εβαλον
εις τον ΰταΰμόν, ζδηλονντες) το πλέον καϊ το ελατ-
τον. παρ* ων οντος έλ&ών ΰοφίξεται τον αντον ρν&μόν.

24. Μονβών] μονσ . . ων ρΓ. Α. — τα επιγράμμ. οπι. τα
αηίθ επϊ Α 8. — βράκες Α, &ρηϊκες χ. — Ζενς] ζενς πον Α. —
βέλει ΑΙά. (ν. Ια. Όίθ£. Ι, 6? Α. Ρ. Ύ11,( 617)^ βαλών Ο, κεραννω
οβϋ. οοά. βί γρ. 0. — νάγρον Α. — ηρακλη Ζ οιιιη Βιιπιθίαηο
96 (Βίε.) : ηρακληα Α, ηρακλην ν. — εδίδαξεν ρΓ. ΑΝ Α1ά.

25. Αίνος 8.: λινός Α, Τέννος ν. — άυθ8 φΐί αίΓθπιηΙιΐΓ
νθΓβιΐδ οοηΐυη^βηάοδ ηοη Θ88Θ νίάΐί 8. Ρπογ ίαηφίαπι ΟΓρΙιβΐ
νθΐ Ρ^ίΐιίαθ αίΓβΓΐιΐΓ α Ιοη^ίηο &. III; ίηίβΠβ^ίίιΐΓ άθ Ηβχα-
πιθϊγο. — τεττόρων Χ. — ώς δεκάτην] ες δ. Ζ, ώστε δ. ΑΧ αϊ.

— βιοτενεμεν 8θήρ8ί δαυρρίιιπι 8βοιιΐ;ιΐ8, φΐί βιοτενειν: βιονν οοάά.

26. ον] οι Α. — εξενρον οιηηθδ. — λογιώτατοι ^. Γγ. ΡίδύΙιβΓ
β£ Ιοββοΐί (8.): λογικώτατοι. — δεινότατοι] τατοι ρι\ Α.

— καϊ πρώτοι Α 8. : πρώτοι τε Ο Β&., πρώτοι ν. — χαρακτήρες
χ. — εβαλον] επέβαλλον ΗβπΐδίβΓίι. — δηλούντες &άάΐάί, Ιιαυά
ί^ηαπίΒ Ιοοιιπι δίο ηοηάυηι ρθΓβαηαπ. — παρ' ων] ο παρών δ'
Α. — ελ&ών] ελών 8. — τον αντον ρν&αόν (ί. θ. τρόπον)] τον
ρν&μόν Α 8., των αντών δε καϊ 6 ρν&μος Ο Βίζ.

192 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ ρ. 76 Ε.

ώύτε αντον ταντα πάντα πρεΰβντερα φαίνεται, ών

27 ούτος προσποιείται ενρετης είναι,, μέτρα δε καϊ ΰτα&μά
εζηνρε καπηλοις καϊ αγοραίοις άν&ρώποις άπάτας καϊ
έπιορκίας, πεττονς γε μην τοις άργοΐς των ανδρών
έριδας καϊ λοιδορίας. καϊ κνβονς αν μέγιΰτον κακόν
κατέδειξε, τοις μεν ηττη&εϊΰι λνπας καϊ ζημίας, τοί§
#£ νενικηκόΰι καταγέλωτα και όνειδος" τα γαρ από των
κνβων προβγιγνόμενα άνόνητα γίγνεται, τα δε πλει-

28 6τα καταναλίσκεται παραχρήμα, πνρΰονς αν εΰοφίΰατο,
άλλ' επί τω ήμετέρω κακώ, ο διενοεϊτο τίοιεΐν, χρήόι-
μον δε τοΓ^ πολεμίοις. αρετή δε έΰτιν ανδρός τοις

673 ηγεμόΰι προΰέχειν καϊ το προβταττόμενον ποιειν καϊ
τω πλή&ει άρέΰκειν παντί, αντόν τε παρέχειν άνδρα
πανταχού άγα&όν, τονς τε φίλονς εν ποιονντα και
τονς εχ&ρονς κακώς, ών τάναντία πάντων ούτο^ έπί-
ΰταται, τονς μεν έχ&ρονς ώφελεϊν, τονς δε φίλονς
κακώς ποιειν.

29 Ά£ιώ δ' νμάς εγωγε κοινή ύκεψαμένονς βονλεν-
6α6&αι περί αντον καϊ μη άφεΐναι αντον νττοχ^ρίοι/
λαβόντας. ει δε κατελεήβαντες αντον δια την δεινό-
τητα τών λόγων αφήσετε, &ανμα6τη παρανομία γενη-
6εται εν τω ότρατενματι' είδώς γαρ αντών έκαστος
ότι και Παλαμήδης περιφανώς τοΟαντα ημαρτηκώς ον-

ταντα αάά. Α Βίε.

27. έξενρε οπιηβδ. — κατέδειξε Α Βίε. (. . τέδειξε ρΓ. Α.):
εδίδαξε. — νενικηκόαι Α Β]ς.: νικώΰΐ. — από τών κύβων γενό-
μενα Α 8., τών οιη. Χ. — ανόητα Α.

28. αλλ' οτοα. Α. — έπϊ τω ημετ. Α 8.: εφ* νμετ. 0, £φ'
ημετέρω ν. — δ 8<3πρ8Ϊ: α (οιη. 0). — χρήαιμον Α: χρήσιμα.

— πάντων] πάντα Ζ.

29. ε. τω οτρατεύματι ρι\ Α. — καϊ ο,τιϊβ Παλαμ. οηι. Α.

— δ έδωκε ?

Ι ' ■ • *

■

α-λΑ &-*

ΙΟΜ\

-? ι

ρ. 76—78 Ε. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 193

δεμίαν δίκην έδωκε, καϊ αυτοί πειράΰονται άδικεΐν.
ώστε εάν νουν εχητε, ψηφιεΐσ&ε τά βέλτισ& ύμιν αύ-
τοϊς, καϊ των λοιπών οννεκα παράδειγμα ποιήσεσ%•ε
τούτον τιμωρησάμενοι.

ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ

ΠΕΡΙ Τ&Ν ΤΟΤΣ ΓΡΑΠΤΟΤΣ ΛΟΓΟΤΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΝ

Η ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ.

Επειδή τίνες των καλουμένων σοφιστών ιστορίας ι
μεν καϊ παιδείας ήμελήκασι καϊ τον δνναΰ&αι λέγειν
ομοίως ττοΓ£ ίδιώταις απείρως εχουσι, γράφειν δε με-
μελετηκότες λόγους καϊ διά βιβλίων δεικνύντες τήν
αυτών (ίοφώπ/ σεμνύνονται καϊ μέγα φρονοϋσι, καϊ
πολλοστόν μέρος της ρητορικής κεκτημένοι δυνάμεως
τής όλης τέχνης άμφισβητούσι, διά ταύτην τήν αίτίαν
επιχειρήσω κατηγορίαν ποιήΰαΰ&αι τών γραπτών λό-
γων, ούχ ως άλλοτρίαν έμαυτου τήν δύναμιν αυτών 2
ηγούμενος, άλλ' ώς εφ9 έτέροις μείζον φρονών και το
γράφειν εν παρέργω μελετάν οίόμενος χρήναι, καϊ τους
έπ αυτό τούτο τον βίον καταναλίσκοντας άπολελεΐφ&αι
πολύ καϊ ρητορικής και φιλοσοφίας ύπειληφώς, και

οννεηα Α 3 8.: οννεκεν. — ποιήΰαβ&ε Α.

ΑΑΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Π. ΣΟΦΙΣΤΩΝ.

Οο<Μ. Β&. Χ βΐ βχ βο άβήναϋ ΟΚΜ (αβ ίηίίίο βί ίη βχ-
ίΓθπΐ3ι ραι^β βίίο,ηι Ν) [Ρ], φΐίβιΐΒ ροδί Βΐί. 3,οοβ88ϋ; β; Ραήδ. Τ,
φΐθΐη ρι-αθίβΓβο, ίΐΐβ οοηίυΙΗ, ηβ ΐρβθ φΐΐάβηι φποφίαιη ρΓοριϋ
Ιιαββί.

1. διά βιβλίων Ε.: δι' αβέβαιων Χ Ο, διά βέβαιων ν.

2. μελετάν «Γ. 8ΪΓαη£Ϊιΐ8 8.: του μελετάν. οϊ. §§ 1. 35.

Αντιρηον, 6(1. Εγ. Β1&38. 13

194 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Ρ 78 -79 κ.

πολύ δικαιότερον άν ποιητάς η βοφιΰτάς προΰαγορενε-
6%αι νομίζων.

3 Πρώτον μεν ονν έντεν&εν αν τις καταφρονήΰειε
τον γράφειν, έ% ών εΰτιν ενεπίδετον και ράδιον και
τη τνχονΰη φνβει πρόχειρον. ειπείν μεν γαρ εκ τον
παραντίκα περί τον παρατνχόντος επιεικώς, και ταχεία
χρήΰαβ&αι τών έν&νμημάτων και των ονομάτων εν-
πορία, και τω καιρώ τών πραγμάτων και ταΐς έπι&ν-
μίαις τών άν&ρώπων ενΰτόχως άκολον&ηΰαι κα\ τον
προβηκοντα λόγον έάτείν, οντε φνΰεως άπάΰης οντε

4 παιδείας της τνχονΰης έΰτίν' εν πολλώ δε χρόνω γρά-
ψαι καϊ κατά ΰχολην έπανορ&ώύαι, καϊ παρα&έμενον τα,
τών προγεγονότων ΰοφιότών ΰνγγράμματα πολλαχό&εν

674 είς ταντον έν&νμήματα όνναγεΐραι καϊ μιμήΰαβ&αι τάς \
τών εν λεγομένων επιτυχίας, καϊ τα μεν εκ της τών
ιδιωτών ΰνμβονλίας έπανορ&ώΰαό&αι , τα δ' αντον εν
έαντώ πολλάκις επιΰκεψάμενον άνακα&ηραι καϊ μετα-

5 γράψαι, καϊ τοις άπαιδεντοις ράδιον πεφνκεν. εΰτι δ*
άπαντα τα μεν άγαδα καϊ καλά ΰπάνια και χαλεπά και
διά πόνων είω&ότα γίγνεϋ&αι, τα δε ταπεινά καϊ
φανλα ραδίαν έχει (την) κτήόιν' ώΰτ επειδή το γρά-
φειν τον λέγειν ετοιμότερον ημιν εΰτιν, είκότως άν
αντον και την κτηΰιν έλάττονος άζίαν νομίξοιμεν.

6 "Επειτα τοις μεν λέγειν δεινοΐς ονδείς άν φρονών
άπιότήΰειεν, ώς ον μικρόν την της ψνχής ε%ιν μεταρ-
ρν&μίΰαντες επιεικώς λογογραφηΰονΰι, τοις δε γρά-

3. παραντίν,α Χ Ο ΜΙ) (οί. 8. 9. 18. 24. 28): παραχρήμα
(§ 33). 9

4. γράψαι 8.: γράψαι άν. — ταντον 8. (ρΓαβθαηίθ Κ. βί;
Ό.): τά αυτών (τά αντών XI)). — άνακα&ήραι 80Γ. : άνα-ααϋ'άραι.

5. αξία§ XI).

Ι -' ^ί -

«•α*

(λλ/ι<

/ Η

β>νί^

ρ. 79-80 Ε. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 195

φειν ηΰκημένοις ουδείς αν πιΰτεύΰειεν, ώς άπο της αυ-
τής δυνάμεως καϊ λέγειν οιοί τ έβονται. τους μεν
γαρ τα χαλεπά των έργων έτατελοϋντας εικός, όταν
επί τα ράω την γνώμην μεταΰτήΰωΰιν, ευπόρως μετα-
χειρίΰαΰ&αι την των πραγμάτων άπεργαΰίαν' τοις
δε τα ράδια γεγυμναΰμένοις άντίτυπος καϊ προβάντης
η των χαλεπωτερων επιμέλεια κα&ίόταται. γνοίη δ*
αν τις εκ τώνδε των παραδειγμάτων, ο μεν γαρ άραι 7
μέγα φο^τ^ον δυνάμενος έπι τα κουφότερα μετελ&ών
ραδίως μεταχειρίΰαιτ άν' ο δε προς τα κοϋφα τη δυ-
νάμει διικνούμενος ουδέν αν των βαρύτερων οίος τ
εϊη φέρειν. και πάλιν 6 μεν ποδώκης δρομευς ραδίως
παρέπεΰ&αι τοις βραδυτέροις δύναιτ άν' ο δ\ βραδύς
ουκ αν οίος τ εί'η τοΓ(? &ά66ο6ιν όμοδρομεΐν. ετι δε
προς τούτοις ο μεν τά πόρρω δυνάμενος έπιΰκόπως
άκοντίζειν η τοζεύειν καϊ των εγγύς τεύ%εται ραδίως'
ο δ\ τά πληοίον βάλλειν επιΰτάμενος ούπω δηλον ει
και των πόρρω δυνήΰεται τυγχάνειν. τον αυτόν δη 8
τρόπον και περί τους λόγους 6 μεν εκ του παραυτίκα
καλώς αύτοΐς χρώμενος ουκ άδηλον οχι μετά χρόνου
καϊ ΰχολης εν τω γράφειν διαφέρων εΰται λογοποιός'
ο δ' επί τού γράφειν τάς διατριβάς ποιούμενος ουκ
αφάνες ότι μεταβάς επί τους αύτοΰχεδιαΰτικούς λό-
γους απορίας καϊ πλάνου καϊ ταραχής εζει πλήρη
την γνώμην.

*Ηγοϋμαι δε και τω βίω τών άν&ρώπων το μεν 9
λέγειν αεί τε και δια παντός χρήΰιμον είναι, του δε

6. άπο της αυτής Β,υοΐ Ε. 8.: επί της αυτής.

7. οΐός τ εί'η (β. οΐός τε εΐη) ιιίΐΌβΐφΐβ 8.: οΐός τε η. —
δάττοΰΐν ?

13*

196 ΑΑΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Ρ. 80-82 κ.

γράφειν όλιγάκις εύκαιρον την δύναμιν αύτώ κα&-
ίΰτα6&αι. τίς γαρ ουκ οίδεν, ότι λέγειν μεν εκ του
παραυτίκα καϊ δημηγορούΰι και δικαζομένοις καϊ τάς
ιδίας ομιλίας ποιοϋΰιν άναγκαΐόν έΰτι, και ΐίολλάκις
άπροΰδοκητως καιροί αραγμάτων παραπίπτουβιν , εν
οίς οι μεν ΰιωπώντες ευκαταφρόνητοι ό*ό£ουο*Μ; είναι,
τους δε λέγοντας ώς ιΰό&εον την γνώμην έχοντας υπό

10 τών άλλων τιμωμένους ορώμεν. όταν γαρ νου&ετήόαι
675 δέη τους αμαρτάνοντας η παραμυ&ήΰαβ&αι τους

δυότυχοϋντας η πραΰναι τους παρωζυμμένους η τας
εξαίφνης έπενεχ&είΰας αιτίας άπολύόαβ&αι, τηνικαΰ&
η του λέγειν δύναμις τη χρεία τών άν&ρώπων έπικου-
ρεϊν οία τ έΰτίν' η δε γραφή ΰχολης δεΐται καϊ μα-
κροτέρους ποιείται τους χρόνους τών καιρών' οί μεν
γαρ ταχεϊαν την έπικουρίαν επί τών αγώνων άπαιτον-
ΰιν, η δε κατά ΰχολην και βραδέως επιτελεί τους λό-
γους, ώΰτε τίς αν φρονών ταύτην την δύναμιν ξηλώ-

11 ΰειεν, η τών καιρών τοΰοϋτον απολείπεται; πώς δ' ού
καταγέλαΰτον, ει του κήρυκος παρακαλούντος ,,τίς αγο-
ρευειν βούλεται τών πολιτών,66 η τον νδατος εν τοις
δικαΰτηρίοις ηδη ρέοντος, έπϊ το γραμματεΐον 6 ρή-
τωρ πορενοιτο ΰυν&ήΰων καϊ μα&ηΰό μένος λόγον; ώς
άλη&ώς γαρ εί μεν ήμεν τύραννοι τών πόλεων, έφ'
ημΐν αν ην και δικαστήρια ΰυλλέγειν και περί τών

9. αύτώ αυοί. Ε,. ΒΙς. : αυτόν (αηίβ την δύναμιν 1x3,1». Ο
ΒΙς.). — λέγειν] λέγουοι ΧΚΜ1>.

10. δέτ] ΟΒΙί.: δει. — παρωζυμμένουςΒΟΐϊρύ: άπολλυμένους
Χ 3,1., όργιζομένους Ο Βίε., έπιτε&υ μένους οί. 8., &νμονμένους
ν&ΐιίβη. — <^> φρονών ? ο£. §§ 26. 35, 8βά βίί&ηι 6. — απο-
λείπεται Β&.: υπολείπεται.

11. πώς δ'] δ' β,άά. ΧΟ Βίε. (οί. Ε.).

ρ. 82—83 κ. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 197

κοινών βουλεύεβ&αι πραγμάτων, ω<5& οπότε γράψαι-
μεν τους λόγους, τηνικαύτα τους άλλους πολίτας επί
την άκρόαΰιν παρακαλεΐν' έπει $' έτεροι κύριοι τούτων
είΰίν, άρ' ουκ εύη&ες ημάς άλλην τινά ποιεΐΰ&αι με-
λετην λόγων έναντίως εχουΰαν; ζκάΐ) γαρ οί τοις 12
όνόμαΰιν ακριβώς έζειργαΰμένοι και μάλλον ποιημαΰιν η
λόγοις έοικότες, καϊ το μεν αντόματον και πλέων αλη-
θείας \ομοιον] άποβεβληκότες, μετά παραόκευής δε
πεπλάό&αι κα\ ΰυγκεΐΰ&αι δοκούντες, άπιύτίας και
φθόνου τάς τών άκονόντων γνώμας εμπιπλάΰι. τε- 13
κμηριον δε μέγιβτον' οί γαρ εις τα δικαότήρια τους
λόγους γράφοντες φεύγουβι τάς ακριβείας και μιμούν-
ται τάς τών αύτοΰχεδιαζόντων ερμηνείας, και τότε
κάλλιΰτα γράφειν δοκοϋΰιν, όταν ηκιΰτα γεγραμμένοις
ομοίους πορίΰωνται λόγους, οπότε δε και τοις λογο-
γράφοις τούτο πέρας της επιεικείας εΰτίν, όταν τους
αύτοΰχεδιάζοντας μιμήΰωνται, πώς ου χρη κα\ της
παιδείας έκείνην μάλιΰτα τιμάν, αφ ης προς τούτο το
γένος τών λόγων εύπόρως εζομεν;

Οίμαι δε καϊ διά τούτ «'^ον είναι τους γραπτούς 14
λόγους άποδοκιμάζειν , οτι τον βίον τών μεταχειριξο-
μένων άνώμαλον κα&ιΰτάΰι. περί πάντων μεν γάρ
τών πραγμάτων γεγραμμένους έπίΰταΰ&αι λόγους εν

κνριοι τούτων εοιίρδί (ρΓΟρίβΓ Ηίαίηιη) : τούτων κύριοι (κυ-
ριενονϋΐν ρΓΟ κνριοί εϊαιν Βθηδβΐθΐ•). — μελέτην ποιεΐσ&αι λό-
γων Ο Βίε. — έχον α αν 80Γ.: εχονοιν ακριβώς (εχουβαν άκρ.
ΑΙά.). νοοθΐη άκρ. ίΓαηδροδίιί ροδί όνομα α ιν § 12; παπί αά
ίδΐυά ΟΙΝ 1ίΙ)Γ8,πιΐ8 α ΟάΝ αββπ-αδδβ νίάθΐηΓ. οί. § 25. ροδί
εχονσαν ίΌτίαββθ βχοίάβήΐ; (1αϋνυ8.

12. και γάρ δοπρδί: εΐ γάρ. οί. § 15. — πλέων άλη&είας
δοήρδί: πλέον άλη&είαις. — έμπιπλάοι δΟΓίρδί: έμπιπλώαι Χ αϊ.,
έμπιμπλώβι ν.

13. κάλλιστα Βΐί. : μάλιοτα. — άφ' ης 0 Βία. 8. (οί. Ε.): άφ' ον.

198 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Ρ. 83-84 κ.

τι των αδυνάτων πέφυκεν' ανάγκη ά' έβτίν, όταν τις
τα μεν αύτοΰχεδιάξβ τα δε τύποι, τον λόγον άνόμοιον
οντά ψόγον τω λέγοντυ παραΰκευάζειν , καϊ τα μεν
υποκρίΰει καϊ ραψωδία παραπλήσια δοκεϊν είναι, τα δ\
ταπεινά καϊ φαϋλα φαίνεΰ&αι πάρα. την εκείνων άκρίβειαν.

*5 Αεινόν $' έΰτι τον άντιποιούμενον φιλοΰοφίας

[αντιλέγειν] και παιδεύΰειν ετέρους ύπιΰχνούμενον, αν
μεν εχτ} γραμματεΐον η βιβλίον, δεικνύναι δύναό&αι
την αυτού ΰοφίαν, αν δε τούτων άμοιρος γίνηχαι^ μη-
δέν των απαίδευτων βελτίω κα&εότάναι, και χρόνου
μεν δο&έντος δύναΰ&αι λόγον έ\ενεγκειν , εν&έως δε
περί του προτε&έντος άφωνότερον είναι των ιδιωτών,
καϊ λόγων μεν τέχνας έπαγγέλλεΰ&αι, του δε λέγειν
μηδέ μικράν δύναμιν εχοντ εν έαυτω φαίνεΰ&αι. και
γαρ η μελέτη του γράφειν άπορίαν του λέγειν πλείΰτην

16 παραδίδωΰιν. όταν γάρ τις έ&ιΰ&ϊί κατά μικρόν εζερ-
γάζεΰ&αι τους λόγους και μετ ακριβείας καϊ ρυ&μού
τα ρήματα 6υντι$έναι, καϊ βραδεία τη της διανοίας
κινήΰει χρώμενος έπιτελεΐν την έρμηνείαν, άναγκαΐόν
έΰτι τούτον, όταν εις τους αύτοΰχεδιαΰτους ελ&η λό-
γους, εναντία πράΰΰοντα ταΐς ΰυνη&είαις απορίας καϊ
θορύβου πλήρη την γνώμην εχειν, καϊ προς άπαντα
μεν δυΰχεραίνειν , μηδέν δε διαφέρειν των ίΰχνοφώ-
νων, ουδέποτε δ' εύλύτω τή της ψυχής άγχινοία χρώ-
μενον υγρώς και φιλαν&ρώπως μεταχειρίζεσαι τους

14. αντοαχεδιάζοι Χ 3,1. — τον λόγον Ε. Ο Βΐί.: των λόγων
— δοκείν Ε. Χ Βίε.; δον,εΐ.

Ιδ. αντιλέγειν ουιη ναΐιίβηο οίι-οιιπίδοπρβί; εν τω λέγειν Ο,
της τον λέγειν ΑΙά. Βίτ. αη και λέγειν παιδενβειν'ί — εν&έως
δε (λέγειν δέον^ οί. Ε.

16. πράττονται — ίαχοφώνων ηιαί. Βΐί. — ,,φιλαν&ρώπως]

(|/{θ4^4υΐ^Α-ν\

ρ. 84—85 Ε. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 199

λόγους' αλλ ώΰπερ ου διά μακρών χρόνων εκ δεΰμών 17
λν&έντες ον δύνανται τοΐς άλλοις ομοίαν ποιήβαΰ&αι
την οδοιπορίαν, αλλ* εις εκείνα τα Οχήματα καϊ τους
ρν&μονς αποφέροντας με&' ών και δεδεμένοις αντοΐς
αναγκαΐον ην πορενεΰ&αι, τον αντόν τρόπον η γραφή
βραδείας τάς διαβάΰεις τη γνώμη παραΰκενάζονΰα και
τον λέγειν εν τοΐς έναντίοις έ&εΰι ποιούμενη την άόκη-
ΰιν, άπορον κα\ δεΰμώτιν την ψνχήν κα&ίΰτηΰι, καϊ
της έν τοΐς αντοΰχεδιαύτοΐς ενροίας άπάΰης έπίπρο-
6%•εν γίγνεται.

Νομίζω δε κα\ την μά&η6ιν τών γραπτών λόγων 18
χαλεπήν καϊ τ^ν μνήμην έπίπονον και την λή&ην αί-
ϋχράν εν τοΐς άγώΰι γίγνεύ&αι. .πάντες γαρ αν ομο-
λογήΰειαν τα μικρά τών μεγάλων καϊ τα πολλά τών
ολίγων χαλεπώτερον είναι μα&εΐν και μνημονενΰαι.
περί μεν ονν τονς αντοϋχεδιαΰμονς επι τών ενθυμη-
μάτων δει μόνον την γνώμην εχειν, τοΐς δ' ονόμαΰιν
εκ τον παραντίκα δηλονν' έν δε τοΐς γραπτοΐς λόγοις
καϊ τών ονομάτων [καϊ τών έν&νμημάτων] και ύνλλα-
βών άναγκαΐόν έΰτι ποιεΐό&αι την μνήμην και την
μά&ηβιν ακριβή, έν&νμήματα μεν ονν ολίγα κα\ με- 19
γάλα τοΐς λόγοις ενεύτιν, ονόματα δε και ρήματα πολλά
και ταπεινά καϊ μικρόν αλλήλων διαφέροντα, και τών
μεν έν&νμημάτων άπα% εκαύτον δηλονται, τοΐς δ' όνό-

1ι. θ. φιλανως. Γογϊ. ίλαρώς." 8. Αϊ Ιπαίυ8 Ιιοο ιηοάο βχίδίθί;.
Νβφΐβ ηίθΙϊυΒ ελαφρώς Ό.\ Ιίθηβ φιλαν&ρ. άθίβηάΐί; ν^Μβη ρ. 527.

17. γνώμγι] μνήμη ρτ. Χ (οογγ.1). — ενροίας] ενπορίας
δαηάγβ.

18. <καΓ> μαδ•εΐν? — ναι τών ίν&νμημ. άβΐ. ϋθ!)Γ. (αηΐβ
ν.α\ τών ονομάτων ίΓ&ηβρ. 8.). — ακριβή ηπιη αηίθ ποιεΐο&αι
ίΓαηδροηβηοΙηηιΡ ΙήαΙιΐδ φΐίάβιη ιηίηίιηθ ίοΙβΓαηάυδ.

200 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Ρ. 85—86 κ.

μαβί πολλάκις τοις αύτοΐς άναγκαζόμεθα χρήΰθαι' διο
τών μεν εύπορος η μνήμη, των δε δυβανάληπτος ή

20 μνήμη και δυΰφύλακτος η μάθηόις καθεΰτηκεν. ετι
τοίννν αϊ λήθαι περί μεν τους αντοΰχεδιαΰμονς άδη-

677 λον την αίΰχύνην έ'χουβιν. ευλύτου γαρ της ερμη-
νείας ονΰης καϊ των ονομάτων ουκ ακριβώς ΰυνεζεόμέ-
νων, αν άρα καϊ διαφυγή τι των ενθυμημάτων, ον
χαλεπον υπερβήναι τω ρήτορι και των εφεξής ενθυμη-
μάτων ά'ψάμενον μηδεμια τον λόγον αίΰχύνη περιβα-
λεΐν' άλλα και των διαφυγόντων, αν ϋΰτερον άναμνη-

21 βθη, ράδιον ποιήΰαΰθαι την δήλωύιν. τοΓ^ #£ γεγραμ-
μένα λεγουΰιν, αν κατά μικρόν υπό της αγωνίας
έκλίπωΰί τι και παραλλάξ,ωΰιν, άπορίαν ανάγκη καϊ
πλάνον καϊ ζητηΰιν εγγενεΰθαι, καϊ μάκρους μεν χρό-
νους επίΰχειν, πολλάκις δε τη ΰιωπή διαλαμβάνειν τον
λόγον, άΰχήμονα δε και καταγέλαύτον καϊ δυΰεπικού-
ρητον καθεΰτάναι την άπορίαν.

22 Ηγούμαι δε και ταις επιθυμίαις των ακροατών
αμεινον χρήΰθαι τους αύτοΰχεδιάξοντας τών τα γεγραμ-
μενα λεγόντων, οι μεν γαρ πολύ προ τών αγώνων τα
Συγγράμματα διαπονήΰαντες ενίοτε τών καιρών αμαρ-
τάνουόιν' η, γαρ μακρότερα της επιθυμίας λέγοντες
απεχθάνονται τοις άκονονβιν, η βουλομενων ετι τών
ανθρώπων άκροάΰθαι προαπολείπουόι τους λόγους.

19. τών δε ροδί η μνήμη ΒΟΓίρβί: τοις δε, φΐοά βχ ρΓ3,β-
§ΓΘ88Ϊ8 ΟΓβαπι νίάββιΐΓ {τών μεν ενθ. — τους δ' όνόμασί). — ή
μνήμη ροβί; δνοαναλ. ουιη Α1ά. άβΐ. Βΐί., Γβάιιχϋ 8. νίάβίηΐΓ
αυίβπι ί.Γαηβροηβηάυπι Θ88β: δυαανάληπτος ή μά&ηΰΐς καϊ δνα-
φνλαητος η μνήμη.

20. λή&οιι] άλή&ειαι ΧΚΜΤβ.

21. ζ*αϊ^> κατά μικςον ? — εγγίνεα&αι αυοί. Βΐί. 8. — επ-
ίΰχειν Β.: επιαχεΐν.

- •• μ ν: (■■'• 'ί ■

ρ. 86—87 Β. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 201

χαλεπόν γάρ, ί'ΰως δ1 αδύνατον έΰτιν άν&ρωπίνην 23
πρόνοιαν εφικέΰ&αι τον μέλλοντος, ώΰτε προϊδεϊν ακρι-
βώς, τίνα τρόπον αί γνώμαι των άκονόντων προς τα,
μήκη των λεγομένων εζουΰιν. εν δε τοις αύτοΰχε-
διαΰμοΐς έπι τω λέγοντι γίγνεται ταμιεύεΰ&αι τονς
λόγους προς τάς δυνάμεις αυτών άποβλέποντι, καϊ τά
(τέ) μήκη ΰυντέμνειν καϊ τά ΰυντόμως έΰκεμμένα διά
μακροτέρων δηλοϋν.

Χωρίς τοίνυν τούτων ούδε τοις παρ9 αυτών τών 24
αγώνων έν&υμήμαΰι διδομένοις ομοίως όρώμεν έκατέ-
ρους χρήό&αι δυναμένους. τοΓ^ μεν γάρ άγραφα λέ-
γουΰιν, αν τι παρά τών αντιδίκων ενθύμημα λάβωΰιν
η διά την ΰυντονίαν της διανοίας αυτοί παρά 6φών
αυτών διανοη&ώΰιν, ευπορόν έότιν εν τάζει &εΐναι'
τοις γάρ όνόμαΰιν εκ του παραυτίκα περί απάντων
δηλούντες, ούδ' όταν πλείω τών εσκεμμένων λέγωΰιν,
ούδαμοϋ τον λόγον άνώμαλον και ταραχώδη καϋΊΰτάΰι'
ττοΓ(? #ε μετά τών γραπτών λόγων άγωνιξομένοις, αν 25
άρα τι χωρίς της παρασκευής ενθύμημα δο&ή, χαλε-
πον έναρμόΰαι καϊ χρήΰαβ&αι κατά τρόπον αί γάρ
άκρίβειαι τής τών ονομάτων έζεργαΰίας ου παραδέχον-
ται τους αυτοματισμούς, αλλ* άναγκαΐον ή μηδέν χρή-
6&αι τοις από τής τύχης έν&υμήμαΰι δο&εΐόιν, ή χρώ-

23. τάς δυνάμεις αυτών ΒΟπρβί: τάς δυν. τών λόγων ν.,
τάς δυν. τών γνωμών 0 Βίε. 8.; τ. #. τών καιρών 8. τών πρα-
γμάτων 8. τών ακροατών Β., τ. δ. τών άκουόντων νειΜβη οοΐΐ.
[Όβπι.] Εγο£. 27. ΝΪ8Ϊ φπάβιη βΐ;ίαπι δυνάμεις οοΓηιρίυιη ββΐ;:
τάς επιθυμίας τών άν&ρώπων (ακροατών, άκουόντων)^ οοηί.
§ 3. 22.

24. αυτοί 80Γ. : αυτών (αυτών XI)). — περί πάντων Ύί. —
ούδαμή 0 Βίε.

25. και χρήοαο&αι 80Γ.: καϊ χρήσ&αι Ο Βΐί., και κεχρήα&αιν.

202 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ ρ. 87—88 Ε.

μενον διαλύειν καϊ ΰυνερείτιειν τήν τών ονομάτων οί-
κοδομίαν, καϊ τα μεν ακριβώς τά δ' εική λέγοντα
ταραχώδη καϊ διάφωνον κα&ιΰτάναι την ερμηνείαν.

26 καίτοι τίζ αν εν φρονών άποδέζαιτο την τοιαύτην με-
λέτην, ήτις και τών αυτομάτων αγαθών έτίίπροΰθεν
τη χρήΰει κα&έΰτηκε και χείρω της τύχης ενίοτε τοΓ^
άγωνιζομένοις την έτιικουρίαν τίαραδίδωΰι, και τών
άλλων τεχνών επί το βέλτιον αγειν τον τών ανθρώπων
βίον ειθιΰμένων αυτή και τοΓ^ αύτομάτοις εύπορήμα-
6 ιν εμποδών έΰτιν.

27 Ηγούμαι δ' ονδε λόγους δίκαιον είναι καλεΐόθαι
τους γεγραμμένους, άλλ' ώΰπερ είδωλα καϊ οχήματα
και μιμήματα λόγων , και την αυτήν κατ αυτών είκό-
τως αν δόζαν εχοιμεν, ήνπερ και κατά τών χαλκών αν-
δριάντων και λίθινων αγαλμάτων και γεγραμμενων
ζωών. ώΰτιερ γαρ ταϋτα μιμήματα τών αληθινών ΰω-
μάτων έΰτί, και τέρψιν μεν επί της θεωρίας έχει, χρή-
ΰιν δ' ούδεμίαν τω τών ανθρώπων βίω παραδίδωΰι,

28 τον αυτόν τρόπον ο γεγραμμένος λόγος, ίνϊ ΰχήματι
και τάζει κεχρη μένος, εκ βιβλίου (μεν) θεωρούμενος
έχει τινάς εκπλήξεις, επί δε τών καιρών ακίνητος ών
ούδεμίαν ώφέλειαν τοΓ(? κεκτημένοις παραδίδωΰιν' άλλ'
ώΰιτερ ανδριάντων καλών αληθινά αώματα πολύ χεί-

οίν,οδομίαν 80Γ. : οϊκονομίαν. — διάφωνον &Ώ.ΟΪ. Κ. 8.:
αφωνον.

26. αυτή ο.: αντη.

27. εχοιμι Β&. οππι 0 (εχοι Χ). — και ροβΐ; ήνπερ ονα. Βίε.
ουιη 0.

28. μια τάξει οί. Β. — κεχρημένος οοάοΐ. Βΐί. : γεγραμμένος.
— μεν ροδί βιβί.ίον αάάβηάηπι οι. 8. — άΐδρίίοβΐ' παραδίδωΰι
φΐαίθΓ ίηϊτΆ 113,8 Ιγ68 ραΓ3,£ΐ*αρ1ΐ08 ίη ιηβπιΙ>Γθηιπι βηβ τβρβ-
ϋίπηι.

ρ. «8-89 Κ. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 203

ρους τάς ευπρεπείας έχοντα πολλαπλασίους επι των
έργων τάς ωφελείας παραδίδωσιν, ούτω καϊ λόγος 6
μεν απ αυτής της διανοίας εν τω παραυτίκα λεγόμενος
έμψυχος έστι καϊ ξή καϊ τοις πράγμαΰιν έπεται καϊ τοις
άλη&έσιν άφωμοίωται σώμασιν , ο δε γεγραμμένος εί-
κόνι λόγου την φύσιν όμοίαν έχων άπάσης ενεργείας
άμοιρος κα&έστηκεν.

"Ισως αν ούν εϊποι τις ως αλογόν έβτι κατηγορεΐν 29
μεν της γραφικής δυνάμεως, αυτόν δε δια ταύτης φαί-
νεύ&αι τας επιδείξεις ποιονμενον , και προδιαβάλλειν
την πραγματείαν ταύτην, δι' ης εύδοκιμεΐν παρασκευά-
ζεται πάρα τοΐς'Έλληΰιν, έτι δε περί φιλοΰοφίαν δια-
τρίβοντα τους αυτοσχεδιαστικούς λόγους έπαινεΐν, καϊ
προυργιαίτερον ηγεΐσ&αι την τύχην της προνοίας και
φρονιμωτέρους τους εική λέγοντας των μετά παρα-
σκευής γραφόντων, εγώ δε πρώτον μεν ου παντελώς 30
άποδοκιμάζων την γραφικήν δύναμιν, άλλα χείρω της
αυτοσχεδιαστικής ηγούμενος είναι , καϊ του δύνασ&αι
λέγειν πλείστην έπιμέλειαν οίόμενος χρήναι ποιεΐσ&αι,
τούτους εί'ρηκα τους λόγους' έπειτα προσχρώμαι τω
γράφειν ουκ έπϊ τούτω μέγιστον φρονών, άλλ' ϊν
επιδείξω τοί<? έπι ταύττ] τή δυνάμει σεμνυνομένοις, οτι
μικρά πονήσαντες ημείς άποκρύφαι και καταλύσαι τους
λόγους αυτών οιοί τ έσόμε$α. προς δ\ τούτοις και 31

ευπρεπείας Υ&ΐιΐβη: ευπορίας (ευμορφίας Ό.). — άπ' αυτής
τ. διαν. οί. Κ.: Ιπ αυτής τ. δ. (8. ρΓΟ διαν. Γβηιιίπΐ) ανάγκης
νβΐ βίπιίΐΘ φΐίά; αγωνίας ίρ8β ρπάθπι οοηΐθοί). — ενεργείας
Β. 8.: ευεργεσίας.

29. αΰτον ίαηο,ϊ. Βίε. 8.: εαυτόν. — επιδείξεις Βίε.: απο-
δείξεις. — προδιαβάλλειν Ο Βΐί. (οί. Κ.): προσδιαβάλλειν.

30. Υ,αταλυοαι] κατακλύσαι οι. Β».

204 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ Ρ. 89-90 κ.

τών επιδείξεων εΐνεκα των εις τους οχλονς εκφερομε-
νων άπτομαι τον γράφειν. τοις μεν γαρ πολλάκις ήμΐν
εντνγχάνονΰιν έξ εκείνον τον τρόπον παρακελενομαι
679 πεΐραν ημών λαμβάνειν , όταν νπερ άπαντος τον
προτε&έντος ενκαίρως και μονΰικώς ειπείν οιοί τ
ώμεν' τοις δε δια χρόνον μεν επι τάς άκροάΰεις
άφιγμένοις, μηδεπώποτε δε πρότερον ήμΐν έντετν-
χηκόδιν, επιχειρονμεν τι δεικννναι των γεγραμμενων'
εΐ&ιΰμενοι γαρ άκροάο&αι των άλλων γραπτονς λόγονς,
ι'ΰως αν ημών αντοβχεδιαζόντων άκονοντες ελάττονα

32 της αξίας δόξαν κα&' ημών λάβοιεν. χωρίς δε τούτων
και όημεΐα της έπιδόόεως, ην είκος εν τη διάνοια
γίγνεΰ&αι, παρά τ ών γραπτών λόγων έναργεύτατα κατ-
ιδεΐν $6τιν. ει μεν γαρ βέλτιον αντοβχεδιάζομεν ννν
η πρότερον, ον ραόΥον έπικρίνειν έΰτί' χαλεπαϊ γαρ αϊ
μνήμαι τών προειρημενων λόγων κα&εύτηκαΰιν' εις δε
τα γεγραμμένα κατιδόντας ώύπερ εν κατόπτρω &εωρή-
6αι τάς της ψνχής επιδόσεις ράδιόν εύτιν. ετι δε καϊ
μνημεία καταλιπεΐν ημών αντών ΰπονδάξοντες καϊ τη
φιλοτιμία χαριξόμενοι λόγονς γράφειν επιχειρονμεν.

33 Άλλα μην ονδ' ως είκη λέγειν παρακελενόμε&α,
την αντοΰχεδιαΰτικήν δνναμιν της γραφικής προτι-
μώντες, άξιον έβτι πιΰτενειν. τοΓ^ μεν γαρ έν&νμή-
μα6ι και τη τάξει μετά προνοίας ηγονμε&α δεΐν χρη-
ΰ&αι τονς ρήτορας, περί δε την τών ονομάτων δήλωΰιν
αντοΰχεδιάξειν' ον γαρ τοΰαντην ώφέλειαν αϊ τών

31. εΐνεν,α Χ0: ενεν,κ. — ηοηηβ παρακελευόμ,ε&α? — προ-
ταθέντος ρΓ. Χ. — ακροάσεις] 8θϋ. τών άλλων, ν. φΐ&β 86φΐ.
— γραπτούς Όο\>υ. (νβΐ τοιούτους): τους.

33. χράσ&αι οοάά. ρΓαβίβι* 0.

ρ. 90-91 Ε. ΠΕΡΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ. 205

γραπτών λόγων άκρίβειαι παραδιδόαΰιν, οΰην ενκαι-
ρίαν αϊ των εκ τον παραχρήμα λεγομένων δηλώΰεις
εχονΰιν. "Οΰτις ονν έπι&νμεϊ ρητωρ γενέΰ&αι δεινός 34
μάλλον η ποιητηζ λόγων ικανός, καϊ βονλεται μάλλον
τοις καιροΐς χρήβ&αι καλώς η τοΓ^ ονόμαΰι λέγειν ακρι-
βώς, και την εννοιαν τών άκροωμενων επίκονρον εχειν
απονδάζει μάλλον η τον φ&όνον άνταγωνιΰτην , ετι δε
και την γνώμην ενλντον καϊ την μνήμην ενπορον και
την λή&ην αδηλον κα&εΰτάναι βονλεται, καϊ τή χρεία
τον βίον ΰνμμετρον την δνναμιν τών λόγων κέκτηται
πρόδνμός εΰτιν, είκότως αν τον μεν αντοΰχεδιάξειν 35
αεί τε καϊ δια παντός ενεργόν την μελετην ποιοΐτο,
τον δε γράφειν εν παιδιά και παρεργως επιμελόμενος
εν φρονεΐν κρι&είη παρά τοΓ^ εν φρονονύιν.

34. μάλλον η 80Γ.: αλλά μη (άλλα καϊ 0, άμα ναι βάϋ. Ι).
— χρηο&αι 0 Β&.: χραο&αι. — την γνώμην ενλντον και την
μνήμην ενπορον δϋπρδί οοΐΐ. §§ 16 θί 19: την γνώμην (μνήμην
οί. 8.) ενπορον και την μνήμην (ερμηνείαν οί. 8.) ενλντον.

35. ειηότως 0: ονκ είχότως οβϊί. οοάά., οντος είκοτως ΑΙά.
Βΐί. — παρεργως ΒβηεβΙβΓ: παρ έργω οιιιη ίήαίιι.

ΙΝΌΕΧ

ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΕΕΚϋΜ ΜΕΜΟΚΑΒΙΕΙΧΜ.

Α.
νΑβυδος £γ. 67 (Αο^άβηαβ πιιι-

ΙίβΓθδ).

άγαλμα άβ Ρ&Π&άίο Αηίίδίη.
1,3. 2, 3; αγάλματα δί^ηα
πιαπηοΓββ, Οοτ§. 1, 18; Αίο.

Αγαμέμνων Αίο. 1, 21.
Ά&ην& 6, 39; Αίο. 1, 14. 15.

Ά&ηνά Βουλαία 6, 45.
Ά&ηναΐοι 5, 47; 6, 12; Αίο.

1, 23. 25.
Αί'ας Αηϋδϊΐα. ογ. 1.
Αίνος 5, 20. 22. 25. 29. 52. 78.
Αλέξανδρος (Ραιίδ) Ο. 1, 19;

Αίο. 1, 7. 17 ες[θ[.
"Αλεως Τβ^βαβ γθχ Αίο. 1,

14 βης.
άλιτηριοι 80. δαίμονες 4 α 3.

4 β 8. 7 7. ί 10.
Αλκιβιάδης ΟΚηΐαβ £. £γ. XX.
Αλκιβιάδης Ρηβ£Ηδίυδ £γ. 8.
Άμπελΐνος αο βο ςυι ογ. 6

νβι•1>3, ίειοϋ; αοοιίδαΐ,αδ 6, 35.
Άμννίας (Άμεινίαςϊ) Ιχίο.

ΕγοοΜΙι. 6, 13.
Άμφίπολις £τ. 25.
άνδραποδισμός £γ. II.
ανδριάντες 8ΐ£ηα αβηβΒ, Θόγ£.

1, 18. Αίο. 2, 27 8<ι. ο£.

αγάλματα.
"Ανδρών ρδβρηΐδηιαϋδ ΐη ΑηΙί-

ρηοηίβπι αιιοΐοΓ £γ. 14.
άντομννναι 1, 8.
άπατων7! άίοϊίιΐΓ ο&υβα ς^ηειβ

οι*. 5 α^ίίτΐΓ 5, 9, βί άπά-

γειν άβ βαάβιη 38. 85; ο£.

ένδεικνύναι.
άπογράφεσ&αι (φόνου δίκην)

6, 35 8<ις[. ρείδδίιη.
Άπόληζις Αηϋρηοηϋδ αοοιι-

δαίοΓ £γ. 1.

άπολογησαμένω την ηροτέραν

έζεΐναι έζελΰεΐν 5, 13 ο£.

4 4Ί; 2 & 1.
άπόταξις £γ. 55 ; ο£. συντέ-

λεία.
άργυροκοπεΐον £γ. 36.
άρι&μός ει Ραίαπιβάβ ίηνβηΐιΐδ

β. 2, 30; Αίο. 1, 22. 3, Μυβαβο
} ίοά. 25.

Άριοτίων ο£. Άμπελινος 6, 12.
^ 21. 35.
Άρίφρων Αίοίοίαάίδ ΐπΐίΟΓ £ι\

ν66•

άρχων χειρών αδίκων 4 (3 1

ο£. 2. 3. 6 ραδδ.

Ασία Αίο. 1, 19.

αστ£7#στον πλοϊον ορρ. Ιστε-
γαομένον 5, 22.

άστυ ιιγ08 Αίη. 1, 14.

άτιμονο&αι άβ ί'&ΐδ. ίβδΐίιπη
ρηηίίίοηβ 2 $ 7.

Ανγέας Εΐΐάϊδ Γβχ Αίο. 1, 15.

Αυγή Αίθί £. Αίο. 1, 16.

αν&έντης ςιιί δθ ίρδβ ίηίθΓ-
ίβάϊ 3 γ 4ν 11. 0 4. 9. 10;
ί. ου. φονεύς 5, 11.

αυτοσχεδίαζε ιν , αυτοσχεδια-
στός (αυτοσχεδιαστικός) λό-
γος, αυτοσχεδιασμός ορρ. γρά-
φειν βίο. Αίο. 2. ρειβδ.

αντο^Είρ ςυί πιαηα οαβάβπι
ρθΓρβίΓαί 5, 62.

Αφροδίτη νβηυβ £γ. 88.

Αχαιοί Αηϋδίη. 1, 3.

Άχιλλεΰς Αηϋδίΐι. 1, 2. 6; 2, 1.

Β.

βάρβαροι Ο. 1, 7; 2, 7. 14
ρο,δδ. Αίο. 1, 19. 26.

βάσανος βϊ βασάνιζε ιν 1, 6
8(10.; 2 |5 7. ν 4. # 7 δη.; 5,
29 ραδβ. ; 6, 23. βασανιστής

ΙΝΌΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΕΕΕϋΜ ΜΕΜΟΚΑΒΙΠϋΜ 207

ςιιί φΐαβδίίοηί ρΓ3ββδΐ; 1, 10

8(1.; 5, 32.
βάσανος Ιαρίδ ίτ. 157.
βασιλενςτβχ δαοΓΟπιηι 6,38 ραδδ.
βήμα 6, 40.

βιβλίον Αίο. 2, 1. 15. 28.
βονλενσαι (τον θάνατον) ορρ.

χειρϊ εργάοαβδαι 6, 16; ϊ.

ςυ. εκ προνοίας άποκτεϊναι

6, 18; 1, 26 (4 α 7).
βονλενταί δβηαίοΓββ 6, 45. —

β. τον θάνατον ί. ηυ. ίπι-

βονλενσας (φΐοά ν.) 4 γ 4. # 5.
βονλεντηριον 6, 40. 45. 49.
βονλη δβηαίυδ (ίπίη^βηίοπιτη

6, 12. 35. 40. 45.

Γαληψός ίτ. 22.

γνσ>μας λέγειν 6, 45.

γοητεία Ο. 1, 10.

γράμματα ίηνβηίί Ραίαπίθάβδ
Ο. 2, 30; Αίο. 1, 22. ΟΓρηβιιβ
ίοά. 24.

γραμματείδιον ί. φΐ. γραμμα-
τεΐον 5, 53 — 56.

γραμματέων ίίίοιιίαβ 1, 10;
Αίο. 2, 11. 15.

γράφειν, γραφική δνναμις,
γραπτοί λόγοι ορρ. αντοσχε-
διάξειν βίο. Αίο. 2 ραδδ. —
γράφεσθαι ιερών κλοπής 2 α
6. άθ φΐα 03,1183, γραφή ΐΙ)ά. 7
ραδδίτη; άθ αΐϋδ αοοιίδαίίοιιί-
ουβ 2 α 5; ίτ. 48; άθ ΙίοβΠο
ίη οαβάίδ αοίίοηβ 1, 2.

γραφής ρίοίοΐ'βδ Ο•. 1, 18.

γνμνάαιον 3 α 1 ραδδίιη.

δεκατενταί ίτ. 10.
Δελφοί Αίο. 1, 14. 17.
δημόκοινος 1, 20.
δημοκράτης Αίοίοίαάίβ αηια-
ϊογ ίτ. 66.

Δήμος 6 Πνριλάμπους ϊτ. 57.

Δημοσθένης Αίοίδϋι. ϊ. ίτ. III.

Δημοσθένης οταίοΓ 6 Β,Γ^ιιιη.

ό'ία μέσον τείχος ίτ. 37.

διδάσκειν οηοπιηι 6, 11. δι-
δάσκαλος ί. φΐ. χοροδιδάσκα-
λος ίοά. βΐ 13. ^κϊασκα:-
λεΓον 11.

Διϊπόλεια 2 $ 8 (βί; οί". αάη.
6, 39}.

ϋι'και από Ιοβόλων 5, 78.

Διόδοτος ΡηϋοοΓαίίβ ίϊαίβι-
6, 16.

Διομήδης Αίο. 1, 5. 7.

διομόσασθαι (ίη οαβάίδ αο-
ίίοηβ) 1, 28; 5, 11 ρ3δδ. ; 6,
16. 49. 51. διωμοσία 5, 88; 6,6.

Διονύσια 6 , 11.

δοκιμάζεσθαι άβ αάυΐββοβηίβ
£γ. 67.

δορνφόροι ίγΓαηηοπιτη βαίβΐ-
1ίίβ8 ίτ. 1.

Ε.

εγγνας άποτίνειν 2 β 12.
έγγνητάς τρεις καθισταναι

(φίοιηίηηδ ίη νίηοΐα Γβυδ

οοηίοίαίητ) 5, 17.
εί'ργειν ών 6 νόμος εΐργει τον

άποκτείναντα 3 α 2. γ 11.

εΐργεσθαι των ον προσηκόν-
των άβ Ιιοηιίοίάα 3 γ 11. ειργ.

των νομίμων άβ οαβάίδ Γβο

6, 35 8ς[. οί. 4.
είσαγγέλλειν (εις την βονλην)

6, 12. 35 δς.
είσάγειν δίκην άβ ηΐ3£ίδ{ταί;ιι

6, 42. είσάγειν άβ αοουβα-

4θΓβ 49.

είσφοραί 2 β 12. 7 8.
*Εκατομβαιών 6, 44.
εκλογή ίη δοοία οίνίίαίβ

Γ/Εκτορο? λντρα Αηίίδίΐι. 1, 2.
έκφέρεσθαι άβ ηιΟΓίυο 6, 34.

208 ΙΝϋΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΚΕΕϋΜ ΜΕΜΟΚΑΒίυϋΜ.

* Ελένη α. 1; Αηΐΐβίΐι. 2, 2;
Αία 1, 17.

Ελλάς βί'Έλληνες 5, 13; 6, 51;
Ο. 2 ρα88.; Αία 1 ρ&δδ. ; 2, 29.

%Ελληνοταμίαι 5, 69.

"Ελος ηοηιβη αοίοπ ογ. V ίβίβο
ΐπ^ιιίππι 5 αΐ"£ΐιπι.

ενδεδειγμένος 5; 9 άβ βαάβπι
03,υ88, φΐαβ βϊ άηαγωγη' άί-
οϋχΐΐ. — έ'νδειξις (χ. VII.

ένδεκα 5, 70.

ενέχυρα 6, 11; ιηβϋΐρΐι. 5, 76.

ενθυμήματα ορρ. ονόματα
Αίο. 2, 3. 4. ρ3,88.

ενθυμιον, τό (ρίαουΐυιη) 3 (α
2?) $ 9. ενθύμιος 6 αποθα-
νών γενήσεται 2 γ 10.

τον έπιβουλεΰααντα φονέα εί-
ναι Ιθχ 4 {3 5 (#4), Γθοίίυβ
βουλεύσαντα (φΐ. ν.). — επι-
βουλή ααβάΐδ ίηίβηΐίο 2 β
8; 5, 68; εξ επιβουλής (και
ττροβουλήί) άοΐο πιβ,Ιο 1, 3;
2 α 5 (5, 25).

επίγραμμα οαπηβη δθρυΐοπιΐβ
Αίο. 1, 24, 80ΐιϋ ίηδί^ηβ ίΜ. 9.

επιγραφής οίτου (οΓ) ίϊ\ 166.

επιδείξεις εορίιίδίαπιπι Αίο.
2, 29. 31.

έπιμεληταϊ των κακούργων ί.
φΐ. οί ένδεκα 5, 17.

επιβκήπτεσθαι οαβάίδ άοϊϊο-
ηθπι ίηίβηάβΓβ ίτ. 4.

επίσκοποι ΑΉίθηίβηδίιιπι ίη 80-
οπδ οίνίίαίίοιίδ ίΓ. 23. 30.

επιψηφίζειν 6, 45.

επταβόειον τείχος άβ Αίαοίδ
δοιιίο Αηί,ίδίΐι. 2, 7.

Ιπω&α' α. 1, 10.

εράνον αυλλέγειν 2 β 9. ερα-
νίζειν τινί ίΜ. 12.

Έρααίΰτρατος ϊτ. XVI.

'Ερεχθής ίηουδ 6, [11]. 13.

ερήμην όφλεΐν την δίκην 5, 13.

ερμηνεύς (τ. 2, 7.

'Ερμών ατοά ΑΉιβηίδ ίτ. 38.

ευ-θ^ναι 6, 43.

Εύμολπος 6 Ποσειδώνος Αίο.

1, 23. — Μουσαίος 6 των

Εύμολπιδών ί\>ά. 25.
Εύρυβάτης ϋΐίχίδ ρϊαβοο Αίο.

1,6.
Εφιάλτης Ρβηοΐίδ βοοίυδ; βίιΐδ

ιηοΓδ 5, 68.

Ζ.

Ζευς Ηβίβηαβ ραΙ;βΓ (χ. 1, 3.

Οι-ρΐιβα ίηίβΓβοϋ Αίο. 1, 24.

ώ Ζεϋ και θεοί πάντες 6, 40.

νή Λία ϊτ%. 68.
Ζευς Βουλαιος 6, 45.
Ζευς Κτήσιος 1, 16. 18.
Ζευς ξένιος Αίο. 1, 18.
ξημιοϋν ρβοαηία ππιΙοίείΓβ 6,

11.
ζώα γεγραμμένα Αίο. 2, 27.

Η.

Ήετιώνεια ίϊ. 5.

ήλιαία ή τών θεσμοθετών
6, 21.

Ήλις Αίο. 1, 15.

ήπειρος ί. φΐ. Άαία 5, 52. 58.

Ηρακλής οχχίώ. Αυ§θ3, ββΐΐυπι
£βΓϋ; Αίο. 1, 15. Τβίθρίιί
ραίβΓ ίοά. ΟΓρΙΐθί άίδοίρυΐαβ
ίοά. 24. Ιίίηιιια ίηίβΐ'βοϊί;

? ίΙ)ά. 25.

Ήρφδης ΟΓ. 6.

ήρωες 1, 27.

Θ.

Θαργήλια 6, 11.

Θαργηλίων 6, 42.

θεοί οί κάτω 1, 31.

θεαμοθέται 6, 21.

Θετταλια £γ. 57.

θήτες ϊν. 61.

Θράκες 5 , 20. Αϋι. άτιοβ
Εαιιιοίρο Ταβίΐηιη ίηΓβπιηί
Αίο. 1, 23. ΟΓρΙίθα 8βρβ-

ΙΝΌΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΕΕΕϋΜ ΜΕΜΟΕΑΒίυϋΜ. 209

Ιΐηηί; (Θρήκες) Μ. 24. —
Θράκη ίτ. 49.

ιδιώται ορρ. δικασταί 6, 24.

ορρ. σοφισταί ΑΙο. 2, 1. 4. 15.
ιερά τά νομιζόμενα δίαΐα 89.-

οπβοΐα 5, 82.
ίεροποιείν 6, 45.
ίεροσυλείν 5, 10 (Γερών κλθ7Τ?7

άϊοίΐιΐΓ 2 α 6); Αηίίδ^ΐι. 1,

3. 6; 2, 3 80[. ιεροσυλία ίοά.
"ίλιον Αηϋδίη. 2, 4; ΑΙο. 1, 16.
Ιπποκράτης ηΐθάΐοιίΒ £γ. VI.

Κ.

κα&ήραι την οικίαν ροδί θία-
ίυπι ιηοΗιιΐΐίπι 6, 37.

■κακούργοι ΐ. φΐ. λαποδύται,
κλέπται κτε. 2 α 4; $ 5 8€[. ;
5, 9 80[. 16. κακονργία 2 γ
1. κακουρ^εΓν ίβά. 2. κακούρ-
γημα ίοά.; 5, 10.

Καλλίας Γγ. VII.

Καλλιόπη Ιήηΐ ηιαίθΓ ΑΙο.
1, 25.

Χαλλί,στρατοί £τ. IV.

Καοάνδρα ΑΙο. 1, 7.

Κεκροπϊς (φυλή) 6, 11. 13.

Κένταυροι ουιη Εαρΐίηίδ ρυ-
£ηαηΐ; ΑΙο. 1, 23. ^

Κεραμικός ίτ. 40.

κήρνξ ίη οοηίίοηβ ΑΙο. 2, 11.
κηρύσσειν κακούργημα 8. κα-
κονρ^ουί 2 ^ 2 ; $ 6, άβ φΐΒ,
γθ κ^ρν^α ίΙ)(Ι. — άποκη-
ρύττειν θί κ^'ρν^μα (ρυβπιπι
φΐο ςμιίά ίαοΐιιιιι βίΐ ί§ηθΓα-
*ιιγ) ίΓ. 66.

.Κινυρας Ο^ρπ γθχ ΑΙο. 1,20 80[.

κλέπται 5, 9.

κληρουχία Γγ. 7.

Κλυταιμνήστρα άίοΗιΐΓ ιηυΙίθΓ
φΐεΐθ ηι&ηίυιη ΐηΐβΓβπιϋ; 1, 17.

Κρήτη ΑΙο. 1, 17 δς.

Αντιρηοχ, εά. Εγ. Βϊαεβ.

κύβους Ραΐ&πίθοίβδ ίηνβηίί ΑΙο.

1, 22. 27.
Κύπρος ΑΙο. 1, 20.

Λ.

Λαισποδίας ϊν. VIII.

Αακεδαίμων ίτ. 57.

Λαπί&αι οιπη Οθηίατιπδ ρπ-
^ηαηΐ; ΑΙο. 1, 23.

λεσχα* ίτ. 41.

Λήδα Ηβίβηαθ ηιαίβτ €τ. 1, 3.

λτ}τουργία 5, 77.

λιβανωτον επιτι&έναι 1, 18.

Λή^οι £γ. IX.

Αίνος Οαΐΐίορθβ £. ιηηδίοθδ ίη-
νβηίοΓ ΑΙο. 1, 25.

λογογράφοι ϊ. φΐ. οι εις τά
δικαστήρια τους λόγους γρά-
φοντες ΑΙο. 2 , 13. λογο-
γραφειν ορρ. αυτοσχεδιάξειν
ΐϋά. 6.

λογοποιός οταΉοηυπι ατϋβοΐο-
83,Π1Π1 δΟΤίρίΟΤ ΑΙο. 2, 8. οί.
ποιητής λόγων.

λόχους Μθηβδίηθίΐδ ΐηνβηΐί ΑΙο.
1, 23.

Λυκΐνος Αίη. 5, 53. 60. 62 δη.

Λυσίας προς Μικίνην 2 α

9,Γ£11Π1.

Λυσίστρατος 6, 36.
λωποδνται 5, 9.

Μ.

μαγεία Ο. 1, 10.
Μακροκεφαλο* £βη8 ίη Γαουΐίδ

ίτ. 116.
Μενέλαος (-λεως) ΑΙο. 1, 17. 20.
Μενεσ&ενς τβιη ιηίΐϋατβπι βχ-

οοίηϋ; ΑΙο. 1, 23.
μεσεγγυησάμενοι παρ * οΐς έτέ-

&η τά χρήματα 6, 50.
Μεταγειτνιών 6, 44.
μετεωρολόγοι (χ. 1, 13.
μέτρα (καί στα&μά) Ραΐαηιβ-

άβδ ίηνβηίΐ; 6. 2, 30; ΑΙο.

210 ΙΝϋΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΚΕΚϋΜ ΜΕΜΟΕΑΒΙΙΙϋΜ.

1, 22. 27. — μέτρον ίη οοχ-

ηιΐηίΐηΐδ (χ. 1, 9.
Μη&νμναία 80. χώρα 5, 21.
μήτε δικαίως μήτε αδίκως

(η. β. ηυΐΐο ηιοάο, οί. 1<γ8.

ίτ. 152) άποκτείνειν Ιβχ 3 β

9 (δ 7); 4 β 3; 5 8.
Μολο? Μβποηαβ ραίβΓ; βίυβ

βΐϋ Μβηβίαυιη αάβιιηί; Αίο.

1, 17.
Μονσαι Αίο. 1, 24.
Μον<>αΓο? ό των Ενμολπιδών

ηηιηβΓΟΓυπι ίηνβηίοΓ Αίο. 1,

25. οίΐίΐίιΐΓ ίΜ.
μονσικήν Ρ&ίακιβάβδ ίηνβηίΐ

Αίο. 1, 22; Ιήηηβ ίΜ. 25.
Μνρρος ίτ. Χ.
Μνσία Αίο. 1, 16.
Μυτιλήνη βί Μυτιληναίοι ΟΓ.

5 Ρ3.881Π1.

Ν.

Νάξος 1, 16.

Νανπλιος Ραΐαηιβάίβ ρο,ίβΓ Αίο.

1, 13. 15.
Νέατωρ Αίο. 1, 23.
Νικοκλής ίτ. XI.

νόμιαμα Ραΐατηβάβδ ίηνβηίί;

Αίο. 1, 22; Ρΐιοθηίοβδ ίΜ. 26.
νόμοι γραπτοί α Ραίαπι. ίη-

νβηϋ α. 2, 30.
νονμηνία ίτ. 57.

Ο.

Όδνσσενς β. 2, 3; Αηίίδίη. 2;

Αίο. 1.
Οί'αγρος ΟΓρΙιβί ρ. Αίο. 1, 24.
Οίν οπίων Οηϋ Γβχ Αίο. 1, 20.
Οίσνμη ίτ. 24.
όλνμπιονΐκαι νίοίοπαβ ΟΙ^ηιρ.

£γ. 131.
όμηροι (τ. 2, 8.
ονόματα ορρ. £ν&νμήματα Αίο.

2, 3 ραδδ. όν. και ρήματα
ίΜ. 19.

ορκωτή ίη ίικϋοΐο 6, 14.
οροί ίτ. XI.
Όρφενς Αίο. 1, 24.

Π.

παιδαγωγοί 3 ^ 7.
παιδοτρίβης 3 )ί 6. ί 4.
παλαίστρα Αίο. 1, 4. ή Σιβνρ-

τίον £γ. 66.
Παλαμήδης Οτ. 2; Αίο. 1.
παΠακτί 1, 14. 17. 19.
Παντακλής οηοΓοάίιΙ&δοαΙυδ 6,

11.
παράβυοτον (δικαστήριον των

ια') ίτ. 42.

παραδονναι φόνου δίκην άβ

Ηίει^ίδΙταία φή δυοοβδδοη

ίΓαάίί; 6, 42.
παρανόμων ίϊ. III. XII.
Παρ&ένιον ορός Αίο. 1, 16.
Πειραιενς 1, 16 80[.
Πειρί&ου γάμοι Αίο. 1, 23.
Περικλής ίτ. 66.
πεττονς Ραΐα,πίθάβδ ίηνβηίΐ; (χ.

2, 30; Αίο. 1, 22. 27.
πλή&ος το νμέτερον ί. φΐ.

ίυάίοίο, ροριιΐί δ. ηθΐί&δίαηιηι

5, 8. 78. 80.

ποιητής λόγων ί. φι. λογοποιός
(φΐ. ν.) Αίο. 2, 34.

ποιητοϊ παίδες Γγ. 15.
ποινή αΐίίο άίνίηα 2 α 3. ί 11.
πόλις ί. ς[. ακροττολί^ 6, 39.
Πολύευκτος ίτ. XIII.
Πολνποίτης Αίο. 1, 5.
πορισταί 6, 49.
πορνειον 1, 14.

Ποσειδών Εηηιοΐρί ρ. Αίο.

1, 23.
πράκτορες 6, 49.
Πρίαμος Αίο. 1, 16.

νομίμων 6, 34 8^. 48; 5, 10;
οί. πρόρρησις.

ΙΝϋΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΕΕΚϋΜ ΜΕΜΟΚΑΒΙΙΛϋΜ. 211

εκ προβονλης ί. ς[. εκ προ-
νοίας 1, 3. 5.

προδιδόναι την πόλιν 5, 10.
προδοαία Αία 1.

προδιηασίαι τρεις ίη οαβάίβ
9,οΐ;ίοηιοα8 6, 42.

προχαλεΐσθαι 6Ϊ πρόν,λησις 1,
6; 6, 23 βς[. 27 βςμ

ττροκεΓσΌ'αι άβ ιηοΐ'ίυο 6, 34.

πρόνοια οαβάίδ ίηίβηΐίο 5, 57.
59. εκ προνοίας άβ βαβάβ
άοΐο ιηαίο ί&οίίΐ 1, 22. 25.
27; 6, 19.

προξενιά ίτ. 67.

προρρησεις ίη 03,βάΐ8 αοΐίοηί-
ϋηβ 5, 88; 6, 6; οί. προ-
α^ορεύειν.

προσν,αλεΐσθαι ίη ίυβ νοο&Γβ
5, 13.

προστρόπαιος 6 αποθανών
εστία (οί. ίνθύμιος) 2 7 10»
4 $ 10. 5τροστρόπο:ιο? (δα
δαίμων) τον αποθανόντος
4 α 4. (3 8. το προατρόπαιον
(οί. ενθ^ιαον) 3 5 9.

πρυτανεΰειν ρΓ^ίαηίδ πηιηβΓβ
ίπη^ί 6, 45. 49. πρυτανεία
(η πρώτη) ίοά. 45; ίτ. 43.

Πρύτανις (αη πρντανΐ£?) ίτ.
XIV.

πτερά ίη βα^ίϋα Αία 1, 6.

πυθιονίκαι νίβΐοι-ί&β Ρ^Ιη. ίτ.
131.

πι>ρσον$ Ραίαπι. ίηνβηϋ; Ο. 2,
30; Αία 1, 22. 28.

πωληταί 6, 49.

Ρ.

ραψωδία Αία 2, 14.

Γ ' « ' ΑΙ

ρήματα ορρ. ονόματα Αία
2, 19.

ρητωρ Αία 2, 11. 33. ορρ.
ποιητής λόγων 34. — 7<?ΚΦα^
κατά των ρητόρων ίτ. 48.

— ρητορική (δνναμις) Αία
2, 1 βς[.
ρυθμός ίη ΟΓ&,ίίοηβ Αία 2, 16
(οί. 17).•

Σαμοθράκες ίτ. XV.
Σάμος &ϊ Σάμιοι ίτ. 49.
σημεία από των θεών 5 , 81.

84. ΰημ. εν ττ} άσπίδι Αία

1,9.
Σθένελος Οαραηβί ί. Αία 1, 7.
Σιβνρτίου παλαίστρα ίτ. 66.
Σκιάποδες £βηβ ίη ίαοη1Ϊ8

&. 117.
Σκιροφοριών 6, 42.
σοφιστές Ραΐαηι. ο,ο αοβαβα.-

ίοΓθ άίοίίητ Αία 1, 12. 21.

οι καλούμενοι σοφισταί Αία

2, 1.
Σπάρτωλος ίτ. 16.
σπονδαί Ιϊοα,ϋοηβδ 1, 18 βη.
σταθμό ΰ ς 8. σταθμά Ραΐαηι.

ίηνβηίί; Ο. 2, 30; Αία 1,

22. 27.
ΰταβιώτηςϊγτο,Ώ.ηίάΐΒΐΆχιϊον ίτ. 1.
Στεφανηφόρου ηρώον ΑΙη.

&. 44. _
στρεβλοϋν άβ ςηαββϋοηβ άβ

86ΓνΪ8 5, 32. 50.
συνήγοροι ίτ. 13. 32.
συντέλεια οίνίίαϋηιη δοοίαπιιη

ίη ΐήοαΐο ρβηάβηάο (ορρ.

άπόταξις) ίτ. 56.
σφάγια ίη οαβάίδ ίηάίβίο 5, 12.
Σωσίας (ελληνοταμίας) 5, 70.

Τ.

τάξεις πολεμικάς ίηνβηίΐ; Ρ&-
Ιαηιβάβδ 0•. 2, 30; Αία 1,
22 ; ΝθδίοΓ βϊ Μβηβδΐηβυβ Αία
1 23.

ταως ίτ. XVI βί. 57.

Τεγέα Αία 1, 14.

τε'λτ? κατατιθ εν αι 5, 77.

14*

212 ΙΝΌΕΧ ΝΟΜΙΝϋΜ ΕΤ ΚΕΚϋΜ ΜΕΜΟΒΑΒΙΠϋΜ.

τεμένη (των &εών) 2 α 10;

β 11. #
τετρακόσιοι Αΐηβηίδ £γ. 6.
Τεν&ρας Μ/ρίαβ Γβχ Αίο.

1 ,, 16.
Τ«νκρο$ Αίαοίβ £γ. Αίο. 1, 6. 8.
τέχνας λόγων επαγγέλλεσ&αι

Αίο. 2, 15.
Τήλεφος ΗβΓΟηΙίδ ί. Αίο. 1,

7. 16 8φ
τίμησίν μοι εποίησαν η. β.

αγώνα τιμητόν 5, 10. ετι-

μη&η 80. νπό των δικαστών

6, 38^
Τιμοκράτης £γ. V.
τιμωροί οο^ηαίί αά φΐοδ υΐΐιίο

οειθάΐδ ρβΓΐίηβΙ; 1, 2. 4; 2 #

2; 4 α 4.
τ^5 α^ορενειι- βούλεται ρΓ&β-

οοηίυιη ίη οοηίίοηβ Αίο.

2, 11.
τόμία ίη οειβάίδ ίηάίοίο 5, 88;

6, 6.
τριηραρχειν 2 β 12.
Τροία βϊ Τρώες Ο. 1, 5; Αη-

ϋδίη. ρεΐ88.
τροχός^ βοηίβυδ 5, 40. 42. τρο-

χισ&ηναι 1, 20.
Τννδάρεως ΗβΙβηΕίβ ρ. Ο. 1, 3.

Τ.

νδωρ ίη ίπάίοίο Αίο. 2, 11.

*Τπέρβολος (δημαγωγός) £γ. 45.

υπερήμερος εγένετο 5, 63.

νπερώον 1, 14.

νττε ν&ννοι 6, 43.

νπό 7*7ν οίκονντες £βιΐ8 ίη

ίαοηΐίβ £ι\ 118.
νπογραμματενς τών &εσμο-

&ετών 6, 35. ροπδί&πιιη βίο.

ιοά. 49. — νπογραμματενειν

6, 49.

νπόκρισις Αίο. 2, 14.
νστεροί λόγος ίη οειβάίδ ίυάί-
οίο ογγ. 2. 3. 4. 6, 14.

Φ.

φάλαγγας ΜβηβδΜιβιΐδ (Νβδΐοι*)
ίηνβηίΐ Αίο. 1, 23.

Φανόστρατος £βηβΓ βίηβ ηπΐ
ογ. 6 νβΓΟα Γίΐοΐί: 6, 12.

φαρμακείας 79α93ϊί 1 &Γ£Πΐη.

Φιλίνος ο£. Άριστίων 6, 12. 21.
35 δς.; £γ. ΧνΠΙ.

ΦΛί7ϊπο$ 6, 13. Σΐΐήΐδ £γ. XIX.

Φιλοκράτης αοοηβαΐοΓ ίη ογ.
6: 21. 40. 43.

Φιλόνεως 1, 14 ρείδβ.

φιλόσοφοι λόγοι αϋβΓΟειίίοηβδ
άίειίβοϋοειβ β. 1, 13. φιλόσοφος
βΐ; φιλοσοφείν άβ Ραίαιηβάβ
Αίο. 1, 4. 22. φιλοσοφία δβηδίι
ΙδΟΟΓαίίδ Αίο. 2, 2. 15. 29.

φίλτρα 1, 9.

Φοίνικες ηιοηβίαηι ίηνβηβπαηί;
Αίο. 1, 26.

φυλέται ίπουΐβδ 6, 13.

Χ.

^αρακτήρ ίη ιηοηβία Αίο. 1,

26.
χειρϊ έργάσασ&αι ορρ. βον-

λενσαι (άβ οειβάβ) 6, 16.
Χίος Αίο. 1, 20.
χορευτής οι*. 6 ίηδοι\
χορηγός, χορηγείν 2 0 12. γ

8; 5, 77; 6, 9 ρβ,δδ.
χορόν σνλλέγειν 6, 11.

Ψ.

ψήφων άρι&μός εξ ί'σον γε-
νόμενος Γβο ρΓοάββί 5, 51.

ΡΙΕΑ5Ε ΟΟ ΝΟΤ ΚΕΜΟνΕ
ΟΑΚϋ$ ΟΚ 5ϋΡ$ ΡΚΟΜ ΤΗΙ5 ΡΟΟΚΕΤ

υΝΐνΕΚ$ΠΎ ΟΡ ΤΟΚΟΝΤΟ ιιβκακυ

ΡΑ Αηΐ,ίρΐιοη, ογ&Ίογ

3869 Αηϋρΐιοηϋδ ΟΓ&ΐΙοηθδ βΐ

Α2 ΓΓ3.£Βΐβηΐει

1892

Internet Archive Audio

Featured

Top

Images

Featured

Top

Software

Featured

Top

Texts

Featured

Top

Video

Featured

Top

Mobile Apps

Browser Extensions

Archive-It Subscription

Save Page Now

Full text of "Antiphontis Orationes et fragmenta, adivnctis Gorgiae, Antisthenis. Alcidamantis, declamationibvs; edidit Fridericvs Blass. Editio altera correctior. [Text in Greek]"

See other formats